အခန်း (၅၆၉-၅၇၀)
Vol. 57 Ch. 569-570
အခန်း (၅၆၉) ဟင်းလင်းပြင် စွမ်းရည်အသစ်များ
လုံချန်း မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည့်အခါ လူတိုင်းက သူ့ကို ကြည့်နေကြသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။
အနက်ရောင် ဦးချိုပါ သံချပ်ကာ ကြံ့က သူ့အနားတွင် ရပ်နေပြီး မြွေဘုရင်နှင့် မုဆိုးကြယ်တို့လည်း သူ့ထံ ပြန်ရောက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
မင်လန်လည်း အနီးနားမှာပင် ရှိနေသည်။ အမှောင်နတ်မိမယ်အားလုံးနီးပါးလည်း ယခုအခါ အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားကြပြီ ဖြစ်သည်။
"မိစ္ဆာအားလုံးကို အပြတ်ရှင်းခဲ့ပြီလား" လုံချန်းက မြွေဘုရင်ကို မေးလိုက်သည်။
"သေချာတာပေါ့။ ဒီလို အလုပ်သေးသေးလေးက ဒီဘုရင်ကြီးအတွက် ခက်ခဲလိမ့်မယ်လို့ မင်း တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား။ တကယ်လို့ မင်းက ဒီနယ်မြေထဲက သက်ရှိအားလုံးကို သတ်ခိုင်းမယ်ဆိုရင်တောင် အဲဒါက ခက်ခဲမှာမဟုတ်ဘူး၊ ဒီလို မိစ္ဆာ နည်းနည်းလောက်ကိုတော့ ပြောနေစရာတောင် မလိုဘူး" မြွေဘုရင်က လေလုံးထွားသော လေသံဖြင့် လုံချန်းကို ပြန်ဖြေသည်။
"ကောင်းပြီ။ ဒါဆို ပြန်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ" လုံချန်းက ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။
"မင်း ဘာမေးတော့မယ်ဆိုတာ ဒီဘုရင်ကြီး သိပါတယ်။ ငါပြောထားမယ်... ဒီဘုရင်ကြီးက သူတို့အားလုံးကို သယ်သွားပေးမယ့် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးယာဉ်တော့ အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့အတွက် တစ်ခုခု လုပ်ပေးမယ်ဆိုရင်တော့ အဲဒီတောင်းဆိုချက်ကို စဉ်းစားပေးနိုင်ပါတယ်" မြွေဘုရင်က ပြုံးလျက် လုံချန်းကို ဆိုသည်။
"စိတ်မပူပါနဲ့။ မင်းကို ဘာမှခိုင်းဖို့ အစီအစဉ်မရှိပါဘူး။ မင်း သူတို့ကို သယ်သွားပေးမယ်ဆိုရင်တောင် အချိန်အတော်ပေးရဦးမှာ။ အခု ငါ့မှာ ပိုကောင်းတဲ့ ရွေးချယ်စရာတစ်ခု ရှိနေပြီ" လုံချန်းက မတ်တပ်ရပ်ရင်း ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။
"ဘာ ပိုကောင်းတဲ့ ရွေးချယ်စရာလဲ" မြွေဘုရင်က မေးသည်။
"နင့်ရဲ့ဟင်းလင်းပြင် နိယာမ ကြီးထွားလာတာကနေ ကြီးမားတဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေ ရလိုက်တယ်လို့ ငါထင်တယ်။ ငါပြောတာ ဟုတ်လား" ရွှင်းက လုံချန်း၏ရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး ပြုံးစစဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"အင်း... ရလိုက်တဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေက မဆိုးဘူးလို့ ပြောရမယ်" လုံချန်းက မတ်တပ်ရပ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
အမှန်စင်စစ် ဤခရီးစဉ်တစ်ခုလုံးမှာ သူ့အတွက် အလွန်အကျိုးရှိခဲ့သည်။ သတ်ဖြတ်ခြင်းအရှိန်အဝါများစွာ ရရှိခဲ့ပြီး သူ၏ ပညာရပ်ကို မြှင့်တင်နိုင်ခဲ့ရုံသာမက ဟင်းလင်းပြင် နိယာမနှင့် ပတ်သက်သည့် အပိုဆောင်း စွမ်းအားအချို့ကိုလည်း ရရှိခဲ့သည်။
လုံချန်းသည် အမှောင်နတ်မိမယ်အားလုံးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
