အခန်း (၃၆၃-၃၆၄)

အခန်း (၃၆၃) - စရိုက်ကူးပြောင်းခြင်း ၊ လှိုင်းတံပိုးထကြွခြင်း ၊ အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်း

လီယန်ချူနှင့် ဖန့်ချင်းလန်တို့ တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အရုဏ်ဦး အလင်းရောင်ပင် ခပ်ဖျော့ဖျော့ သန်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

ကြက်ဖတွန်သံက နံနက်ခင်းကို ကြိုဆိုလိုက်ပြီး လောကကြီးတစ်ခုလုံး ဖြူလွလွ အလင်းတန်းများအောက်တွင် ပေါ်လွင်လာတော့သည်။

ယန်ချွမ်းနယ်မြေ၏ ရွှေကြက်ဖ များသည်လည်း တစ်လောကလုံးတွင် နာမည်ကျော်လှသည်။

၎င်းတို့သည် ပြင်းထန်ပြီး ခက်ထန်သော စရိုက်ရှိခြင်းကြောင့် လူသိများကြ၏။

လီယန်ချူသည်လည်း ယန်ချွမ်းနယ်မြေရှိ ထိုရွှေကြက်ဖများကို သတိပြုမိသည်။

၎င်းတို့သည် သွားနှင့်ခြေသည်းများ ထက်မြက်ကာ ခန့်ညားထည်ဝါလှသဖြင့် အမှန်တကယ်ပင် သာမန်နှင့် မတူပေ။

၎င်းတို့သည် မိစ္ဆာအဖြစ် မပြောင်းလဲသေးသလို နတ်စွမ်းအားများ ကိန်းဝပ်ခြင်း မရှိသေးသော်လည်း ကြက်ဖတစ်ချက်တွန်လျှင် တစ်လောကလုံး လင်းစေရမည် ဟူသော စကားအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထိုရွှေကြက်ဖများသည် မကောင်းဆိုးဝါးများကို နှိမ်နင်းနိုင်သော မင်္ဂလာရှိသည့် သတ္တဝါများ ဖြစ်ကြသည်။

သူသည် ရွှေကြက်ဖတစ်ကောင် ဝယ်ယူသွားရန် စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း ခဏအကြာတွင်မူ ထိုစိတ်ကူးကို လက်လျှော့လိုက်သည်။

ယခုအခါ သူသည် ထိုငါးကြင်းစိမ်းကြီးကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး နတ်ကလောင်တံဖြင့် ပိတ်ပင်ထားလိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ဟန်ပါပါ ထိုင်လိုက်ရင်း ထိုငါးမိစ္ဆာအား ချူကျန်းမြစ် နဂါးနန်းတော်အကြောင်းကို စတင်မေးမြန်းတော့သည်။

ဖန့်ချင်းလန်သည်လည်း ဘေးနားမှနေ၍ နားထောင်နေ၏။

သို့သော်လည်း ငါးမိစ္ဆာ သိရှိထားသည့် အချက်အလက်များမှာ အပေါ်ယံသာ ဖြစ်သည်။

နဂါးမင်းကြီး၏ နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းကိုမူ သူ လုံးဝ မသိရှိချေ။

နဂါးမင်းကြီးသည် လူသားကို စားသောက်ရသည်ကို နှစ်သက်ပြီး မြစ်အတွင်း ဖြတ်သန်းသွားလာသော လှေများကို မကြာခဏ တိုက်မှောက်ကာ ရေထဲသို့ ကျလာသူများကို စားသောက်လေ့ရှိသည်။

ချူကျန်းမြစ်သည် လှိုင်းတံပိုး ပြင်းထန်လှသဖြင့် လှေမှောက်ခြင်းမှာ သာမန်ကိစ္စဟု လူအများက ထင်မှတ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

မိစ္ဆာတစ်ကောင်က နောက်ကွယ်မှ ဖျက်ဆီးနေသည်ဟု မည်သူမျှ မတွေးမိခဲ့ကြချေ။

မကြာသေးမီ နှစ်များအတွင်း နဂါးမင်းကြီးသည် ကျင့်ကြံခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်နေသဖြင့် မြစ်အတွင်း၌ လှိုင်းတံပိုး ထကြွစေခြင်းမျိုး မပြုလုပ်တော့ဘဲ နဂါးနန်းတော်၏ အရေးကိစ္စအဝဝကို မင်းသားလေးထံသို့သာ လွှဲအပ်ထားခဲ့သည်။

သူ့တွင် သားသုံးယောက်နှင့် သမီးတစ်ယောက် ရှိသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံ၏ ဒေါသကို မဆွမိစေရန် လူသားစားခြင်းကို တိတ်တဆိတ်သာ ပြုလုပ်လေ့ရှိပြီး ရွာသားများကို လှည့်ဖြားကာ ကလေးသူငယ်များကို ယဇ်ပူဇော်ခိုင်းလေ့ရှိသည်။

သို့သော်လည်း မကြာသေးမီက နဂါးမင်းကြီး၏ စရိုက်မှာ ရုတ်တရက် ကူးပြောင်းသွားပြီး ချူကျန်းမြစ်တွင် လှိုင်းတံပိုးများ အကြီးအကျယ် ထကြွစေခဲ့သည်။

ထိုစဉ်က ယန်ချွမ်းမြို့တော်ကြီးတစ်ခုလုံး ရေလွှမ်းမိုးတော့မည့် ဘေးဒုက္ခနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ထိုအရေးမှာ မိမိဘာသာ ပြန်လည် ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ယန်ချွမ်းမြို့သူ မြို့သားများက နဂါးမင်းကြီး ကိုယ်ထင်ပြသည် ဟုပင် အံ့ဩတကြီး ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။

