အခန်း (၃၆၇-၃၆၈)

အခန်း (၃၆၇) - နဂါးအိုကြီး ၊ ချလိုက်စမ်း ၊ ဗုဒ္ဓဘာသာရဟန်းတော်၏ ဒေါသမာန် ၊ အမွှေးနံ့သာဆီမီး ပူဇော်မှုစွမ်းအားကို နှိမ်နင်းခြင်း

အလင်းတန်းတစ်ခု ဝဲပျံရောက်ရှိလာပြီးနောက်...

ရွှေရောင်ဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းကာ ဦးခေါင်းတွင် သရဖူဆောင်းထားသည့် အလွန်ပင် တည်ကြည်ခန့်ညားသော အဘိုးအိုတစ်ဦး ပေါ်လာသည်။

သူ၏ ဟန်ပန်မှာ လူ့လောက၏ ဧကရာဇ်မင်းတစ်ပါးကဲ့သို့ပင် ရှိလှသည်။

သူ ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်...

အားလုံးသည် ရင်ပိတ်မတတ် ပြင်းထန်လှသော ဖိအားတစ်ခုကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

"ခမည်းတော် "

အောက်အန်မှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားတော့သည်။

သူသည် အဘိုးအို၏ နံဘေးသို့ အပြေးအလွှား သွားလိုက်၏။

ကျန်ရှိနေသူများမှာလည်း တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

ဤသူမှာ ချူကျန်းနဂါးမင်းကြီး ပင် ဖြစ်တော့သည်။

အဘိုးအိုက အောက်အန်ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး

"ငါက နဂါးနန်းတော်ကို မင်းလက်ထဲ အပ်ထားခဲ့တာ၊ အခုတော့ ဒီလိုအခြေအနေထိ ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်တာလား "

ဟု နက်ရှိုင်းသောအသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

အောက်အန်သည် ခေါင်းငုံ့ထားပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောရဲချေ။

နဂါးမင်းကြီး၏ ဒေါသမှာ မပြေသေးသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထု၏ အပူချိန်မှာ ချက်ချင်းပင် ကျဆင်းသွားသည်။

သူသည် လူအုပ်ကို အေးစက်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များမှာ အရှိန်အဟုန်ပြင်းလွန်းလှသဖြင့် လူတိုင်းကို ရေခဲကျင်းထဲသို့ ကျသွားသလို ခံစားရစေသည်။

"မင်းက ချူကျန်းနဂါးမင်းကြီးလား "

ဟု လင်းစုံ့ကျန့်ရင်က ခက်ထန်စွာ မေးလိုက်သည်။

ဝုန်း

နဂါးမင်းကြီးက လက်တစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ပြင်းထန်လှသော မိစ္ဆာစွမ်းအားတစ်ခု ပြေးဝင်လာသည်။

၎င်း၏ အရှိန်အဟုန်မှာ မြစ်ကြီးတစ်စင်း စီးဆင်းလာသကဲ့သို့ပင် ကြီးမားလှ၏။

လင်းစုံ့ကျန့်ရင်၏ မျက်ဝန်းများ အေးစက်သွားပြီး သူသည်လည်း ကျုံးရင်ဝူယွဲ့နတ်အဆောင် တစ်ရွက်ကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

စိမ်းလဲ့လဲ့ နတ်အဆောင်မှာ နဂါးမင်းကြီး၏ မိစ္ဆာစွမ်းအားနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံကာ...

ဝုန်း... ဝုန်း...

ကြီးမားလှသော ရိုက်ခတ်မှု စွမ်းအင်လှိုင်းများမှာ ရေပြင်ပေါ်မှ လှိုင်းဂယက်များအလား ဘေးပတ်ပတ်လည်သို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

လင်းစုံ့ကျန့်ရင်မှာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး ရင်ဘတ်ရှိ အင်္ကျီတွင် သွေးစွန်းသွားရသည်။

"ယန်ဝိညာဥ် အဆင့်လား "

သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားသည်။

သို့သော် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းယမ်းလိုက်ကာ

"မဟုတ်ဘူး... ဝိညာဉ်က မပြောင်းလဲသေးဘူး၊ ဒါက အတုအယောင်နယ်ပယ် ပဲ "

ထိုသို့ဆိုသော်လည်း သူ အတော်လေး အံ့ဩမိသည်။

အကယ်၍ ထိုချူကျန်းနဂါးမင်းကြီးသာ တကယ့် တတိယနယ်ပယ် သို့ ရောက်ရှိနေပါက ယနေ့ ဤနေရာတွင် ရှိနေသူ မည်သူမျှ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်သွားနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

"အားလုံး အတူတူ ဝိုင်းတိုက်ကြစမ်း၊ ဒီနဂါးအိုကြီးက သက်တမ်းကုန်ခါနီးနေပြီ၊ အချိန်အကြာကြီး မခံနိုင်ဘူး၊ သူ့ကို မောအောင်လုပ်ပြီး သတ်ပစ်မယ် "

ဟု လင်းစုံ့ကျန့်ရင်က ဒေါသတကြီး ဟောက်လိုက်သည်။

တာအိုပညာရှင်ကြီး ဖြစ်သည့်အတိုင်း ဤနဂါးအိုကြီး၏ အခြေအနေကို သူ ကောင်းကောင်း သိမြင်နေသည်။

ပန်ရှင်းဆရာတော်သည် လက်အုပ်ချီလိုက်ရာ လက်ထဲရှိ ပုတီးစေ့များမှာ ရုတ်တရက် ကြီးမားလာပြီး နဂါးမင်းကြီး၏ ကိုယ်ထည်ကို ပတ်နှောင်လိုက်သည်။

ရွှေရောင် ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းများမှာ အလွန်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါစွာ ထွက်ပေါ်လာ၏။

အဘိုးကြီးသူတောင်းစားသည်လည်း သူ၏ နတ်ပညာကို ထုတ်သုံးကာ လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်သည်။

အားလုံးက တစ်ပြိုင်နက် တိုက်ခိုက်ကြရာ...