"ကဲ... အားလုံးပဲ တစ်တန်းတည်း စီလိုက်ကြပါ။ ငါတို့ အမှောင်နတ်မိမယ် မျိုးနွယ်စုဆီ ပြန်ကြမယ်။ မြန်မြန်လုပ်ကြ" လုံချန်းက လူတိုင်းကို ပြောလိုက်သည်။
အမှောင်နတ်မိမယ်များသည် တစ်ဦးနောက်တစ်ဦး တန်းစီကာ လူတန်းကြီးတစ်တန်း ဖြစ်လာသည်။
လုံချန်းသည် သူ၏လက်ကို မြှောက်ကာ ရှေ့သို့ လက်ညှိုးညွှန်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်ပြောင်းကာ စတင်တောက်ပလာသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများသည် ကြယ်တာရာများပါဝင်သော နက်မှောင်သည့် အရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဟင်းလင်းပြင် တစ်ခုလုံး ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။
သူသည် သူ၏ရှေ့တွင် စက်ဝိုင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ရာ ဦးခေါင်းအရွယ်အစားခန့်ရှိသော ထူးခြားသည့် ဟင်းလင်းပြင်ဝင်ပေါက် တစ်ပေါက် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ၎င်းမှာ တဖြည်းဖြည်း ပို၍ ကြီးမားလာသည်။ ထိုဟင်းလင်းပြင်ဝင်ပေါက်သည် လူများ ဝင်ရောက်နိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသွားသောအခါမှ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။
"ကဲ... ဒါက ဟင်းလင်းပြင်ဝင်ပေါက်ပဲ။ ဒီဝင်ပေါက်ရဲ့ ဟိုဘက်အခြမ်းက အမှောင်နတ်မိမယ် မျိုးနွယ်စုရဲ့ အဝင်ဝကို ရောက်လိမ့်မယ်။ တစ်ယောက်ချင်းစီ ဝင်သွားကြပါ" လုံချန်းက အမှောင်နတ်မိမယ်များကို ပြောလိုက်သည်။
အမှောင်နတ်မိမယ်များသည် ထိုဟင်းလင်းပြင်ဝင်ပေါက်ကို ကြည့်ကာ ဝေခွဲမရဖြစ်နေကြသည်။ မည်သူမျှ ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းမလှမ်းရဲကြပေ။
"ဝင်သွားကြပါ၊ သူ့ကို ယုံကြည်လိုက်ကြပါ" မင်လန်က အမှောင်နတ်မိမယ်များကို ဖျောင်းဖျနှစ်သိမ့်လိုက်သည်။
လူတန်း၏ ရှေ့ဆုံးတွင်ရှိသော အမှောင်နတ်မိမယ်လေးမှာ သတ္တိမွေးကာ ဟင်းလင်းပြင်ဝင်ပေါက်အတွင်းသို့ ဝင်သွားသည်။ လူတန်းကြီးမှာ ရှေ့သို့ တရွေ့ရွေ့ တိုးလာပြီး ကျန်သည့်သူများလည်း စတင်ဝင်ရောက်သွားကြသည်။
ငါးမိနစ်ခန့်အကြာတွင် လူတိုင်း ဝင်ပေါက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ မင်လန်၊ လုံချန်းနှင့် သူ၏သားရဲများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
လုံချန်းသည် သားရဲများကို သားရဲနယ်မြေထဲသို့ ပြန်ပို့လိုက်သည်။ သူသည် ရှေ့သို့လှမ်းကာ မင်လန်၏ လက်ကို ဆွဲလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ဝင်ပေါက်အတွင်းသို့ အတူတူ ဝင်လိုက်ကြသည်။
ဝင်ပေါက်၏ တစ်ဖက်အခြမ်းမှာ လုံချန်းဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်းပင်။ ၎င်းမှာ အမှောင်နတ်မိမယ် မျိုးနွယ်စု၏ အဝင်ဝသို့ တည့်တည့်ရောက်ရှိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။
မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု၏ ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်လာသော အမှောင်နတ်မိမယ်များသည် ဤနေရာသို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ အလွန်ဝမ်းသာသွားကြသဖြင့် စတင်ငိုကြွေးကြတော့သည်။ သူတို့အားလုံးမှာ သူတို့၏ မိသားစုများရှိရာ မျိုးနွယ်စုအတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွားကြသည်။
