အထင်သေး၍မရသော အလစ်သုတ် ဓားပြလေးများ

“နာမည်”

“လုဟွိုက်ပင်းပါ”

“ဇာတိ”

“ယွမ်ကျောက်ပြည်နယ်၊ ချန်းရှန်းကပါ”

လော့ချန်သည် နတ်ပဲစေ့တစ်ဆုပ်ကို ပျင်းရိစွာ ဝါးစားရင်း မျက်ခုံးအနည်းငယ် ပင့်လိုက်သည်။

ဇာတိတူတွေ ဖြစ်နေတာလား၊ တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ….။

သူသည်လည်း ယွမ်ကျောက်ပြည်နယ်သားပင် ဖြစ်သည်။ သံတိုင်တွင် ချိတ်ဆွဲခံထားရသည့် ဤအသက်ငင်နေသောလူသည် သူနှင့် ဇာတိချက်ကြွေ တူညီနေလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားမည်နည်း။

သံတိုင်တွင် တင်းကျပ်စွာ ချည်နှောင်ခံထားရသော လုဟွိုက်ပင်းမှာ အသက်မသေရုံတမယ် ဖြစ်နေလေပြီ။ တစ်ညလုံး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် နှိပ်စက်မှုဒဏ်များကို ခံထားရသဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ရော စိတ်ဝိညာဉ်ပါ ကြေမွပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်နေချေပြီ။

ဤမျှ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများအောက်တွင် သူ့ခမျာ လိမ်ညာရန် အင်အားပင် မရှိတော့ပေ။ မေးခွန်းတိုင်းကို တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ အလိုအလျောက် ပြန်လည်ဖြေကြားနေရရှာသည်။

“ဘယ်ဂိုဏ်းကလဲ”

စီကုန်းရှို့ကျားက ရေခဲတမျှ အေးစက်သော လေသံဖြင့် ထပ်မေးလိုက်သည်။

“ဘယ်ဂိုဏ်းမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ နှင်းကြာပန်းဈေးကွက်မှာ နေထိုင်တဲ့ တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ပါပဲ”

“မင်းတို့ခေါင်းဆောင် နာမည်က ဘယ်သူလဲ"

“ရှန်းရှုပါ။ သူကလည်း တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူပါပဲ။ ကျွန်တော်တို့က များသောအားဖြင့် ဝိညာဉ်သားရဲတွေကို လိုက်လံရှာဖွေပြီး အသက်မွေးကြတာပါ”

“ဝိညာဉ်သားရဲ ရှာတာဆိုရင် ဘာဖြစ်လို့ ငါတို့ရဲ့ ခန်းမခေါင်းဆောင်ကို ဓားပြတိုက်ဖို့ ကြံစည်ရတာလဲ၊ ပြောစမ်း၊ ဒါကို တစ်ယောက်ယောက်က နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်ခိုင်းစေတာလား"

“ဘယ်သူမှ မခိုင်းပါဘူး၊ ဆေးဖော်ဆရာတွေက ချမ်းသာတယ်လို့ သတင်းကြားလို့ပါ၊ ဒီကနေ မထွက်သွားခင်မှာ တစ်ချက်လောက် ကံစမ်းပြီး ကြီးကြီးမားမား ရလိုက်ရင် ကောင်းမယ်ဆိုပြီး လောဘစိတ်နဲ့ ကြံစည်မိတာပါ"

“အခုထိ လိမ်နေတုန်းပဲလား၊ ကြည့်ရတာ မင်းက နာချင်နေတုန်းပဲ ထင်တယ်"

စီကုန်းရှို့ကျား၏ မျက်နှာထားမှာ တင်းမာခက်ထန်သွားပြီး လုဟွိုက်ပင်း၏ ဦးခေါင်းထက်တွင် စိုက်ဝင်နေသော ငွေအပ်သုံးချောင်းကို နောက်ထပ် တစ်လက်မခန့် ထပ်မံဖိစိုက်လိုက်လေသည်။

"အား.... အား.... အား..."

