အခန်း (၃၆၅-၃၆၆)

အခန်း (၃၆၅) - နဂါးနန်းတော်သို့ ကျူးကျော်ခြင်း၊ နဂါးမင်းသား အောက်အန်၊ ပုစွန်စစ်သည် ဂဏန်းစစ်သည်များနှင့် ပြတ်သားသော သတ်ဖြတ်ခြင်း

လီယန်ချူ စဉ်းစားနေစဉ်အတွင်းမှာပင် အားလုံးသည် နဂါးနန်းတော်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ဤသည်မှာ ရွှေရောင်တောက်ပနေသော နန်းတော်ကြီးတစ်ခုဖြစ်ပြီး ထွင်းထုမွမ်းမံထားသော ထုတ်တန်းများ၊ တိုင်လုံးများဖြင့် အလွန်ပင် ခမ်းနားထည်ဝါလှသည်။

နဂါးနန်းတော်ရှေ့တွင် လက်နက်ကိုယ်စီ ကိုင်ဆောင်ထားသော ပုစွန်စစ်သည်၊ ဂဏန်းစစ်သည်များက တည်ကြည်လေးနက်သော မျက်နှာပေးများဖြင့် စောင့်ကြပ်နေကြသည်။

သံချပ်ကာဝတ်ဆင်ထားသော ထွားကျိုင်းသည့် လူသန်ကြီးတစ်ဦးသည် ငါးမိစ္ဆာနှင့်အတူ ပါလာသော လူအုပ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်လုံးထဲတွင် သံသယအရိပ်အယောင်များ ယှက်သန်းသွားတော့သည်။

"လာတဲ့သူတွေ ရပ်စမ်း "

"မြစ်စောင့်ဗိုလ်ချုပ်... မင်းက ဘာလို့ လူစိမ်းတွေကို ခေါ်ပြီး နဂါးနန်းတော်ကို ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ကျူးကျော်လာတာလဲ"

ထိုသံချပ်ကာဝတ် လူသန်ကြီးက အေးစက်စွာ ဟောက်လိုက်သည်။

သူ၏လက်ထဲရှိ လှံရှည် မှာ အေးစိမ့်သော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေ၏။

ငါးမိစ္ဆာမှာ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး

"ဒီက နတ်ရှင်ရဟန္တာတွေက နဂါးမင်းကြီးရဲ့ ကျော်ကြားမှုကို ကြားသိလို့ လာရောက် ဂါရဝပြုတာပါ"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုလူသန်ကြီးက မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့်

"ရိုင်းလှချည်လား မင်းမှာ ခေါင်းဘယ်နှစ်လုံး ရှိနေလို့ လူသားတွေကို နဂါးနန်းတော်ဆီ ခေါ်လာရတာလဲ၊ မင်းမှာ မကောင်းတဲ့ အကြံအစည် ရှိနေတာ သိသာတယ် "

"ဒီလူတွေကို အကုန်ဖမ်းဆီးကြစမ်း"

ဟု အမိန့်ပေးလိုက်တော့သည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ဖျတ်ခနဲ လှုပ်ခတ်သွားပြီး ဤကောင်မှာ ဂဏန်းမိစ္ဆာ တစ်ကောင်ဖြစ်ကြောင်း၊ ကိုယ်ပေါ်တွင် သွေးညှီနံ့များ လွှမ်းနေသဖြင့် ကောင်းမွန်သော သတ္တဝါမဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

"မောက်မာလှချည်လား "

လင်းစုံ့ကျန့်ရင်က အေးစက်စွာ ဟောက်လိုက်ရင်း အဆောင်တစ်ရွက်ကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

၎င်းမှာ ကျုံးရင်ဝူယွဲ့နတ်အဆောင် ပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် မန္တန်ရွတ်ဆိုခြင်း မရှိသလို မည်သို့ စွမ်းအားထုတ်သုံးလိုက်သည်ကိုပင် မမြင်လိုက်ရချေ။

စိမ်းလဲ့လဲ့ အလင်းတန်းများ ကျရောက်ရာအရပ်ရှိ မိစ္ဆာငယ်များအားလုံးသည် ချက်ချင်းပင် အမှုန့်ဖြစ်သွားကာ ဝိညာဉ်ပါ ချုပ်ငြိမ်းသွားရတော့သည်။

ထိုသံချပ်ကာဝတ် လူသန်ကြီးသည် လက်ထဲမှ လှံရှည် ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ပြင်းထန်သော ရေဓားသွားတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး လင်းစုံ့ကျန့်ရင်ထံသို့ ဦးတည်သွားသည်။

လင်းစုံ့ကျန့်ရင်က လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ်ကို ဓားကဲ့သို့ စုလိုက်ပြီး

"သွားစမ်း "

ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ဓားအလင်းတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုရေဓားသွားမှာ တစစီ ကြေမွသွားရသည်။

ဓားအလင်း၏ အရှိန်မှာ မရပ်တန့်ဘဲ လူသန်ကြီး၏ ရှေ့မှောက်သို့ ပေါ်လာပြန်သည်။

"ဒေါက် "

သူသည် လေးလံသော လှံရှည် ဖြင့် ထိုဓားအလင်းကို တားဆီးလိုက်သော်လည်း ငုံ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားရသည်။

သူ၏ လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်လုံးမှာ ပြတ်ရှသွားပြီး သွေးများ တရဟော စီးကျနေ၏။

သူသည် ရင်ဘတ်ထဲမှ ခရုသင်းလက်နက်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ အားဖြင့် ညှစ်ခြေလိုက်သည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ထူးဆန်းသော စူးရှသံတစ်ခု နဂါးနန်းတော်အတွင်း ဟိန်းထွက်သွားတော့သည်။

"နဂါးနန်းတော်မှာ လာသောင်းကျန်းရဲတယ်၊ မင်းတို့လို လူသားကျင့်ကြံသူတွေက တကယ်ပဲ သေတွင်းကို အတင်းတိုးနေတာပဲ "

ဟု ထိုလူသန်ကြီးက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဝုန်း "

လူအုပ်ထဲမှ လူငယ်တာအိုဆရာလေးတစ်ဦးက လေဟာနယ်ကို ဖြတ်၍ လက်သီးတစ်ချက် ပစ်သွင်းလိုက်သည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

သူ တုံ့ပြန်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ

"ဗုန်း "

ရင်ဘတ်မှ အရိုးများ ကျိုးကြေသွားကာ သွေးများ ပန်းထွက်လျက် နောက်သို့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။

ပူပြင်းလှသော သွေးစွမ်းအား များက သူ၏ ကိုယ်တွင်းရှိ ဇီဝအသက်ကို တစ်ခဏအတွင်း ဖြတ်တောက်လိုက်ခြင်းပင်။

လင်းစုံ့ကျန့်ရင်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး လီယန်ချူကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီမိစ္ဆာက စကားပြောတာ ရိုင်းစိုင်းပြီး ကျုပ်တို့ တာအိုလောကက စီနီယာတွေကို စော်ကားနေလို့ သတ်လိုက်တာပါ "

ဟု လီယန်ချူက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြောလိုက်သည်။

လင်းစုံ့ကျန့်ရင်၏ မျက်ဝန်းများ နူးညံ့သွားပြီး

"ကောင်းလေစွ "

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ထိုဂဏန်းမိစ္ဆာကို အဘယ်ကြောင့် တံခါးစောင့်အဖြစ် ထားရှိရသည်ကို သိလိုက်ရပြီ၊ သူ၏ စရိုက်မှာ ကြမ်းတမ်းပြီး မိစ္ဆာဓာတ် အလွန်ပြင်းထန်လှသည်။

အကယ်၍ ငါးမိစ္ဆာသာ တံခါးစောင့်ဆိုလျှင် ခုနက ကျုံးရင်ဝူယွဲ့နတ်အဆောင် ထွက်လာသည်နှင့် နဂါးနန်းတော် တံခါးကိုဖွင့်ပြီး လူတွေကို အထဲဖိတ်ခေါ်နေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ထိုဂဏန်းမိစ္ဆာကို လက်သီးဖြင့် ထိုးသတ်လိုက်ရာ ကုသိုလ်အမှတ် ၂၀၀၀ ရရှိလိုက်သည်။

သူသည် ငါးမိစ္ဆာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ ဖြဲပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်က မိစ္ဆာဓာတ် တော်တော်ပြင်းတာပဲနော်"

ငါးမိစ္ဆာမှာ ဘာကိုဆိုလိုမှန်း မသိသဖြင့်

"သူက ပုံမှန်လည်း လူသတ်ရတာကို ဝါသနာပါပြီး ရက်စက်တဲ့သူမို့လို့ တံခါးစောင့်အဖြစ် အထားခံရတာပါ"

ဟု ပြန်ဖြေလိုက်ရသည်။

သူတို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် နဂါးနန်းတော်အတွင်း၌ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်သွားပြီး ဦးခေါင်းတွင် ရွှေစလောင်း ဆောင်းထားကာ အလွန်တရာ တန်ဖိုးကြီးသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်တစ်ဦး ဦးဆောင်ကာ ထွက်လာသည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေပြီး လူ့အသက်ကို မြက်ပင်လေးတစ်ပင်ကဲ့သို့ သဘောထားသည့် ရက်စက်မှုမျိုးကို ခံစားရစေသည်။

"ဘယ်သူက ငါ့ရဲ့ ချူကျန်းနဂါးနန်းတော်ကို လာကျူးကျော်တာလဲ "

ဟု ထိုလူငယ်က အေးစက်စွာ ဟောက်လိုက်သည်။

ငါးမိစ္ဆာက အသံတိုးတိုးဖြင့် သတိပေးသည်။

"သူက နဂါးမင်းသား အောက်အန် ပါပဲ၊ သတို့သမီးတွေကို ရက်ရက်စက်စက် ကစားပြီး သတ်ပစ်တာလည်း သူပဲ"

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဤသူ၏ အရှိန်အဝါနှင့် ရုပ်ရည်အရ နဂါးမင်းသား ဖြစ်ကြောင်း သေချာလှသည်။

ပန်ရှင်းဆရာတော်၏ မျက်ဝန်းများမှာ စူးရှသွားသည်။

"ဒကာတော်... မင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နဂါးနန်းတော်လို့ ခေါ်ထားရင် ဒီရေပြင်ကို အေးချမ်းအောင် စောင့်ရှောက်ရမှာပေါ့၊ ဘာလို့ လမ်းမှားကို လျှောက်ပြီး အပြစ်မဲ့တဲ့ မိန်းကလေးတွေကို သတ်ဖြတ်နေရတာလဲ "

နဂါးမင်းသားက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"အိုး... ဒီကတုံးအိုကြီးက အသက်ရှည်ချင်ပုံမရဘူးပဲ၊ မိန်းကလေး အနည်းငယ်အတွက်နဲ့ ငါ့ရဲ့ ဒေါသကို လာဆွရဲတယ်ပေါ့ "

ထိုစဉ် လူရိပ်အချို့ ထပ်မံရောက်ရှိလာသည်။

၎င်းတို့မှာ ရုပ်ချင်းဆင်တူသော နဂါးမျိုးနွယ် လူငယ်နှစ်ဦးနှင့် လှပချောမောသော နဂါးသမီးတစ်ဦးတို့ ဖြစ်ကြသည်။

လေးဦးစလုံးသည် လူအုပ်ကို မကျေမနပ် ကြည့်နေကြပြီး ကိုယ်ပေါ်မှ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင် လေထုမှာ အေးစိမ့်သွားရသည်။

နဂါးနန်းတော်ထဲမှ ထွားကျိုင်းသော ပုံရိပ်ကြီးတစ်ခုလည်း ထွက်လာသည်။

သူ၏ ရုပ်သွင်မှာ ကြမ်းတမ်းပြီး လက်ထဲတွင် လက်မဝက်ခန့် ထူသော ကိုးကွင်းဓားမ တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

နဂါးနန်းတော်အတွင်း၌ ရေမရှိဘဲ သာမန်နန်းတော်များကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။

ထိုအချက်မှာ လီယန်ချူ ဝူခုန်းဝတ္ထု ထဲတွင် တွေ့ဖူးသလို ရေပူဖောင်းများ ထွက်နေသည်နှင့် ကွဲပြားနေ၏။

"ဒီချူကျန်းနဂါးနန်းတော်က တကယ်ပဲ အခြေခံကောင်း ရှိတာပဲ"

ဟု သူ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တွေးလိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပုစွန်စစ်သည်၊ ဂဏန်းစစ်သည်များသည်လည်း ဝိုင်းရံမည့်ပုံစံ ပြင်နေကြရာ ၎င်းတို့သည် တစ်စုံတစ်ရာသော စစ်ဗျူဟာအစီရင် ကို လေ့ကျင့်ထားပုံရသည်။

"တိုက်ခိုက်ကြ "

လင်းစုံ့ကျန့်ရင်က အေးစက်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

သူသည် ကျုံးရင်ဝူယွဲ့နတ်အဆောင် ကို ဦးစွာ ပစ်လွှတ်လိုက်တော့သည်။

"ဝုန်း "

နှစ်ဖက်စလုံးသည် ချက်ချင်းပင် တိုက်ပွဲစတင်တော့သည်။

တာအိုအဆောင်များ၊ ဗုဒ္ဓပုတီးစေ့များ၊ လက်နက်မျိုးစုံနှင့် နတ်ပညာ၊ မိစ္ဆာပညာများမှာ ရှုပ်ယှက်ခတ်ကာ ပွဲကြီးပွဲကောင်း ဖြစ်နေတော့သည်။

အဘိုးကြီးသူတောင်းစားသည် ထိုကိုးကွင်းဓားမနှင့် လူသန်ကြီးကို ရင်ဆိုင်နေသည်။

သူသည် ရင်ဘတ်ထဲမှ မြေကြီးတစ်ဆုပ်ကို ထုတ်ယူကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ငုံလိုက်ရာ... တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အရှိန်အဝါများမှာ သိသိသာသာ မြင့်တက်လာပြီး သူ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် မိစ္ဆာဓာတ်ကို နှိမ်နင်းနိုင်သော စွမ်းအားများ ပါဝင်နေသဖြင့် ထိုလူသန်ကြီးမှာ လက်တွန့်နေရတော့သည်။

ဖန့်ချင်းလန်သည်လည်း ဓားကိုကိုင်စွဲကာ လှပသော နဂါးသမီးနှင့် ရင်ဆိုင်နေသည်။

မိန်းကလေးအချင်းချင်း တိုက်ခိုက်ကြရာတွင် ပို၍ပင် ရက်စက်ပုံရသည်။

ထိုနဂါးသမီးသည် ဓားနှစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ကိုယ်ဟန်မှာ လျင်မြန်ဖြတ်လတ်လှသည်။

အပြန်အလှန်အားဖြင့် အမှောင်ဖုံးပညာ ကို တတ်မြောက်ထားသော လီယန်ချူမှာမူ လူသိပ်မသတိထားမိချေ။

ထိုစဉ် နဂါးနန်းတော် စစ်သူကြီးတစ်ဦးသည် ကြေးတူကြီးနှစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ကာ စစ်သည်များကို ဦးဆောင်လျက် သူ့ထံသို့ ပြေးဝင်လာသည်။

သူတို့သည် ပုံမှန်အားဖြင့် လူ့အသက်ကို တန်ဖိုးမထားသော မိစ္ဆာများဖြစ်ရာ ယခုကဲ့သို့ အိမ်တိုင်ရာရောက် လာတိုက်ခိုက်ခံရသဖြင့် အလွန်ပင် ဒေါသထွက်နေကြသည်။

ငါးမိစ္ဆာ၏ နှုတ်ခမ်းမှာ တုန်ရီသွားရသည်။

ဘာဖြစ်တာလဲ ဘာလို့ နဂါးမင်းသားတွေက ဒီလူငယ်တာအိုဆရာကို လာမတိုက်ကြတာလဲ

ထိုစစ်သူကြီးမှာ သူ့ထက် အစွမ်းထက်သော်လည်း နဂါးမင်းသားများကိုမူ မမီချေ။

ဤတာအိုဆရာလေးနှင့် ရင်ဆိုင်ပါက အသက်အန္တရာယ် ရှိနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

နေပါဦး ဒီလူငယ်တာအိုဆရာ တိုက်ပွဲထဲမှာ အာရုံများနေတုန်း ငါ ထွက်ပြေးရမယ်

ငါးမိစ္ဆာသည် နဂါးနန်းတော်ကို သစ္စာဖောက်ထားသူဖြစ်ရာ ထွက်ပြေးရန်သာ ကြံစည်နေတော့သည်။

သို့သော်... နောက်တစ်ခဏမှာပင် သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျသွားရသည်။

ကြေးတူကြီးနှစ်လုံးကို ကိုင်ထားသော စစ်သူကြီးမှာ မိုးကြိုးမုန်တိုင်းအလား ပြင်းထန်သော စွမ်းအားဖြင့် ပြေးဝင်လာသော်လည်း ထိုလူငယ်တာအိုဆရာက လှည့်ပင်မကြည့်ဘဲ ခါးမှဓားကို သုံးလက်မခန့်သာ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ဓားအလင်းတစ်ချက် လျှပ်ခနဲ ပေါ်လာပြီးနောက်... ထိုကြမ်းကြုတ်လှသော စစ်သူကြီး၏ ဦးခေါင်းမှာ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြတ်တောက်၍ လွင့်စင်သွားတော့သည်။

"ဗြန်း "

သွေးများမှာ စမ်းရေတွင်းကဲ့သို့ ပန်းထွက်လာ၏။

ငါးမိစ္ဆာမှာ ရေခဲကျင်းထဲသို့ ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒါ... ဒါက တကယ်ပဲ လူသားလား၊ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကြမ်းရတာလဲ "

သူ ထိတ်လန့်နေစဉ်မှာပင် ထိုလူငယ်တာအိုဆရာက သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာသည်။

သူ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် အေးစက်နေ၏။

"တာအိုဆရာ.."

ငါးမိစ္ဆာ၏ ရင်ထဲတွင်

"ဒိန်း"

ခနဲ ဖြစ်သွားရသည်။

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"မိစ္ဆာဖြစ်ပြီး မင်းလောက် ယုတ်ညံ့တာ ငါတစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး"

ငါးမိစ္ဆာမှာ ကြောက်စိတ်ရော ဒေါသပါ ရောပြွမ်းသွားသည်။

"တာအိုဆရာ ... ကျုပ် နောင်တရပါပြီ၊ အခုကစပြီး ကုသိုလ်တွေ ရှာပါ့မယ်၊ နယ်မြေကို စောင့်ရှောက်ပါ့မယ်၊ ကျုပ်ရဲ့ သစ္စာရှိမှုကို ထောက်ထားပြီး အသက်ချမ်းသာပေးပါ!"

ငါးမိစ္ဆာသည် တုံ့ပြန်မှု မြန်ဆန်လှသည်။

ဤတာအိုဆရာလေးမှာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ပြင်းထန်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။

"မင်း အခုလို ပြောတာက ငါ့ကို သံသယဝင်တာပဲ၊ သတ်ရမယ် "

ငါးမိစ္ဆာ - "..."

လီယန်ချူက လက်သီးတစ်ချက် ပစ်သွင်းလိုက်ရာ...

"ဗုန်း "

ငါးမိစ္ဆာ၏ ဦးခေါင်းမှာ အမှုန့်ဖြစ်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် အသက်ပျောက်သွားတော့သည်။

သူ ယခင်က သတို့သမီးတစ်ယောက်တည်းမို့လို့ အားမရဘူးဟု ပြောခဲ့သည့် အေးစက်သော မျက်နှာပေးကို လီယန်ချူ ကောင်းကောင်း မှတ်မိနေသည်။

သူသည် နဂါးနန်းတော်မှ မိစ္ဆာစစ်သည်များဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ အေးစိမ့်သော လျှပ်စီးများအလား... မိစ္ဆာများအားလုံး ကြောက်လန့်တုန်ရီသွားကြတော့သည်။

အခန်း (၃၆၆) - ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှု ၊ သတ်ဖြတ်ခြင်း ၊ ချူကျန်းနဂါးမင်းကြီးနှင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဂူဂေဟာ

ဗုန်း ဗုန်း ဗုန်း ဗုန်း ဗုန်း ဗုန်း

နဂါးနန်းတော်အတွင်း၌ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ လေဟာနယ်ပေါက်ကွဲသံများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်နေသည်။

လီယန်ချူသည် မည်သည့်နတ်ပညာ၊ မန္တန်ကိုမျှ ထုတ်သုံးခြင်းမရှိဘဲ သူ၏ လက်သီးအရှိန်၊ လက်ဝါးလေအားသက်သက်ဖြင့်တင် သူ့ကိုဝိုင်းရံထားသည့် မိစ္ဆာစစ်သည်အားလုံးကို အပြတ်ရှင်းပစ်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးတွင် ပြင်းထန်လှသော သွေးညှီနံ့များ လွှမ်းနေပြီး မိစ္ဆာအလောင်းများမှာလည်း တောင်ပုံရာပုံ ဖြစ်နေတော့သည်။

"ခွေးကောင် "

"မင်းလို တာအိုဆရာက ငါ့နဂါးနန်းတော်ကို ဘယ်လိုနေရာမျိုးလို့ မှတ်နေတာလဲ "

နဂါးမင်းသားတစ်ပါးက ဒေါသတကြီး ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။

သူသည် ပေတစ်ရာကျော်ရှည်သော ဂျိုမဲ့နဂါး အသွင်သို့ ချက်ချင်းပြောင်းလဲကာ လီယန်ချူထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာတော့သည်။

ဂျိုမဲ့နဂါးမျိုးနွယ်သည် ကြံ့ခိုင်သန်စွမ်းသော အရိုးအဆစ်များကို အားကိုးကြသူများဖြစ်ရာ ယခုအခါ သူ၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုမှာ ကောင်းကင်တိုင်အောင် လွှမ်းမိုးနေ၏။

ဝုန်း

နဂါးနန်းတော်၏ ကျောက်တိုင်ကြီးတစ်တိုင်မှာ ကြေမွပျက်စီးသွားသည်။

ဂျိုမဲ့နဂါးမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လီယန်ချူ၏ အရိပ်အယောင်ကို ပျောက်ဆုံးသွားရသည်။

ဝုန်း

ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံမှ ဝုန်းခနဲ ကျဆင်းလာသည်။

ထောင်ချီအလေးချိန်ဖိအား

ဂျိုမဲ့နဂါးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝပ်ခနဲ ဖိသိပ်ခံလိုက်ရပြီး နဂါးအကြေးခွံများ ကွဲအက်ကာ "ကရွတ်... ကရတ်" ဟူသော အရိုးကျိုးသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူသည် နဂါးခေါင်းကို အမြန်လှည့်ကာ လီယန်ချူကို လျှပ်စီးအလား ဟပ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း...

ဝုန်း

လီယန်ချူက အားအင်အပြည့်ဖြင့် တိုးဝင်တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ ထိုထူးဆန်းသော အားအင်မှာ ထိတ်လန့်စရာကောင်းလှပြီး ဂျိုမဲ့နဂါးကြီးကို လွင့်စင်သွားစေသည်။

အားအင်ကြီးမားရုံသာမက သူ၏ကိုယ်ပေါ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော ပူပြင်းလှသည့် သွေးစွမ်းအားများကြောင့် နဂါး၏အရေခွံများမှာ လောင်ကျွမ်းကာ အသားများ လန်ထွက်ကုန်တော့သည်။

"အားးးး"

ဂျိုမဲ့နဂါးမှာ ရင်ကွဲမတတ် အော်ဟစ်တော့သည်။

သူသည် လောကဓာတ်၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို ထိန်းချုပ်ကာ လီယန်ချူကို ဖိသိပ်ရန် ကြိုးစားရင်း တစ်ဖက်မှလည်း ရေငုပ်ပညာ ကို သုံး၍ အဝေးသို့ ထွက်ပြေးရန် ပြင်သည်။

ထိုတာအိုဆရာမှာ အလွန်ကြောက်စရာကောင်းလွန်းလှသည်။

သူ၏စိတ်ထဲတွင် မယှဉ်နိုင်ဘူး ဟူသော အတွေးတစ်ခုသာ ကျန်တော့သည်။

လီယန်ချူက အရှိန်ဖြင့် လှမ်းလိုက်ရာ မြေကမ္ဘာပင် တုန်ခါသွားပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ရှေးဦးကမ္ဘာမှ သားရဲကြီးတစ်ကောင်အလား ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသည်။

သန်မာလှသော ခန္ဓာကိုယ်က ပေးစွမ်းသည့် ပြိုင်ဘက်ကင်း အားအင်ကြီးဖြင့် ဂျိုမဲ့နဂါး၏ အမြီးကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ဆွဲဖမ်းလိုက်သည်။

ဝုန်း

ကြီးမားလှသော ဂျိုမဲ့နဂါးကြီးကို အတင်းအဓမ္မ ပြန်လည်ဆွဲယူကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ အားဖြင့် ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

ထိုကမ္ဘာပျက်မတတ် ဟိန်းဟောက်သံများကြောင့် နဂါးနန်းတော်အတွင်း တိုက်ပွဲဝင်နေကြသည့် လူများအားလုံးပင် မနေနိုင်တော့ဘဲ လှည့်ကြည့်မိကြသည်။

"ဒီကလေးက... သိုင်းပညာရှင် လမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းနေတာလား "

လင်းစုံ့ကျန့်ရင်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။

"သာဓု... သာဓု... လင်းစုံ့တာအိုဆရာကြီး၊ တာအိုပညာရပ်တွေက တကယ်ကို နက်နဲဆန်းကြယ်တာပဲ၊ ကျုပ်တောင် အံ့ဩမိရတယ် "

ပန်ရှင်းဆရာတော်က ပြုံး၍ ဆိုလိုက်သည်။

ထိုနှစ်ဦးမှာ ယန်ချွမ်းနယ်မြေ၏ ထိပ်သီးပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသည့်အတိုင်း ယခုတိုက်ပွဲမှာ သူတို့အတွက် သိပ်မခက်ခဲလှသဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လှောင်ပြောင်ရန်ပင် အချိန်ရနေကြသေးသည်။

လင်းစုံ့ကျန့်ရင်၏ နှုတ်ခမ်းမှာ အနည်းငယ် တွန့်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် ဉာဏ်ကစားလိုက်ကာ

"ဆရာတော်က အမြင်စူးရှတာပဲ၊ ဒါဟာ ကျုပ်တို့ တာအိုလောကရဲ့ သိုင်းမှတစ်ဆင့် တာအိုသို့ ဆိုတဲ့ ဆန်းကြယ်တဲ့ ပညာရပ်ပဲ၊ ဒီကလေးရဲ့ အနာဂတ်ကတော့ မတွေးရဲစရာပဲ "

ပန်ရှင်းဆရာတော်၏ အပြုံးမှာ ခဏတာ ရပ်တန့်သွားသည်။

သူသည် လီယန်ချူကို အထူးတဆန်း လှည့်ကြည့်မိသည်။

သိုင်းဖြင့် တာအိုကို ရှာဖွေခြင်း၊ ပြတ်သားစွာ သတ်ဖြတ်ခြင်း... ယခုခေတ်တွင် ထိုလမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းသူ အလွန်ရှားပါးလှသည်။

ဒီကလေးက တကယ်ပဲ သိုင်းနဲ့ တာအိုကို ပေါင်းစပ်နေတာလား

သူတို့နှစ်ဦးသည် လီယန်ချူနှင့် ခဏတာ ဆုံတွေ့စဉ်က ဤသူမှာ လူငယ်တာအိုပညာရှင်တစ်ဦးဟုသာ ထင်ခဲ့ကြသည်။

ထိုမျှလောက်အထိ ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းသော အားအင်များ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြချေ။

ဆွဲခနဲ...

အေးစက်လေးလံသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

လီယန်ချူသည် လက်ထဲမှ ဂျိုမဲ့နဂါးကို အားဖြင့် ဆွဲဖြဲလိုက်ရာ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နှစ်ခြမ်းကွဲသွားပြီး သွေးများ တရဟော စီးကျလာတော့သည်။

ထိုစဉ် မျက်လုံးပြူးကာ ထိတ်လန့်နေသော ဝိညာဉ်ဦးကင်း တစ်ခုမှာ ကိုယ်ထဲမှ ထွက်၍ ပျံတက်သွားသည်။

၎င်းမှာ အရှင်လတ်လတ် ဆွဲဖြဲခံလိုက်ရသည့် နဂါးမင်းသားပင် ဖြစ်သည်။

ဗုန်း

လီယန်ချူက လက်သီးတစ်ချက် ပစ်သွင်းလိုက်ရာ ပေပေါင်းများစွာ ဝေးသော်လည်း ပူပြင်းလှသော သွေးစွမ်းအားများက ဝိညာဉ်ကို ထိမှန်သွားသည်။

နဂါးမင်းသား၏ ဝိညာဉ်မှာ စူးရှစွာ အော်ဟစ်လျက် ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရသွားတော့သည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော နတ်သားရဲ လေးကောင်၏ ပုံရိပ်ယောင်များ ပေါ်လာကာ နဂါးမင်းသား၏ ဝိညာဉ်ကို တစစီ ဆွဲဖြဲဝါးမြိုလိုက်တော့သည်။

တစ်ဝင်းလုံး တိတ်ဆိတ်သွားရသည်။

ထိုမြင်ကွင်းမှာ လူအများ၏ စိတ်ကို အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။

ထိုနဂါးမင်းသားမှာ ချူကျန်းနဂါးမင်းကြီး၏ တတိယမြောက် သားတော်ဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ရော ကျင့်ကြံမှုပါ အလွန်မြင့်မားသူဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း... အရှင်လတ်လတ် ဆွဲဖြဲခံလိုက်ရသည် မဟုတ်ပါလား။

"ဒီတာအိုဆရာလေးကတော့ တကယ်ကို အားရစရာပဲ "

အဘိုးကြီးသူတောင်းစား၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး တိုက်ပွဲဝင်လိုစိတ်များ ပေါက်ကွဲလာသည်။

သူသည်လည်း တာအိုဆရာတစ်ယောက်ကို အရှုံးမပေးနိုင်ပေ။

လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုနတ်သားရဲ ပုံရိပ်လေးခုကြောင့် ထိတ်လန့်နေကြသည်။

၎င်းတို့မှာ ပါးရှ ၊ ချောင်ဖုန်း ၊ ယာကျစ် နှင့် ဆွန်းနီတို့ပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် ဒဏ္ဍာရီလာ သိုင်းပညာရှင်များ၏ ပြင်ပပုံဖော်ခြင်း လား သို့မဟုတ် တစ်စုံတစ်ရာသော အစွမ်းထက် နတ်ပညာလားဆိုသည်ကိုမူ မည်သူမျှ မဝေခွဲနိုင်ကြချေ။

ချူကျန်းနဂါးနန်းတော်မှာ အခြေခံမညံ့လှပေ။

နဂါးမင်းသား၊ နဂါးသမီးအားလုံးမှာ ဒုတိယအဆင့် ပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။

နဂါးခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် နတ်ပညာများကို ကျင့်ကြံထားသဖြင့် ရင်ဆိုင်ရ ခက်ခဲလှသည်။

နဂါးနန်းတော်သို့ ဧည့်သည်အဖြစ် ရောက်နေသော ကိုးကွင်းဓားမနှင့် လူသန်ကြီးသည်လည်း မိစ္ဆာမျိုးနွယ် တစ်ဦးပင်။

ထိုအင်အားစုမှာ မည်သည့်နေရာတွင်မဆို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပြီး ဤချူကျန်းရေပြင်တွင်မူ မည်သူ့ကိုမျှ ဂရုစိုက်စရာ မလိုခဲ့ပေ။

နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ... ယနေ့ လာရောက်သူ ငါးဦးစလုံးမှာ အလွန်အစွမ်းထက်သော ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်နေခြင်းပင်။

နဂါးနန်းတော်မှာ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ပျက်စီးယိုယွင်းကာ အပျက်အစီးများသာ ကျန်တော့သည်။

ဝုန်း ဝုန်း

ကြီးမားလှသော ပေါက်ကွဲသံများ နဂါးနန်းတော်အတွင်း ဟိန်းထွက်နေသည်။

နဂါးသမီးမှာ ဖန့်ချင်းလန်၏ ဓားချက်အောက်တွင် အသက်ပျောက်သွားရပြီး ဝိညာဉ်ပါ ချုပ်ငြိမ်းသွားသည်။

အခြားသော နဂါးမင်းသား တစ်ပါးမှာလည်း လင်းစုံ့ကျန့်ရင်၏ ကျုံးရင်ဝူယွဲ့နတ်အဆောင် ကြောင့် ပြာဖြစ်သွားရသည်။

ကိုးကွင်းဓားမနှင့် လူသန်ကြီးမှာ အဘိုးကြီးသူတောင်းစားကြောင့် ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရနေစဉ် ဘေးနားမှ လီယန်ချူက လက်သီးဖြင့် ဦးခေါင်းကို ရိုက်ခွဲလိုက်သဖြင့် အသက်ပျောက်သွားရပြန်သည်။

သူ၏ အလောင်းမှာ မိစ္ဆာမိကျောင်း အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ယခုအခါ နဂါးမင်းသား အောက်အန် တစ်ဦးတည်းသာ နတ်ပညာများကို အစွမ်းကုန်ထုတ်သုံးကာ နောက်ဆုံးအချိန်အထိ ခုခံနေရသည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ လျှပ်စီးအလား အေးစက်နေပြီး ဂျိုမဲ့နဂါးအသွင်ဖြင့် သူ၏ အကြေးခွံများမှာ သတ္တုရောင် တောက်ပနေ၏။

"မင်းတို့ လူသားတွေ... ငါ့ရဲ့ ချူကျန်းနဂါးမျိုးနွယ်ကို ဖျက်ဆီးရဲတယ်၊ ဒါဟာ ခွင့်မလွှတ်နိုင်တဲ့ ရာဇဝတ်မှုပဲ "

ဟု အောက်အန်က ဟောက်လိုက်သည်။

"နဂါးနန်းတော်က အပြစ်မဲ့သူတွေကို သတ်ဖြတ်နေတာကမှ တကယ့်ကို ခွင့်မလွှတ်နိုင်တဲ့ ရာဇဝတ်မှုပဲ"

ဟု လင်းစုံ့ကျန့်ရင်က ပြန်လည် ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။

"အောက်တန်းစား လူသားအချို့ပဲ၊ သတ်ချင်သတ်မှာပေါ့ "

ဟု အောက်အန်က ဒေါသတကြီး ဆိုသည်။

"မိစ္ဆာအချို့ပဲ၊ သတ်ချင်သတ်မှာပေါ့ "

ဟု ဖန့်ချင်းလန်က အေးစက်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

ဓားစွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ အောက်အန်ကို ဝိုင်းရံထားလိုက်သည်။

အောက်အန်မှာ အလွန်ဒေါသထွက်သွားပြီး မိစ္ဆာစွမ်းအားဖြင့် ဓားအလင်းများကို ရိုက်ခွဲကာ လူအုပ်ကို အငြိုးတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်ခုံးကြားမှ နဂါးအကြေးခွံတစ်ခုမှာ စိမ်းလဲ့လဲ့ အလင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ချက်ချင်း မြင့်တက်လာတော့သည်။

ဂျိုမဲ့နဂါးခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အလင်းတန်းများ လွှမ်းခြုံသွားပြီး...

အောင်းးးး

နဂါးဟိန်းသံတစ်ချက် နားစည်ကွဲမတတ် ပြင်းထန်လှပြီး နဂါးနန်းတော်တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားရသည်။

သူသည် လူအုပ်၏ ဝိုင်းရံမှုကို အတင်းအဓမ္မ ထိုးဖောက်ကာ နဂါးနန်းတော်၏ အတွင်းပိုင်းဆီသို့ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

အားလုံးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး အံ့ဩသွားကြသည်။

"ခုနက... ဒါက နဂါးအစစ် ရဲ့ အရှိန်အဝါလား "

ပန်ရှင်းဆရာတော်မှာ မသေချာသဖြင့် မေးလိုက်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုခေတ်တွင် နဂါးအစစ်များ မရှိတော့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"လိုက်စမ်း"

လင်းစုံ့ကျန့်ရင်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

အားလုံးသည် ပုံရိပ်များအလား အောက်အန်နောက်သို့ လိုက်လံ သတ်ဖြတ်ကြတော့သည်။

နဂါးနန်းတော်မှာ ယခုအခါ အပျက်အစီးပုံကြီး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

အောက်အန်၏ အရိပ်ကို လိုက်ရင်း နဂါးနန်းတော်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ ရောက်လာကြသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ခြောက်ကပ်လာပြီး နက်ရှိုင်းလှသော ဂူဂေဟာတစ်ခု၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

"ခမည်းတော်... သားတော်ကို ကယ်ပါဦး "

ဟု အောက်အန်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ထိုငါးဦးနှင့် တစ်ဦးချင်း တိုက်မည်ဆိုလျှင် သူ မည်သူ့ကိုမျှ မကြောက်ပေ။

လင်းစုံ့ကျန့်ရင်နှင့် ပန်ရှင်းဆရာတော်တို့ ပူးပေါင်းလျှင်ပင် သူ ရင်ဆိုင်နိုင်သည်။

သို့သော်... အဘိုးကြီးသူတောင်းစား၏ နတ်ပညာများမှာ ခန့်မှန်းရခက်လွန်းပြီး ဖန့်ချင်းလန်၏ ဓားစွမ်းအားမှာလည်း ပြင်းထန်လှသည်။

အထူးသဖြင့် လီယန်ချူက သူ့ကို အကြီးအကျယ် ဖိအားပေးနေခြင်းဖြစ်သည်။

နဂါးမင်းသားတစ်ပါးကို အရှင်လတ်လတ် ဆွဲဖြဲပစ်သည့် ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းသော သိုင်းသမား မဟုတ်ပါလား။

အထူးသဖြင့် ဤသူမှာ တိုက်ခိုက်သည့်အခါ လူကြီးလူကောင်းဆန်ခြင်းမရှိဘဲ ရက်စက်ပြတ်သားလှသဖြင့် တိုက်ပွဲဝင်နေစဉ် လီယန်ချူ၏ အလစ်အငိုက် အလုပ်ခံရမည်ကို အောက်အန် အလွန်ကြောက်နေမိသည်။

သို့သော် ဂူဂေဟာအတွင်း၌ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိဘဲ ခြောက်ခြားစရာကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။

အောက်အန်၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားရသည်။ သူ၏မျက်နှာမှာ ခါးသီးသွားပြီး...

ခမည်းတော်က ငါ အသတ်ခံရမှာကို ဒီအတိုင်း ထိုင်ကြည့်နေတော့မှာလား

အောက်အန် ပိုတွေးလေ ပိုဖြစ်နိုင်ချေရှိလေဟု ခံစားရသည်။

ယနေ့ နဂါးနန်းတော် ဘေးဒုက္ခကြုံနေရသဖြင့် မိစ္ဆာအားလုံးကို အချက်ပေးထားပြီး ဖြစ်သည်။

ထိုဂူဂေဟာမှာ ဝေးလံသော်လည်း တိုက်ပွဲ၏ တုန်ခါမှုများကို ခံစားရမည်မှာ အသေအချာပင်။

ခမည်းတော်သာ ကူညီချင်စိတ်ရှိလျှင် စောစောကတည်းက ထွက်လာခဲ့မည် ဖြစ်သည်။

"မင်းလို နဂါးဆိုး... သေဖို့ ပြင်ထားပေတော့ "

အဘိုးကြီးသူတောင်းစားက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

သူ၏ကိုယ်တွင်းရှိ ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအားများကို စုစည်းကာ ကြီးမားသော လက်ဝါးကြီးတစ်ခုအသွင် ဖန်တီး၍ ဖိနှိပ်ချလိုက်သည်။

"သက်ပြင်း... ဟင်း..."

အိုမင်းရင့်ရော်လှသော သက်ပြင်းချသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုကျင့်ကြံမှုစွမ်းအားဖြင့် ဖန်တီးထားသော လက်ဝါးကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် ကြေမွပျက်စီးသွားတော့သည်။

အဘိုးကြီးသူတောင်းစားမှာ မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရပြီး နောက်သို့ ခြေလှမ်းအတော်များများ ဆုတ်ခွာသွားရကာ မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။