အခန်း (၅၆၃-၅၆၄)
Vol. 57 Ch. 563-564
အခန်း (၅၆၃) ယောက္ခမနှင့် တိုက်ခိုက်ခြင်း
သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး တစ်ဘဝစာ အဖော်မွန်များသဖွယ် အတော်ကြာအောင် နီးနီးကပ်ကပ် ထိုင်နေခဲ့ကြသည်။ ရွှင်း၏ အသက်ရှူသံကိုပင် လုံချန်း ကြားနေရသည်။
"နင့်ကို သေသေချာချာ ဖက်ထားလို့ ရမလား" လုံချန်းက ရွှင်းကို မေးလိုက်သည်။
"တစ်ခါပဲနော်" ရွှင်းက တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေသည်။
လုံချန်းက သူမကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ရွှင်းက မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ လုံချန်းလည်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။
တစ်ဖန် သူမ၏ ကျောပြင်မှာ သူ့ဘက်သို့ မျက်နှာမူလျက် ရှိနေပြန်သည်။ သူသည် သူမကို သူ့ဘက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီး ဖက်ထားလိုက်သည်။ ရွှင်း၏ ရင်သားများမှာ အလွန်အမင်း မကြီးမားသော်လည်း သေးငယ်လွန်းသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ လုံချန်းသည် သူမကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားရင်း သူမ၏ ရင်အစုံကို ခံစားနေရသည်။
"နင့်ကို နမ်းလို့ရမလား" သူက ထပ်မေးပြန်သည်။
ရွှင်းသည် အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ သူမ၏ ချိုမြိန်သော နှုတ်ခမ်းလွှာများကို ဟလိုက်ပြီး "တစ်ခါပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူမ၏ အသံထဲတွင် ဝေခွဲမရဖြစ်နေမှုများ သိသိသာသာ ပါဝင်နေသည်။
လုံချန်းသည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်များက ရွှင်း၏ ကျောပြင်ထက်တွင် ပြေးလွှားနေစဉ် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို သူ၏ နှုတ်ခမ်းများဖြင့် ပိတ်ဆို့လိုက်တော့သည်။
လုံချန်း ရွှင်းကို နမ်းလိုက်ချိန်တွင် တစ်ကမ္ဘာလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသယောင် ရှိသည်။ ဤလောကတွင် သူတို့နှစ်ဦးမှတစ်ပါး တခြားမည်သူမျှ ရှိမနေတော့သလိုပင်။ သူတို့နှစ်ဦးမှလွဲ၍ တခြားမည်သည့်အရာမှ အရေးမကြီးတော့ပေ။ သူတို့ နမ်းနေသည့် လူသားမှတစ်ပါး တခြားမည်သူမျှ သူတို့၏ အာရုံကို မရရှိနိုင်တော့ပေ။
လုံချန်းသည် ရွှင်းကို ထာဝရဟု ထင်မှတ်ရလောက်အောင် အကြာကြီး နမ်းရှိုက်ပြီးမှ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
"ငါ နင့်ကို ချစ်တယ်" လုံချန်းက ရွှင်း၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"ငါ... ငါ..."