သတိမေ့လုမတတ် ဖြစ်နေသော လုဟွိုက်ပင်းသည် နောက်ဆုံးထွက်သက်တွင် ရုန်းကန်နေသည့် ငါးတစ်ကောင်ပမာ ပြင်းထန်စွာ တွန့်လိမ်သွားတော့သည်။ ရိုက်နှက်ခံထားရသော သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များနှင့် သွေးများ ရောယှက်စီးကျလာသည်။ စီကုန်းရှို့ကျား၏ လက်များမှာ လေထဲတွင် ခဏရပ်တန့်သွားပြီး ငွေအပ်များကို အသာအယာ ပြန်နှုတ်ပေးလိုက်သည်။

“တော်ပါတော့၊ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်၊ အခုချက်ချင်း ရပ်ပေးပါ"

လုဟွိုက်ပင်းမှာ ရေနစ်နေသူတစ်ဦး ကုန်းပေါ်ရောက်လာသကဲ့သို့ အသက်ကို လုရှူရင်း ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေလေသည်။

ထို့နောက် သူ ငိုယိုရင်း အော်ဟစ်ကာ ဝန်ခံတော့သည်။

“ကျွန်တော်တို့ ဒီဘက်ကို ဖြတ်သွားရင်းနဲ့ အလွယ်တကူ ငွေရနိုင်မလားလို့ ကြံမိတာ တကယ်ပါဗျာ၊ ဘယ်သူမှ ခိုင်းတာ မဟုတ်ပါဘူး"

“ပေါက်ကရတွေ၊ တန်ချန်ဇီက အသွားအလာနဲတယ်၊ ဆေးဖော်ဆောင်ထဲကနေ ထွက်ခဲတဲ့သူ၊ မင်းတို့က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တွေ့နိုင်မှာလဲ၊ တစ်ယောက်ယောက်က သတင်းပေးလိုက်တာပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ ပြောစမ်း၊ ဘယ်သူလဲ"

လုဟွိုက်ပင်းက ပို၍ ကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးလိုက်ရာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများတွင် သွေးစများ စွန်းထင်လာသည်။

“ဘယ်သူမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော် ကျိန်ဆိုရဲပါတယ်၊ ကျင့်ကြံသူ မိန်းကလေးတစ်ယောက်... နာမည်က ယွမ်ရှောင်ယွဲ့တဲ့၊ သူမက ပြောတာ.... တန်ချန်ဇီက သူမဆီကို လစဉ်လတိုင်း ပစ္စည်းလာပို့တတ်တယ်ဆိုလို့၊ ဒီအချိန်လောက်ဆို ရောက်မှာပဲဆိုပြီး ကျွန်တော်တို့ အချိန်မှန်းစောင့်လိုက်တာပါ"

“ယွမ်ရှောင်ယွဲ့"

စီကုန်း၏ အကြည့်များမှာ လော့ချန်ဆီသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားသည်။ လော့ချန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး စိတ်ချင်းဆက်သွယ်ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဆက်ပြီး ဖိမေးစမ်းပါ၊ ရှောင်ယွဲ့နဲ့ သူတို့ကြားမှာ ဘယ်လို ပတ်သက်မှု ရှိနေလဲဆိုတာ ရှာကြည့်၊ သူမက ဘာလို့ အဲဒီအကြောင်းကို ပြောပြခဲ့တာလဲ"

စီကုန်းရှို့ကျားက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး မေးခွန်းကို ပြန်စလိုက်သည်။

“သူမနဲ့ မင်းတို့အုပ်စုကြားမှာ ဘာပတ်သက်မှု ရှိလဲ၊ သူမက ဘာဖြစ်လို့ မင်းတို့ကို အဲဒါတွေ ပြောပြရတာလဲ"

လုဟွိုက်ပင်းမှာ သစ်ရွက်တစ်ရွက်လို တုန်ယင်နေရှာသည်။

"ကျွန်တော်တို့ သူမဆီက နတ်ပဲစေ့တွေ အားလုံးကို ဝယ်လိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ နောက်ထပ် ရှိဦးမလားလို့ မေးခဲ့တာ၊ သူမက နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ အသစ်တွေ ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ ပြောပြခဲ့တာပါ"