အောင်းးးး

နဂါးမင်းကြီးမှာ ဂျိုမဲ့နဂါးအသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူ၏ ဦးခေါင်းတွင် ဂျိုနှစ်ဖက် ထွက်နေပြီး နဂါးအစစ်အဖြစ် ပြောင်းလဲရန် လက်တစ်ကမ်းအလိုသို့ ရောက်နေသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ အလွန်အစွမ်းထက်သော ဖိအားများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဝုန်း ဝုန်း

နဂါးမင်းကြီးသည် သူ၏ ကြမ်းတမ်းလှသော မိစ္ဆာခန္ဓာကိုယ်နှင့် နတ်ပညာများကို သုံး၍ အားလုံးကို အတင်းအဓမ္မ ပြန်လည်နှိမ်နင်းနေသည်။

ထွက်ပေါ်နေသော နဂါးအရှိန်အဝါ မှာ အနည်းငယ်မျှသာ ရှိသော်လည်း ၎င်းမှာ လူတိုင်း၏ စွမ်းအားကို ထိန်းချုပ်ထားသည့် အဓိကသော့ချက် ဖြစ်နေသည်။

နဂါးအစစ်၏ အရှိန်အဝါ

ထိုနေရာတွင် နတ်ပညာ၊ မန္တန်များအားလုံးမှာ အကြီးအကျယ် ကန့်သတ်ခံထားရသည်။

လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

ထိုချူကျန်းနဂါးမင်းကြီးမှာ တတိယနယ်ပယ်သို့ မရောက်သေးသော်လည်း သူလျှောက်လှမ်းနေသည့် လမ်းစဉ်မှာ နဂါးအစစ်ဖြစ်ခြင်း လမ်းစဉ် ဖြစ်နေသည်။

စွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်

ထို့ပြင် ဤဂူဂေဟာအတွင်း၌ အလွန်ကြီးမားသော အန္တရာယ်တစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားရသဖြင့် သူ မသိမသာ သတိထားနေမိသည်။

ဖန့်ချင်းလန်၏ ဓားစွမ်းအားများမှာ ဟိုမှသည်းမှ ဝဲပျံနေသည်။

သူမ၏ သံဓားမှာ အလွန်စူးရှလှသဖြင့် ဂျိုမဲ့နဂါး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဓားဒဏ်ရာတစ်ခု ထားရစ်နိုင်ခဲ့သည်။

နဂါးမင်းကြီးမှာ ဒေါသအလွန်ထွက်သွားပြီး

"ဘယ်ကလာတဲ့ လေလွင့်နတ်ဘုရားမလဲ၊ သေမှာမကြောက်ဘဲ ငါ့ရဲ့ ဂူဗိမာန်ကို ကျူးကျော်ရဲတယ်ပေါ့"

လီယန်ချူမှာ မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။

ဖန့်ချင်းလန်၏ နောက်ခံကို ပြောဆိုသူထဲတွင် ဤနဂါးမင်းကြီးမှာ ဒုတိယမြောက်လူ ဖြစ်သည်။

ပထမဆုံးလူမှာ လုံဟူရှန်းတောင် ၏ နတ်ဆရာကြီး လေးဦးအနက် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ သူ၏ ဦးလေးပင် ဖြစ်သည်။

အောင်းးးး

နဂါးဟိန်းသံတစ်ချက်

ဂူဂေဟာအတွင်းမှ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ရေလှိုင်းများအလား ပတ်ဝန်းကျင်ကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

အားလုံး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအားများမှာ ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှားရ ခက်ခဲသွားတော့သည်။

အထူးသဖြင့် ဖန့်ချင်းလန်နှင့် အဘိုးကြီးသူတောင်းစား

သူတို့နှစ်ဦးမှာ အထိခိုက်ဆုံး ဖြစ်သည်။

ဖန့်ချင်းလန်မှာ သံဓားကို အားပြုကာ မတ်တတ်ရပ်နေရသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာမှာ ပြတ်သားနေဆဲပင်။

အဘိုးကြီးသူတောင်းစားမှာမူ ပညာရှင်တစ်ဦး၏ ဟန်ပန်ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝပ်ခနဲ လှဲချလိုက်တော့သည်။

အမှန်စင်စစ် သူ၏ ဤသို့ ရှက်စရာကောင်းသော်လည်း လက်တွေ့ကျသော နည်းလမ်းမှာ ပို၍ပင် သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှသည်။

"ဖန့်မိန်းကလေး... ဒီစွမ်းအားက အမွှေးနံ့သာဆီမီး ပူဇော်မှုစွမ်းအား ကို အကြီးအကျယ် နှိမ်နင်းတာ၊ အတင်းမတောင့်ထားနဲ့၊ မဟုတ်ရင် မူလဝိညာဉ် ထိခိုက်လိမ့်မယ် "

ဟု အဘိုးကြီးသူတောင်းစားက သတိပေးလိုက်သည်။

လင်းစုံ့ကျန့်ရင်၏ မျက်နှာမှာ ညိုမှောင်သွားပြီး

"ဘုန်းကြီးအိုကြီး... ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို စောင့်ရှောက်ပေးပါ၊ ငါ ဒီနဂါးဆိုးနဲ့ သေခန်းပြတ် တိုက်တော့မယ် "

