အခန်း (၅၆၁-၅၆၂)
Vol. 57 Ch. 561-562
အခန်း (၅၆၁) မိသားစုကို ဖွင့်ပြောခြင်း
"ခဏလေး... ငါ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နင်ပြောတဲ့စကားတွေကို နားလည်နေရတာလဲ" လုံချန်းနှင့် မိန်းကလေးတို့ နှစ်ဦးစလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြောလိုက်မိကြသည်။
လုံချန်းမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ သူသိထားသလောက်ဆိုလျှင် အမှောင်နတ်မိမယ်များသည် တခြားဘာသာစကားကို နားလည်စေရန် နမ်းဖို့လိုအပ်သည်၊ သို့သော် ဤမိန်းကလေးက သူ့ကို မနမ်းခဲ့ပေ။ သို့သော် သူမက သူပြောသည်အား နားလည်နေသလို သူကလည်း သူမပြောသည်ကို နားလည်နေသည်။
မကြာခင်မှာပင် သူ နားလည်သွားသည်။ ယင်းက သူ တော်ဝင်နတ်မိမယ်တစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်လိုက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ရမည်ဟု ခန့်မှန်းလိုက်သည်။
မင်လန်က ပြန်ပြောသောအခါ သူ၏ ခန့်မှန်းချက်မှာ မှန်ကန်သွားသည်။
"အဲဒါ နင်က ငါနဲ့ လက်ထပ်ထားလို့လေ။ အခုဆိုရင် နင် ငါတို့ရဲ့ ဘာသာစကားကို နားလည်နိုင်သလို ပြောလည်း ပြောနိုင်သွားပြီ။ ခုနက နင် မသိစိတ်ကနေ ပြောလိုက်တာက ငါတို့ဘာသာစကားပဲ" မင်လန်က ရှင်းပြသည်။
သူမသည် တခြားသူများဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ပြောပြလိုက်သည်။
"သူက အခု သူစိမ်းမဟုတ်တော့ပါဘူး။ သူက ငါ့ရဲ့ ခင်ပွန်းပါ၊ အမေရဲ့ ကောင်းချီးပေးမှုနဲ့ ငါတို့ ခုနတင်ပဲ လက်ထပ်လိုက်ကြပါပြီ။ သူ့ကို လေးလေးစားစား ဆက်ဆံပေးကြပါ" မင်လန်က ဆိုသည်။
လူတိုင်းမှာ အံ့သြလွန်းသဖြင့် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြသည်။ သူမ၏ စကားက လူတိုင်းကို ဆွံ့အသွားစေခဲ့သည်။
သူမနှင့် လုံချန်းတို့သည် အံ့သြတုန်လှုပ်နေကြသော အမျိုးသမီးများကို ထားခဲ့ကာ သူ့အခန်းဆီသို့ သွားခဲ့ကြသည်။
လုံချန်းနှင့် မင်လန်တို့ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာကြသည်။
လုံချန်းက ခုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သော်လည်း မင်လန်မှာမူ သူ့ရှေ့တွင် မတ်တပ်ရပ်နေဆဲပင်။
"ဘာလို့ မထိုင်တာလဲ" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။ "ထိုင်ပါဦး"
မင်လန်သည် သူ့ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
"အဲဒီဆွဲကြိုးအကြောင်း ငါ့ကို ဘာလို့ ကြိုမပြောခဲ့တာလဲ" လုံချန်းက သူမကို ကြည့်ရင်း မေးသည်။
"ငါ သတိပေးမလို့ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ကျသွားတာ"မင်လန်က ပြန်ဖြေသည်။
"မင်းကော... ငါနဲ့ လက်ထပ်လိုက်ရတာ တကယ်ပဲ အဆင်ပြေရဲ့လား" လုံချန်းက သူမ၏ ခံစားချက်ကို သိလိုသဖြင့် မျက်လုံးချင်းစိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
မင်လန်က ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။
"အခုဆိုရင် နင်က ငါ့ရဲ့ ခင်ပွန်းဖြစ်သွားပြီ၊ ငါ ဘာကိုမှ နောင်တမရပါဘူး" မင်လန်က ဆိုသည်။
လုံချန်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီလေ။ ဒါဆိုရင် ငါလည်း နောင်တမရပါဘူး။ အခုကစပြီး မင်းက ငါ့ရဲ့ အမျိုးသမီးပဲ"
"ငြိမ်ငြိမ်လေးနေနော်" သူက ထပ်ပြောသည်။
