အခန်း (၃၆၁-၃၆၂)

အခန်း (၃၆၁) - မြစ်စောင့်ဗိုလ်ချုပ် ၊ ငါးမိစ္ဆာ ၊ နဂါးနန်းတော် မင်းသား

"သာမန်အရပ်သား စုန့်ဟန်က မြစ်စောင့်ဗိုလ်ချုပ်ကြီးကို ခရီးဦးကြိုပြုပါတယ်ခင်ဗျာ"

ဝတ်စားဆင်ယင်မှု ကြွယ်ဝလှသော လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားက ဦးညွှတ်ဂါရဝပြုရင်း ဆိုလိုက်သည်။

ဗုံတီး၊ မောင်းတီးကာ ပျော်ရွှင်မြူးထူးနေကြသော မင်္ဂလာဆောင် စီတန်းလှည့်လည်မှုအဖွဲ့ထဲမှ အမည်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်တစ်ဦးက ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေပြီး ဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်သော မျက်မှောင်အစုံရှိသည်။

သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ဖိအားပေးလွန်းသော မောက်မာမှုများမှာ တစ်ဖွဲ့လုံး၏ ပျော်ရွှင်ဖွယ်ရာ မင်္ဂလာအငွေ့အသက်များနှင့် အမှန်တကယ်ပင် လိုက်ဖက်မှု မရှိချေ။

"ဒီတစ်ခေါက်ကျမှ ဘာလို့ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေရတာလဲ"

အမည်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်က နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။

စုန့်ဟန်မှာ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားပြီး အမြန်ပင် ချော့မော့၍ ပြန်ဖြေရသည်။

"ဒီနေ့ ချူကျန်းမြစ်ထဲကနေ မိန်းကလေးအလောင်းတချို့ ဆယ်မိတော့ တစ်မြို့လုံးက သတိကြီးကြီးနဲ့ စောင့်ကြည့်နေကြတာဗျ၊ အခြေအနေက တော်တော်လေး တင်းမာနေတဲ့ အချိန်ဆိုတော့ ယဇ်ပူဇော်ဖို့က နည်းနည်း နှောင့်နှေးသွားရတာပါ၊ ကျွန်တော်မျိုး အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပြီး လိုအပ်နေတဲ့ ယဇ်ပစ္စည်းတွေကို အမြန်ဆုံး ဖြည့်ဆည်းပေးပါ့မယ်"

အမည်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်က တဟူးဟူးနှင့် နှာခေါင်းမှုတ်လိုက်သည်။

"မင်းက ငါ့ကို အလုပ်မလုပ်တတ်ဘူးလို့ အပြစ်တင်နေတာလား"

စုန့်ဟန်မှာ ဝုန်းခနဲ ဒူးထောက်ကျသွားပြီး မြေကြီးနှင့် နဖူးတိုက်၍ အဆက်မပြတ် ကန်တော့တော့သည်။

"ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ၊ ကျွန်တော်မျိုးမှာ အဲ့ဒီလို ရည်ရွယ်ချက် လုံးဝမရှိပါဘူး"

အမည်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

ကျားကဲ့သို့ သန်မာလှသော ကိုယ်ရံတော်နှစ်ဦးရော၊ ဝိညာဉ်ခေါ်ခေါင်းလောင်းကို ကိုင်ထားသည့် အမည်းအဖြူဝတ် တာအိုဆရာပါ မည်သူမျှ သူနှင့် မျက်လုံးချင်း မဆုံရဲကြချေ။

ထိုအခါမှ လူငယ်က အေးစက်သော အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ရင်ဘတ်ထဲမှ ကြွေပုလင်းငယ်တစ်ခုကို ထုတ်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော စုန့်ဟန်ထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

စုန့်ဟန်သည် ကြွေပုလင်းကို ဖမ်းယူလိုက်ပြီးနောက် မျက်ဝန်းများတွင် ဝမ်းသာအားရသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာကာ ရင်ခွင်ထဲ၌ တင်းကျပ်စွာ ပိုက်ထားတော့သည်။

"ဗိုလ်ချုပ်ကြီးကို ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်၊ ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်"

သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အထပ်ထပ် အခါခါ ပြောနေမိသည်။

အမည်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အထမ်းသမား အချို့က ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ထို သတို့သမီးလောင်းကို ဝေါယာဉ်ပေါ်သို့ တင်ဆောင်ရန် ပြင်ကြတော့သည်။

အနီရောင် မင်္ဂလာဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော သတို့သမီးလောင်းလေး၏ ရင်ထဲတွင်မူ ကြောက်ရွံ့ခြင်း၊ မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်းနှင့် အကူအညီမဲ့ခြင်း ခံစားချက်များ တဖွားဖွား ပေါ်ပေါက်နေသည်။

သူမသည် ကြီးမားလှသော ဝဲဂယက်ကြီးတစ်ခုအတွင်း ရောက်ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရပြီး မျက်နှာလေးမှာလည်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေရှာသည်။

သို့သော်လည်း သူမသည် လှုပ်ရှား၍ မရရုံသာမက အသံတစ်ချက်ပင် ထွက်မလာပေ။

ဘာဖြစ်လို့ ငါဖြစ်နေရတာလဲ... ဘာလို့ ငါလဲ...