ဟု ဟောက်လိုက်သည်။

ဒုတိယနယ်ပယ်ရှိ ကျင့်ကြံသူများသည် ဝိညာဉ်ဦးကင်း ကို ကိုယ်ပြင်ပသို့ ထုတ်လွှတ်နိုင်ကြသည်။

အထူးသဖြင့် တာအိုကျင့်ကြံသူများ၏ အခြေခံမှာ ဝိညာဉ်ပေါ်တွင် တည်ရှိသည်။

လင်းစုံ့ကျန့်ရင်မှာ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အစွမ်းကုန်ထုတ်သုံးကာ အသက်စွန့်တိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီ "

ပန်ရှင်းဆရာတော်၏ မျက်ဝန်းများမှာ စူးရှသွားသည်။

သူ၏ အသွင်မှာ အမှောင်ထုနှင့် မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းသည့် ဝရဇိန်ကိန်နရီ အလား ဖြစ်နေပြီး ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းများမှာ ကြီးမားထည်ဝါလှသည်။

ထိုယန်ချွမ်းနယ်မြေမှ ဗုဒ္ဓနှင့် တာအိုပညာရှင် နှစ်ဦးစလုံးသည် ချူကျန်းနဂါးမင်းကြီးကို အသေသတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

မဟုတ်ပါက ထိုနဂါးအိုကြီးသာ သောင်းကျန်းခဲ့လျှင် အပြစ်မဲ့ လူသားများစွာ သေကျေပျက်စီးရပေလိမ့်မည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ဤနယ်မြေခံများဖြစ်ပြီး သူတို့၏ အခြေခံ တရားရိပ်သာများမှာလည်း ထိုနေရာတွင်ပင် ရှိလှသည်။

ပြည်သူပြည်သားများ၏ ကိုးကွယ်ပူဇော်မှုကို ခံယူထားကြသူများဖြစ်ရာ ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးတွင် အသက်စွန့်၍ တိုက်ခိုက်ရန်မှာ သူတို့၏ တာဝန်ပင် ဖြစ်သည်။

ဝုန်း

ချူကျန်းနဂါးမင်းကြီး၏ ဂျိုမဲ့နဂါးခန္ဓာကိုယ်မှာ ပုံရိပ်တစ်ခု၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ဝုန်းခနဲ လွင့်ထွက်သွားသည်။

မြစ်အောက်ခြေရှိ ကျောက်ဆောင်ကြီးများနှင့် ပြင်းထန်စွာ တိုက်မိကာ ကျောက်စများမှာ ဟိုမှသည်းမှ လွင့်စင်သွားတော့သည်။

"..." လင်းစုံ့ကျန့်ရင်

"..." ပန်ရှင်းဆရာတော်

လီယန်ချူသည် ဂူထဲမှ မည်သည့်မိစ္ဆာထွက်လာမည်ကို အစောကတည်းက သတိထားနေခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ အခြေအနေမှာ နဂါးမင်းကြီးဘက်က အသာစီးရနေသဖြင့် မနေနိုင်တော့ဘဲ အတင်းတိုးဝင် တိုက်ခိုက်လိုက်ခြင်းပင်။

နဂါးမင်းကြီးက လူစကားပြောလိုက်ရာ အသံမှာ အေးစက်လှသည်။

"ခွေးသားလေး... ငါ့ကို ခိုးတိုက်ရဲတယ်ပေါ့ "

အမှောင်ဖုံးပညာ ဟူသော နတ်ပညာသည် ဤမျှအဆင့်မြင့်သည့် မိစ္ဆာမျိုးကိုပင် အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိလှသည်။

မိမိ၏ အရှိန်အဝါကို လျော့နည်းစေကာ ရန်သူက မရိပ်မိအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခြင်းပင်။

"လာစမ်း "

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်နေပြီး အသံမှာ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်သွားသည်။

ဂျိုမဲ့နဂါးသည် ပေသုံးရာကျော်ရှိသော ကြီးမားလှသည့် မိစ္ဆာခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြန့်ကျက်ကာ ရေစွမ်းအားများကို ထိန်းချုပ်၍ လီယန်ချူကို ဖိနှင်းရန် ကြိုးစားသည်။

ချွန်း

ကျန့်ကျောင်းဓား ဓားအိမ်မှ ထွက်လာပြီ

ငါးကြိမ်တိုင်တိုင် ကောင်းချီးပေးခံထားရသော ဓား

ဓားအလင်းတစ်ချက် လျှပ်ခနဲ ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်...

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဖိအားများအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဂျိုမဲ့နဂါး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အရိုးထိအောင် နက်ရှိုင်းလှသော ဒဏ်ရာကြီးတစ်ခု ပေါ်လာကာ သွေးများ တရဟော စီးကျလာတော့သည်။

ချူကျန်းနဂါးမင်းကြီးမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရသည်။

ခုနကသာ သူ၏ နဂါးပုတီးစေ့ က ကာကွယ်မပေးထားပါက ထိုဓားချက်ဖြင့်တင် သူ အသက်ပျောက်သွားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

သူသည် ကိုယ်တွင်းရှိ ကြီးမားလှသော ဇီဝအသက်စွမ်းအားများကို သုံး၍ ဒဏ်ရာကို ကုသရန် ကြိုးစားသည်။

မိစ္ဆာမျိုးနွယ်များ၊ အထူးသဖြင့် ဂျိုမဲ့နဂါးများသည် ခန္ဓာကိုယ် ပြန်လည်ကုသနိုင်စွမ်း အလွန်မြင့်မားကြသည်။

သက်တမ်းမကုန်မချင်း သူတို့သည် မသေနိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်မျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြခြင်းပင်။

သို့သော်လည်း...