လုံချန်းနှင့် မင်လန်တို့လည်း ဝင်ပေါက်ထဲမှ ထွက်လာကြသည်။ သူတို့ ထွက်လာသည်နှင့် ဝင်ပေါက်မှာ ပြန်ပိတ်သွားသည်။
သူတို့ မျိုးနွယ်စုအတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် လုံချန်းဆီသို့ ပြေးလာနေသော မင်ရင်းနှင့် ဆုံတွေ့ကြသည်။ မင်ရင်းက သူ့ဆီ ပြေးလာနေသော်လည်း လုံချန်း၏ အာရုံမှာ တခြားတစ်နေရာသို့ လုံးလုံးလျားလျား ရောက်ရှိသွားသည်။ လုံချန်းမှာ မင်ရင်း၏ မျက်နှာကိုပင် စိုက်မကြည့်နိုင်တော့ပေ။
မင်လန်သည် လုံချန်း၏ အကြည့်များ မည်သည့်နေရာ ရောက်နေကြောင်း မြင်လိုက်ရသဖြင့် လုံချန်း၏လက်အား ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ဆွဲထားလိုက်မိသည်။
လုံချန်းမှာ ခါးသက်သက် ပြုံးရင်း အပေါ်သို့သာ မော့ကြည့်နေလိုက်တော့သည်။ မင်ရင်းက သူတို့ဆီ ရောက်လာပြီး လုံချန်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်လိုက်သည်။
"နင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီပဲ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" မင်ရင်းက လုံချန်းကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုသည်။
"အဲဒါအတွက် ကျေးဇူးတင်နေဖို့ မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့က မိသားစုတွေပဲ မဟုတ်လား" လုံချန်းက သူမ၏ကျောကို ပုတ်ရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... ငါတို့က မိသားစုတွေပဲ" မင်ရင်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
"ဒါနဲ့... ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်တည်း သီးသန့်စကားပြောလို့ရမယ့် နေရာကို သွားလို့ရမလား" လုံချန်းက မင်ရင်းကို မေးလိုက်သည်။
"သ... သုံးယောက်တည်း သီးသန့်လား။ နင်က ငါ့အမေကိုပါ တကယ်ပဲ သဘောကျနေတာလား။ အမှောင်နတ်မိမယ် နှစ်ယောက်က ယောက်ျားတစ်ယောက်တည်းကို လက်ထပ်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ" မင်လန်က လုံချန်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ထပ်မံ အထင်လွဲသွားပြန်သဖြင့် မနာလိုသော အကြည့်ဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။
"တ... တကယ်လား။ နင်က ငါ့ကိုပါ လက်ထပ်ချင်တာလား" မင်ရင်းက လုံချန်းကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ မျက်နှာမှာ ရဲတက်သွားသည်။
"အဲဒါက လုံးဝမဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ဘူး ထင်ပါတယ်။ အမှောင်နတ်မိမယ် နှစ်ယောက်က ယောက်ျားတစ်ယောက်တည်းကို လက်ထပ်ခဲ့တာမျိုး တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးတာတော့ အမှန်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို တားမြစ်ထားတဲ့ စည်းကမ်းတော့ မရှိဘူး" သူမက ထပ်ပြောသည်။
သူမ၏ နောက်ဆုံးစကားများကြောင့် မင်လန်မှာ မှင်တက်သွားသည်။ ၎င်းမှာ ဥပဒေအရ ဖြစ်နိုင်သည်ကို သူမ မသိခဲ့ပေ။ သူမသည် သူမ၏ အမေနှင့် ယောက်ျား တစ်ယောက်တည်းကို တကယ် ခွဲဝေယူရတော့မည်လော။
"တော်တော့၊ တော်ကြပါတော့။ ဒီလို ထူးထူးဆန်းဆန်း အထင်လွဲမှုတွေကို ရပ်လိုက်ကြပါတော့။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို လက်ထပ်ချင်တာ မဟုတ်ဘူး" လုံချန်းသည် အထင်လွဲမှုများ မကြီးထွားခင်မှာပင် အမြန်ရှင်းပြလိုက်ရသည်။
သူသည် မတော်တဆ ဇနီးအသစ် ထပ်မရချင်တော့ပေ။ ထိုဇနီးမှာ သူ၏ ဇနီးတစ်ယောက်၏ အမေ ဖြစ်နေလျှင် ပို၍ပင် ထူးဆန်းသွားပေလိမ့်မည်။ မင်ရင်းမှာ သူမတစ်သက်လုံး ယောက်ျားတစ်ယောက်နှင့် မပတ်သက်ဖူးသလို သူမ၏ သက်စောင့်အား တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို အသုံးပြုပြီး မင်လန်ကို ဖန်တီးခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း နည်းပညာအရ သူတို့မှာ အမေနှင့် သမီး ဖြစ်နေဆဲပင်။
"ငါ... ငါ နားလည်ပါပြီ။ ငါက လန်အာလောက် မတော်သလို လှလည်း မလှပါဘူး။ အဲဒါကြောင့် နင် ငါ့ကို မလိုချင်တာ ဖြစ်မှာပါ။ ငါ့လို လူမျိုးအပေါ် ဘယ်သူမှ စိတ်မဝင်စားနိုင်ပါဘူး။ နင် အခုလို အထင်လွဲမှုကို ရှင်းပြလိုက်တာ ကောင်းပါတယ်" မင်ရင်းက မိမိကိုယ်ကိုယ် အားငယ်သော အကြည့်ဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။
"အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး။ ခင်ဗျားက တကယ်ကို လှပပါတယ်။ လန်အာထက် မလျော့ဘူးလို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်။ တကယ်တော့ အချို့ ရှုထောင့်တွေမှာဆိုရင် ခင်ဗျားက ပိုတောင် သာပါသေးတယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်မသေးပါနဲ့။ ကျွန်တော် လာခဲ့တဲ့နေရာမှာ ခင်ဗျားလို အမျိုးသမီးမျိုးအပေါ် စိတ်မဝင်စားမယ့် ယောက်ျားဆိုတာ မရှိသလောက်ပါပဲ။ ကျွန်တော်လည်း အဲဒီထဲက တစ်ယောက်ပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် လက်မထပ်နိုင်ဘူး" မင်ရင်း၏ စိတ်မကောင်းဖြစ်မည်ကို စိုးသဖြင့် လုံချန်းက ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သူတို့၏ စကားဝိုင်းက မည်သို့ဖြစ်ကာ ဤအခြအနေသို့ ရောက်သွားမှန်း မသိသဖြင့် သူ အတော်လေး အံ့ဩနေမိသည်။
"ဒါ... ဒါဆို နင်က... လက်မထပ်ဘဲနဲ့... ငါတို့ သုံးယောက်... အဲဒါက..." မင်ရင်းသည် သူမ၏ မျက်နှာ ပို၍ပင် ရဲတက်လာပြီး စကားများ ထစ်ငေါ့နေတော့သည်။
မင်လန်ကလည်း လုံချန်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
လုံချန်းမှာ သူ့မျက်နှာကို သူ ပြန်အုပ်လိုက်မိတော့သည်။
'ဒီအမေနဲ့သမီးကတော့ တကယ်ကို လွန်လွန်းနေပြီ' လုံချန်းက ခါးသက်သက် ပြုံးရင်း တွေးလိုက်သည်။
"ကျွန်တော့်မှာ အဲဒီလို ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး။ ခင်ဗျားတို့ တခြား ထူးဆန်းတာတွေ ထပ်ပြီး အထင်မလွဲခင် ကျွန်တော် ဆိုလိုချင်တာကို ရှင်းအောင် ပြောပြပါရစေ" လုံချန်းက ပြုံးရင်း ဆိုသည်။
"ဒီမှာ ကျွန်တော့် အလုပ်တွေလည်း ပြီးပြီ၊ ကျွန်တော် လိုချင်တာလည်း ရပြီဆိုတော့ ကျွန်တော် မကြာခင် ထွက်ခွာတော့မယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမတိုင်ခင် ကျွန်တော် လုပ်ရမယ့် အလုပ်တစ်ခု ကျန်သေးတယ်။ ကျွန်တော့်အမေကို ခင်ဗျားတို့နဲ့ ပေးတွေ့မယ်လို့ ကျွန်တော် ကတိပေးထားတယ်။ အဲဒါကြောင့် ဒီတွေ့ဆုံပွဲကို သီးသန့်နေရာမှာ လုပ်ချင်လို့ ခေါ်တာပါ" လုံချန်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။
"ဪ... အဲဒါကြောင့်ကိုး။ အခုလို အထင်လွဲမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်" မင်ရင်းက လုံချန်းကို တောင်းပန်လိုက်သည်။ မင်လန်ကလည်း သူ့ကို အားနာသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်သည်။