တောက်….။

အားလုံး ကြောင်သွားကြပြီး လော့ချန်၏ မျက်နှာလည်း တောင့်တင်းသွားသည်။

တောက်…. ဒီလောက်အထိ ဉာဏ်ကောင်းပြီး အရည်အချင်းရှိနေမှတော့ ဘာလို့ အစိုးရစာမေးပွဲတွေ မဝင်ဖြေတာလဲ….။

စီကုန်းက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ဆက်မေးသည်။

"မင်းတို့ ခေါင်းဆောင်က ရှန်းရှု မဟုတ်လား၊ တာဟဲစျေးမြို့တော်မှာ သူ့ရဲ့ အခြေစိုက်စခန်းက ဘယ်မှာလဲ၊ နှင်းကြာပန်းဈေးကွက်မှာရော သူ ဘယ်မှာ နေလဲ"

သူသည် တောက်ပြောင်နေသော ငွေအပ်အထူကြီးတစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"အမှန်အတိုင်း ပြောဖို့ ငါ သတိပေးလိုက်မယ်၊ မဟုတ်ရင်တော့ ဒီ နတ်အပ်က မင်းရဲ့ ကိုယ်ထဲကို နောက်တစ်ခါ ဖြတ်သွားရလိမ့်မယ်"

လုဟွိုက်ပင်း၏ ဝိညာဉ်မှာ ကိုယ်ထဲမှ လွင့်ထွက်သွားတော့မတတ် ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူ အသည်းအသန်ဖြင့် လိပ်စာအချို့ကို တရစပ် ပြောပြတော့သည်။ အချို့မှာ တိကျသော်လည်း အချို့မှာမူ ဝေဝေဝါးဝါးသာ မှတ်မိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ့ဆီမှ ထပ်၍ ရစရာ သတင်းအချက်အလက် သိပ်မရှိတော့ပေ။

မီရှုဟွာ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။ လော့ချန်လည်း နောက်မှ လိုက်သွားသည်။

"အဘိုးကြီး စီကုန်း" ဟု မီရှုဟွာ လှမ်းပြောလိုက်သည်။

"သူ့ကို နောက်ထပ် နှစ်ရက်လောက် ထပ်ထားဦး၊ တခြား တစ်ခုခု ထပ်ထွက်လာဦးမလား ကြည့်ရအောင်"

"ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်"

စီကုန်းရှိုးကျားက ရက်စက်သော အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

သူသည် တောက်ပြောင်နေသော ငွေအပ်ပါးပါးလေးများအား နောက်ထပ် တစ်ဆုပ် ထုတ်ယူလိုက်ပြီး လုဟွိုက်ပင်းအား သိုးကလေးအား ကြည့်နေသော ဝံပုလွေကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ကျင့်ကြံသူများသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခံနိုင်ရည်အရ နာမည်မကြီးသော်လည်း သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ သာမန်လူသားများထက် များစွာ ပို၍ ကြံ့ခိုင်တတ်သည်။

မြေအောက်ထောင်မှ ထွက်ပေါ်လာသည့် မနားတမ်း အော်ဟစ်သံများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လော့ချန် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်သွားမိသည်။

ဒီအဘိုးကြီးက ပုံမှန်ဆိုရင် တော်တော်လေး ဖော်ရွေတတ်တာ မဟုတ်ဘူးလား….။

"ဂိုဏ်းချုပ်၊ ကျွန်တော်တို့ အကျဉ်းသားတွေကို ပုံမှန်ဆိုရင် ဒီလိုပဲ စစ်ဆေးမေးမြန်းတာလား"

မီရှုဟွာ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ အစက ဖိုရှန်းဂိုဏ်းမှာ ပြစ်ဒဏ်ဆောင် ဆိုတာ ရှိခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက မကောင်းဘူးလို့ ထင်လို့ ငါ ဖျက်သိမ်းလိုက်တာ၊ အဲဒီမတိုင်ခင်က အဘိုးကြီး စီကုန်းက အဲဒီ ပြစ်ဒဏ်ဆောင်ရဲ့ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ခဏ လုပ်ခဲ့ဖူးတယ်၊ ဘယ်လိုလဲ၊ တော်တော်လေး ကျွမ်းကျင်တယ် မဟုတ်လား၊ သူသာ စလုပ်ပြီဆိုရင် လူတွေက ဝါးကျည်တောက်ထဲက ပဲစေ့တွေ လောင်းချသလိုပဲ အကုန် ပြောထွက်လာကြတာ"

လော့ချန် အမြန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ဆိုလိုတာက အဲဒါ မဟုတ်ပါဘူး၊ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေမှာ ဝိညာဉ်ရှာဖွေတာ ဒါမှမဟုတ် ဝိညာဉ်ညှို့ယူတာ လိုမျိုး နည်းစနစ်တွေ မရှိဘူးလား"

ထိုစကားများ ထွက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသလို လော့ချန် ခံစားလိုက်ရသည်။ မီရှုဟွာ သူ့အား အံ့သြသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒါတွေကို မင်း ဘယ်ကနေ ကြားလာတာလဲ"

လော့ချန် သတိကြီးစွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"တစ်ကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူစျေးတန်းမှာ အားလုံးက အဲဒီအကြောင်း ကြွားလုံးထုတ်နေကြလို့ပါ"

မီရှုဟွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဝိညာဉ်ရှာဖွေတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဝိညာဉ်ညှို့ယူတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါတွေက မိစ္ဆာနည်းစနစ်တွေပဲ၊ ငါတို့ရဲ့ ကျောက်စိမ်းအိုး နယ်မြေ မှာတင်မကဘဲ အရှေ့ဖျား နယ်မြေ ခြောက်ခု မှာတောင် အဲဒီလို အတတ်တွေကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် တားမြစ်ထားတယ်"

"တကယ်လား၊ ယုံဖို့ ခက်သားဗျ" ဟု လော့ချန် သံသယဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ထျန်းရှန်း မျှော်စင်က မိန်းကလေးတွေ အဲဒီလိုမျိုး အတတ်ပညာတွေမှာ တော်တော် ကျွမ်းကျင်ကြတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်"

"ဟားဟား…. အဲဒါကတော့ တခြား နည်းစနစ်တစ်မျိုးပေါ့"

မီရှုဟွာက သိတတ်သော အမူအရာဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး ဆက်လက် လမ်းလျှောက်လာကြရာ လိုဏ်ခေါင်းထဲမှ နေရောင်ခြည်ဆီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

မိုးသောက်ယံ အချိန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

မီရှုဟွာသည် မနေ့ည နောက်ကျမှ ပြန်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ရှန်းရှုအား နာရီပေါင်းများစွာ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် လက်လွှတ်ခဲ့ရသည်။

“အဲဒီ ရေရှောင်မှော်စာရွက်က သာမန် ပစ္စည်းတစ်ခု မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါက ဓာတ်ကြီးငါးပါး ရှောင်တိမ်းခြင်း နည်းစနစ်တွေထဲက ဒုတိယအဆင့် မှော်စာရွက်တစ်ခုပဲ၊ ဓာတ်ကြီးငါးပါး ရှောင်တိမ်းခြင်း နည်းစနစ်တွေထဲမှာ အခြေခံအကျဆုံး မှော်အတတ်တွေတောင် ဒုတိယအဆင့် မှော်အတတ်တွေ ဖြစ်နေတာ၊ အဲဒါကို အသက်သွင်းလိုက်တာနဲ့ အသုံးပြုသူဟာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာ မိုင် ၁၅၀ လောက်အထိ ခရီးသွားနိုင်တယ်”

“ဒါ့အပြင် ရှန်းရှုက နှင်းကြာပန်းဈေးမြို့တော်က ဖြစ်ပြီး အဲဒီက လူအများစုဟာ ကိုယ်ပျောက်အတတ်မှာ ထူးချွန်ကြတယ်၊ ငါ ညဝက်လောက် ရှာဖွေခဲ့ပေမဲ့ ဖမ်းမမိခဲ့ပါဘူး”

သူတို့နှစ်ဦးသည် အမိုးစွန်းအောက်တွင် ရပ်လျက် နှင်းပွင့်လေးများ ညင်သာစွာ ကျဆင်းနေသည်ကို ကြည့်နေကြသည်။

"ဒီကိစ္စက မင်းအတွက် ကျေနပ်လောက်တဲ့ အဖြေတစ်ခု သေချာပေါက် ထွက်လာမှာပါ၊ လောလောဆယ်တော့ ဂိုဏ်းကြီးတွေ ပါဝင်ပတ်သက်မှု မရှိဘူးဆိုတာ ငါတို့ အတည်ပြုနိုင်တယ်၊ ဒါက ကျင့်ကြံသူတွေကြားက သာမန် ဓားပြတိုက်မှုတစ်ခုပဲ ဖြစ်ပုံရတယ်"

‘ကျင့်ကြံသူတွေကြားက ဓားပြတိုက်တာကိုတောင် သာမန်လို့ သတ်မှတ်လို့ ရတာပဲလား’

"ဒါက ကောင်းထင်ယွမ် လက်ချက်ကော ဖြစ်နိုင်မလား"

လော့ချန် ရုတ်တရက် နာမည်တစ်ခုကို ပြောလိုက်သည်။

မီရှုဟွာ စဉ်းစားပြီးမှ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"သူ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး၊ အရင်တစ်ခေါက်တုန်းက ငါ ဝမ်ဟိုင်ချောင်နဲ့ စကားပြောပြီးပြီပဲ"

"ပြီးတော့ မင်းကို တစ်ခု ပြောပြရရင်၊ ကျောက်စိမ်းအမြုတေဆေးလုံးတွေကို တခြားဈေးတွေမှာ ရောင်းတဲ့အခါ ငါတို့က တာကျန်းဂိုဏ်း နဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ကြမှာ၊ သူက ရွှေဥ ဥပေးတဲ့ ငန်းကို သတ်မယ့်အထိတော့ မိုက်မဲမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

လော့ချန် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"ဒါက အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ တွေးခေါ်ပုံပါ၊ ဒါပေမဲ့ ကောင်းထင်ယွမ်အတွက်တော့ အဲဒါက မှန်ချင်မှ မှန်မှာပါ"

"မင်း ပြောတာလည်း ဟုတ်သားပဲ"

မီရှုဟွာ ခေတ္တ တွေးဆပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ငါ ဝမ်ဟိုင်ချောင်နဲ့ ထပ်ပြောလိုက်မယ်၊ ကောင်းထင်ယွမ်ကို စောင့်ကြည့်ခိုင်းထားလိုက်မယ်၊ သူ ဟုတ်သည်ဖြစ်စေ၊ မဟုတ်သည်ဖြစ်စေ အန္တရာယ်မှန်သမျှကို အစကတည်းက နှိမ်နင်းထားရမယ်"

"ဂိုဏ်းချုပ် ဒီလို ပြောတော့မှ ကျွန်တော် စိတ်အေးသွားတော့တယ်"

လော့ချန် သမ်းဝေလိုက်ပြီး ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်စဉ် တစ်ခုခုကို သတိရသွားသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်၊ ရာသီဥတုက အေးလာပြီ။ ဆေးဖော်ဆောင်ထဲက ဆေးဖော်စပ်သူတွေလည်း ဒီရက်ပိုင်းမှာ သိပ်ပြီး အဆင်မပြေကြဘူး"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူ ခန့်ခန့်ညားညား လမ်းလျှောက်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူ့ ဘေးတွင် ကျင့်ကြံသူ လေးဦး လိုက်ပါလာသည်။

တစ်ဦးချင်းစီမှာ အရပ်ရှည်ပြီး ထွားကြိုင်းကြကာ၊ သူတို့၏ အဆင့်များမှာလည်း အထင်ကြီးစရာ ကောင်းလှသည်၊ အားနည်းဆုံးသူမှာပင် ချီသန့်စင် အဆင့် ၇ ရှိသည်။ လျိုချန်း ဒဏ်ရာသက်သာလာသောအခါ သူ၏ အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့မှာ ငါးဦးအထိ ရှိလာမည် ဖြစ်သည်။

ချီသန့်စင် နောက်ဆုံးအဆင့် အစောင့်အရှောက် ငါးဦးနှင့်အတူ အပြင်ထွက်ခြင်း၊ တာဟဲစျေးမြို့တော်တွင် မည်သူကများ ဤမျှ အခွင့်ထူးခံနိုင်မည်နည်း။

မီရှုဟွာသည် အမိုးစွန်းအောက်တွင် ရပ်လျက် အချို့သော ကိစ္စရပ်များကို စဉ်းစားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူ့အနောက်မှ ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လှည့်မကြည့်ဘဲ သူ မေးလိုက်သည်။

"ဖျင်အာ ဘာကိစ္စလဲ"

မီကျွင်းဖျင်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောသည်။

"အဘိုးကြီး စီကုန်းက ပြီးခဲ့တဲ့လရဲ့ ဆေးဖော်ဆောင် စာရင်းဇယားတွေကို ပို့ပေးလိုက်တယ်၊ ပြီးခဲ့တဲ့လမှာ ကျောက်စိမ်းအမြုတေဆေးလုံး ၄၀၀၀ ကျော် ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့တယ်၊ အဲဒီထဲမှာ အဆင့်လတ်ဆေးလုံး ၁၂၀၀ ပါဝင်နေတာကို ကျွန်မ တွေ့ခဲ့ရတယ်"

မီရှုဟွာ ခဏတာ ကြောင်သွားပြီးနောက် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားတော့သည်။

အဆင့်လတ် ကျောက်စိမ်းအမြုတေဆေးလုံး တစ်ထောင်ကျော်၊ တစ်ပုလင်းကို ဆေးလုံး ၁၀ လုံး၊ တစ်ပုလင်းကို ဝိညာဉ်ကျောက် ၅၀။ ဒါဟာ ဝိညာဉ်ကျောက် ငါးထောင်ကျော်ပဲ၊ အဆင့်နိမ့် ကျောက်စိမ်းအမြုတေဆေးလုံးတွေကိုပါ ပေါင်းလိုက်ရင်...။

ပစ္စည်းကုန်ကျစရိတ်နှင့် လုပ်အားခတို့ကို နုတ်ပြီးနောက်တွင်ပင် မီရှုဟွာအနေဖြင့် အနည်းဆုံး ဝိညာဉ်ကျောက် နှစ်ထောင်ခန့်ကို အသားတင် အမြတ်အဖြစ် ရရှိနိုင်လေသည်။

ထို့ပြင် ဤသည်မှာ တစ်လစာ ဝင်ငွေမျှသာ ဖြစ်နေသေးသည်။ အကယ်၍ နှစ်အနည်းငယ် ဆက်လက် လုပ်ဆောင်နိုင်ပါက သူ့အနေဖြင့် ကာကွယ်ရေး မှော်ရတနာ တစ်ခုကိုပင် ဝယ်ယူနိုင်မည့် ယုံကြည်ချက် ပေါ်ပေါက်လာနိုင်သည်။

မှော်ရတနာ မဝယ်ယူနိုင်သည့်တိုင် အခြေခံ တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် အလယ်ပိုင်းမှ နောက်ဆုံးအဆင့်အထိ လိုအပ်သော ကျင့်ကြံခြင်း ရင်းမြစ်များအတွက်မူ စိုးရိမ်ပူပန်စရာ မရှိတော့ပေ။

ထို့အပြင် လော့ချန် ကျောက်စိမ်းအမြုတေဆေးလုံး ဖော်စပ်ရာတွင် ပိုမို ကျွမ်းကျင်လာသည်နှင့်အမျှ နောင်ကာလ၌ အမြတ်အစွန်းများသည်လည်း ပိုမို တိုးပွားလာရန်သာ ရှိတော့သည်။

"တကယ်တော့ လော့ချန်ကို ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ရအောင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့တာဟာ ငါ့ဘဝမှာ အကောင်းဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ"

"အဲဒီ အဆင့်လတ်ဆေးလုံးကို သူ ဖော်စပ်နိုင်တယ်ဆိုတာကို သိလိုက်ရတဲ့ အချိန်ကစပြီး လော့ချန်ဟာ ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းခရီးမှာ ကျေးဇူးရှင် ဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ ငါ သိခဲ့တယ်"

သူမဖခင်၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ရေရွတ်သံများကို နားထောင်ရင်း မီကျွင်းဖျင် မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"လော့ချန်က တကယ်ပဲ အဲဒီလောက်အထိ အရေးကြီးလို့လား"

"ဖျင်အာ မင်း မှတ်ထားရမှာက ဆေးဖော်စပ်သူတွေဟာ ကျင့်ကြံခြင်းလောကမှာ ဘယ်တော့မဆို အဖိုးတန်ဆုံး ပါရမီရှင်တွေပဲ"

"သူတို့ကို စော်ကားတာမျိုး၊ မင်းအပေါ် မကောင်းမြင်စေတာမျိုး ဒါမှမဟုတ် ပဋိပက္ခဖြစ်တာမျိုး လုံးဝ မလုပ်ရဘူး။ တကယ်လို့ ပဋိပက္ခ ဖြစ်လာရင်တောင် ချက်ချင်း ဖြေရှင်းရမယ် ဒါမှမဟုတ် အဲဒီ ဆေးဖော်စပ်သူကို ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ပစ်ရမယ်"

မီကျွင်းဖျင်သည် တစ်ခုခု ပြန်ပြောချင်သဖြင့် ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သည်။ သို့သော် ပြီးခဲ့သည့်လ ဆေးဖော်ဆောင်မှ ရရှိခဲ့သော အမြတ်အစွန်းများကို စဉ်းစားမိသောအခါ သူမ ဘာမှ မပြောနိုင်တော့ပေ။

မီရှုဟွာသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြေလျော့သွားပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်လာခဲ့သည်။

ရရှိလာသည့် ဝင်ငွေအားလုံးအား သူတစ်ဦးတည်း အပိုင်ယူထားရန် မလွယ်ကူသဖြင့် အခြားသူများအားလည်း အကျိုးခံစားခွင့်များကို မဖြစ်မနေ ဝေမျှပေးရဦးမည်ဖြစ်သည်။

"ဖျင်အာ၊ ကျောက်စိမ်းအိုး ဓားနန်းဆောင် ဆီကို ဖိတ်ကြားလွှာ ပို့လိုက်စမ်း၊ မနက်ဖြန်ည ခေါင်းလောင်းရွှေအိုး စားသောက်ဆိုင်မှာ ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တစ်ယောက်ကို ညစာ စားဖို့ ဖိတ်လိုက်ပါ"

"ပြီးတော့ နန်ကုန်းမိသားစုနဲ့လည်း ဆက်သွယ်လိုက်ဦး၊ သူတို့က နှင်းကြာပန်းဈေးမြို့တော်ကနေ ခုမှ ပြောင်းလာတာဆိုတော့ အဲဒီဒေသအကြောင်း ကောင်းကောင်း သိလိမ့်မယ်၊ ရှန်းရှု ဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက်အကြောင်း အသေးစိတ် သတင်းအချက်အလက်တွေ ငါ လိုချင်တယ်"

"ငါ ခဏနေရင် တာကျန်းဂိုဏ်းဆီ သွားဦးမယ်၊ ရေနဂါးဆောင်က ဝမ်ယွမ်ကို ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို သွားပြောခိုင်းလိုက်"

ဤမျှအထိ ပြောဆိုပြီးခဲ့သော်လည်း သူ၏ စိတ်မှာ အားမရသေးသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ သမီးဖြစ်သူကို မျက်စိတစ်လှည့် လှမ်းကြည့်လိုက်စဉ် ထူးခြားသော အတွေးတစ်ခုသည် သူ၏ စိတ်ထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

မီကျွင်းဖျင်၏ အံ့သြသော အကြည့်အောက်တွင် သူ မမျှော်လင့်ထားသော ကိစ္စတစ်ခုကို ပြောလာခဲ့သည်။

"မင်းရဲ့ တာအိုအဖော် ဆုံးပါးသွားတာလည်း နှစ်တွေ အများကြီး ကြာပါပြီ၊ နောက်အိမ်ထောင်ပြုဖို့ကော စဉ်းစားဖူးလား"