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ချူကျန်းနဂါးမင်းကြီးမှာ စတင်၍ ထိတ်လန့်လာပြီဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကိုယ်ပေါ်မှ ထိုကြောက်စရာကောင်းလှသော ဒဏ်ရာမှာ ကုသ၍ မရဘဲ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

သူသည် လီယန်ချူ၏ လက်ထဲရှိ ဓားကို ကြည့်ကာ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားရသည်။

"ဒီဓားက တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေတယ် "

သူသည် နတ်ပညာများကို အစွမ်းကုန် ထုတ်သုံးလိုက်ပြန်သည်။

ဂူဂေဟာအတွင်းမှ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားတစ်ခု ထပ်မံထွက်ပေါ်လာသည်။

၎င်းမှာ တာအို၏ လောကဓာတ်စွမ်းအားလည်း မဟုတ်၊ ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအားလည်း မဟုတ်သလို မိစ္ဆာ၏ စွမ်းအားလည်း မဟုတ်ချေ။

သို့သော်... ၎င်းသည် နတ်ပညာနှင့် မန္တန်များအားလုံးကို နှိမ်နင်းနိုင်စွမ်း ရှိလှသည်။

ချွန်း

ဓားအလင်း ထပ်မံလျှပ်လိုက်ပြန်သည်။

လီယန်ချူက ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ချူကျန်းနဂါးမင်းကြီး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် နောက်ထပ် ကြောက်စရာကောင်းသော ဒဏ်ရာတစ်ခု တိုးလာပြန်သည်။

တစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် နှစ်ခြမ်းပြတ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။

"ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ "

နဂါးမင်းကြီးက အသေအချာ အာရုံစိုက်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ...

ထိုလူငယ်တာအိုဆရာ၏ သွေးစွမ်းအားများမှာ အလွန်ပူပြင်းပြီး ကြမ်းတမ်းလှသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ခုနက ဓားချက်တွင် မည်သည့် လောကဓာတ်စွမ်းအား၊ မည်သည့် မန္တန်ကိုမျှ အသုံးမပြုခဲ့ချေ

"သိုင်းပညာရှင်လား "

နဂါးမင်းကြီးမှာ အံ့ဩသွားရသည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် နားမလည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

လူ့လောကက သိုင်းပညာရှင်တွေက ဘယ်တုန်းက ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်သွားတာလဲ

ချွန်း

ဓားအလင်း တစ်ချက် ထပ်မံ လျှပ်လိုက်ပြန်သည်

နဂါးမင်းကြီး ဖန်တီးထားသော ရေကာကွယ်ရေး အလွှာကြီးမှာ ဓားတစ်ချက်တည်းနှင့် ပြတ်တောက်သွားသည်။

သူ၏ မိစ္ဆာခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အသားစိုင်ကြီးတစ်ခုမှာ လွင့်ထွက်သွားပြီး သွေးသံရဲရဲ ဖြစ်သွားရတော့သည်။

နဂါးဆိုးကို အသက်စွန့်သတ်ပြီး လူ့လောကကို ကာကွယ်ရန် ပြင်ဆင်နေသည့် လင်းစုံ့ကျန့်ရင်မှာ မျက်လုံးအပြူးသား ဖြစ်သွားရသည်။

"ဒီကလေးက... ဒီလောက်တောင် ကြမ်းတာလား "

အားလုံး ထိတ်လန့်နေကြစဉ်မှာပင်

"ချလိုက်စမ်း "

ပန်ရှင်းဆရာတော်က ဒေါသတကြီး ဟောက်လိုက်သည်။

ဗုဒ္ဓဘာသာ ရဟန်းတော်ကြီးများမှာလည်း မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းမည့် ဒေါသမာန် ရှိကြသည် မဟုတ်ပါလား။

ဤသည်မှာ အခွင့်ကောင်းပင်

နတ်ပညာများ၊ မန္တန်များအားလုံးသည် ချူကျန်းနဂါးမင်းကြီး၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကျရောက်သွားတော့သည်။

ဝုန်း ဝုန်း

နဂါးမင်းကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြေမွပျက်စီးကာ သူ၏ ကာကွယ်ရေးအလွှာများမှာလည်း တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပျက်စီးသွားသည်။

တာအိုနတ်အဆောင်များ၊ ဗုဒ္ဓပုတီးစေ့များ၊ ထက်မြက်လှသော ဓားစွမ်းအားများနှင့် လက်ဝါးရိုက်ချက်များ...

ပြင်းထန်လှသော တိုက်ကွက်များမှာ ကမ္ဘာပျက်မတတ် ဟိန်းထွက်နေတော့သည်။

သို့သော်...

မူလက နဂါးမင်းကြီးကို ကူညီရမည့် နဂါးမင်းသား အောက်အန်မှာမူ ပျောက်ကွယ်နေသည်။

သူသည် အံကိုတင်းတင်းကြိတ်ကာ ဂူဂေဟာအတွင်းသို့ တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အခန်း (၃၆၈) - လောက၏တရားလမ်းစဉ်သည် ပြောင်းလဲမှုများစွာရှိသည် ၊ နဂါးသတ်သည့် စွမ်းဆောင်ချက် ၊ ဂူဂေဟာအတွင်းမှ နတ်ဘုရားအထောက်အပံ့

ဂူဂေဟာအတွင်း၌ နတ်ဘုရားအထောက်အပံ့ ရှိနေသည်

ထိုအထောက်အပံ့ကို ရယူနိုင်ပါက လူ့လောကမှ ကျင့်ကြံသူများကို သတ်ဖြတ်နိုင်မည်

ထို့ပြင် ချူကျန်းနဂါးနန်းတော်၏ အာဏာစက်ကိုလည်း သူတစ်ဦးတည်း ချုပ်ကိုင်နိုင်လိမ့်မည်

ဤသည်မှာ ယခုအချိန်တွင် သူလုပ်ဆောင်သင့်သည့် အလုပ်ဖြစ်သည်ဟု အောက်အန်က တွေးတောနေသည်။

သူ၏ ခမည်းတော်နှင့် ပတ်သက်၍မူ...