"လာပါ" မင်ရင်းက လုံချန်း၏ တခြားလက်တစ်ဖက်ကို ကိုင်ကာ ခေါ်သွားသည်။ သူ၏ လက်တစ်ဖက်ကို မင်လန်က ကိုင်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ကိုမူ သူတို့အား လမ်းပြနေသော မင်ရင်းက ကိုင်ထားတော့သည်။
အခန်း (၅၇၀) နောက်တစ်ခါ ထပ်ဖြစ်ပြန်ပြီလား
လုံချန်းနှင့် အမျိုးသမီးများသည် မင်ရင်း၏ အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်လာကြသည်။
လုံချန်းသည် သူ၏မိခင်၊ ဘိုးဘေးနှင့် အခြားဇနီးသည်များကို ခေါ်ထုတ်ကာ မင်ရင်းနှင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။
မင်ရင်းအနေဖြင့် လုံချန်း၏ အခြားဇနီးသည်များနှင့် ဤသို့ တွေ့ဆုံရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားသောကြောင့် အစပိုင်းတွင် အနည်းငယ် အနေရခက်သော်လည်း လုံချန်း၏မိခင်နှင့် စကားပြောသည့်အခါတွင်မူ ပို၍ သဘာဝကျလာသည်။
သူတို့သည် အချိန်အတော်ကြာ စကားပြောဖြစ်ကြသည်။ မင်ရင်းက သူတို့ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိနေခိုက် ညစာပါ အတူစားရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။
လုံချန်းနှင့် သူ၏မိသားစုသည် အမှောင်နတ်မိမယ် မျိုးနွယ်စုတွင် ညစာ အတူစားကြသည်။ ညစာစားပြီးနောက် စီမာကျီယိက လုံချန်း၏ ကလေးဘဝ အမှတ်တရများကို ပြောပြနေသဖြင့် သူတို့ ဆက်လက် စကားပြောနေကြပြန်သည်။ အမျိုးသမီးများအားလုံး တစ်ဖက်တွင် စကားလက်ဆုံကျနေစဉ် လုံချန်းမှာမူ သူ၏ဘိုးဘေးနှင့် အတူရှိနေသည်။
"အမေ ပျော်နေတာ မြင်ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ အဲဒီကမ္ဘာထဲမှာ တစ်ယောက်တည်းဆိုတော့ သူ အထီးကျန်နေမှာပဲလို့ ကျွန်တော် တွေးမိတယ်" လုံချန်းက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုသည်။
"ဒါက ဆွေမျိုးတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ရတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုမျိုးပါ။ ငါတို့ မျိုးနွယ်စုထဲမှာ ရှိတုန်းကတောင် သူ ဘယ်သူနဲ့မှ ဒီလောက်အထိ စကားအများကြီး မပြောဖူးဘူး။ ကျီယိက ကျင့်ကြံခြင်းနဲ့ပဲ အချိန်ကုန်ဆုံးပြီး ရွှယ်နဲ့ မေတို့နဲ့ပဲ အချိန်ဖြုန်းတာ များတယ်လေ" လုံရန်က လုံချန်းကို ပြောပြသည်။
"ဒါပေမဲ့ စဉ်းစားကြည့်ရင် စိတ်မကောင်းစရာပဲ။ ကျွန်တော်က အဖိုးတို့ကို အဲဒီကမ္ဘာထဲမှာပဲ ပိတ်လှောင်ထားသလို ဖြစ်နေတာလား" လုံချန်းက ခေါင်းခါရင်း ဆိုသည်။
"ငါတို့က အဲဒီမှာ ဘယ်လိုလုပ် အထီးကျန်မှာလဲ။ မိသားစုဝင်တွေ အားလုံး အဲဒီမှာ ရှိနေတာပဲ။ ကျီယိ ရှိတယ်၊ ရွှယ်၊ မေနဲ့ တခြားမိန်းကလေးတွေလည်း ရှိတယ်။ အခုဆို ရွှယ်ရင်းလည်း ရှိနေပြီပဲ။ အထီးကျန်စရာ မရှိပါဘူး" လုံရန်က ပြန်ဖြေသည်။
"အဖိုးကော ဘယ်လိုလဲ။ တခြားလူတွေနဲ့ စကားပြောရတာကို မလွမ်းဘူးလား။ ဒီလိုမျိုး ဘေးကင်းတဲ့ တကယ့်ကမ္ဘာမှာ နေရတာက ပိုကောင်းမယ်လို့ မထင်ဘူးလား" လုံချန်းက ထပ်မံ မေးမြန်းကြည့်သည်။
"မင်း ဘာတွေးနေလဲဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ ငါတို့ကို အဲဒီမှာ ထားရတာ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတာ မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ ပြောပြမယ်။ ငါတို့ အဲဒီကမ္ဘာထဲ ရောက်သွားကတည်းက ကျီယိကို အရင်ကထက် ပိုပြီး ပျော်နေတာ ငါသတိထားမိတယ်။ ဘာလို့လဲ သိလား"
