အကဲစမ်းရင် အသဲတစ်ခြမ်းပဲဖြစ်သွားမယ်

"ဝုန်း…."

အနက်ရောင်အလင်းတန်းသည် ကြီးမားသော ခံစစ်ဒိုင်းအား နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်လိုက်ရာ သစ်ပင်ထိပ်ဖျားများ တုန်ခါသွားပြီး တောအုပ်အတွင်း အသံလှိုင်းများ ရိုက်ခတ်သွားသည်။

မြေကြီးအရောင်ရှိသော အကာအကွယ်အလွှာသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး ၎င်း၏ မျက်နှာပြင်မှာ ကြီးမားသော မြေနဂါးတစ်ကောင် တွန့်လိမ်နေသကဲ့သို့ လှိုင်းထသွားသည်။

သို့သော် ၎င်းသည် ခိုင်မြဲစွာ တောင့်ခံထားနိုင်ပြီး လွှမ်းမိုးထားသော အင်အားကို တစ်လွှာပြီးတစ်လွှာ ဖြန့်ထုတ်လိုက်သည်။

အထက်ကောင်းကင်ယံတွင်မူ ကျိုးယွမ်လီနှင့် လျိုချန်းတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“ချီသန့်စင် အဆင့် ၉ပဲ” ဟု လျိုချန်းက ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ချီသန့်စင်အဆင့်အား အစောပိုင်း၊ အလယ်ပိုင်းနှင့် နောက်ဆုံးအဆင့်ဟူ၍ ခွဲခြားထားသည်။

အဆင့်တစ်ခုစီသည် ထင်ရှားစွာ ကွဲပြားသည်။ အကယ်၍ အဆင့်နိမ့် ကျင့်ကြံသူများအတွက် သိပ် အရေးမပါလှသော ဝိညာဉ်အမြစ်၊ စွမ်းအားကြော၊ အပ်စိုက်မှတ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုကဲ့သို့သော အချက်များကို ခဏဖယ်ထားမည်ဆိုလျှင်၊ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ချီစွမ်းအား ပမာဏသည် အဆင့်ခွဲခြားရန်အတွက် အကောင်းဆုံး စံသတ်မှတ်ချက် ဖြစ်လာသည်။

အစောပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်သည် အခြေခံမှော်ပညာအချို့ကိုသာ မနည်းထုတ်သုံးနိုင်ပြီး အဆင့်နိမ့် မှော်လက်နက် တစ်ခုတည်းကိုပင် ထိန်းချုပ်ရန် ရုန်းကန်ရတတ်သည်။

အလယ်ပိုင်းအဆင့်သို့ ရောက်သောအခါတွင်မူ သူတို့၏ ချီစွမ်းအားမှာ သိသိသာသာ ကျယ်ပြန့်လာပြီး မှော်ပညာများကို ဆက်တိုက်သုံးစွဲနိုင်သလို မှော်လက်နက် နှစ်ခု၊ သုံးခုကိုပါ တစ်ပြိုင်တည်း ထိန်းချုပ်လာနိုင်သည်။ အကယ်၍ ထူးခြားသည့် အဆင့်မြင့်မှော်လက်နက်များ ရှိနေခဲ့လျှင်မူ တိုက်ပွဲတွင် ခက်ခက်ခဲခဲနှင့်ပင် အစွမ်းထုတ်ပြနိုင်သည်။

သို့သော်လည်း အလယ်ပိုင်းအဆင့် တိုက်ပွဲများသည် ပုံသေကားကျလွန်းလှသည်။ အပြင်လူအမြင်တွင်မူ တစ်ဖက်က တိုက်စစ်ဆင်၊ တစ်ဖက်က ပြန်ခုခံသည့် စစ်တုရင်ကစားပွဲတစ်ခုကို ကြည့်နေရသကဲ့သို့ပင်။

ချီသန့်စင်ခြင်း နောက်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်မှသာ အခြေအနေများ စတင် ပြောင်းလဲလာသည်။ ကျင့်ကြံသူများ၏ ချီစွမ်းအားသည် ချောမွေ့သော တိုက်ခိုက်မှုကို ပေးစွမ်းနိုင်ပြီး သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် အထူးသဖြင့် လေခွင်းအတတ်နှင့် ပျံသန်းရေး မှော်လက်နက်များကြောင့် လျင်မြန်ပြီး ကျော့ရှင်းလာသည်။