အောက်အန်၏ အမြင်တွင် လူ့လောက၏ ဧကရာဇ်များပင် သက်တမ်းမှာ နှစ်တစ်ရာထက် မပိုချေ၊ အနှစ်သုံးဆယ်ကြာအောင် အိမ်ရှေ့မင်းသား ဖြစ်နေရခြင်းမှာပင် ရှားပါးလှသည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမှာမူ နဂါးနန်းတော်၏ မင်းသားအဖြစ် အနှစ်နှစ်ရာတိုင်တိုင် စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရပြီ

သူ့ကို မင်းသားအဖြစ် စတင်သတ်မှတ်ကတည်းက နဂါးမင်းကြီးမှာ အသက်စွမ်းအား ကုန်ခန်းလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး သေအံ့ဆဲဆဲ အခြေအနေသို့ ရောက်နေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း လွန်ခဲ့သော အနှစ်နှစ်ရာအတွင်း...

နဂါးမင်းကြီးမှာ သေမသွားသည့်အပြင် ဂူဂေဟာအတွင်း၌ အောင်း၍ ကျင့်ကြံနေခဲ့သည်။

တစ်ခါတစ်ရံမှသာ အပြင်သို့ထွက်၍ လှုပ်လှုပ်ရှားရှား လုပ်ကာ သောင်းကျန်းလေ့ရှိသည်။

ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေလျှင် သူ အောက်အန်အနေဖြင့် မည်သည့်အချိန်မှ အာဏာရတော့မည်နည်း

ထို့ပြင် နဂါးနန်းတော်တွင် မောင်နှမ လေးဦးရှိရာ သူသည် တစ်ဦးတည်းသော ရွေးချယ်စရာလည်း မဟုတ်ချေ။

သူသည် ရေငုပ်အတတ်ကို သုံး၍ မြေအောက်ဂူဂေဟာအတွင်း ကူးခတ်သွားလာနေရင်း ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေသည်။

"အောင်မြင်တော့မယ်... ငါကိုယ်တော် အောင်မြင်တော့မယ် "

သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ရူးသွပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

ချူကျန်းမြစ်တွင် အနှောင့်အယှက်ငယ်လေးအချို့ ရှိခဲ့သော်လည်း နဂါးမင်းကြီးမှာ လူသားများကို တိတ်တဆိတ်သာ စားသောက်လေ့ရှိသဖြင့် ကြီးမားသော ဘေးဒုက္ခမျိုး မဖြစ်ပွားခဲ့ချေ။

ထို့ကြောင့်လည်း နဂါးနှင့် ကျားကို နှိမ်နင်းနိုင်သည့် နတ်ဘုရားစစ်စစ်များ သို့မဟုတ် ရဟန္တာများ ရောက်မလာခြင်းပင်။

ထို့ကြောင့် သူသည် နဂါးမင်းကြီး နတ်မျက်စိပြနေသည့် အချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ...

လူယုံများကို စေခိုင်း၍ အရွယ်ကောင်း မိန်းကလေးများကို သတို့သမီးအဖြစ် ပူဇော်ခိုင်းခဲ့သည်။

ထို့နောက် အလောင်းများကို မြစ်ကမ်းနားတွင် စွန့်ပစ်ခိုင်းခဲ့သည်။

သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ...

လူ့လောကမှ ကျင့်ကြံသူများကို မြစ်အောက်သို့ ဆွဲခေါ်လာပြီး နဂါးမင်းကြီးကို သတ်ခိုင်းရန်ပင်။

မြစ်စောင့်ဗိုလ်ချုပ်မှာ ငါးကြင်းမိစ္ဆာဖြစ်ပြီး စိတ်ဓာတ်မခိုင်မာဘဲ ဖားတတ်သူဖြစ်သည်။

ထိုကဲ့သို့သောသူမှာ ဘေးဒုက္ခနှင့် ကြုံရလျှင် အကြောင်းစုံကို ဖွင့်ပြောမည်မှာ အသေအချာပင်။

အောက်အန်သည် ဂူဂေဟာအတွင်း လျင်မြန်စွာ သွားလာနေရင်း အသက်ရှူသံများမှာ မထိန်းနိုင်အောင် မြန်ဆန်လာသည်။

"ခြေတစ်လှမ်းပဲ လိုတော့တယ် "

"ခြေတစ်လှမ်းပဲ လိုတော့တယ် "

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ...

ချူကျန်းနဂါးမင်းကြီး၏ မိစ္ဆာခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြေမွပျက်စီးနေပြီး အသက်ရှူသံမှာလည်း အားနည်းနေပြီဖြစ်သည်။

မူလကပင် ထိုလူငယ်တာအိုဆရာ၏ ဓားမှာ အလွန်စူးရှလှသည့်အပြင် အခြားသူများကပါ ဝိုင်းဝန်းထိန်းချုပ်ထားကြသဖြင့်...

နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံလာပြီး နဂါးအစစ်ဖြစ်ရန် လက်တစ်ကမ်းအလိုသို့ ရောက်နေသည့် ဂျိုမဲ့နဂါးကြီးမှာ ပြန်လည်ခုခံနိုင်စွမ်းပင် မရှိတော့ချေ။

"ခွေးသား တာအိုဆရာ"

"နတ်လက်နက် ထက်တာကို အားကိုးနေတာပဲ၊ သတ္တိရှိရင် ငါကိုယ်တော်နဲ့ တစ်ယောက်ချင်း ယှဉ်စမ်း "

ချူကျန်းနဂါးမင်းကြီးမှာ ဒေါသတကြီး ဟောက်လိုက်သည်။

သူ၏ ကိုယ်တွင်းမှ မိစ္ဆာစွမ်းအားများမှာ အလျင်အမြန် ယုတ်လျော့နေပြီး ဂျိုမဲ့နဂါးသွေးများမှာလည်း တရဟော စီးကျနေသဖြင့် အငြိုးအတေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

"ယနေ့ ယန်ချွမ်းနယ်မြေရဲ့ တရားသောလမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းသူတွေ ပူးပေါင်းပြီး နဂါးသတ်တဲ့ စွမ်းဆောင်ချက်ဟာ နောင်အနှစ်တစ်ထောင်တိုင်အောင် ပြောစမှတ်တွင်မယ့် ကိစ္စရပ်ပဲ၊ ကျုပ်တစ်ယောက်တည်း နာမည်ကောင်း မယူချင်ပါဘူး "

လီယန်ချူက အတည်ပေါက် ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကြောင့် လင်းစုံ့ကျန့်ရင်၊ ပန်ရှင်းဆရာတော်နှင့် အဘိုးကြီးသူတောင်းစားတို့မှာ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားကြသည်။

ဒီကလေးက... စကားပြောတာ တကယ် နားဝင်ချိုတာပဲ

သူတို့သည် ဂုဏ်ဒြပ်ကို မမက်မောဟု ဆိုသော်လည်း... ဒါက နဂါးသတ်တဲ့ ကိစ္စပဲလေ

ဂျိုမဲ့နဂါးဆိုတာလည်း နဂါးအနွယ်ဝင်ပဲ မဟုတ်ပါလား

နောင်တစ်ချိန်မှာ ရာဇဝင်မှတ်တမ်းတွေထဲ ရေးထိုးခံရပြီး မျိုးဆက်သစ်တွေအထိ ကျန်ရစ်မည့် စွမ်းဆောင်ချက်မျိုးဆိုသည်မှာ လူတိုင်း မက်မောရသည့် ကိစ္စပင် ဖြစ်သည်။

အဘိုးကြီးသူတောင်းစားမှာ တစ်ကိုယ်တည်းသမား ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ စိတ်ထဲတွင် တက်ကြွလာသည်။

ယောက်ျားကောင်းတစ်ယောက်အနေနဲ့ မြစ်ထဲဆင်းပြီး နဂါးသတ်မယ်

ကိစ္စပြီးရင် အေးအေးဆေးဆေး ပြန်ထွက်သွားမယ်

တွေးကြည့်ရုံနှင့်တင် ရင်ခုန်စရာ ကောင်းလှသည်။

ချူကျန်းနဂါးမင်းကြီး၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် တဆတ်ဆတ် တုန်နေသည်။

"ဒါလား မင်းတို့ တရားသော လမ်းစဉ်သမားတွေရဲ့ လုပ်ရပ် "

"သတ္တိရှိရင် ငါကိုယ်တော်နဲ့ တစ်ယောက်ချင်း တိုက်စမ်း "

သူသည် မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ ထပ်မံဟိန်းဟောက်လိုက်ပြန်သည်။

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး

"မင်းက ငါ့ကို စိန်ခေါ်နိုင်တဲ့ အဆင့်မှာ ရှိနေသေးတယ်လို့ ထင်နေတာလား "

ဤစကားကြောင့် ချူကျန်းနဂါးမင်းကြီး၏ ဒေါသမှာ ပေါက်ကွဲထွက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

လင်းစုံ့ကျန့်ရင်က ပြုံးကာ

"ဒီကလေးကတော့ တကယ့်ကို ထူးခြားတဲ့သူပဲ"

အောင်းးးး

ချူကျန်းနဂါးမင်းကြီးက အကျယ်ကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ကာ ဂူဂေဟာအတွင်းရှိ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားကို လှုံ့ဆော်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း...

ဂူဂေဟာအတွင်းမှ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ ရှိမလာချေ

"မိစ္ဆာဆိုး... မင်းရဲ့ မန္တန်တွေ မစွမ်းတော့ဘူး"

ဟု လီယန်ချူက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

နဂါးမင်းကြီးသည် ဂူဂေဟာအတွင်းဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။

"မိုက်မဲတဲ့ သား "

သူသည် ချူကျန်းမြစ်ကို စိုးမိုးကာ ရေမိစ္ဆာများကို စုစည်း၍ နဂါးနန်းတော်ကို တည်ထောင်ခဲ့သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ သက်တမ်းကုန်ခါနီးအချိန်တွင်မှ ကိုယ်တိုင်မွေးထားသည့် သားအရင်း၏ နောက်ကျောကို ဓားဖြင့်အထိုး ခံလိုက်ရခြင်းပင်

ချူကျန်းနဂါးမင်းကြီးသည် ပါးစပ်ကို ဟလိုက်ရာ လက်သီးဆုပ်ခန့်ရှိသော လုံးဝန်းချောမွတ်သည့် ပုတီးစေ့တစ်စေ့ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုပုတီးစေ့ပေါ်တွင် အလင်းတန်းများ ဝဲပျံနေပြီး တောင်ကြီးတစ်တောင်အလား လေးလံလှသော ဖိအားများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