"ဘာလို့လဲဟင်" လုံချန်းက စူးစမ်းသော အကြည့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက သူ့သားနဲ့ ပိုပြီး နီးနီးကပ်ကပ် နေရလို့လေ။ အရင်က သူ အဲဒီလို မနေခဲ့ရဘူး၊ အခုတော့ သူ မင်းနဲ့ နီးနီးကပ်ကပ် ရှိနေတယ်ဆိုတာ သိနေလို့ သူ ပျော်နေတာ။ မင်းနဲ့ တစ်နေရာရာမှာ ဆုံနိုင်ပါ့မလားလို့ စိုးရိမ်နေရမယ့် ဝေးလံတဲ့ နေရာတစ်ခုမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တာထက်စာရင် မင်းရဲ့ အနားမှာ ရှိနေရတာက သူ့အတွက် ပိုကောင်းပါတယ်။ အဲဒါကြောင့် ငါတို့အတွက် တကယ့်ကမ္ဘာမှာ ဘေးကင်းတဲ့ နေရာတစ်ခု ရှာပေးပြီး ငါတို့ကို ထားခဲ့ဖို့ တွေးနေရင်တော့ အဲဒီလို မလုပ်ပါနဲ့။ အခုအတိုင်းက အကောင်းဆုံးပါပဲ" လုံရန်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
"ဪ... တကယ်လို့ ငါတို့ အထီးကျန်မှာကို စိုးရိမ်နေရင်တော့ အဲဒီထဲကို လူအချို့ ထပ်ပို့ပေးရင်လည်း မဆိုးပါဘူး" သူက ထပ်လောင်း ပြောကြားလိုက်သည်။
"လူအချို့ ထပ်ပို့ရမယ် ဟုတ်လား" လုံချန်းက မေးစေ့ကို လက်ဖြင့်ပွတ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ဘာလုပ်ပေးနိုင်မလဲဆိုတာ စဉ်းစားကြည့်ပါဦးမယ်"
ညဉ့်နက်လာသောအခါ အားလုံးက နှုတ်ဆက်ကြပြီး လုံချန်းက သူ၏မိသားစုကို ကမ္ဘာတုအတွင်းသို့ ပြန်ပို့လိုက်သည်။
လုံချန်းသည် မင်ရင်း၏ အခန်းထဲမှ မထွက်သေးဘဲ သူမကို ကြည့်နေဆဲပင်။
"လန်အာ... အပြင်မှာ ခဏစောင့်ပေးလို့ ရမလား။ ငါ မင်းအမေနဲ့ စကားပြောစရာ ရှိလို့" လုံချန်းက မင်လန်ကို ပြောလိုက်သည်။
မင်လန်က သူနှင့် သူမ၏အမေကို ခေတ္တမျှ ကြည့်ပြီးနောက် အခန်းထဲမှ ထွက်သွားသည်။
လုံချန်းက မင်ရင်းကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
"ကျွန်တော် ခင်ဗျားဆီက တစ်ခုခု လိုချင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒါကို တောင်းဆိုဖို့က ခင်ဗျားအတွက် မတရားသလို ဖြစ်နေမလားပဲ။ ကျွန်တော့်ကို အထင်မလွဲဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်" လုံချန်းက ပြောလိုက်သည်။ သူ စကားဆက်ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် မင်ရင်း၏ မျက်နှာမှာ ထပ်မံ ရဲတက်လာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ နောက်ထပ် အထင်လွဲမှုတစ်ခု ဖြစ်တော့မည်ကို သိလိုက်သဖြင့် သူက ချက်ချင်းပင် စကားကို အမြန်ဆက်ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့စေချင်တယ်" သူက ဆိုသည်။
"ငါ... နင်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ရမယ် ဟုတ်လား။ နင်က တကယ်ပဲ အဲဒီလို ဖြစ်စေချင်တာလား" မင်ရင်းက ပြောရင်း ရှေ့သို့ လှမ်းလာပြီး လုံချန်း၏ လက်ကို ဆွဲကာ သူ့မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"ခင်ဗျား တစ်ယောက်တည်းတင် မဟုတ်ဘူး၊ ဒီမျိုးနွယ်စုထဲက အမျိုးသမီးအားလုံးကို ကျွန်တော်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့စေချင်တာ" လုံချန်းက ဆိုသည်။
"အ... အမျိုးသမီးအားလုံး ဟုတ်လား" မင်ရင်းမှာ ဘာပြောရမှန်းမသိအောင် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားတော့သည်။
"ဟုတ်တယ်၊ ခင်ဗျားတို့အားလုံးကို ကျွန်တော်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့စေချင်တာ။ ကျွန်တော့်မိသားစု နေထိုင်တဲ့ ကမ္ဘာထဲကို ခင်ဗျားတို့ မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံး ရွှေ့ပြောင်းပေးချင်လို့။ အဲဒီမှာ ခင်ဗျားတို့ ဘာမှမလိုအောင် ထားပေးမယ်၊ ဘာကိုမှ စိုးရိမ်စရာမလိုဘဲ အေးအေးချမ်းချမ်း နေထိုင်နိုင်မယ်။ ဘယ်လိုလဲ။ ကျွန်တော့်မိသားစုက လူအင်အား ပိုလိုအပ်နေတယ်လို့ ထင်လို့ပါ" လုံချန်းက သက်ပြင်းချရင်း မင်ရင်းကို မေးလိုက်သည်။
'သူ့မိသားစု နေတဲ့နေရာကို အမှောင်နတ်မိမယ်တွေ အကုန်လုံး ခေါ်သွားမယ် ဟုတ်လား။ သူက မိန်းကလေးတွေ အကုန်လုံးကို သူ့မိသားစုဝင် ဖြစ်အောင် လုပ်ဖို့ ငါ့ဆီက ခွင့်တောင်းနေတာလား။ သူက တကယ်ပဲ မိန်းမတွေ အများကြီး လိုချင်နေတာလား' မင်ရင်းက တွေးတောနေမိသည်။
"ဘာ... ဘာလို့ ဒီလောက်အများကြီး လိုအပ်တာလဲ။ တကယ်လို့ နင်က မိန်းမတွေ ပိုလိုချင်တာဆိုရင်... ငါ... ငါလည်း နင့်ရဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်အဖြစ် ပါဝင်ပေးနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးကိုတော့... ငါ ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး" မင်ရင်းက စကားများ ထစ်ငေါ့ကာ ပြောလိုက်သည်။
"အဲဒါက အဲဒီလို မဟုတ်..." လုံချန်းက တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် မင်ရင်းက သူမ၏ အဝတ်အစားအားလုံးကို ချွတ်ချလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
မင်ရင်းသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အဝတ်တစ်စမျှ မရှိဘဲ လုံချန်းရှေ့တွင် ကိုယ်လုံးတီး ရပ်နေသည်။
လုံချန်းအနေဖြင့် မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ မင်ရင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နတ်ဘုရားများ ကိုယ်တိုင် ထုဆစ်ထားသည့် လှပသော အနုပညာလက်ရာတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ သူမ၏ အကောက်အဆက်များမှာ နေရာတကျ ရှိနေပြီး ကြီးမားသော ရင်သားများမှာလည်း အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသည်။
"နင်က မိန်းမတစ်ယောက်ထက် ပိုလိုအပ်တယ်ဆိုရင် လန်အာနဲ့ ငါက နင့်ရဲ့ လိုအင်အားလုံးကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ပါတယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တခြားသူတွေကိုတော့ ထပ်ပြီး မတောင်းဆိုပါနဲ့တော့" သူမက လုံချန်း၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဆိုသည်။
"ကျွန်တော် ပြောတာက အဲဒီလို မဟုတ်..." လုံချန်းက မျက်လုံးမှိတ်ကာ ရှင်းပြရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် အလင်းတန်းတစ်တန်းကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ မျက်လုံးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မင်ရင်း၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော ပုံဆောင်ခဲ တစ်ခဲကို မြင်လိုက်ရသည်။