ရွှင်းသည် သူမ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းနေကာ တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောရန် ခက်ခဲနေပုံရသည်။ သူမသည် ဘာမှပြန်မပြောဘဲ လက်စွပ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
'ငါလည်း နင့်ကို မမုန်းပါဘူး' သူမ၏ အသံက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။
"ရှက်နေတဲ့ ရွှင်းလေးက တကယ့်ကို ချစ်ဖို့ကောင်းတာပဲ" လုံချန်းက ခေါင်းခါရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူသည် ခုတင်ဆီသို့ ပြန်သွားသည်။
လုံချန်းသည် မင်လန် အိပ်ရာမှ နိုးလာသည်အထိ ခုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်၍ စောင့်နေလိုက်သည်။
သူသည် အားလပ်ချိန်ကို ကျင့်ကြံခြင်းဖြင့် ကုန်ဆုံးစေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
လုံချန်း ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်လိုက်သည်။
သုံးနာရီခန့် ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် မင်လန် နိုးလာသည်။ မင်လန်သည် ခုတင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး မျက်နှာလေး နီမြန်းလျက် လုံချန်းကို ခဏခဏ လှမ်းကြည့်နေသည်။
လုံချန်းမှာ ကျင့်ကြံနေဆဲဖြစ်သဖြင့် သူမ နိုးလာသည်ကို မသိလိုက်ပေ။
နောက်ထပ် တစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက်မှ လုံချန်း ကျင့်ကြံခြင်းကို ရပ်နားလိုက်သည်။
သူသည် မြေကမ္ဘာအဆင့် ၉ သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ဤနေရာကို သုံးကာ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်အား တတ်နိုင်သမျှ မြှင့်တင်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်သည်။
သူ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး မင်လန် အိပ်နေဆဲလားဆိုတာကို ဘယ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ နိုးနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ မင်လန်က လုံချန်းကို စိုက်ကြည့်နေခြင်းဖြစ်သည်။
"နိုးပြီလား။ အိပ်လို့ရော ကောင်းရဲ့လား" လုံချန်းက မင်လန်ကို မေးလိုက်သည်။
"ငါ့ဘဝမှာ အကောင်းဆုံး အိပ်စက်ခြင်းပါပဲ" မင်လန်က လှပသော အပြုံးလေးဖြင့် ပြန်ပြောသည်။
"ကောင်းတာပေါ့။ ဒါနဲ့ မင်းအမေနဲ့ တွေ့ဖို့ ချိန်းထားတဲ့ အချိန်လည်း ရောက်ပြီထင်တယ်။ သွားကြမလား"
"အင်း" မင်လန်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။
လုံချန်းလည်း မတ်တပ်ရပ်ကာ သူမနှင့်အတူ အခန်းထဲမှ ထွက်ခဲ့သည်။ မင်လန်က လုံချန်း၏ လက်ကို ဆွဲထားပြီး သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများကို သူ၏ လက်ချောင်းများကြားတွင် ယှက်ဖြတ်ထားသည်။ သူတို့ စင်္ကြံတစ်လျှောက် လျှောက်လာကြစဉ် အမှောင်နတ်မိမယ် အများအပြား၏ အကြည့်များကို ဆွဲဆောင်နေသည်။
မင်လန်က လုံချန်းကို ဒုတိယထပ်သို့ ခေါ်သွားသည်။ သူတို့သည် လုံချန်း၏ အရပ်ထက် နှစ်ဆခန့် မြင့်ပြီး နတ်မိမယ် နှစ်ဦး ပြိုင်တူ ဝင်နိုင်လောက်အောင် ကျယ်ဝန်းသော ရွှေရောင်တံခါးကြီး တစ်ချပ်ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ကြသည်။
မင်လန်က တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး လုံချန်းနှင့်အတူ ဝင်သွားသည်။