သူသည် သူမ၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။ မင်လန်က သူ ဘာလုပ်မလဲဆိုတာကို သိသဖြင့် မျက်လုံးလေးများကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။ လုံချန်းက သူမ၏ အဝတ်အစားကို အသာဟကာ လက်ကို အတွင်းသို့ ထည့်လိုက်သည်။
စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် သူ လက်ကို ပြန်ထုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်ချောင်းပေါ်တွင် ပိုးဖလံ ပါလာသည်။
မင်လန် မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ လုံချန်း ဘာလုပ်လိုက်သလဲဆိုတာကို မြင်သွားသည်။
"ငါ့ရဲ့ အမျိုးသမီးကို ဓားစာခံအဖြစ် ထားစရာမလိုတော့ပါဘူး။ မင်း အခု လွတ်လပ်သွားပြီ" လုံချန်းက ပြုံးရင်း ပြောလိုက်ကာ ကာတီကို ပြန်ပို့လိုက်သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" မင်လန်က ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးရင်း ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုသည်။
"ဒါအတွက် ကျေးဇူးတင်နေစရာ မလိုပါဘူး" လုံချန်းက ပြန်ပြောသည်။
ယခုအခါ လုံချန်းသည် သူမကို ယခင်ထက် ပို၍ ယုံကြည်သွားပြီဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ စွမ်းရည်ကြောင့် သူမ၏ စိတ်ထဲက အတွေးများကို ကြားနိုင်နေပြီဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ယခင်က သူမ၏ အတွေးများမှာ ထူးဆန်းသော ဘာသာစကားဖြစ်နေသဖြင့် သူ နားမလည်ခဲ့ပေ၊ ယခုမူ သူမတွင် သူ့အပေါ် မကောင်းသော စိတ်ထားမရှိကြောင်း သူ သိလိုက်ရပြီဖြစ်သည်။
"အချိန်ရတုန်း ငါ့ရဲ့ မိသားစုဝင်တွေနဲ့ တခြားသူတွေကို မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ" လုံချန်းက ပြောရင်း သူ၏ ကမ္ဘာတုလက်စွပ်ဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။
"အရင်ဆုံး ငါ့ရဲ့ ဇနီး ၃ ယောက်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးမယ်။ ၄ ယောက်မြောက် တစ်ယောက်ကတော့ အပြင်မှာမို့လို့ အခုလောလောဆယ် တွေ့လို့မရသေးဘူး" လုံချန်းက မင်လန်ကို ပြောလိုက်သည်။
သူသည် ကမ္ဘာတုထဲမှ ကျိချင်း၊ ရွှယ်နှင့် မေတို့ကို ခေါ်ထုတ်လိုက်သည်။
မိန်းကလေး သုံးဦးစလုံး သူတို့ရှေ့တွင် ပေါ်လာကြပြီး ဇဝေဇဝါဖြင့် ဝေ့ဝဲကြည့်နေကြသည်။
"ငါတို့ တစ္ဆေကျွန်းကို ရောက်နေတာလား" ကျိချင်းက လုံချန်းကို မေးလိုက်သည်။
"ဒါနဲ့ သူက ဘယ်သူလဲ" သူမက မင်လန်ကို လက်ညှိုးထိုးရင်း မေးသည်။
ရွှယ်နှင့် မေကတော့ အရင်တစ်ခေါက်ကလိုပင် တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။
"ငါတို့ တစ္ဆေကျွန်းမှာ မဟုတ်ဘူး။ နင်တို့ကို ခေါ်လိုက်တာက သူနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးဖို့ပါ။ ထူးဆန်းတဲ့ အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့လို့ နင်တို့ကို ပြောပြသင့်တယ်လို့ ငါထင်လို့" လုံချန်းက မိန်းကလေးများကို ကြည့်ကာ ပြန်ပြောသည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ကျိချင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးသည်။
"ဖြစ်ပုံကတော့... ငါ တစ္ဆေကျွန်းမှာ ရှိနေတုန်း တစ်ခုခုကို စမ်းသပ်နေရင်းနဲ့ ဒီ ဟင်းလင်းပြင်တွေကြားက နယ်မြေထဲကို ရောက်လာခဲ့တာ။ အဲဒီနောက်မှာတော့..."