"ဟ... ဟိုး... မဟုတ်ပြန်ဘူး" လုံချန်းသည် ထိုပုံဆောင်ခဲက သူ့ဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ ဤပုံဆောင်ခဲမှာ အမှောင်နတ်မိမယ်များ၏ လက်ထပ်ခြင်း ပုံဆောင်ခဲ ဖြစ်ကြောင်း သူ မှတ်မိသည်။ ဤအရာကပင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲ စုပ်ယူခံရပြီး မင်လန်နှင့် လက်ထပ်ပြီးသား ဖြစ်သွားစေခဲ့ခြင်း မဟုတ်လား။
လုံချန်းသည် ပုံဆောင်ခဲ၏ လမ်းကြောင်းတွင် ဟင်းလင်းပြင်ဝင်ပေါက် တစ်ပေါက်ကို အမြန်ဖန်တီးကာ ရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ထိုပုံဆောင်ခဲက လုံချန်းကို မှင်တက်သွားစေမည့် ထူးဆန်းသော အပြုအမူတစ်ခုကို လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ဝင်ပေါက်ထဲသို့ မဝင်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားကာ လုံချန်း၏ ကျောဘက်တွင် ချက်ချင်း ပြန်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
ပုံဆောင်ခဲသည် လုံချန်း၏ ကျောကို ထိမှန်သွားပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စုပ်ယူခံလိုက်ရတော့သည်။
လုံချန်းသည် ဒူးထောက်ကျသွားပြီး သူ၏ဦးခေါင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်လိုက်မိသည်။ သူ အကျယ်ကြီး အော်ဟစ်ချင်သော်လည်း မင်လန် ကြားသွားပြီး အခန်းထဲ ဝင်လာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အောင့်ထားလိုက်ရသည်။ သူတို့၏ ယခုအခြေအနေကို မင်လန် မြင်သွားလျှင် အတော်လေး ဆိုးရွားသွားပေလိမ့်မည်။
"ကျေး... ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်မဆိုးပါနဲ့။ ငါ့ကို နားလည်ပေးပါ။ မျိုးနွယ်စုထဲက အမျိုးသမီးအားလုံးကို နင့်ကို မပေးနိုင်ဘူးလေ။ အဲဒါက ငါ့ရဲ့ အာဏာကို အလွဲသုံးစားလုပ်ရာ ရောက်လိမ့်မယ်။ အလွန်ဆုံးအနေနဲ့ နင့်ရဲ့ ဆန္ဒတွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးဖို့ ငါ့ကိုယ်ငါ ပေးဆပ်နိုင်ပေမယ့် အားလုံးကိုတော့ မပေးနိုင်ဘူး။ တခြားသူတွေကို မလိုအပ်တော့လေအောင် ငါ လုပ်ပေးပါ့မယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်။ တခြားသူတွေကို ပေးဖို့တော့ မတောင်းဆိုပါနဲ့တော့" မင်ရင်းက လုံချန်း၏ တောင်းဆိုမှုကို လက်မခံနိုင်သကဲ့သို့ သူမ၏ လက်များကို ထပ်ခါတလဲလဲ ယမ်းရင်း ပြောနေသည်။
လုံချန်းမှာ မင်ရင်းကို ငိုချင်နေသည့် မျက်နှာဖြင့် ကြည့်ကာ သူမလို လူမျိုးနှင့် မည်သို့ ဆုံတွေ့ခဲ့ရသနည်းဟု တွေးတောနေမိသည်။
ထိုအမျိုးသမီး တစ်ယောက်တည်းကပင် သူ့ကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် လက်ထပ်ပေးခဲ့ပြီးပြီ နှစ်ကြိမ်စလုံးမှာလည်း သူမ၏ အထင်လွဲမှုတွေကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ သူမသည် လုံးဝ မသက်ဆိုင်သည့် အရာများကို ဆက်စပ်ပြီး တွေးတောတတ်သူတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။ ပထမဆုံးအကြိမ် လက်ထပ်ပေးစဉ်ကတည်းက သူ မည်မျှ ဒေါသထွက်ခဲ့ရကြောင်းကို သိပါလျက် အခုလည်း သူက မိန်းမထောင်ပေါင်းများစွာကို လိုချင်နေသည်ဟု သူမ ကောက်ချက်ချလိုက်ပုံအား သူ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။
လုံချန်းသည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူမကို လှည့်ပင် မကြည့်တော့ပေ။ သူသည် တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ အတွင်းမှ ဂျက်ထိုးလိုက်ပြီးနောက် မင်ရင်းရှိရာဆီသို့ ပြန်လျှောက်လာတော့သည်။