လုံချန်းသည် စက်ဝိုင်းပုံစံ ခန်းမကြီးတစ်ခန်းအတွင်း ရောက်ရှိသွားသည်။ ကြမ်းပြင်မှာ အချင်း မီတာသုံးဆယ်ခန့်ရှိပြီး တိုက်ခိုက်ရန် လုံလောက်သော နေရာလွတ်ရှိပုံရသည်။ အခန်းမှာလည်း အလွန် မြင့်မားသည်။
"ရောက်လာကြပြီလား။ ငါ နင်တို့ကို စောင့်နေတာ"
မင်ရင်းသည် ခန်းမထဲတွင် ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
"နောက်ကျသွားတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်" လုံချန်းက ခါးသက်သက် အပြုံးဖြင့် တောင်းပန်လိုက်သည်။
"ရပါတယ်။ နင်တို့ လက်ထပ်တဲ့ ပထမဆုံးနေ့ပဲလေ။ အခန်းထဲမှာ ချစ်ကြည်နူးနေကြရင်း အချိန်မေ့သွားတာ ဖြစ်မှာပေါ့" မင်ရင်းက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။
မင်လန်၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ နီမြန်းသွားကာ ခေါင်းလေး ငုံ့သွားတော့သည်။
"လန်အာရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ရတာ ငါထင်တာ မှန်ပုံရတယ်။ နင်တို့ အဆင်ပြေပြေ ရှိနေကြတာ မြင်ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်" မင်ရင်းက ပြုံးရင်း ပြောသည်။
"ကဲ... တိုက်ပွဲ စရအောင်။ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားတို့ မျိုးနွယ်စုရဲ့ ထူးခြားချက်တွေနဲ့ ဘယ်လို တိုက်ခိုက်သလဲဆိုတာ မသိဘူး၊ ခင်ဗျားကလည်း ကျွန်တော် ဘယ်လို တိုက်ခိုက်သလဲ မသိဘူးဆိုတော့ အခက်တွေ့နိုင်တယ်။ အဲဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး တိုက်ခိုက်တဲ့အခါ ကိုယ့်စွမ်းအားရဲ့ ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းပဲ သုံးကြဖို့ အကြံပြုချင်ပါတယ်။ အသားကျသွားပြီဆိုမှ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းကို မြှင့်ကြတာပေါ့" လုံချန်းက အကြံပေးသည်။
"ကောင်းသားပဲ" မင်ရင်းက ခေါင်းငြိမ့်ကာ သဘောတူသည်။
"လန်အာ... မင်း နောက်မှာပဲ သွားနေပါ" လုံချန်းက မင်လန်ကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။
မင်လန်က လုံချန်း၏ လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ကာ နောက်သို့ ဆုတ်သွားပြီး နံရံနားတွင် သွားရပ်နေလိုက်သည်။
"တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ဒဏ်ရာမရစေနဲ့ဦးနော်" မင်လန်က လုံချန်းနှင့် မင်ရင်းကို သတိပေးလိုက်သည်။
"နင် အရင် စလိုက်ပါ" မင်ရင်းက ခုခံသည့် အနေအထား ပြင်ရင်း လုံချန်းကို ပြောသည်။
"ကောင်းပါပြီ။ ကျွန်တော် လာပြီနော်" ထိုသို့ ပြောကာ လုံချန်းသည် မင်ရင်းဆီသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။
လုံချန်းသည် သူ၏ ချီစွမ်းအင်များကို အသုံးမပြုဘဲ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှုဖြင့်သာ စတင်လိုက်သည်။ သူ အသုံးပြုလိုက်သည်မှာ သူ၏ သဘာဝ အားအင်နှင့် သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကျင့်ကြံခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ တစ်နည်းနည်းဖြင့် သူ၏ ချီကျင့်ကြံခြင်းထက် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ တိုးတက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
အဘယ်ကြောင့်မှန်း သူ မသိသော်လည်း လွန်ခဲ့သော အချိန်အတန်ကြာကတည်းက သူ၏ မိစ္ဆာဘုရင် ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်မြန်ဆန်သော နှုန်းဖြင့် တိုးတက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သူ၏ ဒုတိယမြောက် သွေးမျိုးဆက် စမ်းသပ်ပွဲကို အောင်မြင်ပြီးကတည်းက စတင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
မကြာသေးမီကပင် သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ သူ၏ အားအင်ကျင့်ကြံခြင်းကို ကျော်တက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကျင့်ကြံမှုကို နှိုင်းယှဉ်မည်ဆိုပါက သူသည် မြေကမ္ဘာအဆင့်၏ ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ် ကျင့်ကြံသူများ၏ ကောင်းကင်အဆင့်နှင့် ညီမျှသော အဆင့်သို့ ရောက်ရန် အနည်းငယ်သာ လိုတော့သည်။ သူ၏ ချီကျင့်ကြံမှုမှာ နှိုင်းယှဉ်လျှင် နောက်ကျနေသော်လည်း သူ၏ တိုးတက်မှုနှုန်းမှာ အလွန်ပင် ထူးခြားနေဆဲဖြစ်သည်။
သူသည် ကျင့်ကြံလာသည်မှာ နှစ်အနည်းငယ်သာ ရှိသေးသော်လည်း မြေကမ္ဘာအဆင့်၏ ထိပ်ဆုံးသို့ နီးကပ်နေပြီဖြစ်သည်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက ကျင့်ကြံလာသူများပင်လျှင် ဤမျှ ငယ်ရွယ်သော အသက်အရွယ်ဖြင့် ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် ခက်ခဲလှသည်။
လုံချန်းသည် တိုက်ခိုက်ရာတွင် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အား၏ ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကိုသာ အသုံးပြုခဲ့သည်။ မင်ရင်းကလည်း ထိုနည်းတူပင် တုံ့ပြန်ကာ လက်သီးဖြင့် ပြန်ထိုးလိုက်သည်။
သူမ၏ လက်သီးက လုံချန်း၏ လက်သီးနှင့် ထိမိသွားသောအခါ သူမမှာ နောက်သို့ သုံးလှမ်းခန့် ဆုတ်သွားရသည်။
"ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း စွမ်းအားက ပိုသန်မာနေပြီး ခင်ဗျား မခုခံနိုင်ဘူးဆိုတော့ ခင်ဗျားရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားက ကျွန်တော့်ထက် နည်းနည်း အားနည်းပုံရတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုပြောချင်တာက... ခုခံတဲ့အခါမှာ ခင်ဗျား အားနာနေစရာ မလိုပါဘူး။ ခင်ဗျားရဲ့ အားအပြည့်ကို သုံးပြီး ခုခံလို့ ရပါတယ်" လုံချန်းက မင်ရင်းကို ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် သူပြောသည်ကို အထင်လွဲပြီး ခုခံသည့်အခါတွင်လည်း ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းသာ သုံးနေသည်ဟု သူ ထင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
"ငါ... ငါ့ရဲ့ အားအပြည့်ကို သုံးလိုက်တာပါ" မင်ရင်းက ခါးသက်သက် အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"အဲဒါ ခင်ဗျားရဲ့ အားအပြည့် ဟုတ်လား" လုံချန်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးသည်။
"အဲဒါသာ နင့်ရဲ့ ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ဆိုရင်တော့ ရှင်းနေပါပြီ။ ငါက နင့်ရဲ့ ပြိုင်ဘက်တောင် မဟုတ်ဘူးပဲ။ နင် သန်မာမှန်း ငါသိပေမဲ့ ဒီလောက်အထိ သန်မာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ ငါတို့ အမှောင်နတ်မိမယ်တွေက ခွန်အားကြီးမားတာကြောင့် နာမည်ကြီးတာ။ နင်က အဲဒီအချက်မှာ ငါ့ကို အနိုင်ယူလိုက်ပြီပဲ။ ငါ နင့်ရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ပါဘူး" မင်ရင်းက ခေါင်းငုံ့ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"ဒါကတော့..." လုံချန်းမှာ စွမ်းအားကွာခြားချက်က ဤမျှ ကြီးမားနေသည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်သွားသည်။
ယင်းသည် သူ တခြားသူများထက် အများကြီး ပိုသန်မာနေခဲ့သော ပထမဆုံး သွေးမျိုးဆက် စမ်းသပ်ပွဲတုန်းက အခြေအနေမျိုး ပြန်ဖြစ်နေသလိုပင်။
"မိစ္ဆာခေါင်းဆောင်တွေက ခင်ဗျားထက် နည်းနည်းပဲ ပိုသန်မာတယ်လို့ ခင်ဗျား ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား" လုံချန်းက မင်ရင်းကို မေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်။ သူတို့က ငါ့ထက် သန်မာပေမဲ့ နင့်အဆင့်လောက်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီလောက်အထိ ကွာခြားလိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး" မင်ရင်းက ဆိုလေတော့သည်။
အခန်း (၅၆၄) ကောင်းကင်ယံထက်က ညတစ်ည
"အခုဆိုရင် နင်က မိန်းကလေးတွေကို အလွယ်တကူ ကယ်ထုတ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ ပိုပြီး ယုံကြည်သွားပြီ။ ကျေးဇူးပြုပြီး သူတို့ကို ကယ်တင်ပြီး ပြန်ခေါ်လာပေးပါ" ထိုသို့ ပြောရင်း သူမက လုံချန်း၏ လက်ကို ကိုင်ကာ သူမ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ တင်လိုက်ရာ လုံချန်း၏ လက်မှာ သူမ၏ ပြည့်ဖြိုးသော ရင်သားများကို ထိမိသွားတော့သည်။
"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ကယ်ပါ့မယ်" လုံချန်းက အောက်ကို မကြည့်မိစေရန် ကြိုးစားရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ကျေးဇူးပါပဲ။ နင်သာ ရှိနေမယ်ဆိုရင် ငါတို့ မိစ္ဆာတွေကိုတောင် အမြစ်ပြတ်အောင် လုပ်နိုင်မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ နင် ဘေးမကင်း ဖြစ်မှာကို ငါမလိုလားဘူး။ တိတ်တိတ်လေးပဲ အတွင်းထဲကို ခိုးဝင်ပြီး မိန်းကလေးတွေနဲ့အတူ ထွက်ပြေးခဲ့ပါ" မင်ရင်းက လုံချန်းကို ပြောသည်။
သူသည် ဤနေရာတွင် မည်မျှအထိ သန်မာနေသည်ကို သိလိုက်ရကတည်းက သူ၏ အစီအစဉ်တစ်ခုလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့သော်လည်း လုံချန်းက ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ခေါင်းသာ ငြိတ်ပြလိုက်သည်။
"ကျေးဇူးပါပဲ။ ဒီလောက် အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ သားမက်တစ်ယောက်ကို ရခဲ့လို့ ငါ တကယ့်ကို ဝမ်းသာမိပါတယ်" ထိုသို့ ပြောကာ သူမက ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် လုံချန်းကို ဖက်လိုက်သည်။
သူမက လုံချန်းကို ဖက်ထားစဉ် သူမ၏ ရင်သားများမှာ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်နှစ်ခုကြားတွင် ဖိကပ်နေတော့သည်။
"လန်အာနဲ့ ကျွန်တော့်ကို လက်ထပ်ပေးခဲ့လို့ ကျွန်တော်ကသာ ခင်ဗျားကို ကျေးဇူးတင်ရမှာပါ" လုံချန်းကလည်း သူမကို ပြန်ဖက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
ခေတ္တမျှ ဖက်ထားပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦး ခွဲလိုက်ကြသည်။
"ဒါဆို ညစာ စားကြတာပေါ့။ အဲဒါပြီးရင် နင်တို့ ထွက်ခွာလို့ ရပြီ" မင်ရင်းက လုံချန်း၏ လက်ကို ကိုင်ကာ ဆွဲခေါ်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။
သူမက သူ့ကို ထမင်းစားခန်းသို့ ခေါ်သွားသည်။ မင်လန်ကမူ သူမ၏ အမေက သူမ၏ ခင်ပွန်းအပေါ် အလွန်အမင်း ရင်းနှီးလွန်းနေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် အနည်းငယ် မနာလို ဖြစ်နေသော်လည်း ခါးသက်သက် အပြုံးဖြင့်သာ နောက်က လိုက်လာခဲ့သည်။
လုံချန်းနှင့် တခြားသူများ ညစာ စားလိုက်ကြသည်။
ညစာ စားပြီးနောက် လုံချန်းသည် မျိုးနွယ်စုမှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။
သူသည် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ နေဝါးမျိုလင်းယုန်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
"လူတွေကို သယ်နိုင်လောက်အောင် ကြီးမားတဲ့ မိုးပျံ သားရဲပဲ။ အံ့သြစရာပဲ၊ ဒါမျိုးတွေ တကယ် ရှိနေတာပဲ" မင်ရင်းက နေဝါးမျိုလင်းယုန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်လိုက်မိသည်။
လုံချန်းက မင်လန်၏ လက်ကို ကိုင်ကာ နေဝါးမျိုလင်းယုန်ပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။ မင်လန် ပြောပြသည့် လမ်းကြောင်းအတိုင်း လင်းယုန်ကြီးက စတင် ပျံသန်းလေတော့သည်။
နေဝါးမျိုလင်းယုန်သည် မှောင်မိုက်သော ညဉ့်နက်အတွင်း ပျံသန်းနေသည်။
အေးစက်သော လေပြေများက လုံချန်းနှင့် မင်လန်တို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်သန်း တိုက်ခတ်နေသည်။
လေက ထင်မှတ်မထားလောက်အောင် အေးစက်လှသည်။ ဤနေရာရှိ ညဉ့်အခါများက ဤမျှ အေးလိမ့်မည်ဟု လုံချန်း မသိခဲ့ပေ။ အမှောင်နတ်မိမယ် မျိုးနွယ်စုထဲတွင် သူ အိပ်ခဲ့စဉ်က အအေးဒဏ်ကို တားဆီးပေးနိုင်သည့် တစ်စုံတစ်ခု ရှိနေခဲ့သောကြောင့် သူ မချမ်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် အပြင်သို့ ရောက်လာသည့်အခါတွင်မူ အခြေအနေကို သူ ကောင်းကောင်း သိသွားခဲ့ပြီ။
အအေးဓာတ်က သိသိသာသာ ပြင်းထန်လှသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကမူ အအေးဒဏ်ကို ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ သူက မင်လန်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ တုန်ရင်နေသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။
သူသည် မင်လန်အနားသို့ တိုးသွားပြီး သူမကို သူ့ဘက် မျက်နှာမူလျက် သူ့ပေါင်ပေါ်တွင် ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။ မင်လန်က သူ့ကို ဖက်ထားစဉ် လုံချန်း၏ ခါးမှာ သူမ၏ ပေါင်နှစ်လုံးကြားတွင် ရှိနေသည်။
သူသည် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ စောင်တစ်ထည်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်နှစ်ကိုယ်လုံးကို ပတ်ပေးလိုက်သည်။
မင်လန်၏ ခြေထောက်များက လုံချန်း၏ ခါးကို ပတ်ထားပြီး သူမ၏ ရင်သားများက လုံချန်း၏ ရင်ဘတ်နှင့် ကပ်နေတော့သည်။
ယခုအခါ သူတို့၏ မျက်နှာများသာ စောင်အပြင်ဘက်သို့ ရောက်နေသည်။
"နေလို့ ကောင်းသွားပြီလား" လုံချန်းက မင်လန်ကို မေးလိုက်သည်။
"ကောင်းသွားပါပြီ" မင်လန်က ပြောသော်လည်း အအေးဒဏ် လုံးဝ ပျောက်သွားပုံတော့ မရသေးပေ။
"အအေးအကြောင်းကို မစဉ်းစားနဲ့တော့။ ခန္ဓာကိုယ်တွေ မကြာခင် နွေးလာလိမ့်မယ်။ မင်းရဲ့ စိတ်ကို တခြားနေရာမှာပဲ ထားလိုက်ပါ" လုံချန်းက မင်လန်ကို ပြောလိုက်သည်။
မင်လန်က ခေါင်းငြိတ်ရင်း လုံချန်း၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း လုံချန်း၏ မျက်လုံးများက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနီနီလေးများဆီသို့ ငုံ့ကြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။
သူမသည် စောင်အတွင်း၌ လုံချန်း၏ ညာဘက်လက်က သူမ၏ ကျောပြင်မှတစ်ဆင့် ရင်ဘတ်ဆီသို့ ရွေ့လျားလာသည်ကိုလည်း ခံစားလိုက်ရသည်။
သူ၏ ညာဘက်လက်က သူမ၏ ရင်သားများကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ဆုပ်နယ်နေတော့သည်။
"အင်း..." မင်လန်မှာ သူမ၏ ချယ်ရီပွင့်ဖတ်သဖွယ် နှုတ်ခမ်းလွှာများ ဟသွားကာ တိုးတိုးလေး ညည်းတွားမိသွားသည်။ သူမက ဦးဆောင်ကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို လုံချန်း၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။
လုံချန်းနှင့် မင်လန်တို့သည် စောင်အတွင်း၌ သူတို့၏ လက်များ လှုပ်ရှားနေစဉ် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး နမ်းရှိုက်နေကြတော့သည်။
မင်လန်က သူမ၏ ခါးကို နောက်သို့ အနည်းငယ် ရွှေ့လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ကို လုံချန်း၏ အိမ်ထဲမှ စတင် ထွက်ပြလာသော ဓားပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။
သူမက သူမ၏ လက်အား သူ၏ ဘောင်းဘီအတွင်းသို့ နှိုက်ကာ သူ၏ လုံချန်းလေးကို အပြင်သို့ ထုတ်လိုက်ပြီး လုံချန်းက သူမ၏ ရင်သားများကို ဆက်လက် ပွတ်သပ်နေစဉ် သူမက ထိုအရာအား လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ အထက်အောက် စတင် လှုပ်ရှားပေးနေတော့သည်။
သူတို့၏ တံတွေးများ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ရောယှက်နေစဉ် သူတို့၏ အနမ်းများမှာ တစ်စက္ကန့်မျှပင် မပြတ်တောက်ခဲ့ပေ။ လုံချန်းကလည်း သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သူမ၏ ရင်သားများနှင့် ထိပ်ဖျားလေးများကို ကစားနေစဉ် သူ၏ လျှာကို မင်လန်၏ ပါးစပ်အတွင်းသို့ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် မင်လန်က လုံချန်း၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ရင်း နောက်သို့ အနည်းငယ် ဆုတ်ကာ နှုတ်ခမ်းများကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးနေသည့် ဤခံစားချက်ကြောင့် မူးယစ်နေသည့်အလား ရီဝေနေကြသည်။
သူမက သူမ၏ လက်ကို စောင်အတွင်းသို့ ထပ်မံ ထည့်လိုက်သည်။
"အင်း..." လုံချန်း၏ လုံချန်းလေး ပတ်ပတ်လည်တွင် မင်လန်၏ နူးညံ့သော နှုတ်ခမ်းများကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ လုံချန်းထံမှ တိုးတိုးလေး အသံထွက်လာသည်။
မင်လန်သည် သူ၏ ခေါင်းကို အထက်အောက် လှုပ်ရှားရင်း သူ၏ လုံချန်းလေးကို ပါးစပ်ဖြင့် စုပ်ပေးနေတော့သည်။ လုံချန်းသည် သူမက ပြုစုပေးနေစဉ် သူမ၏ ပါးစပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံအားလုံးကို ကြားနေရသည်။
မင်လန်သည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူမ၏ လျှာကို အသုံးပြုကာ လုံချန်း၏ ညီလေးကို ချိုချဉ်တစ်လုံးသဖွယ် လျက်ပေးရင်း မိနစ် ၃၀ ခန့် ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ပေးနေခဲ့သည်။
"ငါ ထုတ်တော့မယ်" လုံချန်းက မင်လန်ကို ပြောလိုက်သည်။ မင်လန်က လှုပ်ရှားမှုကို ပိုမြန်အောင် လုပ်ပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို ဖယ်မသွားခဲ့ပေ။
တစ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် လုံချန်းသည် စေးကပ်သော အဖြူရောင် အရည်များကို သူမ၏ ပါးစပ်အတွင်းသို့ ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။
မင်လန်က သူမ၏ ခေါင်းကို စောင်အပြင်ဘက်သို့ ထုတ်လိုက်ပြီး လုံချန်းအား သူမ မည်မျှအထိ လက်ခံရရှိထားသည်ကို ပြရန် ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သည်။ သူမ၏ ပါးစပ်တစ်ခုလုံးမှာ သူ ထုတ်လိုက်သမျှနှင့် ပြည့်နေတော့သည်။ သူမသည် သူ၏ အရည်များကို သူ၏ မျက်စိရှေ့မှာတင် မျိုချလိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ နှုတ်ခမ်းပေါ်မှာ နည်းနည်း ပေနေသေးတယ်" လုံချန်းက မင်လန်ကို ပြောသည်။
မင်လန်က သူမ၏ လျှာကို ထုတ်ကာ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် ကျန်ရှိနေသော အဖြူရောင် အရည်အနည်းငယ်ကို လျက်ကာ မျိုချလိုက်သည်။
"ငါ နင့်ကို ချစ်တယ်" မင်လန်က လုံချန်းကို ပြောလိုက်သည်။
"ငါလည်း မင်းကို ချစ်ပါတယ် အချစ်ရယ်" လုံချန်းက မင်လန်ကို ပြန်ပြောသည်။
လုံချန်းသည် စောင်အတွင်းမှ သူ၏ လက်ကို အသုံးပြုကာ သူမ၏ ဝတ်စုံကို အထက်သို့ မလိုက်ပြီး အတွင်းခံကို နှိမ့်ချလိုက်ကာ သူမ၏ ခါးကို ကိုင်၍ အနားသို့ ဆွဲယူလိုက်သည်။
သူ၏ စစ်သည်တော်လေးမှာ ရန်သူအပေါ် ကျည်ဆန်အားလုံး ပစ်ထုတ်ပြီးကာစ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ ကျည်ပြန်ဖြည့်ပြီးသွားပြီဖြစ်ကာ နောက်ထပ် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ပွဲအတွက် အသင့်အနေအထားဖြင့် မတ်မတ်ရပ်နေပြီဖြစ်သည်။
လုံချန်းက သူ၏ ဓားကို မင်လန်၏ သန့်စင်သော နေရာလေး၏ အဝတွင် တေ့လိုက်ပြီး သူမကို အပေါ်မှ ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။
မင်လန် ထိုင်ချလိုက်သောအခါ သာယာမှုအပြည့် ပါဝင်နေသော ညည်းသံ အကျယ်ကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ လုံချန်း၏ ဓားမှာ မင်လန်၏ ကိုယ်တွင်းသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ရောက်ရှိသွားပြီး သူမ၏ အတွင်းနံရံကိုပင် ထိမှန်နေပြီ ဖြစ်သည်။
လုံချန်းက မင်လန်ကို သူမ၏ ခါးအား အထက်အောက် လှုပ်ရှားနိုင်စေရန် ကူညီပေးလိုက်သည်။ အကြိမ်တိုင်းတွင် သူ၏ ဓားဦးဖျားက သူမ၏ အတွင်းနံရံကို ရိုက်ခတ်နေသည်။
အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ပို၍ ပို၍သာ မြန်ဆန်လာတော့သည်။ နေဝါးမျိုလင်းယုန်ကြီးက ဆက်လက် ပျံသန်းနေစဉ် သူတို့၏ ပြင်းထန်သော သာယာမှု အစီအစဉ်သည် တစ်နာရီကျော်ကြာ ဆက်လက် ဖြစ်ပွားနေပြီး မင်လန်၏ ညည်းသံများမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ပဲ့တင်ထပ်နေတော့သည်။
အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် လုံချန်းသည် သူ၏ ဓားကို အပြင်သို့ မထုတ်ဘဲ မင်လန်၏ ကိုယ်တွင်း၌ပင် အားလုံးကို ထုတ်လွှတ်လိုက်တော့သည်။
အလားတူ အနေအထားမျိုးဖြင့် နောက်ထပ် သုံးကြိမ်ခန့် ပြုလုပ်ပြီးနောက်တွင် လုံချန်း ရပ်နားလိုက်သည်။
သူသည် စောင်အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာပြီး သူ၏ အဝတ်အစားများကို သေသေချာချာ ပြန်ဝတ်လိုက်ကာ မင်လန်အား နွေးထွေးအောင် ထပ်မံ ထိုင်နေလိုက်သည်။
နေဝါးမျိုလင်းယုန်သည် တစ်ညလုံး ပျံသန်းခဲ့သည်။
ကောင်းကင်ယံတွင် နေဝန်းကြီး စတင် ထွက်ပေါ်လာပြီ ဖြစ်သည်။
"အဲဒီကို ရောက်ဖို့ ဘယ်လောက် လိုသေးလဲ" လုံချန်းက မင်လန်ကို မေးလိုက်သည်။
"ယေဘုယျအားဖြင့်တော့ ပျံသန်းရင် နှစ်ရက်လောက် ကြာတတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ နင့်ရဲ့ သားရဲက ငါတို့ ပျံတာထက် ပိုမြန်တယ်။ ငါ့အထင် ခုနစ်နာရီ ဒါမှမဟုတ် ရှစ်နာရီလောက်ဆိုရင် ရောက်မယ် ထင်တယ်" မင်လန်က လုံချန်းကို ပြောသည်။
"ကောင်းပြီ" လုံချန်းက ခေါင်းငြိတ်လိုက်သည်။
မနက်ခင်း ရောက်လာပြီဖြစ်ကာ အအေးဓာတ်လည်း မရှိတော့သဖြင့် သူ စောင်ကို ဖယ်လိုက်တော့သည်။