လုံချန်းက သူရောက်လာကတည်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အကုန်လုံးကို ရှင်းပြလိုက်သည်။
"အဲဒီလိုနဲ့ပဲ ငါ့ကိုယ်ငါတောင် သတိမထားမိဘဲ လက်ထပ်လိုက်ရပြီးတော့၊ အခု နောက်ထပ် ဇနီးတစ်ယောက် ရလာတာပေါ့" သူက သက်ပြင်းချရင်း အဆုံးသတ်လိုက်သည်။
ကျိချင်း၊ ရွှယ်နှင့် မေတို့ သုံးဦးစလုံး လုံချန်းကို ကြောင်စီစီဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။
"ဒါဆို နင်က ဒီအတိုင်းကြီး လက်ထပ်လိုက်တာပေါ့။ ဒါကတော့..." ကျိချင်းက အတန်ကြာမှ ပြောလိုက်သော်လည်း ထိုရှင်းပြချက်က သူမ ထင်မှတ်မထားလောက်အောင် ဖြစ်နေသဖြင့် စကားလုံး ရှာမရ ဖြစ်နေသည်။
"ကောင်းပြီလေ။ နင့်ကို ငါယုံပါတယ်။ နင်လည်း ဘာမှလုပ်လို့ မရတဲ့ အခြေအနေမျိုး ဖြစ်မှာပါ။ ဖြစ်ပြီးသွားပြီဆိုတော့လည်း ငါ မကန့်ကွက်ပါဘူး" သူမက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုလိုက်သည်။
ရွှယ်နှင့် မေတို့ကလည်း လုံချန်းကို ထောက်ခံပေးကြသည်။
"မင်ယုကော ဘယ်မှာလဲ" ကျိချင်းက မင်ယုကို မတွေ့သဖြင့် မေးသည်။
"သူကတော့ တစ္ဆေကျောင်းတော်မှာ ကျန်ခဲ့တယ်။ အဲဒီမှာ ငါ့အစား ခုတင်ပေါ်မှာ အိပ်နေတာ၊ ဒါပေမဲ့ သူ့အတွက် အန္တရာယ် မရှိပါဘူး။ ငါ ဒီမှာ ရှိနေသရွေ့ အဲဒီကမ္ဘာရဲ့ အချိန်က ရပ်တန့်နေမှာ" လုံချန်းက ပြန်ဖြေသည်။
"သူ့ကိုလည်း နင် ပြောပြရမှာနော်။ သူ့ကို ပြောပြတဲ့အခါ ငါ့ကိုလည်း ခေါ်ဖို့ မမေ့နဲ့ဦး။ သူ့ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို ငါမြင်ချင်လို့" ကျိချင်းသည် ညီမဖြစ်သူက လုံချန်းအား ဆူပူနေသည်ကို ကြည့်ချင်နေသည့် ကလေးတစ်ယောက်လို ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။
လုံချန်းမှာ ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်သည်။
"ကောင်းပါပြီ။ နင်တို့ နှစ်ယောက်ပေါင်းပြီး ငါ့ကို အပြစ်တင်ဖို့အတွက် ငါ ခေါ်ပေးပါ့မယ်" သူက ပြန်ပြောသည်။
ကျိချင်းက ပြန်လည်ပြုံးပြလိုက်သည်။
သူမသည် မင်လန်အနားသို့ လျှောက်သွားပြီး လက်ကို ကိုင်လိုက်သည်။
"မိသားစုထဲကနေ ကြိုဆိုပါတယ်။ သူ့လို ခင်ပွန်းမျိုးကို ရတာ နင် တကယ့်ကို ကံကောင်းတာပဲ။ သူက ငါမြင်ဖူးသမျှ လူတွေထဲမှာ သူ့မိသားစုအပေါ် အကြင်နာဆုံးနဲ့ ဂရုအစိုက်ဆုံးလူပဲ။ သူ့ဘေးမှာ ရှိနေရတာ ငါဘယ်လောက် ကံကောင်းသလဲဆိုတာ သိသလို အခုဆိုရင် အဲဒီပျော်ရွှင်မှုကို နင်လည်း ခံစားရတော့မှာပါ" သူမက ပြုံးရင်း မင်လန်ကို ပြောလိုက်သည်။
မင်လန်သည် သူမအား ထောက်ခံပြီး လက်ခံပေးသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။ လုံချန်း၏ တခြားအမျိုးသမီးများက သူမကို သူ့ဘဝထဲ ဝင်နှောက်ယှက်သူအဖြစ် မုန်းတီးကြလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် သူတို့က အလွန်ဖော်ရွေကြသည်။
"မိသားစုထဲကို ကြိုဆိုပါတယ် ညီမလေး" ရွှယ်နှင့် မေတို့ကလည်း မင်လန်ကို ကြိုဆိုကြသည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" မင်လန်က ပြုံးပျော်စွာဖြင့် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။
"ဩော်... ဒါနဲ့ နင့် အမေကိုလည်း မပြောရသေးဘူး မဟုတ်လား" ကျိချင်းက လုံချန်းကို လှည့်မေးသည်။
"မပြောရသေးဘူး။ နင်တို့ကို အရင် သိစေချင်လို့ပါ။ နင်တို့ ပြန်သွားပြီးရင် အမေနဲ့ အဘိုးကို အပြင်ခေါ်ထုတ်လိုက်မယ်" လုံချန်းက ပြောသည်။
"အားလုံးကို တစ်ခါတည်း ဘာလို့ မပြောတာလဲ"
"လူနည်းနည်းချင်းစီ ပြောတာက ဘယ်သူ့ကိုမှ စိတ်ဖိစီးမှု မဖြစ်စေလို့ ပိုကောင်းပါတယ်။ ပြီးတော့ နင်တို့ရဲ့ သီးခြားတုံ့ပြန်မှုတွေကိုလည်း ငါသိချင်လို့။ တကယ်လို့ နင်တို့က စိတ်ဆိုးနေရင် အမေနဲ့ အဘိုးရှေ့မှာ ထုတ်ပြနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ အလားတူပဲ အမေတို့ကလည်း နင်တို့ရှေ့မှာ သူတို့ရဲ့ စိတ်ရင်းကို ထုတ်ပြနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီအတွက်ကြောင့် ငါက သီးခြားစီ ပြောနေတာ။ အခု နင်တို့ကို အရင် မိတ်ဆက်ပေးပြီးပြီဆိုတော့ နောက်မှ အမေနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးမယ်" လုံချန်းက ရှင်းပြသည်။
"ကောင်းပြီလေ။ အဲဒါကလည်း အဓိပ္ပာယ်ရှိသားပဲ" ကျိချင်းက စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ဒါဆို တခြားသူတွေကို ပြောဖို့ ငါတို့ကြောင့် အချိန်မဆွဲပါနဲ့တော့။ ငါတို့ကို ပြန်ပို့လို့ ရပါပြီ"
လုံချန်းက မတ်တပ်ရပ်ပြီး ကျိချင်းအနားသို့ လျှောက်သွားသည်။
"အခုလို နားလည်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ထိုသို့ ပြောရင်း သူမကို အသာအယာ နမ်းလိုက်သည်။ သူမက သူ့ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားပြီးနောက်မှ သူမကို ပြန်ပို့လိုက်သည်။
လုံချန်းသည် ရွှယ်နှင့် မေကိုလည်း နမ်းလိုက်ပြီးနောက် သူတို့ကိုလည်း ပြန်ပို့လိုက်သည်။
"ဘာလို့ သူတို့ကို နမ်းလိုက်တာလဲ။ နင် သူတို့ရဲ့ ဘာသာစကားကို သိနေပြီ မဟုတ်ဘူးလား" မင်လန်က မေးသည်။
"အပြင်ကမ္ဘာမှာ အဲဒီလို မဟုတ်ဘူးလေ။ အနမ်းဆိုတာ ဘာသာစကား နားလည်ဖို့ လုပ်တာ မဟုတ်ဘူး။ ကိုယ်ချစ်တဲ့သူနဲ့ ပိုပြီး နီးစပ်ဖို့အတွက် လုပ်တာပါ။ ချစ်သူတွေကြားမှာပဲ ခံစားချက်ကို ဖော်ပြတဲ့ အနေနဲ့ လုပ်ကြတာပေါ့" လုံချန်းက ပြန်ဖြေသည်။
"ချစ်သူတွေကြားမှာလား" မင်လန်က သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလေးကို ထိရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်လေ၊ အဲဒါကြောင့် မင်း ငါ့ကို ရုတ်တရက် နမ်းလိုက်တုန်းက ငါ အံ့သြသွားတာပေါ့။ မင်း ငါ့ကို ကြိုက်နေတယ်လို့တောင် ငါ ထင်သွားတာ" လုံချန်းက ရယ်မောရင်း ပြန်ပြောလိုက်လေတော့သည်။
အခန်း (၅၆၂) ဇနီးသစ်ကို ချစ်ခင်ယုယခြင်း
"ခဏလေးဦး... နင် ငါ့အမေကိုလည်း နမ်းခဲ့သေးတာပဲ။ အဲဒီတုန်းကရော အခုလိုမျိုးပဲ တွေးပြီး သဘောကျခဲ့တာလား" မင်လန်က ထိုအကြောင်းကို ပြန်စဉ်းစားမိရင်း မေးလိုက်သည်။
"သဘောကျတာပေါ့။ မင်းအမေက တကယ့်ကို လှတဲ့အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပဲလေ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီတုန်းက ငါတို့ လက်မထပ်ရသေးဘူးလေ" လုံချန်းက ခါးသက်သက် ပြုံးရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... မင်းကို ငါ့အမေနဲ့ အဘိုးတို့နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ" လုံချန်းက သူမ၏ အာရုံကို လွှဲရန် ပြောလိုက်သည်။
သူသည် စိတ်အာရုံကို ကမ္ဘာတုထဲသို့ ပို့လိုက်ပြီး သူ၏ အမေနှင့် အဘိုးကို အပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်လိုက်သည်။
"တစ်ခုခု မပြောခင် ကျွန်တော် မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ။ ဒါက မင်လန်ပါ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဇနီးပါပဲ" သူတို့ ထွက်လာသည်နှင့် လုံချန်းက အမေနှင့် အဘိုးကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။
"နောက်ထပ် တစ်ယောက်လား" လုံရန်နှင့် စီမာကျိယီတို့ နှစ်ဦးစလုံး အံ့အားသင့်သော မျက်နှာထားဖြင့် ဟစ်အော်လိုက်ကြသည်။
"မင်းက ငါတို့ပြောတဲ့ စကားကို တကယ့်ကို အတည်ယူလိုက်တာပဲ" လုံရန်က ခါးသက်သက် အပြုံးဖြင့် ဆိုသည်။
"ဘယ်စကားလဲ အဘိုး" လုံချန်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးသည်။
"များလေ ကောင်းလေ ဆိုတဲ့ စကားလေ" လုံရန်က ခေါင်းခါရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ဒါက မဆိုးပါဘူး။ မင်း သူတို့ကို တကယ်ချစ်ပြီး သူတို့ကလည်း မင်းရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်အပေါ် စိတ်မပျက်ဘူးဆိုရင် ငါတို့ကတော့ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ တခြားမိန်းကလေးတွေကိုရော ပြောပြီးပြီလား" စီမာကျိယီက လုံချန်းကို မေးသည်။
"ဟုတ်ကဲ့... ပြောပြီးပါပြီ။ သူတို့ စိတ်ဆိုးပုံမရပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သူတို့ကို ပြန်ပြီး ချော့ရမှာပေါ့" လုံချန်းက ပြန်ဖြေသည်။
"အဲဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းပါတယ်။ အခုဆိုရင် ချွေးမ နောက်တစ်ယောက် တိုးလာပြီပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အကန့်အသတ်နဲ့တော့ လုပ်ဦးနော်။ ဇနီးသည်တွေ အရမ်းများသွားမှာကို ငါမလိုလားဘူး။ သူတို့အားလုံးက မင်းရဲ့ အချိန်ကို လိုအပ်ကြတာလေ။ ဖြစ်နိုင်ရင် ၃၀ ထက်တော့ မကျော်စေနဲ့ပေါ့" သူမက လုံချန်းကို ပြောလိုက်သည်။
"၃၀ တောင်လား" လုံချန်းက ခါးသက်သက် ပြုံးရင်း အော်လိုက်မိသည်။
"အဲဒီအရေအတွက်နားကို ကျွန်တော် မရောက်နိုင်သလို ရောက်အောင်လည်း မလုပ်ပါဘူး။ အခုရှိနေတာနဲ့တင် ကျွန်တော် ကျေနပ်နေပါပြီ၊ ထပ်ပြီးတော့လည်း မရှာတော့ပါဘူး" သူက ထပ်လောင်းပြောဆိုသည်။
"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... အရင် လက်ထပ်ပွဲတုန်းက ငါတို့ကို ဘာလို့ မဖိတ်တာလဲဆိုတာ ငါတို့ နားလည်ပေးနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခေါက်မှာလည်း ဘာလို့ မဖိတ်ရတာလဲ။ မင်းက ငါတို့ကို တကယ်ပဲ ဂရုမစိုက်တော့ဘူးလို့ ငါ စပြီး ယုံကြည်နေပြီ" ဟု လုံရန်က ဆိုသည်။
"အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး အဘိုးရယ်။ ကျွန်တော်သာ ကြိုသိရင် အဘိုးတို့ကို ဖိတ်မှာပေါ့။ အရာအားလုံးက ထင်မှတ်မထားဘဲနဲ့ အရမ်းမြန်မြန်ဆန်ဆန် ဖြစ်သွားလို့ အဘိုးတို့ကို ပြောဖို့ အချိန်မရလိုက်တာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူက တကယ့်ကို မိန်းကလေးကောင်း တစ်ယောက်ပါ" လုံချန်းက မင်လန်၏ လက်ကို ကိုင်ရင်း သူ၏ အဘိုးနှင့် အမေကို ပြောလိုက်သည်။
သူသည် မင်လန်အပေါ် အထင်သေးမှာစိုးသဖြင့် ထိုသည်က မတော်တဆ လက်ထပ်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ကို မပြောပြခဲ့ပေ။ ဤသည်က ချစ်၍ လက်ထပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ပုံဖော်ရန် သူ ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်သည်။ သူ၏ အမျိုးသမီးများအပေါ်တွင်မူ သူ အမှန်အတိုင်း ပြောရမည်ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ မိဘများအပေါ်တွင်မူ ဤအချက်မှာ အရေးမကြီးသဖြင့် အနည်းငယ် လိမ်ညာလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
လုံရန်နှင့် စီမာကျိယီတို့သည် နောက်ထပ် တစ်နာရီခန့်ကို မင်လန်နှင့် စကားပြောရင်း ကုန်ဆုံးစေခဲ့သည်။ စီမာကျိယီက အမေးမြန်းဆုံးဖြစ်ပြီး ချွေးမသစ်အကြောင်း သိချင်နေကာ သူမကို မိသားစုဝင်တစ်ယောက်လို ခံစားရအောင် ကြိုးစားနေသည်။
သူတို့သည် သူမ၏ အတောင်ပံများအကြောင်းကိုလည်း ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။ သာမန်လူသားများမှာ အတောင်ပံ မရှိသည် မဟုတ်လော။ လုံချန်းက သူမသည် အတောင်ပံရှိသော တခြားမျိုးစိတ်ဝင် တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။ လူသားများနှင့် တူပေမည့် တခြားမျိုးစိတ်များ ရှိနေသေးကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် သူတို့ အံ့သြသွားကြသော်လည်း လုံချန်း၏ စကားကို ယုံကြည်ကြသည်။
နောက်ပိုင်းတွင် သူမ၏ အမေနှင့်လည်း မိတ်ဆက်ပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း လုံချန်းက ပြောပြခဲ့သည်။
အတန်ကြာပြီးနောက်တွင် သူသည် သူတို့ကို ကမ္ဘာတုထဲသို့ ပြန်ပို့လိုက်သည်။
လုံချန်းသည် ခုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။
"ဒါနဲ့... ငါ့မိသားစုနဲ့ တွေ့ရတာ ဘယ်လိုနေလဲ" လုံချန်းက မင်လန်ကို မေးလိုက်သည်။
"တကယ့်ကို ကောင်းပါတယ်။ သူတို့က ငါ့ကို နွေးနွေးထွေးထွေး လက်ခံကြပြီး အရမ်းကို ကြင်နာကြတယ်။ ငါ့ရဲ့ တကယ့်မိသားစုနဲ့ စကားပြောနေရသလိုပဲ ခံစားရတယ်" မင်လန်က အပြစ်ကင်းစင်စွာ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။
"သူတို့က မင်းရဲ့ တကယ့်မိသားစုပဲလေ၊ အခုဆိုရင် မင်းကလည်း ငါ့ရဲ့ တကယ့်မိသားစုဝင် ဖြစ်သွားပြီ" လုံချန်းက မင်လန်ကို ပြောလိုက်သည်။
"ငါ့ကို လက်ခံပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါဟာ နင် တကယ် လိုချင်ခဲ့တဲ့ အရာမဟုတ်လို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်ဆိုတာ ငါသိပေမဲ့ နင်က ငါ့ကို မိသားစုဝင်တစ်ယောက်လို လက်ခံပေးခဲ့တယ်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" မင်လန်က ပြောရင်း လုံချန်းအနားသို့ တိုးလာကာ အသာအယာ နမ်းလိုက်သည်။
ထိုအနမ်းသည် စက္ကန့်အနည်းငယ်သာ ကြာပြီး တိုတောင်းလှသည်။
"ဒါ မှန်ရဲ့လား။ နှုတ်ခမ်းကတစ်ဆင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ဖော်ပြတာလေ" မင်လန်က စူးစမ်းသော မျက်နှာထားဖြင့် လုံချန်းကို မေးသည်။
"မကောင်းဘူး... လုံးဝ မကောင်းဘူး" လုံချန်းက ပြန်ဖြေလိုက်ရာ မင်လန်၏ မျက်နှာတွင် စိတ်ပျက်သွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ ထိုအခါ သူက ဆက်ပြောလိုက်သည်မှာ "လင်မယားနှစ်ယောက် အခန်းထဲမှာ နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေတဲ့အချိန်မှာ အဲဒီလို အနမ်းတိုတိုလေးက ခံစားချက်ကို ပြည့်ပြည့်ဝဝ မဖော်ပြနိုင်ဘူးလေ"
"ငါ မင်းကို သင်ပေးမယ်" ထိုသို့ ပြောရင်း သူမ၏ လက်ကို ဆွဲကာ အနားသို့ ဆွဲယူလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ခုတင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကြသည်။ မင်လန်မှာ လုံချန်း၏ အပေါ်တွင် ရောက်နေသည်။
လုံချန်းသည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်နှာကို ရှေ့သို့ တိုးလိုက်ကာ သူမ၏ နူးညံ့သော ခါးလေးကို ဖက်ထားရင်း သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနီနီလေးများအား သူ၏ နှုတ်ခမ်းများဖြင့် ပိတ်ဆို့လိုက်တော့သည်။
သူမ အသက်ဝဝ ရှူနိုင်ရန်အတွက် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို မလွှတ်ပေးခင်အထိ သူသည် သူမအား အကြာကြီး နမ်းနေခဲ့သည်။
မင်လန်မှာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူရင်း ရီဝေနေသော မျက်လုံးများဖြင့် လုံချန်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
"အဲဒီထဲမှာ ပါတဲ့ အချစ်ကို ခံစားရလား" လုံချန်းက သူမကို မေးသည်။
"ခံစားရတယ်။ ငါ နောက်ထပ် ခံစားချင်သေးတယ်" မင်လန်က ပြောရင်း ယခုတစ်ခေါက်တွင် သူမက ဦးဆောင်ကာ လုံချန်း၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်သို့ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများ တင်လိုက်သည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ နောက်ထပ် အနမ်းရှည်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြန်သည်။
လုံချန်းသည် သူ၏ လက်များကို ဖြည်းညှင်းစွာ နှိမ့်ချလိုက်ပြီး မင်လန်၏ တင်ပါးများပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်တစ်ဖက်မှာ သူမ၏ ပေါင်ကြားရှိ သန့်စင်သော နေရာလေးသို့ ရောက်သွားပြီး အသာအယာ ပွတ်သပ်နေကာ တခြားလက်တစ်ဖက်ကမူ သူမ၏ တင်ပါးကို ဆုပ်နယ်နေသည်။
မင်လန်မှာ ပါးစပ်လေး ဟသွားပြီး သာယာမှုကြောင့် ညည်းသံလေး ထွက်သွားတော့သည်။
မင်လန်၏ နှုတ်ခမ်းလေး ဟသွားသည်နှင့် လုံချန်းသည် သူ၏ လျှာကို သူမ၏ ပါးစပ်အတွင်းသို့ ထိုးသွင်းလိုက်ပြီး ထူးကဲစွာ ချိုမြိန်သော သူမ၏ လျှာအရသာကို မြည်းစမ်းရန် ကြိုးစားရင်း သူမ၏ လျှာနှင့် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ပွဲ ဆင်နွှဲနေလေတော့သည်။
သုံးနာရီခန့် ကုန်ဆုံးသွားသည်။ လုံချန်းသည် ခုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး မင်လန်မှာမူ ပင်ပန်းသွားသဖြင့် အိပ်ပျော်နေသည့်အလား သူ၏ ဘေးတွင် မှောက်လျက် လဲလျောင်းနေသည်။ သူတို့၏ ပထမဆုံးသော မင်္ဂလာဦးညကို အဆုံးသတ်ထားကြသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးတွင် အဝတ်အစားများ ရှိမနေကြပေ။
လုံချန်းက ဘေးသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အိပ်ပျော်နေသော မင်လန်၏ မျက်နှာလေးကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူသည် မျက်နှာကို တိုးလိုက်ပြီး သူမ၏ ပါးပြင်လေးအား နမ်းလိုက်သည်။ သူမကို နှိုးရန် မကြိုးစားဘဲ ဆက်ပြီး အိပ်ပါစေဟု လွှတ်ထားလိုက်သည်။
သူသည် ထထိုင်လိုက်ပြီး အဝတ်အစားများ ပြန်ဝတ်ကာ ခုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေလိုက်သည်။
"ငါတို့က သူစိမ်းနယ်မြေကို ရောက်နေတာကို နင်ကတော့ ပျော်ပွဲစား ထွက်နေတာပေါ့လေ" ရွှင်းက လုံချန်းရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြောလိုက်သည်။
လုံချန်းက သူမ၏ လက်ကို ဆွဲယူကာ သူ့ပေါင်ပေါ်တွင် ထိုင်ခိုင်းလိုက်ပြီး နောက်ကနေ ဖက်ထားလိုက်သည်။
'ရွှင်း... လန်အာတောင်မှ ငါနဲ့ ဒီလိုမျိုး ဖြစ်ပြီးပြီ၊ သူက ငါ့ရဲ့ ၆ ယောက်မြောက် ဇနီးလေ။ နင်က ငါ့ရဲ့ ပထမဆုံးဇနီး ဖြစ်နေရက်သားနဲ့ အခုထိ ဘာမှ မဖြစ်သေးဘူး။ နင် ဘာကို စောင့်နေတာလဲ' သူက ရွှင်းကို ပြောလိုက်သည်။
"နင် တကယ် အရိုက်ခံချင်နေတာပဲ" ထိုသို့ ပြောရင်း ရွှင်းက ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားသည်။ "အင်း... ဒီအမှောင်နိယာမက နင် ငါ့ကို ထိတွေ့နိုင်တဲ့ စွမ်းရည် ပေးလိုက်တာ တကယ့်ကို အမှားပဲ"
"ဘာလို့လဲ၊ ငါ့ဇနီးကို ငါ ထိတွေ့ခွင့် မရှိသင့်ဘူးလား" လုံချန်းက ရွှင်း၏ ပါးပြင်လေးကို အသာအယာ နမ်းရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ငါက နင့်ဇနီး မဟုတ်ဘူး" ရွှင်းက ပြန်ဖြေသည်။
"အဲဒါကို နင် တကယ် ယုံလို့လား။ အမှန်အတိုင်း ပြောစမ်းပါ၊ ဒါဆို ငါ နင့်ကို လွှတ်ပေးမယ်"
ရွှင်းက ဘာမှပြန်မပြောသော်လည်း ရုန်းထွက်ရန်သာ ဆက်လက် ကြိုးစားနေသည်။
"နင်လည်း ငါ့ကို ကြိုက်နေတယ်ဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နင့်ရဲ့ နှုတ်ဖျားကနေ အဲဒါကို ဝန်ခံတဲ့အထိ ငါ စောင့်ပါ့မယ်။ အဲဒီအချိန်အထိတော့ ငါ နင့်ကို တစ်ခါတစ်ရံ အခုလိုမျိုး ဖက်ထားပါရစေ။ အဲဒါနဲ့တင် ငါ ကျေနပ်ပါတယ်" လုံချန်းက ရွှင်း၏ သွယ်လျသော ခါးလေးကို ဖက်ထားရင်း သူမ၏ နားနားတွင် တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်လေတော့သည်။