သူမသည် ကြီးမားသော ကြောက်ရွံ့မှုထဲသို့ ကျရောက်နေသည်။

နေ့ခင်းဘက်က မြစ်ကမ်းနားတွင် ဆယ်ယူရရှိခဲ့သည့် သတို့သမီးလောင်း အလောင်းများ၏ ရက်စက်လှသော အခြေအနေကို တွေးမိရင်း တစ်ကိုယ်လုံး စိမ့်တက်သွားရသည်။

သို့သော်လည်း အမည်းအဖြူဝတ် တာအိုဆရာက ဝိညာဉ်ခေါ်ခေါင်းလောင်းကို လှုပ်ခါလိုက်သောအခါ သူမ၏ ခြေထောက်များမှာ မိမိအလိုအလျောက်ပင် ထိုထိတ်လန့်စရာကောင်းလှသော ဝေါယာဉ်ဆီသို့ ဦးတည်လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။

သူမ၏ ခြေလှမ်းများမှာ ပျော့ပျောင်းနွဲ့နှောင်းနေပြီး ပုံမှန်ရှိရင်းစွဲ အမူအရာနှင့် လုံးဝ မတူတော့ချေ။

ဘာလို့ ငါမှ ဖြစ်ရတာလဲ...

သတို့သမီးလောင်းလေးမှာ အလွန်အမင်း အားကိုးရာမဲ့နေစဉ်...

ရုတ်တရက်

နွေးထွေးပြီး အားရှိလှသော လက်ဖဝါးကြီးတစ်ခုက သူမ၏ ပုခုံးပေါ်သို့ အသာအယာ ကျရောက်လာသည်။

သူမ၏ ခြေလှမ်းများ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားရ၏။

တည်ငြိမ်လေးနက်သော စွမ်းအားတစ်ခုက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်လာပြီး ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါအားလုံးမှာ ပြင်းထန်သော သက်စောင့်အားများကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ချက်ချင်း နွေးထွေးသွားကာ လက်ခြေများလည်း ပြန်လည် လှုပ်ရှားနိုင်လာသည်။

သူမသည် အံ့ဩဝမ်းသာစွာဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ထက်မြက်သော မျက်ခုံး၊ တောက်ပသော မျက်ဝန်းနှင့် ခန့်ညားတည်ကြည်သော မျက်နှာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ ပျိုမြစ်ပြီး ချောမောလှသော တာအိုဆရာ လူငယ်တစ်ဦးပင်။

သူ၏ တည်ငြိမ်အေးဆေးသော အမူအရာက သူမကို ကြီးမားသော လုံခြုံမှုအား ပေးစွမ်းနေသည်။

"ဘယ်သူလဲ "

ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော တာအိုဆရာ လူငယ်ကြောင့် လူတိုင်းမှာ အံ့အားသင့်ကာ မျက်နှာများ ပျက်ကုန်ကြသည်။

ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံမှာ မင်းက ဒီနေရာမှာ တစ္ဆေတွေကို လာခြောက်လှန့်နေတာလား

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ တစ်ချက်ပြုံးလိုက်သည်။

ရှူး...

ဓားရောင်တစ်ချက် လင်းလက်သွားသည်။

ထိုထူးဆန်းသော ဝေါယာဉ်မှာ ချက်ချင်းပင် လေးစိပ်ငါးမွှာ ကွဲအက်သွားတော့သည်။

လီယန်ချူ၏ ဓားချက်အောက်တွင် အထမ်းသမား အချို့မှာလည်း ချက်ချင်းပင် ခေါင်းနှင့်ကိုယ် အိုးစားကွဲကုန်ကြသည်။

သူတို့၏ အလောင်းများမှာ လူသားပုံသဏ္ဌာန်မှ ပုစွန်၊ ဂဏန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရေပြင်ပေါ်တွင် ပေါလောပေါ်လာတော့သည်။

မိန်းကလေးမှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားရသည်။

သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ပြင်းထန်သော လုံခြုံမှု ခံစားချက်တို့ စီးဆင်းလာသည်။

ဒီလူ... ငါ့ကို ကယ်ဖို့ လာတာပဲ

သူမသည် လီယန်ချူ၏ ကျောပြင်ကျယ်ကြီးနောက်တွင် အသာအယာ ရပ်နေရင်း ထိုကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ စိတ်အနည်းငယ် အေးသွားရသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကိုမူ စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ကြည့်နေဆဲပင်။

"ရဲတင်းလှချည်လား "

"မင်းက ဘယ်သူလဲ "

"နတ်ဘုရားအရှင်ကိုတောင် စော်ကားရဲတယ်ပေါ့ "

စုန့်ဟန်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာမူ မိမိအလိုအလျောက် နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်သွားပြီး ကိုယ်ရံတော်နှစ်ဦး၏ နောက်သို့ ကပ်လိုက်သည်။

ထိုနှစ်ဦးမှာ သတ်ဖြတ်မှုများစွာ ပြုလုပ်ထားသည့် သိုင်းလောကမှ လူမိုက်များ ဖြစ်ကြပြီး သူက အခကြေးငွေပေးကာ ခိုင်းစေထားသော လက်ပါးစေများ ဖြစ်သည်။

နှစ်ဦးစလုံးမှာ ပြင်းထန်လှသော အမာခံကိုယ်ခံပညာ ကို ကျင့်ကြံထားသည့် သံမဏိလူသားများ ဖြစ်ကြသည်။

ရှူး...

ဓားရောင်တစ်ချက် ထပ်မံ လင်းလက်သွားပြန်သည်။

ကျောက်တုံးကြီးများကို လက်ဖဝါးဖြင့် ရိုက်ခွဲနိုင်ပြီး ဓားချက်၊ ပုဆိန်ချက်များကို ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်သည့် ထိုသိုင်းသမားနှစ်ဦးမှာ ချက်ချင်းပင် ခေါင်းပြတ်ထွက်သွားသည်ကို စုန့်ဟန် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်လိုက်ရသည်။

သွေးများမှာ ပန်းထွက်လာပြီး သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ချက်ချင်းပင် အသက်ပျောက်သွားကြရသည်။

"ဟင် "

စုန့်ဟန်မှာ မျက်နှာဖြူလျော်သွားတော့သည်။

အေးစက်စင်ကြယ်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ပုံရိပ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူမတွင် အနှိုင်းမဲ့ အလှတရားရှိသော်လည်း လက်ထဲမှ သံဓားမှာမူ လူကို အေးစိမ့်သွားစေနိုင်သော အအေးဓာတ်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။

"တိရစ္ဆာန်တွေ "

ဖန့်ချင်းလန်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဓားရောင်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ စုန့်ဟန်၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်မှာ ဒူးဆစ်မှ ပြတ်ထွက်သွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ လဲကျသွားတော့သည်။

ဝိညာဉ်ခေါ်ခေါင်းလောင်းကို ကိုင်ထားသည့် တာအိုဆရာမှာ အလွန် ထိတ်လန့်သွားသည်။

သူသည် ဖန့်ချင်းလန်နှင့် ဆယ်လှမ်းခန့် ဝေးကွာသော နေရာတွင် ရှိနေသဖြင့် အမြန်ပင် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။

တုံလင်... တုံလင်...

လက်ထဲမှ ဝိညာဉ်ခေါ်ခေါင်းလောင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် လှုပ်ခါလိုက်သည်။

ဝိညာဉ်ကို လှည့်စားခြင်း

သူသည် ဤလျှို့ဝှက်အတတ်ကို တတ်မြောက်ထားသဖြင့် သာမန် သိုင်းပညာရှင်များမှာ မည်သို့မျှ ခုခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ကျင့်ကြံသူများပင်လျှင် အနည်းငယ် သတိလက်လွတ်ဖြစ်ပါက အတတ်မိသွားပြီး စိတ်ဝိညာဉ် လွင့်ထွက်သွားနိုင်သည်။

သို့သော်လည်း ဖန့်ချင်းလန်၏ မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူမအပေါ် မည်သည့် သက်ရောက်မှုမျှ မရှိချေ။

ဂျွတ်

အရိုးကျိုးသံ တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုတာအိုဆရာ၏ ကျောရိုးမှာ တစ်စုံတစ်ဦး၏ လက်သီးချက်ကြောင့် ကျိုးကြေသွားပြီး ချက်ချင်းပင် အသက်ပျောက်သွားတော့သည်။

လီယန်ချူသည် လူယုတ်မာကို ကူညီနေသည့် ထိုတာအိုဆရာကို လက်သီးဖြင့် တစ်ချက်တည်း သတ်ဖြတ်လိုက်ပြီးနောက် အမည်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်ကို အေးစက်စွာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းက တကယ့်ကို သွေးအေးတာပဲ၊ ဒီအတိုင်း ရပ်ကြည့်နေတာလား"

ထိုလူငယ်၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် ထက်မြက်လာပြီး အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"တာအိုဆရာ ပေါက်စလေးတစ်ယောက်က ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ထိုက်တန်လို့လား"

လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

ဒီကောင် တော်တော် မောက်မာတာပဲ

အမည်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်က ခါးမှ ထက်မြက်သော ဓားရှည်တစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး အထင်အမြင်သေးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ငါကိုယ်တိုင် မင်းကို အရှင်လတ်လတ် အရေခွံခွာပစ်မယ် "

သူ၏ လေသံမှာ အေးစက်လှသည်။

ပြင်းထန်သော စွမ်းအားများ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ကို ဗဟိုပြု၍ ရေလှိုင်းများမှာ အထပ်ထပ် အခါခါ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။

အသက်ရှူကြိမ် အနည်းငယ် အကြာတွင်မူ...

အမည်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်၏ ဓားရှည်မှာ ကျိုးပဲ့နေပြီး အဝတ်အစားများမှာလည်း စုတ်ပြတ်သတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ရင်ဘတ်မှာ သွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေပြီး လူသားပုံသဏ္ဌာန်ကိုပင် ဆက်လက် မထိန်းထားနိုင်တော့ဘဲ အစိမ်းရောင် အကြေးခွံများပါသော ငါးခေါင်းကြီး ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

သူ၏ အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် သနားစဖွယ် ဖြစ်နေတော့၏။

"မင်း ခုနက ဘယ်သူ့ကို အရေခွံခွာမယ် ပြောလိုက်တာလဲ"

လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

ငါးမိစ္ဆာ၏ သွားအချို့မှာ ကျိုးထွက်သွားသဖြင့် စကားပြောရာတွင် လေများ ထွက်နေသည်။

"နတ်ဘုရားအရှင်... အသက်ချမ်းသာပေးပါ "

"ခုနက ကျွန်တော် စနောက်ပြီး ပြောလိုက်တာပါ "

ဖန့်ချင်းလန်၏ နှုတ်ခမ်းအစုံမှာ အနည်းငယ် တွန့်သွားရသည်။

လီယန်ချူကိုယ်တိုင်လည်း ဤမိစ္ဆာမှာ တကယ့်ကို လူလည်တစ်ယောက်ပဲဟု တွေးမိလိုက်သည်။

ဖျတ်

လီယန်ချူက ငါးမိစ္ဆာ၏ ခေါင်းကို ပါးရိုက်လိုက်ရာ ငါးမိစ္ဆာမှာ ဦးနှောက်များပင် ပွင့်ထွက်သွားမတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။

ဝုန်း

ငါးမိစ္ဆာမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး ခေါင်းများ မူးနောက်နေတော့သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ အေးစက်သော မိစ္ဆာဓာတ်များမှာ လီယန်ချူ၏ ပြင်းထန်လှသော နေစွမ်းအား အောက်တွင် ဖိနှိပ်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး ပူလောင်လှသော ဝေဒနာကို ခံစားနေရသည်။

"နတ်ဘုရားအရှင်... အသက်ချမ်းသာပေးပါ"

ငါးမိစ္ဆာမှာ မူးဝေနေသော်လည်း အမြန်ပင် အသက်ဘေးမှ လွတ်ရန် တောင်းပန်တော့သည်။

ခုနက ထက်မြက်သော အကြည့်၊ မောက်မာသော အမူအရာများမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒီသတို့သမီး ကိစ္စက ဘာလဲ"

"မင်း တစ်လုံးမှားတာနဲ့ ငါ မင်းကို အရေခွံခွာ၊ အရိုးထုတ်ပြီး ပြာဖြစ်အောင် လုပ်ပစ်မယ် "

လီယန်ချူက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

ငါးမိစ္ဆာမှာ လီယန်ချူကို ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါတွေအားလုံးက နဂါးနန်းတော် မင်းသားလေးအတွက် ရှာပေးထားတဲ့ မောင်းမတွေပါ၊ မင်းသားလေးက အခုတလော စိတ်မကြည်တာနဲ့ မိန်းကလေးတချို့ကို ဖမ်းပြီး ကစားနေတာပါ၊ ဒါတွေအားလုံးက မင်းသားလေး ခိုင်းတာပါ၊ ကျွန်တော့်ကို အသက်ချမ်းသာပေးပါဗျာ"

"နဂါးနန်းတော် မင်းသား ဟုတ်လား"

လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း

"ချူကျန်းမြစ်ထဲမှာ တကယ်ပဲ နဂါးနန်းတော် ရှိတာလား"

ဟု မေးလိုက်သည်။

ငါးမိစ္ဆာက အဆက်မပြတ် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"ကျွန်တော်မျိုးက ချူကျန်းနဂါးနန်းတော်က မြစ်စောင့်ဗိုလ်ချုပ်ပါ၊ မင်းသားလေးအတွက် သတို့သမီး ရှာပေးဖို့ အမိန့်အရ လုပ်ဆောင်နေတာပါ"

"ဒါဆိုရင် အဲ့ဒီ မိန်းကလေးအလောင်းတွေက ဘာလို့ ပေါ်လာရတာလဲ"

လီယန်ချူက ဆက်မေးသည်။

"မင်းသားလေး လုပ်ဆောင်ချက်တွေကို ကျွန်တော်မျိုးတို့လည်း မမေးရဲပါဘူး၊ ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက်ကတော့... ကစားလို့ ဝသွားလို့ ဖြစ်မှာပါ"

ဟု ငါးမိစ္ဆာက ဖြေသည်။

ဖန့်ချင်းလန်၏ မျက်ဝန်းများတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုမှာလည်း အေးစက်သွားတော့သည်။

လီယန်ချူက ထပ်မံမေးမြန်းသည်။

"ချူကျန်းနဂါးမင်းကြီးရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက ဘယ်လောက်ရှိလဲ၊ နဂါးနန်းတော်ကိုကော ဘယ်လိုသွားရမလဲ"

ငါးမိစ္ဆာမှာ လီယန်ချူကို အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်နေသဖြင့် အမြန်ပင် ပြန်ဖြေသည်။

"နဂါးမင်းကြီးရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက အလွန်နက်နဲပြီး တန်ခိုးစွမ်းအားကလည်း အတိုင်းအဆမရှိပါဘူး၊ ကျွန်တော်မျိုးလို အဆင့်ကတော့ မခန့်မှန်းနိုင်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နဂါးနန်းတော်ကိုတော့... နတ်ဘုရားအရှင် သွားချင်တယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်မျိုး လမ်းပြပေးပါ့မယ်"

သူသည် လီယန်ချူကို ချော့မော့သော အပြုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ လမ်းပြပေးနေသည့် သစ္စာဖောက်တစ်ဦးနှင့်ပင် အလွန်တူနေတော့သည်။

အခန်း (၃၆၂) - ချုပ် စာလုံးမန္တန် ၊ ယန်ချွမ်းနယ်စား ၊ တရားရုံးတော်ဝန် ၊ အဆင့် ၆ အရာရှိဂုဏ်ပုဒ်နှင့် နဂါးသတ်ပွဲကြီး

လီယန်ချူ၏ အပြုံးမှာ အနည်းငယ် အေးခဲသွားရသည်။

သူသည် ရေအောက်တိုက်ပွဲတွင် ကျွမ်းကျင်သူမဟုတ်ပေ။

အတိအကျပြောရလျှင် သူသည် ရေအောက်၌ မည်သူနှင့်မျှ လက်ရုံးရည် ယှဉ်ပြိုင်ဖူးခြင်း မရှိသေးချေ။

အကယ်၍ ထိုချူကျန်းနဂါးမင်းကြီးက ကုန်းပေါ်သို့ တက်လာမည်ဆိုပါက သူသည် ဓားကိုဆွဲ၍ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရဲသော်လည်း၊ ချူကျန်းမြစ်၏ ရေနက်ပိုင်းထဲတွင်ဆိုလျှင်မူ ထိုကိစ္စက အနည်းငယ် ကိုင်တွယ်ရ ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

ဖန့်ချင်းလန်ကမူ သူမ၏ သံဓားကို ကိုင်ဆွဲထားပြီး မျက်ဝန်းအစုံမှာ အေးစက်တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။

ထိုစကားကို ကြားသော်လည်း သူမက တုန်လှုပ်ပုံမရပေ။

"မင်း ရှေ့က လမ်းပြ၊ ငါ မင်းနဲ့အတူ နဂါးနန်းတော်ကို သွားပြီး အခြေအနေကို စုံစမ်းမယ်"

လီယန်ချူ : "..."

သူ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသလို တစ်ဖက်တွင်လည်း စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားရသည်။

ဖုန်းတူး က အန္တရာယ်များလှတာတောင် မင်းက ဆင်း ရဲတယ်၊ အခုလည်း နက်နဲမှုကို မသိရသေးတဲ့ ချူကျန်းနဂါးနန်းတော်နဲ့ နဂါးမင်းကြီးရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို မသိရသေးတာတောင် မင်းက ဆင်းချင်နေပြန်ပြီ...

"ဒီကိစ္စကို သေချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင် မကောင်းဘူးလား"

လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

ဖန့်ချင်းလန်က သူ့ကို တစ်ချက်စောင်းကြည့်လိုက်ပြီး

"သွားကြည့်ရုံတင်ပဲလေ၊ နဂါးသတ်ဖို့ သွားတာမှ မဟုတ်တာ၊ ဘာကြောက်နေတာလဲ"

လီယန်ချူ : "..."

ယခုအချိန်တွင် သူသည် ဆိုင်ရှင်မကို အလွန်လွမ်းမိသွားသည်။

ဆိုင်ရှင်မကမူ အလှအပမျိုးစုံနှင့် ပြည့်စုံသလို စိတ်ထားကလည်း နူးညံ့သိမ်မွေ့ကာ လူကဲခတ် အလွန်တော်လှသည်။

သူကိုယ်တိုင်ကလည်း မလိုအပ်ဘဲ ထင်ပေါ်ကျော်ကြားချင်သူ သို့မဟုတ် ဇွတ်တရွတ်လုပ်တတ်သူမျိုး မဟုတ်ပေ။

"ဒီမိန်းကလေးက အရမ်းသနားဖို့ကောင်းတယ်၊ သူမကို ဒီနေရာမှာ တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ပြီး ယန်ချွမ်းမြို့ထဲကို သူ့ဘာသာသူ ပြန်ခိုင်းလို့ မဖြစ်ဘူး"

"ဒီငါးမိစ္ဆာကို ပြန်ခေါ်သွားပြီး သေချာစစ်ဆေးရမယ်၊ မနက်ဖြန်ကျမှ မြို့တော်ကို အကြောင်းကြားပြီး နာမည်ကြီး တာအိုကျောင်းတွေ၊ ဘုန်းကြီးကျောင်းတွေက ဆရာတော်တွေ၊ နတ်ဆရာတွေကို ဖိတ်ခေါ်ပြီး နဂါးနန်းတော်ကို အတူတူ ဆင်းတာကမှ အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းပဲ"

လီယန်ချူ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အနီရောင် မင်္ဂလာဝတ်စုံနှင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော မိန်းကလေးမှာ ချက်ချင်းပင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာတော့သည်။

ဒီတာအိုဆရာ ပြောတာ တကယ်မှန်ပါတယ် ခုနကတင်ပဲ ငါ့ကို ဒီနေရာမှာ ပစ်ထားခဲ့တော့မလို့...

ဖန့်ချင်းလန်မှာ မျက်ခုံးပင့်သွားသော်လည်း ငြင်းဆိုခြင်း မပြုဘဲ ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။

ငါးမိစ္ဆာကမူ လီယန်ချူမှာ အလွန်ငယ်ရွယ်ပြီး တာအိုဆရာတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း ဓား ကို မသုံးဘဲ ဓားမ ကို ကိုင်ကာ လက်လှုပ်တာနဲ့ လူသတ်တတ်သဖြင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော စရိုက်ရှိမည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော လူငယ်ပါရမီရှင်များသည် အရာရာကို အထင်သေးတတ်ကြပြီး လောကမှာ မိမိကို ယှဉ်နိုင်သူမရှိဟု ထင်ကာ သူရဲကောင်းများကို အရေးမစိုက်တတ်ကြပေ။

အထူးသဖြင့် ထိုလူမှာ အေးစက်တည်ကြည်ပြီး ပြတ်သားသော စရိုက်ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။

ငါးမိစ္ဆာသည် စိတ်ထဲတွင် အစီအစဉ်တစ်ခုကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ကြံစည်နေခဲ့သည်။

သူတို့ကို နဂါးနန်းတော်ဆီ ခေါ်သွားလိုက်လျှင် နဂါးမင်းကြီး ကိုယ်တိုင် လက်လှုပ်စရာပင် မလိုဘဲ မင်းသားလေးကတင် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းအောက်မှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် အတော်ဆုံးဟု ထင်နေသည့် ဤလူသား ကျင့်ကြံသူနှစ်ဦးကို နှိမ်နင်းသတ်ဖြတ်ပစ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု တွက်ဆထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း လီယန်ချူ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ငါးမိစ္ဆာမှာ မျက်လုံးအပြူးသား ဖြစ်သွားရသည်။

မင်းက ဒီလောက် သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ပြင်းထန်နေပြီးတော့ ဒီလောက်တောင် သတိကြီးပြီး တည်ငြိမ်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး

လီယန်ချူက ငါးမိစ္ဆာကို ပြုံးစစဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းက ချူကျန်းမြစ်ထဲက ရေနေမျိုးနွယ်ဆိုတော့ ဘာလို့ ရေငုပ်ပြီး ထွက်မပြေးတာလဲ"

ငါးမိစ္ဆာ၏ ရင်ထဲတွင် ဒိန်း ခနဲ ဖြစ်သွားရသည်။

သူ ထွက်ပြေးဖို့ ကြံခဲ့သော်လည်း မိမိကို တစ်စုံတစ်ခုက ပစ်မှတ်ထား စောင့်ကြည့်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသဖြင့် ထွက်ပြေးလိုက်သည်နှင့် တစ်ခဏအတွင်း အသတ်ခံရမည်ကို သိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူက ထိုသို့မေးလေလေ သူ ပို၍ ကြောက်လန့်လေလေ ဖြစ်တော့သည်။

"နတ်ဘုရားအရှင်ရဲ့ တန်ခိုးစွမ်းအားက နက်နဲလှတာ၊ ကျွန်တော်မျိုးက အရှင်ရှေ့မှာ ဘယ်လိုလုပ် ရဲတင်းဝံ့ပါ့မလဲ "

"နဂါးမင်းကြီးနဲ့ မင်းသားလေးက အပြစ်မဲ့တဲ့ မိန်းကလေးတွေကို ရက်ရက်စက်စက် လုပ်နေတာကို ကျွန်တော်မျိုးလည်း ဒေါသထွက်ပေမဲ့ မပြောရဲခဲ့တာပါ ဒါက ကျွန်တော်တို့လို ကျင့်ကြံသူတွေ လုပ်ရမယ့် အလုပ်မှ မဟုတ်တာ၊ ကောင်းကင်ဘုံကတောင် ခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး "

"ကျွန်တော်မျိုး အရှင်နဲ့အတူ ပြန်လိုက်ပါ့မယ်၊ သိသမျှ အကုန်ပြောပြပြီးတော့ အရှင် နဂါးဆိုးကို သတ်ဖြတ်နိုင်ဖို့၊ ဒီရေပြင်ကြီးကို တရားမျှတမှု ပြန်ရစေဖို့ အစွမ်းကုန် ကူညီပါ့မယ် "

ငါးမိစ္ဆာမှာ တရားမျှတမှုအတွက် အော်ဟစ်နေသည့်အလား ဟန်ဆောင်ကောင်းလှသည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ လှောင်ပြုံး ပြုံးမိလိုက်သည်။

ခုနကတင်ပဲ သတို့သမီး တစ်ယောက်တည်းမို့လို့ အပြစ်တင်နေသည့် ထိုငါးမိစ္ဆာ၏ သရုပ်ဆောင်မှုကို သူ ဖော်ထုတ်မနေတော့ပေ။

သူသည် ဖုန်းတူးညလှည့်ကင်းနတ်ဘုရားထံမှ ရရှိခဲ့သည့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ကလောင်တံကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် လှုံ့ဆော်လိုက်သောအခါ...

ချုပ် ဟူသော စာလုံးတစ်ခု လေထဲတွင် ပေါ်လာသည်။

၎င်းစာလုံးသည် ငါးမိစ္ဆာ၏ နဖူးပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ရိုက်နှိပ်ခံလိုက်ရသည်။

ငါးမိစ္ဆာမှာ မိမိခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ မိစ္ဆာဓာတ်များအားလုံးမှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး အားကောင်းလှသော စွမ်းအားတစ်ခုဖြင့် ချက်ချင်း အပိတ်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

မိစ္ဆာစွမ်းအားများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် သူသည် တစ်ပေခန့် ရှည်လျားသော ငါးကြင်းစိမ်းကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

အကြေးခွံများမှာ ကွဲအက်နေပြီး အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် သနားစဖွယ် ဖြစ်နေ၏။

အနီရောင် မင်္ဂလာဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးမှာ အလွန်အံ့ဩသွားသည်။

"ဒီတာအိုဆရာက တကယ်ပဲ နတ်ဘုရားတစ်ပါးလား "

လေထဲကနေ ပေါ်လာနိုင်တယ်၊ မိစ္ဆာကို ဓားနဲ့ ခုတ်သတ်နိုင်တယ်၊ အခုလည်း ဒီလိုမျိုး ထူးခြားဆန်းပြားတဲ့ အတတ်ပညာတွေကို သုံးနိုင်တယ်... နတ်ဘုရားမဟုတ်ရင် ဘာဖြစ်နိုင်ဦးမှာလဲ

လီယန်ချူသည် ဖန့်ချင်းလန်ကို တားဆီးကာ ယနေ့ညတွင် ချူကျန်းနဂါးနန်းတော်သို့ ဆင်းရန် မရွေးချယ်ခဲ့ပေ။

သူမသည် ယခုအခါ နတ်ဘုရားအတတ်များကို တတ်မြောက်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း စိတ်ထားကမူ မတရားမှုကို မကြည့်ရက်ဘဲ ဓားတစ်လက်နှင့် လောကအနှံ့ လှည့်လည်ချင်သည့် သိုင်းလောက သူရဲကောင်းမလေးအတိုင်းပင်။

လီယန်ချူကမူ သူမကို တစ်စုံတစ်ရာ အမှားအယွင်း ဖြစ်သွားမည်ကို မလိုလားချေ။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် သတို့သမီးလောင်းလေးကို ခေါ်ဆောင်ကာ၊ ခြေထောက်နှစ်ဖက် ပြတ်၍ သွေးအိုင်ထဲတွင် အော်ဟစ်နေသော စုန့်ဟန်ကိုပါ ဆွဲ၍ ယန်ချွမ်းမြို့တော်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

မြို့စောင့်ဗိုလ်သည် မှောင်မိုက်လှသော ညဉ့်နက်ပိုင်းတွင် ပုံရိပ်သုံးခု ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

၎င်းတို့မှာ ဓားရှည်တစ်လက်ကို ကိုင်ထားသည့် အေးစက်လှသော အမျိုးသမီး၊ အနီရောင် မင်္ဂလာဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေး၊ ပြီးနောက် ခါးတွင် ဓားမ ကို ချိတ်ဆွဲထားပြီး ဘယ်လက်က ခြေထောက်ပြတ်နေသော လူလတ်ပိုင်းတစ်ဦးကို ဆွဲကာ ညာလက်က ငါးကြင်းစိမ်းကြီးတစ်ကောင်ကို ကိုင်ထားသည့် တာအိုဆရာ လူငယ်တို့ ဖြစ်ကြသည်။

"အား..."

ဗိုလ်ဖြစ်သူမှာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်မိပြီး တစ်ကိုယ်လုံး စိမ့်တက်သွားရသည်။

ဒါ တစ္ဆေခြောက်နေတာလား

"ဘယ်သူလဲ "

ဗိုလ်သည် အတွေ့အကြုံရှိသူပီပီ အေးစက်စွာ အော်မေးလိုက်သည်။

မြို့ရိုးပေါ်ရှိ စစ်သည်များမှာလည်း ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ကြောက်လန့်နေကြသည်။

ဤမြင်ကွင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထူးဆန်းလွန်းလှသည်။

ဖန့်ချင်းလန်က မျက်မှောင်အသာကြုတ်လိုက်သော်လည်း လီယန်ချူကမူ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။

"တရားရုံးတော် ဝန် လီယန်ချူ၊ အမိန့်အရ အမှုစုံစမ်းနေတာ ဖြစ်တယ်၊ မြို့တံခါးကို အမြန်ဖွင့် "

သူသည် ရင်ဘတ်ထဲမှ ခါးချိတ်တံဆိပ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ စွမ်းအားဖြင့် မြို့ရိုးပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ပစ်တင်ပေးလိုက်သည်။

ဗိုလ်ဖြစ်သူသည် တံဆိပ်ကို ဖမ်းယူကြည့်လိုက်သောအခါ ချက်ချင်းပင် သိရှိသွားပြီး မျက်နှာပျက်သွားတော့သည်။

တရားရုံးတော်သည် မဟာချန် အင်ပါယာ၏ အထူးအဖွဲ့အစည်းဖြစ်ပြီး စစ်ဆေးရေးရုံး၊ ပြစ်မှုဆိုင်ရာရုံးတို့နှင့် အဆင့်အတန်း တူညီသည်။

၎င်းသည် မိစ္ဆာ၊ နတ်ဘုရားနှင့် တစ္ဆေဆိုင်ရာ ကိစ္စရပ်များကို အဓိက ကိုင်တွယ်ရသဖြင့် လူတိုင်းက ကြောက်လန့်ရသော နေရာဖြစ်သည်။

တရားရုံးတော်ဝန် ဟူသည် အဆင့် ၆ အရာရှိ ဂုဏ်ပုဒ်ပင် ဖြစ်သည်။

"တံခါးဖွင့်ပေးလိုက် "

ဓားကိုင်ထားသော ဗိုလ်က ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်ပြီး မိမိကိုယ်တိုင်လည်း ဆင်း၍ ကြိုဆိုတော့သည်။

ဖန့်ချင်းလန်မှာ အံ့ဩသွားပြီး လီယန်ချူဘက် လှည့်ကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"ဒီတံဆိပ်ကို မင်း ဘယ်က ရလာတာလဲ"

လီယန်ချူက ခပ်တိုးတိုး ပြန်ဖြေသည်

"သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ပေးတာ"

၎င်းမှာ တရားရုံးတော်မှ အရာရှိ ချန်ယန် က လီယန်ချူအတွက် နောက်နောင်တွင် အလုပ်လုပ်ရာ၌ အဆင်ပြေစေရန်နှင့် ရုံးတော်၏ တိုက်ရိုက်ချုပ်ကိုင်မှု မခံရစေရန် လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ပြောရလျှင် ဂုဏ်ထူးဆောင် ဘွဲ့တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

ဖန့်ချင်းလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ထပ်မေးသည်

"ဒါဆို ခုနတုန်းက ဘာလို့ ထုတ်မပြတာလဲ"

"မေ့သွားလို့"

လီယန်ချူက ဖြေသည်။

ထိုတံဆိပ်မှာ စစ်မှန်သော သက်သေခံလက်မှတ်ဖြစ်သော်လည်း လူတွေကို ခြောက်လှန့်ဖို့အတွက်သာ ဖြစ်သည်။

၎င်းက မန္တန်လက်နက်မှ မဟုတ်တာ။

သူကလည်း ထိုအရာတွေကို အမြဲတမ်း စိတ်ထဲ ထည့်မထားတတ်ပေ။

သို့သော်လည်း အချို့သော အချိန်များတွင် ဤအရာက အလွန် အသုံးဝင်လှသည်။

သိုင်းလောကမှ ကျင့်ကြံသူဖြစ်စေ၊ တာအိုဆရာဖြစ်စေ တရားရုံးတော်၏ သက်သေခံတံဆိပ်က ပို၍ အလေးအနက်ထားခြင်း ခံရသည်။

ဤအမှုကို ယန်ချွမ်းမြို့တော်က ချက်ချင်း လက်ခံဆောင်ရွက်သည်။

ယန်ချွမ်းနယ်စား ကိုယ်တိုင် လီယန်ချူတို့နှစ်ဦးကို လာရောက်တွေ့ဆုံပြီး အလွန်ပင် ရင်းနှီးလေးစားစွာ ဆက်ဆံသည်။

လီယန်ချူမှာမူ ဤကိစ္စကြောင့် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်ရပြန်သည်။

တရားရုံးတော်က အရှိန်အဝါရှိသည်မှာ ဟန်သော်လည်း အဆင့် ၆ အရာရှိ တံဆိပ်တစ်ခုတည်းနှင့် ထိုမျှအထိ လေးစားခံရမည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

"လီတာအိုဆရာက ရုပ်ရည်ခန့်ညားသလို အရှိန်ဝါတွေလည်း နက်နဲလှတယ်၊ နောင်တစ်ချိန် နန်းတော်ထဲဝင်ရင် နတ်ဆရာကြီး အဖြစ် ဘွဲ့နှင်းအပ်ခံရမှာ သေချာတယ်၊ အနာဂတ်ကတော့ တကယ်ကို တောက်ပနေတာပဲ"

နယ်စားကြီးက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

တရားရုံးတော်၏ ဂုဏ်ပုဒ်ကို ပြင်ပလူကို ပေးအပ်သည်ဆိုလျှင် အခြေအနေ တစ်ခုသာ ရှိသည်။

၎င်းမှာ ထိုသူသည် အမှန်တကယ်ပင် အစွမ်းထက်သူဖြစ်ရမည် အစိုးရကလည်း မဖြစ်မနေ စည်းရုံးသိမ်းသွင်းရမည့်သူ ဖြစ်ရမည် ထိုသူများမှာ နဂါးနှင့် ကျားကို နှိမ်နင်းနိုင်သော ဆရာတော်ကြီးများ၊ နတ်ဆရာကြီးများ သို့မဟုတ် ပုန်းကွယ်နေသော အကျော်အမော်များသာ ဖြစ်ကြသည်။

၎င်းမှာ အစဉ်အလာ တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော်လည်း လီယန်ချူကမူ ထိုအချက်ကို မသိရှိသေးပေ။

"အရှင်ကလည်း ချီးမွမ်းလွန်းနေပါပြီ"

လီယန်ချူက လက်သီးစု၍ အလေးအမြတ် ပြုလိုက်သည်။

ယန်ချွမ်းနယ်စားမှာ အလုပ်လုပ်ရာတွင် အလွန် ထက်မြက်ပြတ်သားသူ ဖြစ်သည်။

သူသည် ချူကျန်းနဂါးနန်းတော် ကိစ္စကို အလွန်အလေးထားသဖြင့် ချက်ချင်းပင် စာတစ်စောင် ရေးသားကာ အမြန်ဆုံး စေလွှတ်၍ အင်ပါယာနန်းတော်သို့ ပေးပို့စေသည်။

စုန့်ဟန်ကိုလည်း ထောင်သွင်းအကျဉ်းချကာ အပြင်းအထန် စစ်ဆေးရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ထို့အပြင် မြို့တော်အတွင်းရှိ နာမည်ကြီး ဘုန်းကြီးကျောင်းများနှင့် တာအိုကျောင်းများမှ အကျော်အမော်များကိုလည်း နဂါးသတ်ပွဲကြီး တွင် အတူတကွ ပါဝင်ကြရန် ဖိတ်ကြားစာများ ပေးပို့လိုက်တော့သည်။