သူသည် လူငယ်ဘဝ ကျင့်ကြံမှု နိမ့်ပါးစဉ်အချိန်က မြစ်ချောင်းများအတွင်း လှည့်လည်ရင်း ထိုအရာကို ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ နဂါးအစစ်၏ စိတ်ဆန္ဒကို ခံစားသိရှိခဲ့ရပြီး ကျင့်ကြံမှု အထွတ်ထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း... တတိယနယ်ပယ်၏ အတားအဆီးကို ကျော်ဖြတ်၍ ယန်ဝိညာဉ် အဆင့်သို့ မရောက်ရှိနိုင်ခဲ့ချေ။

မိစ္ဆာမျိုးနွယ်များမှာ သက်တမ်းရှည်သည်ဟု ဆိုသော်လည်း ယခုအခါ သူသည်လည်း သေအံ့ဆဲဆဲ အခြေအနေသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။

"ဒီနေ့... မင်းတို့အားလုံး ဒီမှာတင် သေရမယ် "

ဟု နဂါးမင်းကြီးက အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

သူသည် နဂါးပုတီးစေ့ ကို လှုံ့ဆော်ကာ လျှို့ဝှက်မန္တန်ဖြင့် မိမိ၏ ဝိညာဉ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို လောင်ကျွမ်းစေလိုက်သည်။

သူသည် အတင်းအဓမ္မ နဂါးအစစ်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။

ထိုသူများကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် သစ္စာဖောက်သားဖြစ်သူ အောက်အန်ကိုလည်း ကိုယ်တိုင် ဆွဲဖြဲဝါးမြိုပစ်မည်

လင်းစုံ့ကျန့်ရင်နှင့် အခြားသူများမှာ အံ့အားသင့်ကာ မျက်နှာပျက်သွားကြသည်။

ဤနဂါးအိုကြီးမှာ တကယ်ပင် ခံနိုင်ရည်ရှိလှသည်။

အားလုံး၏ နတ်ပညာတိုက်ကွက်များကို အချိန်အတော်ကြာအောင် ခံယူထားရသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူ၏ နောက်ဆုံးလက်နက်ကို ထုတ်သုံးရန် ပြင်ဆင်နေပြီဖြစ်သည်။

ထိုအရှိန်အဝါအရဆိုလျှင်... ခဏအတွင်းမှာပင် တတိယနယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းကာ အတားအဆီးများကို ချိုးဖျက်တော့မည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

သူတို့သည် ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအားများကို စုစည်းကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့်...

ရူးသွပ်နေသော ချူကျန်းနဂါးမင်းကြီးနှင့် အသက်စွန့်တိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။

ချက်ချင်းပင်

ငါးရောင်ခြည် နတ်အလင်း တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါရှိသည့် နဂါးပုတီးစေ့မှာ ချူကျန်းနဂါးမင်းကြီးနှင့် ဆက်သွယ်မှု ချက်ချင်းပြတ်တောက်သွားပြီး အောက်သို့ ကျဆင်းသွားတော့သည်။

"ဘာ "

ချူကျန်းနဂါးမင်းကြီးမှာ မျက်နှာပျက်သွားပြီး နဂါးလက်သည်းဖြင့် အမြန်လှမ်းဖမ်းရန် ကြိုးစားသည်။

သို့သော်လည်း...

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ထိုနဂါးပုတီးစေ့မှာ လေထဲတွင်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

နဂါးမင်းကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ မိစ္ဆာစွမ်းအားများမှာ ချက်ချင်းပင် ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်သွားတော့သည်။

နဂါးအစစ်အဖြစ် ပြောင်းလဲမည့် လျှို့ဝှက်မန္တန်မှာ အတင်းအဓမ္မ အနှောင့်အယှက် ခံလိုက်ရသဖြင့် စွမ်းအားများ နောက်ပြန်ကန်ကာ ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရသွားတော့သည်။

လီယန်ချူသည် ခုနက ကျောက်စိမ်းပေတံ နှင့် ပစ္စည်းများကို အဝေးမှ လှမ်းယူသည့် အတတ် ကို အသုံးပြု၍...

ချူကျန်းနဂါးမင်းကြီး၏ နောက်ဆုံးလက်နက်ကို တစ်ချက်တည်းနှင့် သိမ်းယူလိုက်ခြင်းပင်

"တီကောင်လေး... ဒီပုတီးစေ့က မဆိုးဘူး၊ ကျုပ်ပဲ လက်ခံလိုက်တော့မယ် "

ဟု လီယန်ချူက အေးစက်စွာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

အောင်းးးး

ချူကျန်းနဂါးမင်းကြီးမှာ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပေသုံးရာကျော်ရှိသော ကြီးမားလှသည့် ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် လီယန်ချူထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာသည်။

သူသည် တစ်ပါတည်း သေကျေပျက်စီးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းပင်

သို့သော် နှမြောစရာကောင်းလှသည်မှာ...

လင်းစုံ့ကျန့်ရင်၊ ပန်ရှင်းဆရာတော်၊ အဘိုးကြီးသူတောင်းစားနှင့် ဖန့်ချင်းလန်တို့က...

တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ကြသဖြင့် နဂါးမင်းကြီး၏ တိုက်ကွက်မှာ ပျက်ပြားသွားရသည်။

ဖန့်ချင်းလန်၏ ဓားစွမ်းအားများမှာ နဂါးမင်းကြီး၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ကြောက်စရာကောင်းသော ဒဏ်ရာကြီးထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည်။

ချက်ချင်းပင် နဂါးမင်းကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ကလီစာများအားလုံး ကြေမွပျက်စီးသွားတော့သည်။

ကျုံးရင်ဝူယွဲ့နတ်အဆောင် ၏ စိမ်းလဲ့လဲ့ အလင်းတန်းများ

ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ ချွန်ယန်ပုတီးစေ့ များ

အလွန်ပြင်းထန်လှသော လက်ဝါးရိုက်ချက်များ...