အမှန်တကယ်တော့ ထိုဘေးဒုက္ခ၏ တရားခံမှာ ချူကျန်းနဂါးမင်းကြီးပင် ဖြစ်သည်ကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။

နဂါးမင်းကြီးသည် တစ်ကြိမ်တစ်ခါ သောင်းကျန်းပြီးနောက် နဂါးနန်းတော်ထဲတွင် တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေပြန်သည်။

မင်းသားလေး အောက်အန် ကမူ မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် စိတ်မကြည်မလင် ဖြစ်နေသည် မသိရဘဲ သူ၏ နတ်ဆေးဝါးများဖြင့် မြို့တော်မှ သူဌေးကြီး စုန့်ဟန်ကို လှည့်ဖြားကာ ငယ်ရွယ်နုပျိုသော မိန်းကလေးများကို သတို့သမီးအဖြစ် ယဇ်ပူဇော်ခိုင်းခဲ့သည်။

ထိုမိန်းကလေးများကို နဂါးနန်းတော်သို့ ပို့ဆောင်ကာ မင်းသားလေး၏ ကစားစရာအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။

နဂါးမင်းသား အောက်အန်သည် တန်ခိုးစွမ်းအား နက်နဲလှသလို စရိုက်ကလည်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသည်။

သူသည် သတို့သမီးလောင်းများကို ရက်ရက်စက်စက် သတ်ဖြတ်ပြီး အလောင်းများကို စိတ်အလိုရှိသလို စွန့်ပစ်တတ်သည်။

ထိုအလောင်းများ ရေပေါ်သို့ ပေါ်လာရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာလည်း ဤသို့ပင် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ထိုအချက်ကို ကြားလိုက်သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

ဤကိစ္စက ရိုးရှင်းမည်ဟု သူ မထင်ပေ။

အကယ်၍ ချူကျန်းနဂါးမင်းသားက ရက်စက်ရုံသက်သက်သာ ဆိုလျှင် အလောင်းများပေါ်ရှိ မိစ္ဆာဓာတ်များကို ဖျောက်ဖျက်ထားစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

ထိုအထဲတွင် အခြားသော လျှို့ဝှက်ချက် တစ်စုံတစ်ရာ ရှိနေနိုင်သည်ဟု သူ တွေးမိလိုက်သည်။

ဒီနဂါးမင်းသားက ဘာတွေ ကြံစည်နေတာလဲ မသိဘူး

ငါးမိစ္ဆာသည် နဂါးနန်းတော်၏ အတွင်းရေးများ၊ အပြင်အဆင်များ၊ လူအင်အားနှင့် ရတနာသိုက် အခြေအနေများကို အကုန်အစင် ထုတ်ဖော်ပြောပြလိုက်တော့သည်။

လီယန်ချူသည် အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် နားထောင်လိုက်သော်လည်း ဤချူကျန်းနဂါးမင်းကြီးမှာ အလွန်ပင် စွမ်းအားကြီးပုံရသည်။

သို့သော်လည်း သူသည် နဂါးစစ်စစ် မဟုတ်ဘဲ မိမိဘာသာ ဘွဲ့နှင်းအပ်ထားသည့် နဂါးဖြစ်ရန် ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် သေချာနေသည်။

သူသည် နဂါးစစ်စစ် မဟုတ်ဘဲ မြွေနဂါး မျှသာ ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်။

သို့သော်လည်း ချူကျန်းမြစ်ကဲ့သို့သော ရေပြင်ကျယ်ကြီးကို သိမ်းပိုက်ကာ နဂါးနန်းတော် တည်ထောင်နိုင်သည်ဆိုပါက ဧကန်မလွဲ ကျင့်ကြံမှု အလွန်မြင့်မားသော မိစ္ဆာအိုကြီး တစ်ကောင်ဖြစ်ရပေမည်။

၎င်းမှာ ကိုင်တွယ်ရ အလွန်ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

လီယန်ချူသည် မူလက ခန့်ညားထည်ဝါလှသော မြစ်စောင့်ဗိုလ်ချုပ်အား မူလရုပ်သွင်ဖြစ်သည့် ငါးကြင်းစိမ်းကြီးအဖြစ် ပြန်လည်ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

သူ၏ မိစ္ဆာစွမ်းအားများကို ချိပ်ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် မေးမြန်းစရာများကို အကုန်မေးပြီးမှ ထိုငါးမိစ္ဆာကို သတိလစ်သွားအောင် ပြုလုပ်လိုက်သည်။

အလုပ်လုပ်ပုံမှာ အလွန်ပင် ပြတ်သားကျစ်လျစ်လှသည်။

"ဒီကလောင်တံက တကယ်သုံးလို့ကောင်းတာပဲ "

လီယန်ချူသည် လက်ထဲမှ နတ်ကလောင်တံကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲမှ အံ့ဩမိသည်။

လက်ရှိတွင် ၎င်း၌ ချိပ်ပိတ်နှိမ်နင်းခြင်း စွမ်းရည်တစ်ခုကိုသာ တွေ့ရှိထားသော်လည်း ၎င်း၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ အလွန်မြင့်မားသဖြင့် အစွမ်းကုန် အသုံးမပြုရသေးဟု ခံစားနေရသည်။

ဖန့်ချင်းလန်သည် သူမ၏ အခန်းသို့ ပြန်သွားပြီးနောက် လီယန်ချူသည် တစ်ဦးတည်း စဉ်းစားခန်း ဝင်နေတော့သည်။

ထိုချူကျန်းနဂါးမင်းကြီး၏ အခြေအနေမှာ ပုံမှန်မဟုတ်ချေ။

လွန်ခဲ့သောရက်များက မြစ်အတွင်း၌ လှိုင်းတံပိုး ထကြွစေခဲ့ခြင်းမှာ စိတ်ဖောက်ပြန်ခြင်း မဟုတ်ပါက ကျင့်ကြံရာတွင် သွေးကြောဖောက်ပြန်ခြင်း ဖြစ်နေခြင်းပင်။

လွန်ခဲ့သောတစ်ကြိမ်က ဘေးဒုက္ခကြီး မဖြစ်ပွားခင် ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ဤမိစ္ဆာအိုကြီး နောက်တစ်ကြိမ် မည်သည့်အချိန်တွင် ရူးသွပ်လာမည်ကို မည်သူမျှ အာမမခံနိုင်ပေ။

ထို့အပြင် ထိုနဂါးမင်းသား အောက်အန်သည်လည်း အပြစ်မဲ့ မိန်းကလေးများကို သတ်ဖြတ်နေခြင်းမှာ တစ်စုံတစ်ရာသော မိစ္ဆာပညာကို ကျင့်ကြံနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သဖြင့် လွယ်ကူသော ရန်သူမဟုတ်ချေ။

ကျန်ရှိသည့် နဂါးသားနှစ်ဦးနှင့် သမီးတစ်ဦးမှာလည်း ကျင့်ကြံမှု မြင့်မားသော မိစ္ဆာကြီးများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ထိုကိစ္စကို သေချာမကိုင်တွယ်ပါက အဆုံးသတ်လှမည် မဟုတ်ပေ။

သူသည် မိမိပိုင်ဆိုင်ထားသည့် နည်းလမ်းများကို သေချာ ပြန်လည်သုံးသပ်ကြည့်သည်။

လက်ရှိ အခြေအနေတွင် ရေရှောင်အဆောင် ကသာလျှင် အသင့်တော်ဆုံး ဖြစ်သည်။

ဖို အဆောင် သည် ရေထဲတွင် တိုက်ခိုက်ရာ၌ မရှိမဖြစ် လိုအပ်သော အရာပင်။

လက်ရှိတွင် သူ့ထံ၌ တစ်ကြိမ်သာ အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်း ပြုလုပ်ထားသည့် ရေရှောင် အဆောင် တစ်ရွက်သာ ရှိပြီး ၎င်းမှာ စွမ်းအားမလုံလောက်သေးချေ။

သူသည် ရေရှောင် အဆောင်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် တာအိုအသံကို ပုံဖော်လိုက်သည်။

"အဆင့်မြှင့်တင်စမ်း "

ကုသိုလ်အမှတ် ၂၀၀၀ ကုန်ဆုံးသွားသည်။

အဆောင်ပေါ်ရှိ နတ်စွမ်းအားများ ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး နတ်အလင်းများ တောက်ပလာတော့သည်။

"အဆင့်မြှင့်တင်စမ်း "

ကုသိုလ်အမှတ် ၃၀၀၀ ကုန်ဆုံးသွားသည်။

"အဆင့်မြှင့်တင်စမ်း "

ကုသိုလ်အမှတ် ၄၀၀၀ ကုန်ဆုံးသွားသည်။

"အဆင့်မြှင့်တင်စမ်း"

ကုသိုလ်အမှတ် ၅၀၀၀ ကုန်ဆုံးသွားသည်။

အဆောင် ပေါ်မှ နတ်အလင်းတန်းများသည် တစ်ခန်းလုံးကို လင်းထိန်သွားစေကာ နတ်အရှိန်အဝါများမှာလည်း မှင်သက်စရာ ကောင်းလှသည်။

စုစုပေါင်း ကုသိုလ်အမှတ် ၁၅၀၀၀ ဖြင့် အဆင့်မြှင့်တင်ထားသော ထို ရေရှောင် အဆောင် ကို ကြည့်ရင်း လီယန်ချူ၏ စိတ်မှာ အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားရသည်။

ထ်ု အဆောင် မှာ နတ်ဘုရားအဆင့်သို့ပင် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ၎င်းမှာ တိုက်ခိုက်ရေး မဟုတ်ဘဲ အထောက်အကူပြု အဆောင်သာ ဖြစ်သဖြင့် သူ ဆက်လက် အဆင့်မမြှင့်တော့ပေ။

ထို့နောက်တွင်မူ သူသည် အမြဲတစေ ဆောင်ထားသည့် ကျန့်ကျောင်းဓား ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ထိုဓားမှာ သုံးကြိမ်တိုင် အဆင့်မြှင့်ထားသဖြင့် အလွန်ထက်မြက်လှသည့်အပြင် ထူးဆန်းသော အတတ်ပညာများကို နှိမ်နင်းနိုင်စွမ်းလည်း ရှိသည်။

သူသည် ထိုဓားကို အလွန် လက်ယဉ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် ဖန့်ချင်းလန်၏ စိတ်ကမ္ဘာထဲတွင်ရော၊ ကျန်းထင်ရှန်း၏ ဂူအတွင်းမှာပါ နဂါး များကို သတ်ဖြတ်ဖူးခဲ့သည်။

သူသည် ကျန့်ကျောင်းဓားမကို ထပ်မံ အဆင့်မြှင့်လိုက်သည်။

စတုတ္ထအကြိမ် အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်း

ကုသိုလ်အမှတ် ၄၀၀၀ ကုန်ဆုံးသွားသည်။

သို့သော် သူ မကျေနပ်သေးဘဲ တစ်ဆက်တည်းမှာပင် ပဉ္စမအကြိမ် အထိ အဆင့်မြှင့်လိုက်တော့သည်။

ဓားမပေါ်တွင် အလွန်အေးစိမ့်လှသော ဓားရောင်များ တောက်ပလာပြီး လီယန်ချူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်နှင့်ပင် တိုက်ရိုက် ကြည့်ရန် မဝံ့မရဲ ဖြစ်ရသည်။

မျက်ဝန်းများမှာပင် ကျိန်းစပ်သလို ခံစားလိုက်ရ၏။

လက်ကို အသာအယာ အနီးသို့ ကပ်လိုက်ရုံနှင့်ပင် ပြင်းထန်လှသော ဓားစွမ်းအားများကြောင့် လက်ဖဝါးမှာ ပြတ်ရှတော့မည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။

"ကောင်းလိုက်တဲ့ ဓား "

သူ၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားသည်။

နောက်တစ်ခုမှာမူ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အမြဲရှိနေသည့် အစီရင်ဝတ်စုံ ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုတာအို နတ်ပစ္စည်းသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကာကွယ်ပေးသည့် အဓိက လက်နက်ဖြစ်သည်။

သူသည် စိတ်အာရုံကို တစ်ချက်လှုံ့ဆော်လိုက်ရာ ရှေးဟောင်း မန္တန်တစ်ခုမှာ သူ၏ လက်ဖဝါးမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရှေ့တွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်တန့်နေသည်။

ဤအရာမှာ အဆင့်မြင့်လှသော ပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ မန္တန်လည်းဖြစ်သလို သံချပ်ကာ ဝတ်ရုံလည်း ဖြစ်သည်။

အသုံးပြုရန် လွယ်ကူသော်လည်း ကျင့်ကြံသူ၏ ခန္ဓာကိုယ် သန်မာမှုနှင့် သွေးစွမ်းအားအပေါ်တွင် မူတည်သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် လီယန်ချူသည် ယခင်က ဤအရာကို အဆင့်မြှင့်ရန် တွန့်ဆုတ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိန်းချုပ်ရန် ခက်ခဲလှသဖြင့် အဆင့်မြှင့်လိုက်ပါက ပို၍ ခက်ခဲသွားမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။

ယခုအခါတွင်မူ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် သန်မာနေပြီဖြစ်သလို သွေးစွမ်းအားမှာလည်း နဂါးကဲ့သို့ ဟန်ပါနေပြီဖြစ်ရာ ထိုပစ္စည်းကို အဆင့်မြှင့်ပြီး အသုံးပြုရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"အဆင့်မြှင့်တင်စမ်း "

ကုသိုလ်အမှတ် ၅၀၀၀ ကုန်ဆုံးသွားသည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများ ပြောင်းလဲသွား၏။

တာအိုနတ်ပစ္စည်းပီပီ အခြေခံဂုဏ်သတ္တိများမှာ အလွန်ပင် မြင့်မားလှသည်။

သူသည် ဆက်လက်၍ အဆင့်မြှင့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ကုသိုလ်အမှတ် ၆၀၀၀ ကုန်ဆုံးသွားသည်။

၎င်းမှာ ဒိုချန်ပုတီး ပြီးနောက် တစ်ကြိမ်လျှင် ၆၀၀၀ ကုန်ဆုံးသည့် ဒုတိယမြောက် နတ်ပစ္စည်း ဖြစ်လာသည်။

အစီရင် ဝတ်စုံ ပေါ်တွင် ပြင်းထန်လှသော ယန်စွမ်းအား များသည် တောက်လောင်နေသော နေမင်းကြီးကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်နေတော့သည်။

တည်းခိုခန်းအတွင်းရှိ ဖန့်ချင်းလန်ပင်လျှင် အံ့ဩသွားပြီး လီယန်ချူ၏ အခန်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။

ဘယ်လောက်တောင် ပြင်းထန်တဲ့ နေစွမ်းအား အရှိန်အဝါလဲ

လီယန်ချူသည် အစီရင်ဝတ်စုံ ကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး ဝမ်းသာအားရ ပြုံးလိုက်တော့သည်။

ထိုပစ္စည်းပေါ်ရှိ ယန်စွမ်းအားများကြောင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် စွမ်းအားမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပေလိမ့်မည်။

ထို့နောက်တွင်မူ လင်ကွမ်းဖိတ်ခေါ် အဆောင်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ကုသိုလ်အမှတ် ၅၀၀၀ ကုန်ဆုံးသွားသည်။

ပဉ္စမအကြိမ် အဆင့်မြင့်တင်ခြင်း

ထို အဆောင်မှာ သူ၏ မိတ်ဟောင်းဆွေဟောင်းပင် ဖြစ်သည်။

မိမိထက် အဆင့်မြင့်သော ရန်သူကို သတ်ဖြတ်ရန်အတွက် မရှိမဖြစ် လိုအပ်သည့် နောက်ဆုံးဝှက်ဖဲပင် ဖြစ်တော့သည်။

အခန်း (၃၆၄) - ရဟန်းတစ်ပါး၊ တာအိုတစ်ဦးနှင့် သူတောင်းစားတစ်ယောက် ၊ ရေခွဲပုတီးနှင့် ချူကျန်းမြစ်သို့ ဆင်းခြင်း

လီယန်ချူသည် သူ၏ အဖျက်စွမ်းအားပြင်း လက်နက်ဖြစ်သော မိုးကြိုးငါးပါး အဆောင် နှင့် ပတ်သက်၍မူ ရေအောက်တွင် မည်မျှအထိ အစွမ်းပြနိုင်မည်ကို သေချာမသိသေးပေ။

၎င်းသည် ငါးကြိမ်တိုင် အဆင့်မြှင့်တင်ထားပြီးဖြစ်ရာ ပါရှိသော မိုးကြိုးဓာတ်များမှာ အလွန်ပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသဖြင့် ဆဋ္ဌမအကြိမ်မြောက် ထပ်မံအဆင့်မြှင့်ခြင်း မပြုတော့ပေ။

ထို့ကြောင့် သူသည် လင်ကွမ်းဖိတ်ခေါ်အဆောင် ကိုသာ ပဉ္စမအကြိမ်မြောက်အထိ အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်း ကို အပြီးသတ်လိုက်သည်။

ဤအတွက် ကုသိုလ်အမှတ် ၄၀၀၀ ကို အသုံးပြုခဲ့ရသည်။

လီယန်ချူသည် အခြားသော နတ်ပစ္စည်းများကို ဆက်လက်အဆင့်မြှင့်ခြင်း မပြုဘဲ ခေတ္တရပ်နားလိုက်သည်။

သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ကုသိုလ်အမှတ်များကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ ခြောက်သိန်းရှစ်သောင်းတစ်ထောင် ကျန်ရှိနေသေး၏။

ထို တစ်ထောင် မှာ နဂါးနန်းတော်မှ ပုစွန်စစ်သည်၊ ဂဏန်းစစ်သည်များ အသွင်ပြောင်းထားသည့် ထမ်းစင်ထမ်းသမားများကို သတ်ဖြတ်ရာမှ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယန်ချွမ်းနယ်မြေက လူတော်လူကောင်းတွေ ပေါများတယ်၊ ကူညီမယ့်သူတွေ ပိုရှာထားနိုင်ရင် ဒီကိစ္စက ပိုပြီး စိတ်ချရမှာပဲ ဟု လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

နှစ်ရက်ကြာပြီးနောက်...

လီယန်ချူနှင့် ဖန့်ချင်းလန်တို့သည် နယ်စားမင်း၏ ရုံးတော်သို့ ဖိတ်ကြားခြင်း ခံရသည်။

နယ်စားမင်း၏ ရုံးတော်မှာ ခန့်ညားထည်ဝါလှပြီး စစ်သည်တော် အမြောက်အမြားကလည်း တင်းကျပ်စွာ စောင့်ကြပ်နေကြသည်။

သူတို့သည် အရာရှိတစ်ဦး၏ လမ်းပြမှုဖြင့် ခန်းမဆောင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ရုံးတော်၏ နောက်ဘက်ဆောင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

အခန်းအတွင်းရှိ အပြင်အဆင်များမှာ ရှေးဆန်ပြီး ခန့်ညားလှ၏။

ယန်ချွမ်းနယ်စားကြီးသည် အလယ်တွင် ထိုင်နေပြီး လူသုံးဦးနှင့် စကားစမြည် ပြောဆိုနေသည်။

၎င်းတို့မှာ ရဟန်းတစ်ပါး၊ တာအိုဆရာတစ်ဦးနှင့် သူတောင်းစားတစ်ယောက်တို့ ဖြစ်ကြသည်။

နယ်စားကြီးသည် ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာဖြင့် ထရပ်ကာ သူတို့နှစ်ဦးကို နှုတ်ဆက်လေသည်။

"လီတာအိုဆရာ၊ မိန်းကလေးဖန့်... လာကြလေ၊ ထိုင်ကြပါဦး၊ ကျုပ် မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ"

အခန်းထဲရှိ လူသုံးဦးမှာ သူတို့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာကြသည်။

မိတ်ဆက်ပေးမှုအရ ဤသုံးဦးမှာ ယန်ချွမ်းနယ်စားကြီးက နဂါးသတ်ရန် ဖိတ်ခေါ်ထားသည့် ပညာရှင်များ ဖြစ်ကြကြောင်း လီယန်ချူ သိလိုက်ရသည်။

၎င်းတို့မှာ

ကျိန်းဝူကျောင်းတော် မှ လင်းစုန့်ကျန့်ရင်

ကျီးမင်းကျောင်းတော် မှ ပန်ရှင်းဆရာတော်

ပြီးနောက် အဘိုးကြီးသူတောင်းစား ဟုန် သူသည် လီယန်ချူနှင့် တည်းခိုခန်းတွင် တစ်ကြိမ် ဆုံဖူးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ်က နဂါးမင်းကြီး လူသားစားသည့်အကြောင်း ပြောဆိုသဖြင့် ဆိုင်ရှင်က နှင်ထုတ်ခြင်း ခံခဲ့ရသူ ဖြစ်သည် ။

"ဝူလျန့်ထျန်းကျွင်း ... ကျုပ်တို့ တာအိုလောကမှာ ဒီလို အရည်အချင်းရှိတဲ့ လူငယ်ပါရမီရှင်တွေ ရှိနေတာ တကယ့်ကို ဝမ်းမြောက်စရာပါပဲ"

လင်းစုန့်ကျန့်ရင်က သူ၏ မုတ်ဆိတ်ဖြူကို သပ်ရင်း ပြုံး၍ ဆိုလိုက်သည်။

ဘေးနားရှိ ပန်ရှင်းဆရာတော်၏ နှုတ်ခမ်းမှာမူ အနည်းငယ် တွန့်သွားရသည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ နှစ်ရှည်လများ ခင်မင်လာသည့် သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်ကြသော်လည်း ယန်ချွမ်းနယ်မြေ၏ ဗုဒ္ဓဘာသာနှင့် တာအိုဘာသာ နယ်ပယ်ကြီးနှစ်ခု၏ ခေါင်းဆောင်များ ဖြစ်ကြသည့်အတိုင်း မိမိတို့၏ ဘာသာရေး ဂုဏ်သိက္ခာအတွက်မူ အလျှော့မပေးလိုကြပေ။

အဘိုးကြီးသူတောင်းစားက လီယန်ချူကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ

"ဒီဆရာလေး... ကျုပ်တို့ ပြန်ဆုံကြပြန်ပြီနော်"

ဟု နှုတ်ဆက်သည်။

လီယန်ချူကလည်း လက်သီးစု၍ ပြန်လည် အလေးပြုလိုက်သည်။

ဤသူများသည် ယခုအခါ ယန်ချွမ်းနယ်မြေတွင် ရှာဖွေနိုင်သမျှ အမြင့်ဆုံးသော တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအားရှင်များ ဖြစ်ပုံရသည်။

သူသည် ငါးကြင်းစိမ်းကြီးကို ထုတ်ယူကာ ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအားဖြင့် နှိုးလိုက်သည်။

"ဒါက ချူကျန်းနဂါးနန်းတော်က မြစ်စောင့်ဗိုလ်ချုပ်ပဲ၊ အခု နဂါးနန်းတော်ကို သွားတဲ့အခါ သူက လမ်းပြလိမ့်မယ်"

ငါးကြင်းစိမ်းပေါ်ရှိ ချိပ်ပိတ်မှုကို သူ ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ရာ ခဏအတွင်းမှာပင် ငါးခေါင်းနှင့် လူကိုယ်ခန္ဓာရှိသော လူငယ်အသွင်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး မိစ္ဆာစွမ်းအားများ ပြန်လည်ရရှိလာသည့်အတွက် ဝမ်းသာသွားသော်လည်း... ရုတ်တရက် တစ်ကိုယ်လုံး စိမ့်ခနဲ တုန်တက်သွားရသည်။

သူသည် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို အသာအယာ မော့ကြည့်လိုက်ရာ...

"ရှူး..."

ခနဲ အသက်ရှူသံ ပြင်းပြင်း ထွက်သွားတော့သည်။

ဘေးပတ်လည်ရှိ လူများ၏ အရှိန်အဝါများမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ပြင်းထန်လှ၏။

လင်းစုန့်ကျန့်ရင်၊ ပန်ရှင်းဆရာတော်နှင့် သူတောင်းစားကြီး ဟုန်တို့ သုံးဦးကို ကြည့်ရင်း ငါးမိစ္ဆာမှာ ခြေဖျားလက်ဖျားများ အေးစက်လာတော့သည်။

ယန်ချွမ်းနယ်စားကြီးပင်လျှင် အုပ်ချုပ်သူ အာဏာပိုင်တစ်ဦး ဖြစ်သည့်အတိုင်း ကိုယ်ပေါ်တွင် အင်ပါယာ၏ အရှိန်အဝါများ ကာကွယ်ထားသဖြင့် တည့်တည့်ပင် မကြည့်ဝံ့ချေ။

ငါးမိစ္ဆာမှာ ရင်ထဲတွင် ခါးသီးသွားရသည်။

ဤလူများရှေ့တွင် အနည်းငယ်မျှပင် မလှုပ်ဝံ့ဘဲ မှားယွင်းသွားပါက တစ်ခဏအတွင်း အသတ်ခံရမည်ကို သိနေသည်။

"ငါမေးမယ်... အဲဒီနဂါးနန်းတော်က တကယ်ပဲ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ "

ပန်ရှင်းဆရာတော်က လေးနက်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ငါးမိစ္ဆာသည် ခေါင်းကို ရိုသေစွာ ငုံ့လိုက်ရင်း စိတ်ထဲတွင် ထူးခြားသော ကြည်ညိုမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာကာ မိမိပြုခဲ့သော အကုသိုလ်များအတွက် နောင်တတရားများ အကြီးအကျယ် ရရှိလာတော့သည်။

သူသည် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာပြီး နဂါးနန်းတော်၏ အကြောင်းစုံကို အကုန်အစင် ထုတ်ဖော်ပြောပြလိုက်တော့သည်။

လီယန်ချူသည် မျက်ခုံးပင့်သွားမိသည်။

ပန်ရှင်းဆရာတော်၏ နည်းလမ်းမှာ အလွန်ပင် ထူးခြားဆန်းပြားလှ၏။

ခုနကပင် သူကိုယ်တိုင်ပင် ထိုနူးညံ့သော ဗုဒ္ဓအရှိန်အဝါ၏ သက်ရောက်မှုကို ခံလိုက်ရပြီး စိတ်ထဲတွင် သနားဂရုဏာစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သို့သော် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူ၏ ဝိညာဉ်ဦးကင်း ထဲမှ နတ်အလင်းတန်းများက ထိုသက်ရောက်မှုကို ပြန်လည်တွန်းလှန်ပေးခဲ့သည်။

ငါးမိစ္ဆာက အကြောင်းစုံကို ရှင်းပြပြီးနောက် အခန်းထဲရှိ လူများက ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

"လီတာအိုဆရာ... ဒီကိစ္စက အရေးကြီးလွန်းလို့ အမှားအယွင်း မရှိအောင် ကျုပ်က ဗုဒ္ဓနည်းလမ်းကို သုံးလိုက်တာပါ၊ ဆရာလေးကို မယုံကြည်လို့ မဟုတ်ပါဘူး"

ဟု ပန်ရှင်းဆရာတော်က လီယန်ချူအား လှမ်းပြောသည်။

"ဆရာတော်ကလည်း... ကျုပ် စိတ်ထဲမထားပါဘူး"

ဟု လီယန်ချူက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ကိစ္စများမှာ ပြောဆိုထားသည့်အတိုင်း မှန်ကန်နေသဖြင့် အခန်းထဲရှိ ပညာရှင်သုံးဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။

လင်းစုန့်ကျန့်ရင်က စတင်၍ ဆိုသည်။

"နယ်စားမင်း... ဒီကိစ္စက လူထုကို ဒုက္ခပေးနေပြီ၊ နဂါးမင်းသားကလည်း ရက်စက်ယုတ်မာပြီး နဂါးမင်းကြီးကလည်း စိတ်စရိုက် ကူးပြောင်းကာ လှိုင်းတံပိုးတွေ ထကြွစေနေတယ်၊ နောင်တစ်ချိန်မှာ ဘေးဒုက္ခကြီး ဖြစ်လာမှာ သေချာတယ်"

"ကျုပ်တို့ အခုပဲ ချူကျန်းမြစ်ထဲ ဆင်းပြီး နဂါးဆိုးကို ဖမ်းဆီး သတ်ဖြတ်ပါ့မယ် "

ယန်ချွမ်းနယ်စားကြီးက ထရပ်ကာ အားလုံးကို ဝပ်တွား၍ အလေးပြုလိုက်သည်။

"ကျုပ်က ယန်ချွမ်းနယ်သူနယ်သားတွေနဲ့ အစိုးရကိုယ်စား အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒီကိစ္စပြီးရင် နန်းတော်ကို အကြောင်းကြားပြီး အားလုံးအတွက် ဂုဏ်ပြုဆုတွေ တောင်းခံပေးပါ့မယ် "

ဗုဒ္ဓဘာသာဖြစ်စေ၊ တာအိုဘာသာဖြစ်စေ လူထုကြားတွင် ပျံ့နှံ့လိုပါက အစိုးရ၏ ထောက်ပံ့မှုမှာ မရှိမဖြစ် လိုအပ်လှသည်။

မည်သူမျှ လောကပြင်ပတွင် သီးသန့်နေထိုင်၍ မရနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

အားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်သောအခါ ငါးမိစ္ဆာကို ဖမ်းဆီး၍ ချူကျန်းမြစ်ကမ်းဘေးသို့ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

ထိုငါးမိစ္ဆာမှာ လူအသွင် ပြန်ပြောင်းထားပြီး အေးစက်ခန့်ညားသော လူငယ်တစ်ဦးအသွင် ရှိသော်လည်း... လီယန်ချူမှာမူ ထိုငါးမိစ္ဆာ၏ အခြေအနေအရ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲတတ်သော မျက်နှာပေးကို မြင်ဖူးထားသဖြင့် ထိုခန့်ညားသော ရုပ်သွင်ကို ကြည့်၍ မရတော့ပေ။

ဒီကောင့်ကို ကြည့်ရတာ မျက်နှာက စိတ်နေစိတ်ထားကို ဖော်ပြတယ် ဆိုတဲ့ စကားနဲ့ လုံးဝကို မကိုက်ညီဘူးပဲ ဟု သူ စဉ်းစားလိုက်သည်။

ယန်ချွမ်းနယ်မြေ၏ ထိပ်သီးပညာရှင် သုံးဦး ပါဝင်လာသဖြင့် ဤခရီးမှာ ပို၍ စိတ်ချရသွားသည်။

အကယ်၍ နဂါးမင်းကြီးသည် တတိယအဆင့် ရှိသော နဂါးအိုကြီး မဟုတ်ပါက သူတို့လက်ထဲတွင် ပြာဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

လီယန်ချူ၏ အထင်အရ နဂါးမင်းကြီးမှာ တတိယအဆင့် ဖြစ်နိုင်ချေ မရှိပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တတိယအဆင့်ရှိသော နဂါးတစ်ကောင်သည် ထိုချူကျန်းမြစ်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေပြီး တိတ်တဆိတ် သောင်းကျန်းနေစရာ အကြောင်းမရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မိုးတိမ်ကို အုပ်စိုးကာ သတ်ဖြတ်ခြင်းမှာ တတိယအဆင့် နဂါးများ၏ သိက္ခာပင် ဖြစ်သည်။

ကျင်းကွမ်းကျောင်းတော်တွင် ချိပ်ပိတ်ခံထားရသော နဂါး အောက်လဲ့ ဆိုလျှင် နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင် ချိပ်ပိတ်ခံထားရသော်လည်း ချိပ်ပိတ်မှု ပေါက်ကွဲသွားသည်နှင့် တစ်ကျောင်းလုံးကို သတ်ဖြတ်ရန် ကြံစည်ပြီး တတိယအဆင့်ရှိသော ယွီရှုးဆရာတော် နှင့်ပင် ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။

၎င်းမှာမှ တတိယအဆင့် မိစ္ဆာကြီးများ၏ အရှိန်အဝါပင်။

သူတို့ ချူကျန်းမြစ်ကမ်းသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ပတ်ဝန်းကျင် ဆယ်မိုင်အတွင်း မည်သည့်လူရိပ်လူခြည်မျှ မရှိတော့ပေ။

တံငါသည်များနှင့် လှေသမားများကို လုံးဝ ပိတ်ပင်ထားသည်။

၎င်းမှာ ကျင့်ကြံသူများ တိုက်ခိုက်သည့်အခါ အပြစ်မဲ့သူများ ထိခိုက်မှု မရှိစေရန် အစိုးရက ထုတ်ပြန်ထားသည့် အမိန့်ပင် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ယန်ချွမ်းနယ်စားကြီး၏ ဤသို့ စနစ်တကျ ပြင်ဆင်မှုများကို သဘောကျမိသွားသည်။

ငါးမိစ္ဆာမှာမူ ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် အသက်ပင် ပြင်းပြင်းမရှူဝံ့ပေ။

ဘေးနားရှိ လူများမှာ လူသားကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း ကျင့်ကြံမှုမှာ နက်နဲလွန်းသဖြင့် သူ့အတွက် စိတ်ဖိစီးမှု အလွန်ကြီးမားလှသည်။

အကယ်၍ သူ ထွက်ပြေးရန် ကြံစည်သည်ဟု အထင်ခံရပါက တကယ်ကို မတရား အသတ်ခံရပေလိမ့်မည်။

"အားလုံး... ကျုပ်နောက်ကို လိုက်ခဲ့ကြပါ "

ဟု ငါးမိစ္ဆာက တုန်တုန်ရီရီ ပြောလိုက်သည်။

စိတ်ထဲတွင်မူ ထိုလူသားများသည် ရေနေမျိုးနွယ် မဟုတ်ပါဘဲနှင့် လှိုင်းတံပိုး ပြင်းထန်သော ချူကျန်းမြစ်ထဲသို့ မည်သို့ ဆင်းကြမည်နည်းဟု သိချင်နေမိသည်။

အဘိုးကြီးသူတောင်းစားက ဟီးဟီးခနဲ ရယ်လိုက်ပြီး ကိုယ်ပေါ်မှ ဝါကျင်ကျင် ပုတီးစေ့ သို့မဟုတ် ရတနာပုတီး တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ထို့နောက် ရှေ့သို့ လှမ်းပစ်လိုက်ရာ ထိုပုတီးမှာ လေထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာ ဝဲနေပြီး နတ်အလင်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချက်ချင်းပင် မြစ်ရေများမှာ မြည်ဟီး လျက် ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီသို့ ကွဲထွက်သွားပြီး လမ်းတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။

ရေခွဲပုတီး

လီယန်ချူမှာ မျက်ခုံးပင့်သွားမိသည်။

ဤပုံစံမကျသော အဘိုးကြီးသူတောင်းစားမှာ တကယ်ကို ပညာရှိ တစ်ယောက်ပင်။

ထိုကဲ့သို့သော ပစ္စည်းမျိုးပင် ရှိနေသည်လား

လင်းစုန့်ကျန့်ရင်နှင့် ပန်ရှင်းဆရာတော်မှာမူ မျက်နှာထား မပျက်ဘဲ တည်ငြိမ်နေကြသဖြင့် ထိုအကြောင်းကို ကြိုတင် သိရှိထားပုံရသည်။

ငါးမိစ္ဆာမှာမူ အံ့အားသင့်ကာ မှင်သက်နေတော့သည်။

အားလုံးသည် ငါးမိစ္ဆာ၏ လမ်းပြမှုဖြင့် ရေခွဲပုတီး၏ အကာအကွယ်အောက်တွင် နဂါးနန်းတော် တည်ရှိရာဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ချီတက်လာခဲ့ကြသည်။

လမ်းတလျှောက်တွင် လမ်းကျွမ်းကျင်သော သစ္စာဖောက် ငါးမိစ္ဆာ ပါဝင်နေသဖြင့် မည်သည့် အခက်အခဲမျှ မရှိခဲ့ပေ။

လီယန်ချူသည် ပန်ရှင်းဆရာတော်နှင့် လင်းစုန့်ကျန့်ရင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

လမ်းခရီးတွင် သူတို့ စကားပြောဆိုကြသည်အရ ဤနှစ်ဦးမှာ ယန်ချွမ်းမြို့၏ ဗုဒ္ဓဘာသာနှင့် တာအိုဘာသာ၏ ထိပ်သီး ခေါင်းဆောင်များ ဖြစ်ကြပြီး၊ သူတောင်းစားကြီးမှာမူ ဖိတ်ခေါ်စရာမလိုဘဲ ရောက်ရှိလာကာ သူ၏ စွမ်းအားကို ပြသနိုင်ခဲ့သဖြင့် အသိအမှတ်ပြုခံရသူ ဖြစ်သည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ဤဆရာကြီးနှစ်ဦးစလုံးသည် မြစ်အောက်သို့ဆင်းကာ နဂါးသတ်ရန် ဝံ့ရဲကြသည်ဖြစ်ရာ ရေအောက်တိုက်ပွဲအတွက်လည်း ကိုယ်ပိုင်နည်းလမ်းများ ရှိထားကြမည်မှာ အသေအချာပင်။

သို့သော် ၎င်းမှာ မည်သည့် နည်းလမ်းများ ဖြစ်မည်ကိုမူ သူ စိတ်ဝင်စားနေမိတော့သည်။