သူတို့သည် နောက်ဆုံးတွင် မသေမျိုးကျင့်ကြံသူတစ်ဦးထံမှ မျှော်လင့်ရသည့် ဟန်ပန်နှင့် တိကျမှုကို ပြသနိုင်လာကြသည်။

နောက်ဆုံးအဆင့် ကျင့်ကြံသူများထဲတွင် အဆင့် ၉မှာ ထိပ်ဆုံးတွင် ရှိနေသည်။ ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့်၏ ပြီးပြည့်စုံခြင်းသို့ သွားရာလမ်းမှာ အလွန်ရှည်လျားသဖြင့် အဆင့် ၉ ကျင့်ကြံသူ အများအပြားသည် နည်းစနစ်တိုင်းကို သန့်စင်ရန်နှင့် အားနည်းချက်တိုင်းကို ပြုပြင်ရန် အာရုံစိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် ကျွမ်းကျင်ပြီး၊ မနားတမ်း တိုက်ခိုက်နိုင်သလို ထိရောက်မှုလည်း ရှိကြသည်။

နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ရလျှင် အဆင့် ၇ နှင့် အဆင့် ၈ ကျင့်ကြံသူများသည် အဆင့်တက်လှမ်းရန်အတွက်သာ အဓိက အာရုံစိုက်နေရဆဲ ဖြစ်သဖြင့် သူတို့၏ နည်းစနစ်များသည် ထိုမျှအထိ မသန့်စင်ဘဲ ချောမွေ့မှု မရှိသေးပေ။

ထို့ကြောင့်လည်း အချိန်အတော်များများတွင် အဆင့် ၉ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအား အနိုင်ယူရန်အတွက် အခြား အဆင့် ၉ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး လိုအပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အဆုံးအဖြတ်စင်မြင့်ပေါ်တွင် သေကျေပျက်စီးမတတ် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည့် ကျင့်ကြံသူ (၁၈) ဦးအနက် (၁၇) ဦးမှာ ချီသန့်စင် အဆင့် ၉ ရှိသူများ ဖြစ်ကြသည်။

တစ်ခုတည်းသော ခြွင်းချက်မှာကား ဝမ်ယွမ်ပင်ဖြစ်သည်။

သူသည် ကိုယ်ခန္ဓာသန့်စင်ခြင်း လမ်းစဉ်ကို လိုက်စားသူဖြစ်သဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်အစွမ်းမှာ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ထက် များစွာ သာလွန်နေသည်။

ကိုယ်ခန္ဓာသန့်စင်သူတို့၏ ခွန်အားမှာ သူ၏ အဆင့်ပေါ်တွင်သာမက ခန္ဓာကိုယ်၏ သက်စောင့်အားနှင့် သွေးချီ ပေါ်တွင်လည်း မူတည်သည်။ သူတို့၏ အဆင့်မှာ နိမ့်နေနိုင်သော်လည်း သူတို့၏ လွှမ်းမိုးထားသော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းပကားမှာမူ အဆင့်တူ ကျင့်ကြံသူများထက် များစွာ သာလွန်နေသည်။

ထို့ကြောင့် ကျင့်ကြံမှုအဆင့် နိမ့်နေလင့်ကစား ကြီးမားလှသော ခန္ဓာကိုယ်အစွမ်းဖြင့် အဆင့်တူ ကျင့်ကြံသူများကို အလွယ်တကူ ကျော်လွန်တိုက်ခိုက်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ထိုကဲ့သို့သော လူများမှာ အလွန်ပင် ရှားပါးလှသည်။

ယခုအခါ အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်ကျင့်ကြံသူက သူ၏ အဆင့် ၉ ကျင့်ကြံမှုအား ပေါ်တင်ကြီး ထုတ်ဖော်လိုက်သဖြင့် ကျိုးယွမ်လီနှင့် လျိုချန်းတို့သည် အခြေအနေမှာ အလွန်ဆိုးရွားသွားပြီဖြစ်ကြောင်း နားလည်လိုက်ကြသည်။

သို့သော်ငြားလည်း သူတို့၏ မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်ရိပ် စိုးစဉ်းမျှ မရှိပေ။

ကျိုးယွမ်လီသည် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ပြီး လျိုချန်းအား ရှေ့တွင် ထားခဲ့ကာ အဆင့်မြင့် ကာကွယ်ရေး မှော်လက်နက်အား တစ်ဦးတည်း ကိုင်တွယ်စေခဲ့သည်။

ကျိုးယွမ်လီသည် သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်နေသည်ကို လော့ချန် ကြည့်နေမိသည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်၊ အနောက်တောင်ဘက်က စိမ်းလဲ့မှော်ရုံတောမှာ ချုံခိုတိုက်ခိုက်ခံနေရပါတယ်”

“ရန်သူ လေးယောက်ပါ၊ ခေါင်းဆောင်က ချီသန့်စင် အဆင့် ၉ မှာ ရှိနေပါတယ်”

သတင်းစကား ပို့ပြီးသည်နှင့် လျိုချန်းထံမှ နာကျင်စွာ ညည်းညူသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“အား.... ငါ သိပ်ကြာကြာ တောင့်မခံနိုင်တော့ဘူး"

ကျိုးယွမ်လီက လော့ချန်အား စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“ခဏနေရင် ကျွန်တော်တို့ ဒီ အဆင့် ၉ ကျင့်ကြံသူကို တားထားမယ်၊ ခေါင်းဆောင်လော့ အခွင့်အရေးရရင် ပြေးတော့၊ ခင်ဗျား ပျံသန်းရာမှာ မြန်တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်”

လော့ချန် ပြန်မပြောနိုင်ခင်မှာပင် ထိုလူသည် ရှေ့သို့တက်ကာ လျိုချန်းနှင့် ပူးပေါင်းလိုက်လေသည်။

တစ်ယောက်က ဓားရှည်၊ တစ်ယောက်က ဓားမြှောင်ကို အသီးသီး ထုတ်ယူလိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ မှော်လက်နက်များသည် တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး နဂါးနှင့် ကျားများကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်သံပေးကာ ရန်သူထံသို့ တိုးဝင်သွားကြသည်။

သူ၏ အစောင့်အရှောက် နှစ်ဦးမှာ အလွန်အစွမ်းထက်ပြီး ချီသန့်စင် အဆင့် ၉ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကိုပင် ပူးပေါင်းကာ စိန်ခေါ်နိုင်သည်ဟု လော့ချန် အမြဲ ကြားဖူးခဲ့သည်။

ယခုအခါ အဆင့်မြင့် ကာကွယ်ရေး မှော်လက်နက်များ၏ ဟန်ချက်ညီညီ လှုပ်ရှားမှုကို မြင်တွေ့ရသောအခါမှသာ သူ အမှန်တကယ် ယုံကြည်သွားတော့သည်။

စိတ်သက်သာရာ ရသွားသဖြင့် လော့ချန်သည် မြေပြင်ဆီသို့ အကြည့်ပို့လိုက်သည်။

နတ်မျက်စိအတတ်ကို အသက်သွင်းလိုက်ရာ ရန်သူများ၏ အဆင့်ကို သူ ခွဲခြားနိုင်ခဲ့သည်။

အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် ကျင့်ကြံသူမှာ အမှန်တကယ်ပင် အဆင့် ၉ ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ ဘေးတွင် ရှိနေသော မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံဝတ် သုံးဦးမှာ အဆင့် ၇ တွင် ရှိကြသည်။ အားလုံးပေါင်းလိုက်လျှင် သေမင်းတမန် အဖွဲ့ငယ်လေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူသည် အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး လော့ချန်နှင့် အကြည့်ချင်း ဆုံသွားသည်။

“ဒါဆို မင်းက ဖိုရှန်းဂိုဏ်းက တန်ချန်ဇီ ပေါ့” ဟု ရင်းနှီးသော လေသံဖြင့် လှမ်းပြောသည်။