အားလုံးမှာ ချူကျန်းနဂါးမင်းကြီး၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကျရောက်သွားသည်။

ချွန်း

ချူကျန်းနဂါးမင်းကြီးမှာ လီယန်ချူ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်လာချိန်တွင် မျက်ဝန်းများမှာ သွေးရောင်လွှမ်းနေပြီး ကိုယ်တွင်းစွမ်းအားများမှာလည်း ပျက်စီးနေပြီဖြစ်သည်။

လီယန်ချူက ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ...

ကြီးမားလှသော နဂါးခေါင်းကြီးမှာ ပြတ်တောက်၍ ကျဆင်းသွားတော့သည်။

နဂါးကို သတ်လိုက်ပြီ

အားလုံးမှာ အသက်ရှူရပ်မတတ် ဖြစ်သွားကြသည်။

သူတို့သည် ချူကျန်းနဂါးမင်းကြီး၏ အလောင်းကို စိုးရိမ်တကြီး စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် ဤကဲ့သို့သော မိစ္ဆာကြီးများမှာ ခန္ဓာကိုယ်သေဆုံးသော်လည်း ဝိညာဉ်ဦးကင်း မှာ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်နိုင်ကြသည်။

ထိုမျှကြီးမားသော မိစ္ဆာကြီးကို သတ်ရန်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှသည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော်လည်း...

အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ စောင့်ကြည့်နေသော်လည်း...

ချူကျန်းနဂါးမင်းကြီး၏ အလောင်းအတွင်းမှ မည်သည့်နဂါးဝိညာဉ်မျှ ထွက်ပေါ်မလာချေ

ခုနက ဓားချက်မှာ...

ချူကျန်းနဂါးမင်းကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ရော ဝိညာဉ်ကိုပါ တစ်ပြိုင်တည်း သုတ်သင်ဖယ်ရှားလိုက်ခြင်းပင်

ထိုသည်မှာ ငါးကြိမ်တိုင်တိုင် ကောင်းချီးပေးခံထားရသော ကျန့်ကျောင်းဓား ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းပင် ဖြစ်တော့သည်။

ချူကျန်းမြစ်တွင် သောင်းကျန်းနေသည့် နဂါးမင်းကြီးကို သုတ်သင်လိုက်ပြီ

အားလုံးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး စိတ်အနည်းငယ် လျော့သွားသော်လည်း...

ချက်ချင်းပင် ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဂူဂေဟာဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

နဂါးမင်းသား အောက်အန်မှာ ထိုဂူထဲသို့ ထွက်ပြေးသွားသည်ကို အဘိုးကြီးသူတောင်းစားက သတိထားမိခဲ့သည်။

"မိတ်ဆွေတို့... နဂါးမင်းသား အောက်အန်က ဂူထဲကို ဝင်သွားပြီ၊ သူ တစ်ခုခု ကြံစည်နေတာ ဖြစ်ရမယ်၊ ငါတို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ "

ဟု အဘိုးကြီးသူတောင်းစားက နက်ရှိုင်းသောအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ထိုဂူဂေဟာအတွင်း၌ နတ်ပညာနှင့် မန္တန်များကို နှိမ်နင်းနိုင်သော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် စွမ်းအားတစ်ခု ရှိနေသဖြင့် လူတိုင်းမှာ စိုးရိမ်နေကြသည်။

"သာဓု... ဒီနေ့ ချူကျန်းနဂါးနန်းတော် တစ်နွယ်လုံးကို ရှင်းလင်းပြီးပြီ၊ နဂါးမင်းကြီးရော၊ နဂါးသားတော်တွေရော၊ ရေမိစ္ဆာတွေပါ သတ်ဖြတ်ပြီးပြီ၊ အကယ်၍ မင်းသား အောက်အန်ကိုသာ မသတ်နိုင်ခဲ့ရင် နောင်တစ်ချိန်မှာ ဘေးဒုက္ခကြီး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်"

ဟု ပန်ရှင်းဆရာတော်က ဆိုလိုက်သည်။

လင်းစုံ့ကျန့်ရင်ကလည်း သူ၏ သူငယ်ချင်းကို ထောက်ခံလိုက်သည်။

ဖန့်ချင်းလန်၏ လှပသော မျက်နှာမှာ အေးစက်နေ၏။

"လူသတ်ရင် အသက်နဲ့ ပြန်လျော်ရမယ် "

သူမ၏ ဟန်ပန်မှာ အေးစက်လှပြီး စကားပြောသံမှာလည်း ခက်ထန်လှသည်။

ယနေ့ သူမ လာခဲ့သည်မှာ အောက်အန်ကို သတ်ရန်ပင် ဖြစ်သည်

မည်သို့မျှ လွတ်မြောက်ခွင့် ပေးမည်မဟုတ်ချေ

အားလုံးက ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာစွာဖြင့် နဂါးမင်းသား အောက်အန်ကို သတ်ရန် ဂူဂေဟာအတွင်းသို့ အသီးသီး ဝင်ရောက်သွားကြတော့သည်။

လီယန်ချူမှာလည်း နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါသွားရင်း...

ရင်ထဲတွင် မကောင်းသော နိမိတ်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် အထူးပင် သတိထားနေမိသည်။

"ဒါ... ဒါက တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီပဲ "