တောင်ပံမဲ့ငှက် လေမှာပျော်

လော့ချန်၏ တိုးပွားလာသော ယုံကြည်မှုမှာ လေးရောင်ခြယ်ဆေးအိုးကြောင့်သာ မဟုတ်ပေ။ သူ၏ အဓိက ယုံကြည်ချက် အရင်းအမြစ်မှာ သူ၏ အခြေအနေပြကြေးမုံပြင် ပေါ်တွင် ရှိသည်။

သူ၏ ကျောက်စိမ်းအမြုတေဆေးလုံး ဖော်စပ်မှု ကျွမ်းကျင်မှုမှာ တိတ်တဆိတ်ပင် ပြီးပြည့်စုံ အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် ထိုနှုန်းမှာ အလွန်အမင်း မြန်ဆန်လှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

ကျောက်စိမ်းအမြုတေဆေးလုံးကို စတင်ဖော်စပ်ခဲ့သည့် အချိန်မှ ယခုအထိ လပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဖိုရှန်းဂိုဏ်းသည် လုံလောက်သော လူအင်အား၊ ကုန်ဆုံးနိုင်ခြင်းမရှိသော ဆေးဘက်ဝင် ပစ္စည်းများနှင့် တည်ငြိမ်သော ပတ်ဝန်းကျင် အပါအဝင် အဖက်ဖက်မှ ထောက်ပံ့ပေးထားခဲ့သည်။

အကယ်၍ သူ၏ ဆေးဖော်စပ်နိုင်စွမ်းကို ဖုံးကွယ်ထားရန် မလိုအပ်ခဲ့ပါက သူ၏ ကျွမ်းကျင်မှုမှာ ပါရမီရှင်အဆင့်သို့ပင် ချိုးဖျက် ရောက်ရှိနေလောက်ပြီဟု လော့ချန် သံသယရှိမိသည်။

ပြီးပြည့်စုံအဆင့်တွင် သူ၏ တည်ငြိမ်သော အောင်မြင်မှုနှုန်းမှာ ၄၀ ရာခိုင်နှုန်းဝန်းကျင်တွင် ရှိနေပြီး ထွက်လာသမျှ ဆေးလုံးအားလုံးမှာ အဆင့်လတ် အရည်အသွေးများ ဖြစ်ကြသည်။

လော့ချန်သည် ထိုဆေးလုံးများ၏ ထက်ဝက်ကိုသာ လူသိရှင်ကြား ထုတ်ပြခဲ့သည်။

ကျန်ရှိသော ထက်ဝက်ကိုမူ တိတ်တဆိတ် သိမ်းဆည်းထားလိုက်သည်။ ထိုပိုလျှံနေသော အဆင့်လတ်ဆေးလုံးများသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ကျင့်ကြံခြင်း လိုအပ်ချက်များ၊ အထူးသဖြင့် နေ့စဉ် ချီစွမ်းအင် သုံးစွဲမှုနှင့် မှော်အတတ်လေ့ကျင့်မှုများအတွက် အထောက်အကူ မဟုတ်ပေလော။

မွန်းတည့်ချိန်တွင် မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း မီကျွင်းဖျင်သည် ဆေးဖော်ဆောင်သို့ ကိုယ်တိုင် ရောက်လာခဲ့သည်။

သူမသည် လော့ချန်နှင့် မီရှုဟွာတို့ကြားတွင် ရုပ်ချင်းဆင်တူမှု တစ်ခုခု ရှိမည်လား ဆိုသည်ကို သိလိုစိတ်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင်မူ လော့ချန်သည် မီရှုဟွာ၏ တရားမဝင်သား ဖြစ်နိုင်သည်ဆိုသည့် အတွေးကို သူမ လက်လျှော့လိုက်ရသည်။

သို့သော်လည်း တစ်လလျှင် ဖုန်မှုန့်အသွင်ပြောင်းဆေးလုံး လေးပုလင်းနှင့် စိတ်အေးစေသည့် အမွှေးတိုင် တစ်ဗူး ပေးရသည့် အထူးခံစားခွင့်မှာ သူမအား အမှန်ပင် စိတ်နာစေသည်။

မီရှုဟွာ၏ အရင်းအချာ သမီးဖြစ်ပြီး အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူဖြစ်သည့် သူမကိုယ်တိုင်ပင် ထိုကဲ့သို့သော အကျိုးခံစားခွင့်မျိုးကို တစ်ခါမျှ မရရှိဖူးပေ။

လော့ချန်မှာမူ သူမ၏ အတွေးများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ခဏတာ အနားယူပြီးနောက် မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းကို ပြန်လည် စတင်လိုက်သည်။

သူသည် လေးရောင်ခြယ်ဆေးအိုးနှင့် ပိုမို ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ရန် လိုအပ်သေးသဖြင့် ယနေ့တွင် မည်သူ့ အကူအညီကိုမျှ မယူခဲ့ပေ။

လော့ချန်သည် ဆေးလုံး ၁၀ လုံးကို တိတ်တဆိတ် ဖယ်လိုက်ပြီး ကျန်ရှိသော ဆေးလုံးများကို ဆေးဖော်စပ်သူများထံ သိမ်းဆည်းရန် လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။ အကယ်၍ မီရှုဟွာသာ လော့ချန်၏ ဤလုပ်ရပ်ကို သိသွားပါက၊ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆုံးမရန်အတွက် ကောင်းကင်လ ရွှေဘီးအား ထုတ်သုံးလာပေလိမ့်မည်။

….

ထိုညတွင် အမှောင်ထု၏ အကာအကွယ်အောက်၌ လူရိပ်တစ်ခုသည် ဖုံးကွယ်ထားသော သတ္တုတွင်း လိုဏ်ခေါင်းတစ်ခုမှတစ်ဆင့် မြေအောက်သို့ ဆင်းသက်သွားခဲ့သည်။

ဒေါင်….

အဆင့်နိမ့် ခရမ်းရောင်တိမ်လွှာ ကြေးမီးဖို အား ဝိညာဉ်ကြောဂူအတွင်း ချလိုက်ပြီး လော့ချန်သည် ဆေးဖော်ဆောင်မှ တိတ်တဆိတ် ယူဆောင်လာခဲ့သော အရည်အသွေးမြင့် ထင်းများကို စတင် ထုတ်ယူလိုက်သည်။

သူ မီးမွှေးလိုက်ပြီး အနှစ်သာရမွေးမြူရည် ကို စတင် ပြင်ဆင်လိုက်ရာ လွင့်ပြယ်နေသော မီးလျှံများကြောင့် ဂူနံရံများမှာ လင်းထိန်သွားသည်။

မီးများ တောက်လောင်လာပြီး မီးခိုးများ အပေါ်သို့ လွင့်တက်လာချိန်တွင် လော့ချန် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ထိလိုက်မိသည်။

သူ ချီသန့်စင်အဆင့် ၇ သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်မှာ အတိအကျ တစ်လ ပြည့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ စွမ်းအားကြောပြုင်ဆင်ဆေးရည်၏ အကူအညီကြောင့် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် တက်စဉ်က ရရှိခဲ့သော ဒဏ်ရာများမှာ ယခုအခါ လုံးဝ ဥဿုံ ပျောက်ကင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အမှန်စင်စစ် သူ၏ စွမ်းအားကြောများမှာ ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာရုံသာမက ယခင်ကထက် ပိုမို သန်မာ၊ ပိုမို ကျယ်ပြန့်ပြီး ပိုမို ခံနိုင်ရည် ရှိလာခဲ့သည်။

အကယ်၍ သူသည် နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် အဆင့်တက်စဉ်ကကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ချီစွမ်းအင် လှိုင်းလုံးကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်ရပါက လွယ်လွယ်ကူကူဖြင့် ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ချက် ရှိနေသည်။

“ဒါ သတင်းကောင်းပဲ….”

သူ၏ စွမ်းအားကြောများ ပိုမိုမာကျောလာလေလေ ဒဏ်ရာရရှိမည့် အန္တရာယ် မရှိဘဲ ဆေးလုံးများကို ပိုမိုဖော်စပ်နိုင်လေလေ ဖြစ်သည်။

ချီစွမ်းအင် အားလုံးကို ချက်ချင်း မစုပ်ယူနိုင်လျှင်ပင် ပိုလျှံနေသော စွမ်းအင်များကို သူ၏ ကျယ်ပြန့်လာသော စွမ်းအားကြောများထဲတွင် ခဏတာ သိမ်းဆည်းထားနိုင်သည်။

ထိုအချက်တစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် သူသည် ဆေးဖော်စပ်သည့် အသုတ်တိုင်းမှ အဆင့်လတ် ကျောက်စိမ်းအမြုတေဆေးလုံး အမြောက်အမြားကို တိတ်တဆိတ် ယူနေခြင်းမှာ ခိုင်လုံသော အကြောင်းပြချက် ဖြစ်နေတော့သည်။

သို့သော် အတွေးတစ်ခု သူ၏ စိတ်ထဲသို့ ဝင်လာသည်။

‘ငါ အဆင့်လတ် ကျောက်စိမ်းအမြုတေဆေးလုံးတွေအပေါ်မှာပဲ အရမ်းကြီး အားမကိုးသင့်ဘူး ထင်တယ်’

ဆေးယဉ်ပါးမှု ပြဿနာမှာ သူ၏ အတွေးထဲတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူသာ ထိုဆေးလုံးများ မပါဘဲ ရက်အနည်းငယ်လောက် ထပ်တောင့်ခံနိုင်ပါက ကိုယ်ပိုင်အသုံးပြုရန် ထိပ်တန်းအဆင့် ကျောက်စိမ်းအမြုတေဆေးလုံးများ တိတ်တဆိတ် ဖော်စပ်နိုင်လိမ့်မည်။

ထိုအရာက သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအား အမြင့်ဆုံးအထိ မြှင့်တင်ပေးနိုင်ရုံသာမက အလေအလွင့် ဖြစ်ခြင်းနှင့် အောက်ခြေရင်းမြစ်များအပေါ် မှီခိုနေရခြင်းကိုလည်း လျှော့ချပေးနိုင်လိမ့်မည်။

သူ ထိုသို့ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် အနှစ်သာရမွေးမြူရည် ဖော်စပ်ခြင်း ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။ လော့ချန်သည် သူ၏ အဝတ်အစားများကို ချွတ်လိုက်ပြီး ဆူပွက်နေသော ကြေးမီးဖိုထဲသို့ ခြေဗလာဖြင့် လှမ်းဝင်လိုက်သည်။ နောက်ထပ် တစ်ညတာလုံး သူ့ကိုယ်သူ ဆေးရည်ထဲတွင် ပြုတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

နွေးထွေးမှုမှာ သူ၏ အသားထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ စိမ့်ဝင်သွားသည်။ သူ၏ သွေးများမှာ ဆေးစွမ်းအင်များနှင့်အတူ စီးဆင်းလာချိန်တွင် လော့ချန်သည် အမွှေးတိုင်ထွန်းသည့် အိုးအား ထုတ်ယူလိုက်သည်။

“ဒါက ထန်ချွမ် ငါ့ကိုပေးတဲ့ မွေးနေ့လက်ဆောင် ဖြစ်ရမယ်”

သူ ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှားရှားပါးပါး နှစ်လိုဖွယ် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

“အဲဒီကောင်လေးက ကြည့်ရတာထက် ပိုပြီး အမြင် ရှိတာပဲ၊ နောက်ကျရင် အံ့ဖွယ်တစ်သောင်းဆေးလုံး ထုတ်လုပ်မှုရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို သူ့ကို လွှဲပေးဖို့ ငါ စဉ်းစားရမယ်”

သူ နူးညံ့စွာ ပြုံးရင်း စိတ်အေးစေသည့် အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်ကို ထွန်းလိုက်ရာ ၎င်း၏ သင်းပျံ့သော ရနံ့မှာ ရေနွေးငွေ့များထဲတွင် လွင့်မျောသွားသည်။

သူသည် အပူရှိန်ထဲသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ နစ်ဝင်သွားပြီး ဖုန်မှုန့်အသွင်ပြောင်းဆေးလုံး တစ်လုံးကို မျိုချကာ နွေဦးကျင့်စဉ်ကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ စိတ်ကို ငြိမ်သက်သွားအောင် ထားလိုက်သည်။

ထိုကဲ့သို့ အပြည့်အဝ အာရုံစူးစိုက်ထားသည့် အခြေအနေတွင် တစ်ညတာမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

….

လော့ချန် မျက်လုံးပြန်ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် သူသည် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားခဲ့သည်။

ချီသန့်စင် အဆင့် ၆ တွင် သူ၏ နေ့စဉ် ကျင့်စဉ်မှာ ချီစွမ်းအင်ဖြည့်ဆေးလုံး နှစ်လုံး၊ အနှစ်သာရမွေးမြူရည် တစ်သုတ်၊ အဆင့်နိမ့် ကျောက်စိမ်းအမြုတေဆေးလုံး အနည်းငယ်နှင့် နွေဦးကျင့်စဉ် ခုနစ်ပတ် ကျင့်ကြံခြင်းတို့ ဖြစ်ပြီး အမြဲ စိတ်အေးစေသည့် အမွှေးတိုင်ဖြင့် တွဲဖက်ထားသည်။

ထိုသို့ ပြင်ဆင်မှုဖြင့် ဝိညာဉ်ကြောဂူထဲတွင် ကျင့်ကြံခြင်းက တစ်ကြိမ်လျှင် တိုးတက်မှု အမှတ် နှစ်မှတ် အပြည့် ရရှိစေသည်။

ယခုမူ အခြေအနေများ ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်သည်။

သူသည် အဆင့် ၇ သို့ ရောက်ရှိနေပြီ မဟုတ်ပါလော။

ချီစွမ်းအင်ဖြည့်ဆေးလုံးများ၏ နေရာတွင် နှစ်ဆပိုမို ထိရောက်သော ဖုန်မှုန့်အသွင်ပြောင်းဆေးလုံးများဖြင့် အစားထိုးလိုက်သည်။ သူ နှစ်လုံး ဆက်သောက်သည်။

အနှစ်သာရမွေးမြူရည် တစ်သုတ်၊ အဆင့်နိမ့် ကျောက်စိမ်းအမြုတေဆေးလုံးများ၏ နေရာတွင် အဆင့်လတ်ဆေးလုံးများဖြင့် လဲလှယ်လိုက်ပြီး နွေဦးကျင့်စဉ်ကိုလည်း ခုနစ်ပတ် ဆက်လက် ကျင့်ကြံသည်။

လော့ချန်သည် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း ရင်းမြစ်များကို အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

သို့သော်လည်း တစ်ညတာလုံး ကျင့်ကြံပြီးနောက်တွင် သူ၏ တိုးတက်မှု အမှတ်မှာ (၁/၁၀၀) မှ (၂/၁၀၀) သို့သာ ရွေ့လျားသွားခဲ့သည်။

“ငါ့ရဲ့ ရင်းမြစ်တွေက နှစ်ဆနီးပါး တိုးလာပေမဲ့.... ငါ့ရဲ့ တိုးတက်မှုက ထက်ဝက် လျော့ကျသွားတာပဲ” ဟု လော့ချန်က ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်တွေ မြင့်လာလေလေ၊ ကျင့်ကြံဖို့ အချိန်တွေက ပိုပြီး အဆမတန် လိုအပ်လာလေလေ ဆိုတာ ဒါကို ပြောတာလား”

လော့ချန် သက်ပြင်းချလိုက်သော်လည်း စိတ်ပျက်ခြင်းတော့ မရှိပေ။

ဤရလဒ်မျိုး ဖြစ်လာမည်ကို သူ မျှော်လင့်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ကိုယ်တိုင် ကြုံတွေ့လိုက်ရသည့်အခါမှသာ လက်တွေ့ဘဝကို ပိုမို ခိုင်မာစွာ သိရှိလိုက်ရသည်။

ဖြတ်လမ်းဆိုတာ မရှိဘူး၊ အဆင့် ၈နဲ့ အဆင့် ၉တွေက ပိုပြီးတော့တောင် ခက်ခဲဦးမှာပဲ….။

ဤသည်မှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိလှပေသည်။ အကယ်၍ ချီသန့်စင် နောက်ဆုံးအဆင့်များအား ကျော်ဖြတ်ရသည်မှာ လွယ်ကူနေပါက တာဟဲဈေးမြို့တော်အတွင်း၌ အစောပိုင်းအဆင့်များတွင်ပင် သောင်တင်နေကြသည့် တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူ သောင်းနှင့်ချီ၍ ရှိနေမည်မဟုတ်ပေ။ ထိုအထဲမှ လူအနည်းငယ် ရာဂဏန်းခန့်သာ အဆင့် ၇ သို့ တက်လှမ်းနိုင်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

စီကုန်းရှိုးကျားနှင့် ချင်လျန်ချန်းတို့ကဲ့သို့ အဆင့် ၉သို့ ရောက်ရှိထားသူများကိုမူ သာမန်တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူများဟု မသတ်မှတ်နိုင်တော့ပေ။

ထိုသူတို့မှာ ဘွဲ့အမည်များ၊ တာဝန်ဝတ္တရားများ၊ ဖိုရှန်းဂိုဏ်းအတွင်း ကိုယ်ပိုင်လုပ်ပိုင်ခွင့်အာဏာများ ရရှိထားကြပြီး ဖြစ်သည်။

အမှန်စင်စစ် သာမန်အဆင့်အတန်းကို ကိုယ်စားပြုသည်မှာ ထိပ်တန်းကျင့်ကြံသူများ မဟုတ်ပေ။

ဆေးဝါးဆောင်၌ တိတ်တဆိတ် အလုပ်လုပ်နေကြသူများ သို့မဟုတ် ဆေးဖော်ဆောင်မှ ဆေးဖော်အကူများသာ ဖြစ်ပြီး သူတို့သာလျှင် တာဟဲဈေးမြို့တော်၏ ပျမ်းမျှကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်အတန်းကို အစစ်အမှန် ကိုယ်စားပြုနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

….

ဝိညာဉ်ကြောဂူထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် လော့ချန်သည် သူ အမြဲလုပ်နေကျအတိုင်း မည်သည့် အစအနမျှ မကျန်အောင် ဂူအပေါက်ကို ကျောက်တုံးအသစ်များဖြင့် စနစ်တကျ ပြန်ဖုံးလိုက်သည်။

သို့သော် သတ္တုတွင်း လိုဏ်ခေါင်း၏ အလယ်မှတ်သို့ ရောက်ရှိပြီး အပေါ်သို့ တက်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်တွင် ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခုက သူ့အား အေးစိမ့်သော လေပြည်ကဲ့သို့ ရိုက်ခတ်သွားသည်။

'တစ်ခုခုသာ ဖြစ်လာပြီး ငါသာ ဒီအောက်မှာ ပိတ်မိသွားရင်.... ငါ ဘယ်ရောက်နေလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ သိမှာမဟုတ်ဘူး'

သူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သိရှိထားသော သတ္တုတွင်း ထွက်ပေါက်အားလုံးမှာ လခြမ်းတောင်ကြား၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ဦးတည်နေကြောင်း လော့ချန် သတိရလိုက်သည်။

အကယ်၍ ဆေးဖော်ဆောင်တွင် တစ်ခုခု ဖြစ်ပွားခဲ့ပါက ထိုထွက်ပေါက်များသည် လုံခြုံမှု အနည်းငယ်သာ ပေးနိုင်လိမ့်မည်။

သူ၏ အကြည့်မှာ လွန်ခဲ့သော အချိန်အတော်ကြာက သူ ရှာဖွေခဲ့ဖူးသည့် သတ္တုတွင်း လိုဏ်ခေါင်း သုံးခုဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ ထိုလမ်းကြောင်းများသည် ပင်မလမ်းကြောင်းများမှ ဝေးကွာရာသို့ ကွေ့ကောက် သွားကြသည်။

'အချိန်ရရင် အဲဒီထဲက တစ်ခု ဒါမှမဟုတ် နှစ်ခုလောက်ကို ရှင်းလင်းပြီး လျှို့ဝှက်ထွက်ပေါက် လုပ်ထားမှ ဖြစ်မယ်' ဟု လော့ချန် တွေးလိုက်သည်။

ထိုအတွေးနှင့်အတူ လော့ချန်သည် သူ၏ ကျောက်တုံးအခန်းလေးသို့ ပြန်လာကာ အကာအကွယ် မှော်အစီအရင်များကို ဖြုတ်လိုက်ပြီး တောင်ကြားထဲသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

မြို့ပြင်ရပ်ကွက်များမှာ မကြာသေးမီ ရက်ပိုင်းအတွင်း ဆူပူသောင်းကျန်းမှုများ ရှိနေသဖြင့် ကျင့်ကြံသူ အများအပြားမှာ အိမ်ပြန်ရမည့် အန္တရာယ်ကို မစွန့်စားတော့ဘဲ တောင်ကြားနံရံများတွင် ဆောက်ထားသော ကျောက်တုံးအိမ်များတွင် ညအိပ်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။

နံနက်စောစောအချိန်မှာပင် တောင်ကြားတစ်ခုလုံးမှာ လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် စည်ကားနေပြီ ဖြစ်သည်။

ရှပ်.... ရှပ်….

"နှင်းတွေက တော်တော် ထူတာပဲ"

လော့ချန် သူ၏ ခြေထောက်အောက်မှ နှင်းလွှာများကို နင်းဖြတ်ရင်း ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် လေခွင်းအတတ်ကို အသုံးမပြုခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူ၏ ခြေထောက်များအား နှင်းထဲတွင် နစ်ဝင်စေပြီး အေးအေးဆေးဆေး တမင်တကာ လမ်းလျှောက်ခဲ့သည်။

တစ်ညတာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကျင့်ကြံပြီးနောက်တွင် စိတ်အေးလက်အေး လမ်းလျှောက်ခြင်းနှင့် လတ်ဆတ်သော လေကို ရှူရှိုက်ခြင်းတို့မှာ သူ၏ စိတ်နှင့် ကိုယ်ကို အနားပေးရန်အတွက် အလိုအပ်ဆုံးအရာ ဖြစ်သည်။

သူသည် လက်ရန်းတစ်ခုကို မှီလျက် အောက်ဘက်ရှိ မြင်ကွင်းကို ငေးကြည့်နေသည်မှာ အလွန်နက်နဲသော တာအိုသဘောတရား တစ်ခုခုကို ဆင်ခြင်နေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

“လော့လေး၊ မင်း ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ”

စီးဆင်းနေသော စမ်းချောင်းလေးတစ်ခုကဲ့သို့ ကြည်လင် သာယာသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

လော့ချန် လှည့်မကြည့်ဘဲ အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ဒေါ်လေး ဒီနေ့ စောလှချည်လားဗျ"

“မနေ့က ငါ အိမ်မပြန်ဖြစ်ဘူး”

မုရုံချင်းလျန်က သူ၏ ဘေးတွင် လာရပ်ရင်း ပျင်းရိစွာဖြင့် ကိုယ်လက်ဆန့်ကာ ပြန်ဖြေသည်။

“ဆေးဝါးဆောင်ကို တစ်ယောက်ယောက်က စောင့်ကြည့်ပေးဖို့ လိုတယ်လေ”

သူမ၏ အချိုးအစားကျလှသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကြောင့် လော့ချန်၏ မျက်လုံးများမှာ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏ အကြည့်မှာ ပုံမှန်ထက် တစ်စက္ကန့်လောက် ပိုကြာသွားခဲ့သည်။

မုရုံ ထိုအချက်ကို ချက်ချင်း ရိပ်မိသွားသည်။

"ဟောဟော.... ငါတို့ ဆေးဖော်ဆရာလေးက အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူတွေကို ချောင်းကြည့်နေတာလား" ဟု သူမ ကျီစယ်လိုက်သည်။

အဟွတ်.... အဟွတ်….

လော့ချန် ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး ကိုယ်နေဟန်ထားကို ပြင်လိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူးဗျာ၊ ကျွန်တော်က…. ဝိညာဉ်ပင် စိုက်ပျိုးသူတွေရဲ့ ကျင့်စဉ်တွေကို စိတ်ဝင်စားလို့ ကြည့်နေတာပါ"

မုရုံချင်းလျန်က ရယ်မောလိုက်သည်။

"အော်၊ ဟုတ်လား…. ဒါဆို မင်းအတွက် ဝိညာဉ်ပင် စိုက်ပျိုးနည်း ကျင့်စဉ်တချို့ ငါ စုဆောင်းပေးရမလား"

လော့ချန် အလေးအနက် ပြန်ဖြေသည်။

"အဲဒါဆိုရင်တော့ မဆိုးဘူးပေါ့"

အမှန်စင်စစ် သူ၏ ကျွမ်းကျင်မှု အတော်များများမှာ ပြီးပြည့်စုံ သို့မဟုတ် ပါရမီရှင် အဆင့်တွင် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဆေးစိုက်ပျိုးနည်း အချို့သင်ယူခြင်းက သူ့အတွက် အောင်မြင်မှု အမှတ်များ ပိုမို ရရှိရန် အထောက်အကူ ဖြစ်စေနိုင်သည်။

ထို့ပြင် ဆေးဖော်စပ်သူများအတွက် ကိုယ်ပိုင်ဆေးဥယျာဉ် တစ်ခု ထိန်းသိမ်းခြင်းမှာ သာမန်ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ကိုယ်ပိုင် ဆေးဥယျာဉ် မရှိသည့် ဆေးဖော်စပ်သူ ဟူ၍ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

မူရုံ သူ၏ နဖူးကို အသာအယာ တောက်လိုက်သည်။

"မင်းကတော့ ဟန်ဆောင်ကောင်းလိုက်တာ"

ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် မုရုံချင်းလျန်က အလေးအနက် ပြောလာသည်။

“လော့လေး၊ ဆေးဝါးဆောင်က အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူတွေအကြောင်းကို ငါ ကောင်းကောင်း သိပါတယ်၊ သူတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်တွေက မမြင့်ပေမဲ့ သူတို့က ဖြူစင်ရိုးသားပြီး ကြင်နာတတ်ကြသူတွေပါ၊ သူတို့က တျန်းရှန်းမျှော်စင်တို့လို ညစ်ပတ်တဲ့ နေရာတွေကို သွားမယ့်အစား ဒီမှာ ပင်ပင်ပန်းပန်း အလုပ်လုပ်ပြီး ဝိညာဉ်ကျောက် ရှာနေကြတာကို ကြည့်လေ”

လော့ချန် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။

“ဒေါ်လေး... အခု ဘာပြောချင်တာလဲ”

"မင်းလည်း အသက်သိပ်မငယ်တော့ဘူးလေ"

သူမ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ပိုမို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလာသည်။

"ပြီးတော့.... အင်း…. မင်း ငယ်တုန်းရွယ်တုန်း အားအင်တွေ ပြည့်ဝနေတုန်းမှာ အိမ်ထောင်ရက်သား အခြေချဖို့ ဘာလို့ မစဉ်းစားတာလဲ"

မုရုံချင်းလျန်သည် ထိုအကြံဉာဏ်အပေါ် အလွန်ပင် စိတ်အားထက်သန်နေပုံ ရသည်။

“လက်တွေ့ ကျကျကြည့်ရင် မင်းက နေ့တိုင်း အလုပ်ရှုပ်နေတာကြောင့် အိမ်တောင် မပြန်နိုင်ဘူး။ တာအိုကျင့်ကြံဖော် ဇနီးလေး တစ်ယောက် ရှိရင် အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်စေလိမ့်မယ်၊ ဒါမှမဟုတ် အနည်းဆုံးတော့ အေးစိမ့်တဲ့ ဆောင်းညတွေမှာ မင်းကို နွေးထွေးအောင် ထားပေးနိုင်မှာပေါ့”

သူမ အနားသို့ တိုးကပ်လာသည်။

“ရေရှည်အတွက်ဆိုရင် ပိုတောင် အဓိပ္ပာယ် ရှိသေးတယ်၊ ကျင့်ကြံဖော် ဇနီး တစ်ယောက် ရှာမယ်၊ ဝိညာဉ်အမြစ်ပါတဲ့ ကလေးတစ်ယောက် ရမယ်၊ သူတို့ကို ဆယ်နှစ်လောက် လေ့ကျင့်ပေးပြီး ဂိုဏ်းတစ်ခုကို ပို့လိုက်မယ်၊ တကယ်လို့ မင်းသာ ကံကောင်းရင် သူတို့က အနှစ်နှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်အတွင်းမှာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကို ရောက်သွားနိုင်ပြီး မင်းမှာ အဲဒီ အကျိုးကျေးဇူးတွေကို ခံစားဖို့ အချိန် ရှိနေဦးမှာပဲ”

လော့ချန် နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားသည်။ သူမသည် သူ့အား အိမ်ထောင်ချပေးရန် တိုက်တွန်းနေခြင်း ဖြစ်ပြီး ဖြစ်နိုင်လျှင် အောင်သွယ်ပင် လုပ်ပေးချင်နေပုံရသည်။

လော့ချန် ရယ်မောရင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဒေါ်လေးပြောတာ နားထောင်ကြည့်တော့လည်း ဟုတ်သလိုလိုပဲဗျ"

"ဟုတ်တာပေါ့"

မုရုံချင်းလျန်၏ မျက်နှာမှာ နံနက်ခင်း နေရောင်ခြည်ကဲ့သို့ တောက်ပသွားသည်။

"မင်း ဘယ်လို မိန်းကလေးမျိုးကို ကြိုက်လဲ ပြောလေ၊ ငါ ရှာပေးမယ်"

လော့ချန်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ နောက်ပြောင်လိုသော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားသည်။

"ကျွန်တော်က ပြုံးလိုက်ရင် မျက်လုံးလေးတွေ မှေးသွားတဲ့သူမျိုးကို ကြိုက်တာ.... သိပ်ပြီး ပိန်ပိန်ပါးပါး မဟုတ်ဘဲ နည်းနည်း ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် ရှိတဲ့သူပေါ့"

မုရုံချင်းလျန်က စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ခေါင်းကို စောင်းလိုက်သည်။

“အော်…. ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် လှတဲ့သူကို ကြိုက်တာကိုး”

"ပြီးတော့ သဘောထားကြီးပြီး ရက်ရောရမယ်"

လော့ချန် ပိုမို တက်ကြွစွာ ဆက်ပြောသည်။

"စိတ်ပုပ်တာမျိုး၊ သဘောထား ကျဉ်းမြောင်းတာမျိုး မဖြစ်ရဘူး၊ ကျွန်တော့်အပေါ်မှာလည်း ကြင်နာရမယ်၊ ဟင်းချက်တတ်ရမယ်၊ ထမင်းပြင်ပေးတတ်ရမယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော် လမ်းမှားမရောက်အောင် အကြံဉာဏ်ကောင်းတွေ ပေးနိုင်ရမယ်"

မူရုံသည် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုအချက်များနှင့် ကိုက်ညီသော အမျိုးသမီးစာရင်းအား ရှာဖွေနေစဉ်မှာပင် လော့ချန်တစ်ယောက် သူမအား ဆွံ့အသွားစေမည့် စကားတစ်ခွန်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထပ်ပြောလိုက်သည်။

“အော်.... ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်ကလည်း အရမ်း မနိမ့်ရဘူး၊ အနည်းဆုံးတော့ ဒေါ်လေးလို ချီသန့်စင် အဆင့် ၉ လောက် ရှိရမယ်”

မုရုံချင်းလျန်မှာ လှမ်းလက်စ ခြေလှမ်းများ တန့်သွားပြီး မျက်တောင်ခတ်ကာ ပါးစပ်ကို ပိတ်ပြီး တဟားဟား ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

“မင်း…. ဒီလူလည်လေး၊ မင်းရဲ့ ဦးလေးချင်က မင်းကို ရိုက်မှာ မကြောက်ဘူးလား”

လော့ချန် ရင်ဘတ်ကို ကော့ကာ ဟန်လုပ်ပြီး ဆိုလိုက်သည်။

"ဟွန်း.... ရိုက်မယ် ဟုတ်လား၊ ကျွန်တော်က အခု အားနည်းနေသေးတာ မှန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သန်မာလာတဲ့နေ့ကျရင် အားလုံး ပြောင်းလဲသွားမှာ"

"ဘာတွေ ပြောင်းလဲမှာလဲကွ"

အပေါ်ဘက်မှ ဒေါသတကြီး အော်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချင်လျန်ချန်း၏ အသံမှာ ဓားတစ်စင်းကဲ့သို့ ထက်ရှလှသည်။ အပေါ်ထပ် လက်ရန်းမှ နှင်းပုံကြီးမှာ ဝုန်းခနဲ ပြိုကျလာသည်။

လော့ချန်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားသည်။

"သေပြီ"

သူ ခြေဦးတည့်ရာသို့ ချက်ချင်းပင် လှည့်ပြေးတော့သည်။ နှင်းဖုံးနေသော လမ်းပေါ်တွင် ချော်လဲမတတ် အသည်းအသန် ထွက်ပြေးသွားသော သူ့အား ကြည့်ရင်း မုရုံချင်းလျန်မှာ ဗိုက်နှိပ်၍ ရယ်မောနေမိသည်။

ချင်လျန်ချန်းကမူ အပေါ်ဘက်တွင် လက်ပိုက်ရပ်လျက် ဒေါသထွက်နေသော မျက်နှာဖြင့် လော့ချန် နှင်းထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်နေတော့သည်။