“ငါနဲ့ ငါ့ညီအစ်ကိုတွေက မင်းတို့ရဲ့ ဈေးလေးကို ဖြတ်သွားတာပါ။ ဝိညာဉ်ကျောက် အနည်းငယ်လောက် ချေးမလားလို့ပါ”

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူ ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

သူ၏ အနောက်တွင် မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံဝတ် သုံးဦးသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး တွန့်ဆုတ်မှုမရှိဘဲ သူတို့၏ မှော်အတတ်များကို ထုတ်ဖော်လိုက်ကြသည်။ ဝိညာဉ်အလင်းတန်း သုံးခုသည် ကျိုးယွမ်လီနှင့် လျိုချန်းတို့အား ကွေ့ပတ်ကာ လော့ချန်ထံသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်လာသည်။

သို့သော် လော့ချန်ကမူ ပြန်မပြောဘဲ ပြုံးလိုက်ရုံသာ ပြုံးလိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် သူ လှည့်၍ ထွက်ပြေးတော့သည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူသည် လွင့်မျောနေသော နှင်းပွင့်ကဲ့သို့ ပေါ့ပါးသွားပြီး၊ နောက်တစ်ခဏတွင်မူ သူ၏ ဖိနပ်အောက်တွင် လေများ ဝဲနေလျက် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားသော လင်းယုန်ငှက်ကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူသည် ရောက်ရှိလာသော ချီစွမ်းအား တိုက်ခိုက်မှုများ၏ အကွာအဝေးပြင်ပသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံဝတ် သုံးဦးမှာ ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားပြီးမှ သူတို့ခေါင်းဆောင်၏ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

“လိုက်ကြစမ်းလေ၊ ဘာတွေ ကြောင်ရပ်ကြည့်နေတာလဲ၊ သူက ဆေးဖော်ဆရာဆိုတော့ လက်ဖျားငွေသီးနေမှာ”

အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် ကျင့်ကြံသူမှာမူ ကျိုးယွမ်လီနှင့် လျိုချန်းတို့၏ မှော်လက်နက်များမှ ထွက်ပေါ်လာသော ပူးပေါင်းဖိအားကြောင့် ထိုနေရာတွင်ပင် ပိတ်မိနေခဲ့သည်။

ကျိန်ဆဲသံများနှင့်အတူ လက်အောက်ငယ်သား သုံးဦးသည် လော့ချန်၏ နောက်သို့ အစွမ်းကုန် အရှိန်ဖြင့် လိုက်လံ ဖမ်းဆီးကြတော့သည်။

သို့သော် စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးသည့်နောက်တွင်မူ သူတို့နှင့် လော့ချန်အကြား အကွာအဝေးမှာ ပိုမို ဝေးကွာသွားကြောင်း ထင်ရှားလာသည်။

“တောက်.... ဒီဒန်ချန်ဇီက မြန်လှချည်လား"

“နေဦး... သူက ပျံသန်းရေး မှော်လက်နက်တောင် မသုံးဘူးလား”

“မဟုတ်ဘူး၊ နေဦး၊ သူ့ဖိနပ်ကို ကြည့်"

“ဒုက္ခပဲ…. သူ့ကို မမိရင် ငါတို့ ခေါင်းဆောင်ကို ဘယ်လို ရှင်းပြရမလဲ"

“ဂရုမစိုက်နဲ့…. ဆက်လိုက်"

သူတို့သည် အကွာအဝေးကို မချုံ့နိုင်သော်လည်း လော့ချန်၏ ပုံရိပ်ကို မြင်နေရဆဲ ဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက် လော့ချန်၏ ကိုယ်လုံးမှာ ယိုင်နဲ့သွားသည်။

သူသည် လေထဲတွင် တန့်သွားပြီး အောက်ဘက်ရှိ သစ်တောထဲသို့ ထိုးဆင်းသွားသည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ သုံးဦးသား အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားကြသည်။

လော့ချန်သည် အစောပိုင်းတွင် လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်တစ်ခုကို အသုံးပြုကာ အရှိန်မြှင့်ခဲ့သဖြင့် ယခုအခါ အားကုန်သွားပြီဟု သူတို့ ထင်လိုက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အားတက်သရောဖြင့် ထိုသုံးဦးသည် နှင်းဖုံးနေသော သစ်တောထဲသို့ လိုက်လံ ထိုးဆင်းသွားကြသည်။ မြေပြင်နှင့် နီးကပ်လာသောအခါ နှင်းထဲတွင် ပျာပျာသလဲနှင့် ထွက်ပြေးနေသော လူတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

“ဟားဟား ပြေးနိုင်မှ လွတ်မယ်ဟေ့” ဟု တစ်ဦးက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

သူတို့သည် လော့ချန်အား ဝိုင်းလိုက်ကြသည်။

တစ်ယောက်က အရှေ့မှ ပိတ်ပြီး ကျန်နှစ်ယောက်က ဘေးတစ်ဖက်စီမှ ပိတ်လိုက်ရာ ဆုတ်ခွာမည့် လမ်းကြောင်းအားလုံး ပိတ်သွားခဲ့သည်။

ကျန်ရှိသော တစ်ခုတည်းသော ထွက်ပြေးပေါက်မှာ သူတို့ စတင် လာခဲ့သော လမ်းကြောင်းသာ ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင်မူ အဆင့် ၉ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူတို့ နေရာမယူနိုင်ခင်မှာပင် လော့ချန် ရပ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

လော့ချန် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါပြေးနေတယ်လို့ ဘယ်သူပြောလဲ"

ရက်ပေါင်းများစွာ နှင်းကျထားသဖြင့် အဖြူရောင် လွှမ်းနေသော သစ်တောတစ်ခုလုံးသည် သူ၏ စကားကြောင့် တုန်ခါသွားသည်။ လော့ချန်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို ပြိုင်တူ ရိုက်လိုက်ရာ သူတို့၏ ခြေအောက်ရှိ အစီအရင်မှာ အသက်ဝင်လာခဲ့သည်။

ရှေ့ရှိ သစ်တောကြီးမှာ သက်ရှိတစ်ခုကဲ့သို့ လှုပ်ရှားလာသည်။ မြေကြီးထဲမှ ကြီးမားသော အစိမ်းရောင် နွယ်ပင်များမှာ နဂါးများကဲ့သို့ တွန့်လိမ်လျက် နှင်းများကို ဖောက်ထွက်ကာ ပေါ်ထွက်လာသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်၊ ၎င်းမှာ နှင်းဖုံးနေသော သစ်တောမဟုတ်တော့ဘဲ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသော စိမ်းလန်းစိုပြေသည့် တောနက်ကြီး တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

ယခုအချိန်တွင် ဤနေရာသည် လော့ချန်၏ စစ်တလင်း ဖြစ်လာခဲ့လေပြီ။

ရှေ့ဆုံးမှ ကျင့်ကြံသူမှာ မျက်နှာဖြူလျော့သွားကာ ကောင်းကင်ပေါ်သို့ ပျံတက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ခြေထောက်များ ကြွရုံရှိသေး၊ နှင်းများထဲမှ စိမ်းလဲ့လဲ့ အလင်းတန်း ခုနစ်ခုမှာ သေမင်းတမန် ဖဲကြိုးများအလား လေထဲတွင် ဝဲပျံကာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဓားမုန်တိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လော့ချန်သည် ညာဘက်ရှိ ကျင့်ကြံသူထံသို့ အေးဆေးစွာ လှည့်လိုက်ပြီး ဆွဲယူလိုက်သည့် ဟန်ပန်လေး တစ်ခု လုပ်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များမှ မီးပွားလေး ၁၀ ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“မီးလုံးလေး အဆင့်လောက်နဲ့ မင်းက ဒီလောက်အထိ ရဲတင်းနေတာလား"

ထိုလူက လှောင်ပြုံးပြုံးရင်း သူ၏ ဝိုင်းစက်သော သစ်သားဒိုင်းကို မြှောက်ကာ မီးလုံးများကို ကာကွယ်လိုက်ပြီး ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် ထိုမီးပွားလေး ၁၀ ခုမှာ လေနှင့် ထိတွေ့သည်နှင့်အမျှ ကြီးထွားလာသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဇလုံအရွယ်အစားရှိသော ကြီးမားလှသော မီးလုံးကြီးများ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သူ အံ့အားသင့်နေစဉ်မှာပင် ထိုမီးလုံးကြီးများသည် မိုးကြိုးမုန်တိုင်းကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းလာတော့သည်။

ဘုန်း….ဘုန်း….ဘုန်း….ဘုန်း….

ပြင်းထန်လှသော ပေါက်ကွဲသံများ၊ လွင့်စင်လာသော နှင်းပွင့်များနှင့် စူးရှသော အော်ဟစ်သံများသည် လော့ချန်အား စိတ်လျှော့သွားအောင် မလုပ်နိုင်ပေ။ တကယ့် အန္တရာယ်မှာ ဘယ်ဘက်ရှိ ရန်သူ့ထံတွင် ရှိနေကြောင်း သူ သိနေသည်။

ရှူး….

ကြည်လင်နေသော၊ နှင်းပွင့်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေသော ဓားရှည်တစ်စင်းမှာ လေကို ဖြတ်သန်းကာ တိုက်ခိုက်လာသည်။

“နှင်းဓာတ်ခံ အဆင့်မြင့်ပျံသန်းဓား တစ်လက်လား"

လော့ချန်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်စဉ် သူ၏ အဆင့်လတ် မှော်ဝတ်ရုံမှာ လေမတိုက်ဘဲ တဖျတ်ဖျတ် လွင့်နေကာ တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံရန် အသင့်ဖြစ်နေပုံ ရသည်။

တိုက်ခိုက်သူ၏ လှောင်ပြုံးမှာ ပိုမို နက်ရှိုင်းလာသည်။

“မင်းက ဒီစုတ်ပြတ်နေတဲ့ ဝတ်ရုံနဲ့ ငါ့ရဲ့ ထိပ်တန်းအဆင့် ပျံသန်းဓားကို ကာကွယ်မလို့လား၊ မင်းမှာ အကွက်တွေ ကုန်သွားပြီ ထင်တယ်”

“သေစမ်း”

သို့သော် နောက်တစ်ခဏ၌ မယုံနိုင်စရာ မြင်ကွင်းတစ်ခု သူ့ရှေ့တွင် ပေါ်လာတော့သည်။

ချလွမ်….

သေးငယ်သော ဆေးအိုးလေးတစ်ခုမှာ လော့ချန်၏ လက်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် ၎င်းမှာ တစ်လံခွဲခန့် မြင့်သော ကြီးမားလှသော ဆေးအိုးကြီး တစ်လုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ၎င်းသည် ပြင်းထန်သော အသံနှင့်အတူ ဆင်းသက်လာပြီး ဓားအား လေထဲတွင် ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

၎င်းသည် ထိပ်တန်းအဆင့် ပျံသန်းဓားအား ပိတ်ဆို့လိုက်ရုံတင်မကဘဲ တောက်ပသော အလင်းတန်းများကိုလည်း ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ရွှေရောင်၊ အနီရောင်၊ အပြာရောင်နှင့် အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းများသည် နတ်ဝတ်တန်ဆာများအလား လော့ချန်အား ဝန်းရံကာကွယ် ပေးထားလေသည်။

“အဆင့်မြင့် ကာကွယ်ရေး မှော်လက်နက်၊ ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ….”

ထိုအချက်ကို သိရှိသွားချိန်မှာပင် သူ၏ နှလုံးသားမှာ တုန်လှုပ်သွားသည်။

တစ်ခုခု.... မှားနေသလိုပဲ….။

သူသည် နတ်မျက်စိအတတ်ကို အသက်သွင်းလိုက်ရာ သူ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစိမ့်သွားသည်။ သစ်တော၏ မြေပြင်၊ သစ်ပင်များ၊ လေထုထဲမှာပင် ရေတွက်၍မရနိုင်သော သေးငယ်သည့် ရောင်စုံ ကျောက်စိမ်းလုံးလေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ကျောက်စိမ်းလုံး တစ်လုံးချင်းစီမှာ ဘာမှ မဟုတ်သကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း၊ အားလုံး စုပေါင်းလိုက်သည့် အခါတွင်မူ အသက်ရှူရ ကျပ်စေလောက်သော ထိတ်လန့်မှုကို ပေးစွမ်းနေတော့သည်။

“ရှုပ်ထွေးမှုများ တစ်သားတည်းဖြစ်ခြင်း၊ ပေါက်ကွဲစမ်း”

လော့ချန် ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။

ရေတွက်၍မရသော ကျောက်စိမ်းလုံးလေးများသည် အသိုက်သို့ ပြန်လာသော ပျံလွှားငှက်များကဲ့သို့ အလယ်ဗဟိုရှိ သူ့ထံသို့ အစုလိုက်အပြုံလိုက် တိုးဝင်လာကြသည်။

ဒိုင်း….ဒိုင်း….ဒိုင်း….ဒိုင်း….ဒိုင်း....ဒိုင်း….

ငှက်ပျောရွက်ပေါ် မိုးပေါက်များ ရိုက်ခတ်သည့်အလား မြန်ဆန်ပြီး မနားတမ်းဖြစ်နေသော စည်တီးသံကဲ့သို့ အသံများ လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားသည်။

ထိုတိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် ရောက်နေသော ကျင့်ကြံသူသည် သူ၏ သွားများကို ကြိတ်ကာ သူ၏ အဆင့်မြင့် ကာကွယ်ရေး မှော်လက်နက်ကို အစွမ်းကုန် အသက်သွင်းထားသည်။ သို့သော် သူ၏ ချီစွမ်းအား မည်မျှပင် ထည့်သွင်းပါစေ၊ အကာအကွယ် အလွှာမှာ အစပိုင်းတွင် ဆံခြည်မျှင်ကဲ့သို့ အက်ကြောင်းများ ပေါ်လာပြီး၊ ထို့နောက်တွင်မူ အက်ကွဲရာကြီးများ ပေါ်လာကာ၊ နောက်ဆုံးတွင် ပေါက်ကွဲနေသော ကျောက်စိမ်းလုံးများ၏ မိုးရွာသကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် လုံးဝ ပျက်စီးသွားတော့သည်။

သူသည် အသည်းအသန်ဖြင့် သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ မှော်စာရွက်တစ်ခုကို ကပ်လိုက်သည်။ အရောင်ဖျော့သော အကာအကွယ်ဒိုင်းတစ်ခု ပေါ်လာသော်လည်း ၎င်းမှာ သုံးစက္ကန့်မျှသာ တောင့်ခံနိုင်ပြီး ပျက်စီးသွားပြန်သည်။

ဖွီ….

သူ သွေးများ အန်ထုတ်လိုက်ပြီး၊ နောက်တစ်ခဏတွင် ကျောက်စိမ်းလုံးလေးများ သူ၏ အသားထဲသို့ တိုးဝင်သွားသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

တစ်လုံး၊ နောက်တစ်လုံး၊ နောက်တစ်လုံး….။

ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသော ကျောက်စိမ်းလုံးများမှာ ပေါက်ကွဲကုန်ကြသည်။ အရိုးနှင့် အသားများကြားတွင် ပိတ်မိနေသော ထိုပေါက်ကွဲအားမှာ အလွန် ပြင်းထန်လှသည်။ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ကျင့်ကြံသူ၏ ဝိညာဉ်အလင်းမှာ ကွယ်ပျောက်သွားပြီး၊ သူ၏ နေရာတွင် သွေးများနှင့် ရေနွေးငွေ့များသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

အဝေးမှနေ၍ လော့ချန် သူ၏ အကြည့်ကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ရာ ရေခဲဓာတ်ပါသော ပျံသန်းဓားမှာ သူ့ထံသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ ဓားသွားမှာ တိုက်ခိုက်မှုမှ စုပ်ယူထားသော အေးစိမ့်သည့် စွမ်းအားများကြောင့် တောက်ပနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် တိုက်ပွဲမြေပြင်ကို နောက်တစ်ကြိမ် လှည့်မကြည့်တော့ပေ။

အမှန်စင်စစ် ကျောက်စိမ်းအမြုတေဆေးလုံး၏ အကြွင်းအကျန် ကျောက်စိမ်းလုံးလေးများ၏ ပေါက်ကွဲအားမှာ တစ်ခုချင်းဆိုပါက ထူးခြားလှသည် မဟုတ်ပေ။ အလစ်အငိုက် တိုက်ခိုက်မှုဖြစ်လျှင်ပင် ရန်သူ လုံးဝ ပြင်ဆင်မထားမှသာ သေစေနိုင်သည်။

သို့သော် အရေအတွက် ထောင်ချီ၍ ရှိလာသောအခါတွင်မူ ခွန်အားမှာ နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်တော့ပေ။ ၎င်းမှာ အရေအတွက် ပြောင်းလဲမှုမှ အရည်အသွေး ပြောင်းလဲမှုသို့ ကူးပြောင်းသွားသည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အခြေအနေပင် ဖြစ်သည်။

လော့ချန်သည် ခေါင်းကို လှည့်၍ အရှေ့ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

ရှေ့ဆုံး၌ ရပ်နေဝံ့သူမှာ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း သာမန်ရန်သူ မဟုတ်ပေ။ လော့ချန်သည် ကျောက်စိမ်းဓားသွားများကို ဂရုတစိုက် ပြင်ဆင်ထားပြီး၊ ချက်ချင်းပင် ဓားမိခင်အစီအရင် ကို အသက်သွင်းကာ၊ ပါရမီရှင်အဆင့် နွယ်ရှင်နှောင်ကြိုးမှော်အတတ်ကို အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း ရန်သူမှာ လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။

သို့သော်ငြားလည်း အသည်းအသန် လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည့်တိုင် ယခုအခါ အဝတ်အစားများ စုတ်ပြတ်၍ ဒဏ်ရာများစွာမှ သွေးများ ယိုစီးနေလျက် အလွန် အခြေအနေ ဆိုးရွားနေသည်။

လော့ချန် သူ့အား ထပ်မံ ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ရီနေပြီး နောက်ထပ် မစဉ်းစားတော့ဘဲ လှည့်၍ ထွက်ပြေးတော့သည်။

“ငါ သိသားပဲ” ဟု လော့ချန် ထိုလူ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။

“ချီသန့်စင်ခြင်း နောက်ဆုံးအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေက…. သတ်ရတာ ဘယ်တော့မှ မလွယ်ဘူး”

သူ၏ ခြေထောက်ရှိ တိမ်နင်းဖိနပ်မှ ဝိညာဉ်အလင်းများ တောက်ပလာသည်။ လေခွင်းအတတ်နှင့် လေလွင့်ခြေလှမ်း တို့၏ အစွမ်းကြောင့် လော့ချန်သည် ငှက်မွေးတစ်ခုကဲ့သို့ ပေါ့ပါးစွာဖြင့် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားခဲ့သည်။

သူသည် အစောပိုင်း ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် မီးလောင်နေဆဲ ဖြစ်သော ကြီးမားလှသော ကျင်းကြီးတစ်ခုအား ဖြတ်ကျော်သွားသည်။ ဘေးတစ်ဖက်တွင်မူ လူတစ်ယောက်သည် နာကျင်စွာဖြင့် တွန့်လိမ်နေသည်။

လော့ချန်သည် မည်သည့် အမူအရာမျှ မပြဘဲ ကျောက်စိမ်းလုံး တစ်လုံးကို ပစ်ချလိုက်သည်။

ဖောက်….

တောက်လောင်နေသော မီးများကြားတွင် နာကျင်မှုများဖြင့် ရုန်းကန်နေသော ကျင့်ကြံသူ၏ နဖူးပေါ်တွင် သေးငယ်သော အပေါက်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် ကျောက်စိမ်းလုံးမှာ ပေါက်ကွဲသွားသည်။

ဘုန်း….

ထိုလူ၏ မျက်လုံးများမှာ မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် တွန့်သွားသည်။

ထို့နောက်တွင်မူ သူ၏ ဦးခေါင်းခွံမှာ မှည့်လွန်းနေသော ဖရဲသီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲသွားပြီး၊ ဦးနှောက် အစအနများသည် မီးလင်းနေသော နှင်းများပေါ်သို့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။

သစ်တော၏ အပေါ်ဘက်သို့ ပျံတက်သွားပြီ ဖြစ်သော လော့ချန်မှာမူ နောက်သို့ လုံးဝ လှည့်မကြည့်တော့ပေ။