အခန်း (၆၂၈-၆၃၀)

Chapter 628: ရွှေရောင်စာမျက်နှာ ပိုင်ဆိုင်သူ

"မြေပြင်နှိမ်နင်း နဂါးလက်သီး... ဒါဟာ နဂါးမျိုးနွယ်စုရဲ့ အကြီးမြတ်ဆုံး သိုင်းပညာရပ် ငါးခုထဲက တစ်ခုဖြစ်ရမယ်"

ရှန်မို၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်တောက်သွားသည်။ ရှိထျန်းဟောက်သည် ဤအကြီးမြတ်ဆုံး နဂါးသိုင်းပညာ ငါးမျိုးကို အသေအချာ ကျင့်ကြံခဲ့ပြီး သူ၏ နဂါးဘိုးဘေးရိုးတွင်းခြင်ဆီနှင့် နဂါးသွေးမျိုးနွယ်ကို အားကိုးကာ နောက်ဆုံးတွင် စစ်မှန်သော နဂါးဓမ္မကျမ်းကို နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ရှန်မိုသာ ဤသိုင်းပညာ ငါးမျိုးစလုံးကို စုဆောင်းနိုင်ပြီး သူ၏ ကောင်းကင်အန်တုနိုင်သော နားလည်နိုင်စွမ်းနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်မည်ဆိုပါက သူသည်လည်း စစ်မှန်သော နဂါးဓမ္မကျမ်းကို နားလည်နိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရှိပေလိမ့်မည်။

"ပြီးတော့ အဲဒီ သူတော်စင်အဆင့် ဆေးလုံး... ရှိထျန်းဟောက်ရဲ့ အစွမ်းနဲ့ဆိုရင်တော့ ဒါကို မရနိုင်ဘူး… ဒါပေမဲ့ ငါ့အတွက်တော့ ဒါဟာ လက်တစ်ကမ်းမှာတင် ရှိနေတာပဲ"

ရှန်မို ခပ်ပါးပါး ပြုံးလိုက်သည်။

လမ်းကြောင်းကို ရွေးချယ်ပြီးနောက် သူသည် မြစိမ်းရောင် နဂါးရတနာလှေကို အရှိန်အကုန်တင်၍ ရှေ့သို့ မောင်းနှင်လိုက်တော့သည်။ ဝိညာဉ်ပင်လယ်ကို ဖြတ်ကျော်ခြင်း စမ်းသပ်မှုကို ပထမဆုံး အောင်မြင်သူသည် အကောင်းဆုံး ဆုလာဘ်ကို ရရှိပေလိမ့်မည်။ မူလကံကြမ္မာအရ ထိုသူမှာ ရှိထျန်းဟောက် ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ ရှန်မိုကသာ ပထမဆုံး ဖြစ်လာပေတော့မည်။ အလယ်အလတ်အဆင့် သူတော်စင်ကိရိယာ ဖြစ်သည့် နဂါးနက်ကတ်ကြေးကို သူကိုယ်တိုင် သိမ်းပိုက်ရယူမည် ဖြစ်၏။

...

ရှန်မိုနှင့် အခြား ရွှေရောင်စာမျက်နှာ ကိုင်ဆောင်ထားသူများ မြစိမ်းရောင် ဂူဗိမာန်အတွင်းသို့ ကြိုတင်ဝင်ရောက်သွားကြပြီးနောက်... အခြားလူအများအပြားလည်း ဂူဗိမာန်ရှိရာသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ သို့သော် ဂူဗိမာန်၏ တံခါးများမှာ တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားဆဲပင်။ အစောပိုင်းက မြင်တွေ့ခဲ့ရသော အလင်းတိုင်ကြီးမှာ လူတွေကို လှည့်စားလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်ပုံရသည်။ ထိပ်သီးအင်အားစု ငါးခုထဲမှ တစ်ခုမျှ ပေါ်မလာကြပေ။ သူတို့ ဤသို့ ဖြစ်လာမည်ကို အစောကတည်းက သိနေကြပုံရသည်။

မကြာမီမှာပင် လူအုပ်ကြား၌ သတင်းတစ်ခု လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ မြစိမ်းရောင် အထွတ်အထိပ်ပညာရှင်သည် တောင်ဘက်ကျွန်းစုတစ်ခွင်တွင် ရွှေရောင်စာမျက်နှာ ကိုးခုကို ဖြန့်ကျက်ထားခဲ့သည်။ ထိုရွှေရောင်စာမျက်နှာကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူများသာ မြစိမ်းရောင် ဂူဗိမာန်အတွင်းသို့ ကြိုတင်ဝင်ရောက်ခွင့် ရရှိမည် ဖြစ်သည်။ ထိုအုပ်စု ဝင်သွားပြီး ရက်အနည်းငယ်အကြာမှ ဂူဗိမာန်မှာ သူ့အလိုလို ပွင့်လာမည်ဖြစ်ပြီး အခြားသူများ ဝင်ရောက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဤသတင်း ပျံ့နှံ့သွားသည့်အခါ ကျန်ရှိနေသော ကျင့်ကြံသူများလည်း နားလည်သွားကြတော့၏။ သူတို့ ဂူဗိမာန် အပြည့်အဝ ပွင့်မည့်ရက်ကို စောင့်ဆိုင်းရင်း လူစုခွဲလိုက်ကြသည်။ သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် အခြားကောလာဟလတစ်ခုလည်း ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြန်၏။ ထိုရွှေရောင်စာမျက်နှာ ကိုးခုမှာ မြစိမ်းရောင် အထွတ်အထိပ်ပညာရှင်၏ အဆင့်မြင့် သူတော်စင်ကိရိယာ ကိုးခုနှင့် တစ်ခုစီ သက်ဆိုင်နေသည်ဟု ဆိုကြသည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ဦးသည် 'နဂါးသင်္ချိုင်း' ဆီသို့ ရောက်ရှိနိုင်ပါက မိမိကိုင်ဆောင်ထားသော ရွှေရောင်စာမျက်နှာကို အသုံးပြု၍ သက်ဆိုင်ရာ အဆင့်မြင့် သူတော်စင်ကိရိယာကို ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

၎င်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကျင့်ကြံသူ အမြောက်အမြား၏ ရင်ထဲတွင် လောဘဇောများ တောက်လောင်လာကြတော့သည်။ သူတော်စင်ကိရိယာများ!

၎င်းတို့မှာ သူတော်စင်ကိရိယာများ ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား!

အဆင့်မြင့်ကို ထားလိုက်ပါဦး... အဆင့်နိမ့် သူတော်စင်ကိရိယာ တစ်ခုရလျှင်ပင် မိမိ၏ အစွမ်းမှာ များစွာ မြင့်တက်သွားပေလိမ့်မည်။ အတော်လေး အစွမ်းထက်သော နိဗ္ဗာန်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ အများအပြားပင်လျှင် အကောင်းဆုံးအနေဖြင့် ကောင်းကင်အဆင့် ဝိညာဉ်လက်နက်များကိုသာ ပိုင်ဆိုင်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူတော်စင်ကိရိယာများက သူတို့ရှေ့တွင် ရှိနေသဖြင့် လိုအင်ဆန္ဒများကို မတွန်းလှန်နိုင်တော့ဘဲ အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ကျင့်ကြံသူ အများအပြားမှာ ရွှေရောင်စာမျက်နှာ ပိုင်ဆိုင်ထားသူများထံမှ ၎င်းတို့ကို မည်သို့ လုယူရမည်နည်းဟု ကြံစည်နေကြတော့၏။ အချို့ကလည်း ရွှေရောင်စာမျက်နှာ ပိုင်ဆိုင်သူများမှာ မည်သူနည်းဟု တိတ်တဆိတ် စုံစမ်းနေကြသည်။

နဂါးပုန်းကျွန်းက သိမ်းပိုက်ထားသော ကျွန်းပေါ်တွင် ဆုန့်ကျန့်ဖေး၊ လျိုယွန်းထျန်း၊ ကျန်းချန်းဟိန်းနှင့် ဝေကျင်းချန်တို့ စုဝေးနေကြသည်။ သူတို့ လေးယောက်မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်နေကြပြီး ဘယ်သူမှ စတင် စကားမပြောကြပေ။ အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် ဆုန့်ကျန့်ဖေးက နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။

"ရှန်မိုပျောက်ကွယ်သွားပြီ… အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က မေးလာရင် သူက သူ့ရဲ့ အစွမ်းမလုံလောက်တာကို သိလို့ မြစိမ်းရောင် ဂူဗိမာန်ထဲ ဝင်ဖို့ လက်လျှော့လိုက်တယ်လို့ပဲ ပြောကြရအောင်"

ကျန်သုံးယောက်မှာလည်း အသာအယာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ကြသည်။ ရှန်မို ဂူဗိမာန်ထဲ ဝင်သွားသည့် ည၏ နောက်တစ်နေ့မှာပင် သူ ပျောက်ဆုံးနေသည်ကို သူတို့ သိရှိခဲ့ကြသည်။ ထွက်ပေါ်နေသော ကောလာဟလ နှစ်ခုလုံးမှာလည်း သူတို့၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ သူတို့မှာ လူအ သမဟုတ်ကြသဖြင့် ရှန်မိုနှင့် ရွှေရောင်စာမျက်နှာတို့အကြား ဆက်နွှယ်မှုကို သဘာဝအတိုင်း တွေးမိသွားကြသည်။ သို့သော် သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးမျှ ရှန်မိုကို သစ္စာဖောက်ရန် စိတ်ကူးမရှိကြပေ။ သူတို့ ရှန်မိုကို မိတ်ဆွေတစ်ဦးအဖြစ် အစောကတည်းက မှတ်ယူထားခဲ့ကြသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် အိမ်ရာဝင်း တံခါးဆီမှ ခေါက်သံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဆုန့်ကျန့်ဖေး၏ စိတ်များ တင်းကျပ်သွားရ၏။

"ဘယ်သူလဲ"

တည်ငြိမ်ပြီး လေးနက်သော အသံတစ်ခုက ပြုံးလျက် ပြန်ထူးသည်။

"ငါပါ... ယင်းထျန်းဟောက်ပါ"

သူတို့ လေးယောက်မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဆုန့်ကျန့်ဖေး ပြုံးလျက်

"ကျွန်းရှင်... အလုပ်တွေ အများကြီး ရှိနေတဲ့ကြားက ဘာကိစ္စများ ရှိလို့ လူကိုယ်တိုင် လာရတာလဲခင်ဗျာ"

ယင်းထျန်းဟောက်မှာ ရယ်မောလျက်

"ဘာလဲ... ငါ လာလို့ မရဘူးလား"

"အဖိုးကြီးဆုန့်... မင်းက ငါ့ကို ဒီအပြင်မှာပဲ စောင့်ခိုင်းထားတော့မှာလား"

ဆုန့်ကျန့်ဖေး ခပ်အမ်းအမ်း ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် လက်ကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းကာ သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် အိမ်ရာဝင်း၏ တားမြစ်ချက်ကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ ထိုအခါမှသာ ယင်းထျန်းဟောက်သည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်လာခဲ့၏။ သူ၏ နောက်တွင် တည်ငြိမ်ပြီး ခန့်ညားသော အရှိန်အဝါရှိသည့် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးလည်း ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာသည်။ လျိုယွန်းထျန်းနှင့် ကျန်သူများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ယင်းထျန်းဟောက် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဪ... အကုန်လုံး ရှိနေကြတာပဲ… အတော်ပဲ"

ဆုန့်ကျန့်ဖေး လက်အုပ်ချီနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ကျွန်းရှင် လူကိုယ်တိုင် လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို သိပါရစေဦး"

ယင်းထျန်းဟောက် ပြုံးလျက်

"မြစိမ်းရောင် ဂူဗိမာန်က မကြာခင် ပွင့်တော့မယ်… အထဲရောက်ရင် ထိခိုက်သေဆုံးတာတွေကတော့ ရှောင်လွှဲလို့ ရမှာမဟုတ်ဘူး"

"ငါက နဂါးပုန်းကျွန်းက ကျင့်ကြံသူတွေကို အရက်နဲ့ လာပြီး နှုတ်ဆက်တာပါ… ဒါဟာ လာဖို့ အကြောင်းပြချက် မလုံလောက်သေးဘူးလား"

သူ ပြောနေစဉ်မှာပင် သူ၏ နောက်မှ ကျင့်ကြံသူများက အရက်အိုးကြီးတစ်လုံးနှင့် ခွက်အချို့ကို ထုတ်ယူလိုက်ကြသည်။

ယင်းထျန်းဟောက် ကိုယ်တိုင်ပင် ခွက်တိုင်းထဲကို အရက်ငှဲ့ပေးလိုက်၏။ သင်းပျံ့လှသော အရက်နံ့များမှာ အိမ်ရာဝန်းတစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

ဝေကျင်းချန် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး

"ရွှေရောင်နေမင်း အရက်လား"

ယင်းထျန်းဟောက် တဟားဟား ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တာပေါ့… ဒီရွှေရောင်နေမင်း အရက်ဟာ ထိပ်တန်းအရက်ပဲ… မြစိမ်းရောင် အထွတ်အထိပ်ပညာရှင် ကိုယ်တိုင်တောင် ချီးကျူးခဲ့ဖူးတာ… ငါ့မှာ ဒါမျိုး အိုးအနည်းငယ်ပဲ ရှိတာပါ… ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ အားလုံးကို လာပြီး နှုတ်ဆက်တဲ့အနေနဲ့ အကုန်ထုတ်ပေးလိုက်တာ"

သူတို့ လေးယောက်မှာ အရက်ခွက်များကို ယူကာ တစ်ကျိုက်တည်းနှင့် ကုန်အောင် သောက်လိုက်ကြသည်။ ပူရှိန်းလှသော ခံစားချက်မှာ လည်ချောင်းမှတစ်ဆင့် ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ ချက်ချင်း စီးဝင်သွား၏။ သာယာလှသော နွေးထွေးမှုမှာ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကျွန်းရှင်"

သူတို့ လေးယောက်လုံး တပြိုင်နက် ပြောလိုက်ကြသည်။

ယင်းထျန်းဟောက်က ထပ်မံ ရယ်မောလိုက်ကာ

"ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး… ငါတို့ အားလုံးဟာ နဂါးပုန်းကျွန်းက ကျင့်ကြံသူတွေပဲ… မြစိမ်းရောင် ဂူဗိမာန်ထဲ ရောက်ရင် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဝိုင်းဝန်း ကူညီကြရမှာပေါ့"

"ကဲ... ငါ သွားတော့မယ်… ရှန်မိုဆိုတဲ့ ကျွန်းအရှင်ငယ်လေးလည်း ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား… သူ့ကိုလည်း အရက်တစ်ခွက် သွားတိုက်လိုက်ဦးမယ်"

ဆုန့်ကျန့်ဖေးနှင့် ကျန်သူများ၏ စိတ်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွားရသည်။

ဆုန့်ကျန့်ဖေး သူတို့ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားသော ဆင်ခြေကို အမြန် ပြောလိုက်၏။

"သူ ထွက်သွားတာ ရက်အနည်းငယ် ရှိပါပြီ… သူ့ရဲ့ စိမ်းလဲ့ကျွန်းကို ပြန်ပြီး ကျင့်ကြံနေတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်" "ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း အပြင်ကို လေ့ကျင့်ဖို့ ထွက်သွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်… သူ့ရဲ့ ပုဂ္ဂလိကကိစ္စဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့လည်း အများကြီး မမေးမိလိုက်ဘူး"

ယင်းထျန်းဟောက်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာမှာ ဘာမှမပြောင်းလဲဘဲ ပြုံးနေဆဲပင်။ "ကောင်းပါပြီ… မြစိမ်းရောင် ဂူဗိမာန်ဆိုတာ တကယ်ပဲ အန္တရာယ်နဲ့ အခွင့်အရေးတွေ ပြည့်နေတာပဲ… တချို့က ရှေ့ဆက်ဖို့ ရွေးချယ်ကြသလို တချို့ကလည်း အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး နောက်ဆုတ်ကြတာဟာ ကိုယ်ပိုင် ရွေးချယ်မှုပါပဲ"

"အားလုံးပဲ... ဂူဗိမာန်ထဲမှာ ပြန်တွေ့ကြမယ်"

ထိုသို့ ဆိုကာ သူ၏ လူယုံနှစ်ဦးနှင့်အတူ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။ အိမ်ရာဝန်း တံခါးမှာ ပြန်လည် ပိတ်သွားခဲ့ပြီ။ လျိုယွန်းထျန်းနှင့် ကျန်းချန်းဟိန်းတို့ မျက်မှောင်ကြုတ်နေကြ၏။

ဝေကျင်းချန် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရင်း

"နှုတ်ဆက်တာလား… သူက တစ်ယောက်ယောက် ပျောက်နေသလားဆိုတာ လာစစ်တာပဲ"

"ငါ့အထင်တော့ ယင်းထျန်းဟောက်က ရှန်မိုကို သံသယ ဝင်နေပြီ"

ဆုန့်ကျန့်ဖေးက အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "သူ့မှာ ခိုင်မာတဲ့ သက်သေ မရှိပါဘူး… အခုချိန်မှာ သံသယအဆင့်ပဲ ရှိပါသေးတယ်"

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် လူအတော်များများက လာပြီး ကြည့်ရုံပဲ လာကြတာလေ… အစွမ်းမရှိလို့ လမ်းခုလတ်ကနေ လက်လျှော့တာဟာ မဆန်းပါဘူး" သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အလေးအနက် ကြည့်လိုက်ရင်း

"ငါ အသေအချာ ပြောထားမယ်… ဘယ်သူမဆို မိတ်ဆွေရှန်မိုကို သစ္စာဖောက်ပြီး ရောင်းစားခဲ့ရင် ငါနဲ့ တွေ့မယ်… ဒါဟာ သိက္ခာတရားရဲ့ အနိမ့်ဆုံး စည်းမျဉ်းပဲ"

လျိုယွန်းထျန်း၊ ကျန်းချန်းဟိန်းနှင့် ဝေကျင်းချန်တို့ အားလုံးမှာလည်း ခိုင်မာစွာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ကြသည်။

...

ခြောက်ရက် ကြာပြီးနောက်။

နားကွဲလုမတတ် ဟိန်းဟောက်သံကြီးက လူတိုင်းကို လန့်နိုးသွားစေသည်။ မရေမတွက်နိုင်သော အလင်းတန်းများမှာ နေမင်းကျွန်း၏ ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ပြည့်နှက်သွား၏။ ထိပ်သီးဂိုဏ်းကြီး ငါးခုနှင့် အဖွဲ့အစည်း အသီးသီးတို့ ရောက်ရှိလာကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့ အံ့ဩသွားရသည်မှာ နေမင်းကျွန်း၏ အလယ်ဗဟိုမှာ ပြိုကျသွားပြီး မည်းနက်နေသော ဂူပေါက်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခြင်းပင်။ ထိုဂူပေါက်ဝတွင် လှိုင်းတွန့်များကဲ့သို့ စီးဆင်းနေသော အပြာရောင် အလင်းဖန်သားပြင်ကြီး တစ်ခု ရှိနေသည်။

"မီးလျှံနဂါးဆောင်က အရင် သွားမယ်"

စစ်မှန်သော နဂါး အောက်ရွှမ်းသည် မီးလျှံနဂါး အတော်များများကို ဦးဆောင်ကာ အပြာရောင် အလင်းဖန်သားပြင်ကို အရင်ဆုံး ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့သည်။ သူတို့မှာ နဂါးမျိုးနွယ်စု ဖြစ်သောကြောင့် မြစိမ်းရောင် ဂူဗိမာန်ထဲသို့ အရင်ဆုံး ဝင်ရောက်ခြင်းမှာ သဘာဝကျလှ၏။ ဘယ်သူမှလည်း သူတို့နှင့် မပြိုင်ဆိုင်ကြပေ။

သူတို့နောက်တွင် ဝမ်ရှန့်သန့်စင်နယ်မြေမှ ကျင့်ကြံသူများ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါသွားကြသည်။ ထို့နောက်တွင် နတ်ဘုရားတံဆိပ်တော်ဂိုဏ်း၊ သွေးနတ်ဘုရား နတ်ဆိုးနန်းတော်နှင့် ရွှေယင်ဂူတို့ ဝင်ရောက်သွားကြလေ၏။ ဤထိပ်သီးဂိုဏ်းကြီး ငါးခု ဝင်သွားပြီးနောက် နဂါးပုန်းကျွန်း၊ နေလဂိုဏ်း၊ ရတနာမဟာမိတ်အဖွဲ့၊ သွေးနေမင်းဓားဂိုဏ်း၊ မိုးကြိုးငါးတန်တောင်ဂိုဏ်းနှင့် ဝါဂွမ်းဝိညာဉ်ဂိုဏ်း တို့ကဲ့သို့ ပထမတန်းစား ဂိုဏ်းများမှ ကျင့်ကြံသူများသည်လည်း မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ အပြာရောင် အလင်းဖန်သားပြင်အတွင်းသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးဝင်သွားကြတော့သည်။

Chapter 629: ပထမဆုံး ဝင်ရောက်သူ

ထိပ်သီးအင်အားစုကြီး ငါးခုစလုံး မြစိမ်းရောင် ဂူဗိမာန်နှင့် ပတ်သက်သော သတင်းအချက်အလက်များကို မီးလျှံနဂါးဆောင်ထံမှ ရရှိထားခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ဂူဗိမာန်အတွင်းရှိ စမ်းသပ်မှု သုံးခု၏ သဘောသဘာဝကိုလည်း အစောကတည်းက သိရှိထားကြပြီး ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ဂူဗိမာန်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သည့်အခါ သူတို့မှာ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း မှောင်မည်းပြီး သက်မဲ့နေသော ဝိညာဉ်ပင်လယ်နှင့်အတူ ပုပ်စော်နံကာ ညှီစို့စို့ ပင်လယ်လေညင်းများက သူတို့ကို တုန်လှုပ်သွားစေဆဲပင်။

တောင်ဘက်ကျွန်းစုတွင် နှစ်ပေါင်းထောင်ချီအောင် အကြီးစား နတ်ဆိုးဘေးဒုက္ခမျိုး မရှိခဲ့သော်လည်း နှစ်ပေါင်းရာချီလျှင် တစ်ကြိမ်စီတော့ အသေးစား ပေါက်ကွဲမှုများ ရှိခဲ့ဖူးသည်။ နယ်မြေကျယ်ဝန်းလှသော ထိပ်သီးအင်အားစု ငါးခုအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အဖြစ်အပျက်မျိုးနှင့် သဘာဝအတိုင်း ကြုံတွေ့ဖူးကြ၏။ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် မြစိမ်းရောင် ဂူဗိမာန်သည် နတ်ဆိုးစွမ်းအားများ၏ ဖျက်ဆီးခြင်းကို ခံထားရကြောင်း သိနိုင်ကြသည်။ ဤသို့ဖြင့် သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် မသက်မသာဖြစ်မှုများ ကြီးထွားလာတော့သည်။

မိုးကြိုးငါးတန်တောင်ဂိုဏ်းကဲ့သို့သော ဂိုဏ်းများမှာမူ မြစိမ်းရောင် ဂူဗိမာန်၏ ကျော်ကြားမှုကိုသာ အားကိုးပြီး ရောက်လာကြခြင်း ဖြစ်၏။ ဤဂူဗိမာန်သည် မူလက နဂါးမျိုးနွယ်စု မျိုးဆက်များအတွက် စမ်းသပ်မှုကွင်းအဖြစ် ဖန်တီးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ကို သူတို့ လုံးဝမသိကြပေ။ အထဲသို့ ရောက်သည့်အခါ မည်းနက်နေသော ပင်လယ်ရေနှင့် ပုပ်စော်နံသော လေညင်းများကို မြင်ရသဖြင့် မြစိမ်းရောင် အထွတ်အထိပ်ပညာရှင်က တမင်တကာ ပုံဖော်ထားခြင်းဟုသာ သူတို့ ထင်မှတ်နေကြသည်။ ပင်လယ်ရေအောက်တွင် သွေးဆာပြီး ကြမ်းတမ်းလှသော ပင်လယ်သားရဲများမှ ဘာမှမသိဘဲ ချဉ်းကပ်လာမည့်သူများကို ချောင်းမြောင်းနေသည်အား လုံးဝ သတိမထားမိကြပေ။

ပထမဆုံး နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည့်အခါတွင်မူ ၎င်းမှာ ပင်လယ်သားရဲများအတွက် သွေးစွန်းသော စားပွဲတော်ကြီး စတင်ခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။

မှန်ပါသည်... ကံကောင်းသော လူနည်းစုမှာမူ ပင်လယ်သားရဲများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းနေစဉ်အတွင်း မြစိမ်းရောင် နဂါးရတနာလှေ တစ်စင်းကို မတော်တဆ ရှာတွေ့ခဲ့ကြပြီး ပင်လယ်ကို ဖြတ်ကျော်ရန် အရှိန်မြှင့်တင်နိုင်ခဲ့ကြ၏။

"တောက်..."

ရှိထျန်းဟောက်က ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး နီရဲသော အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သူ၏နောက်ကွယ်မှ မီးလျှံများကို ပေါက်ကွဲစေလျက် အရှိန်မြှင့် ထွက်ပြေးနေသည်။ သူ၏နောက်တွင် သွားပြန်ငါးမန်း တစ်ကောင်မှ မနားတမ်း လိုက်လံ အမဲလိုက်နေ၏။

ကျွန်းငယ်လေးတစ်ခုကို ဖြတ်သွားစဉ် ရှိထျန်းဟောက် အလျင်အမြန် ဆင်းသက်လိုက်သည်။ ထိုသွားပြန်ငါးမန်းမှာ ပင်လယ်သားရဲ ဖြစ်သဖြင့် ကုန်းပေါ်သို့ မတက်နိုင်ပေ။ ကျွန်းကို အကြိမ်အနည်းငယ် ပတ်ပြီးနောက်တွင်မူ သူ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ ရှိထျန်းဟောက်မှာ ကျွန်းကို အကဲခတ်ကြည့်ပြီး ငါးမန်းထွက်သွားသည်နှင့် သူလည်း အမြန်ဆုံး ထွက်ခွါခဲ့၏။ သို့သော် သူ၏ ရင်ထဲတွင် အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ဗလာဖြစ်နေသလို ခံစားနေရပြီး တစ်ခုခုကို လွဲချော်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ဤကျွန်းငယ်လေးတွင် မူလက မြစိမ်းရောင် နဂါးရတနာလှေ တစ်စင်း ရှိနေခဲ့သည်ကို သူ လုံးဝမသိပေ။ ယခုမူ ထိုလှေကို ရှန်မိုက သိမ်းပိုက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင် ရှန်မိုမှာ ကမ်းခြေတစ်ခုပေါ်၌ ရပ်နေသည်။ မူလက ဝိညာဉ်ပင်လယ်ကို ဖြတ်ကျော်ရန် သုံးလေးရက်သာ ကြာမည်ဟု သူ ခန့်မှန်းခဲ့သော်လည်း ဂူဗိမာန်အတွင်း နတ်ဆိုးစွမ်းအားများ ကူးစက်ခံထားရသည့် အတိုင်းအတာကို သူ လျှော့တွက်ခဲ့မိသည်။ ဝိညာဉ်ပင်လယ်၏ အလယ်ဗဟိုဒေသကို ဖြတ်သန်းစဉ် ရေပြင်မှာ အလွန်နက်ရှိုင်းလှပြီး ပင်လယ်သားရဲများမှာလည်း အလွန်တရာ ကြီးမားလှသည်။ ရှန်မိုသည် အတောင် တစ်သောင်းကျော်အထိ ရှည်လျားသော ကြောက်မက်ဖွယ် သားရဲကြီးများနှင့် အကြိမ်အနည်းငယ် ဆုံခဲ့ရသည်။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ် မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ဓမ္မအမှတ်အသား ၉၀ ကျော်အထိ ရှိနေ၏။ ထိုကဲ့သို့သော ပင်လယ်သားရဲများသည် ဓမ္မအမှတ်အသား ၉၀ ရှိသည့် နိဗ္ဗာန်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများနှင့် ယှဉ်နိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်ကြသည်။ သူသည်လည်း ၎င်းတို့ကို သဘာဝအတိုင်းတော့ ယှဉ်နိုင်စွမ်း မရှိပေ။ ထိုသားရဲကြီးများသည် ကြီးမားပြီး အားသန်ရုံသာမက အံ့ဩစရာကောင်းသော ဇီဝစွမ်းအားများကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ကြသည်။ သူတို့ကို အလွယ်တကူ သတ်၍ မရနိုင်ပေ။

ရှန်မိုမှာ ထိုကဲ့သို့သော သတ္တဝါများနှင့် တိုက်ခိုက်ပြီး အချိန်ဖြုန်းရန် အစီအစဉ် မရှိပေ။ သူသည် သွေးစွမ်းအားကို အသုံးပြုကာ မြစိမ်းရောင် နဂါးရတနာလှေ၏ ဖုံးကွယ်ခြင်း လုပ်ဆောင်ချက်ကို အသက်သွင်းပြီး သူတို့နှင့် ဝေးရာမှ ပတ်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ဖုံးကွယ်ထားစဉ်အတွင်း လှေ၏ အရှိန်မှာ သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားခဲ့၏။

ထို့အပြင် ရှန်မိုသည် နတ်ဆိုးကျောက်သား မိကျောင်းများ၏ အသိုက်ဆီသို့ တမင်တကာ လမ်းကြောင်းလွှဲသွားခဲ့ပြီး အကုန်အစင် သုတ်သင်ခဲ့သည်။ သူ ထိုအသိုက်တစ်ခုလုံးကို အနှံ့အပြား ရှာဖွေခဲ့ရာ ပထမဦးစွာ သူတော်စင်အဆင့် သိုင်းပညာဖြစ်သော မြေပြင်နှိမ်နင်း နဂါးလက်သီးပါဝင်သည့် နဂါးမျိုးနွယ်စု ကျောက်စာချပ်ကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ ထို့နောက် အသိုက်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် ဆေးလုံးအိုးတစ်လုံးကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ အထဲတွင် အလယ်အလတ်အဆင့် သူတော်စင်ဆေးလုံး သုံးလုံး ဖြစ်သော သူတော်စင်အာဟာရဖြည့် ဆေးလုံးများ ပါရှိနေ၏။ ဤဆေးလုံးများသည် သူတော်စင်အဆင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို မြှင့်တင်ရန်အတွက် လိုအပ်သော ဆေးလုံးများထဲမှ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ရှန်မို ယခင်က နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းပင်လယ်တွင် ရရှိခဲ့ဖူးသော ဟင်းလင်းပြင် သူတော်စင်ဆေးလုံးထက်ပင် ပို၍ ထိရောက်မှု ရှိသည်။ ဤအဖြစ်အပျက်များကြောင့် ရှန်မိုမှာ အချိန်အနည်းငယ် ကြန့်ကြာသွားခဲ့ပြီး ဝိညာဉ်ပင်လယ်၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ ရောက်ရန် ခြောက်ရက်တိတိ ကြာသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေ၏။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ငါ ကမ်းပေါ်ကို ရောက်လာပြီပဲ… မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်း ငါဟာ ဝိညာဉ်ပင်လယ် စမ်းသပ်မှုကို ပထမဆုံး အောင်မြင်သူ ဖြစ်ရမယ်"

ရှန်မို ပြုံးလိုက်သည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်။

ရှန်မို ထိုနေရာတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေလိုက်သည်။ မကြာမီ ချက်ချင်းပင် ကောင်းကင်ယံမှ မြစိမ်းရောင် အလင်းတန်းကြီး တစ်ခု ကျဆင်းလာပြီး သူ့ကို ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။ ဤစူးရှတောက်ပလှသော မြစိမ်းရောင် အလင်းတိုင်ကြီးမှာ ကောင်းကင်ယံထဲသို့ မိုင် တစ်သိန်း အထိ ထိုးတက်သွားသည်။ ဝိညာဉ်ပင်လယ်၏ အစပြုရာ ကမ်းခြေတွင် ရပ်နေသော ကျင့်ကြံသူများပင် ထိုအလင်းတန်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်ကြသည်။ သူတို့ထဲမှ အများစုမှာ ဘာဖြစ်သွားမှန်း မသိဘဲ မှင်တက်နေကြ၏။

မြစိမ်းရောင် ဂူဗိမာန်ထဲ မဝင်ခင်မှာလည်း မြစိမ်းရောင် အလင်းတန်း ရှိခဲ့သည်။ အခု အထဲရောက်မှလည်း မြစိမ်းရောင် အလင်းတန်းက ထပ်ပေါ်လာပြန်ပြီ။ သူတို့များ အလကား ဝင်လာခဲ့မိတာလား။

ထိပ်သီးအင်အားစု ငါးခုမှ ကျင့်ကြံသူများသာလျှင် ထိုမြစိမ်းရောင် အလင်းတိုင်က ဘာကို ဆိုလိုသည်ကို နားလည်ကြသည်။

ဝိညာဉ်ပင်လယ် အတွင်း၌။

အောက်ဆန်း၊ အောက်ရွှမ်းနှင့် အခြားနဂါးမျိုးနွယ်စုဝင်များ ဆွံ့အသွားကြသည်။ အောက်ဆန်းမှ အကျယ်ကြီး ကျိန်ဆဲလိုက်၏။

"တောက်... ငါ သိသားပဲ… ငါ့ကံက တကယ် ညံ့တာပဲ… ပထမနေရာကို တစ်ယောက်ယောက်က လုသွားပြီ" ယင်းစန်းဟွာသည် မြစိမ်းရောင် အလင်းတိုင်ကို ကြည့်ရင်း နောင်တရဟန်ဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ ယွဲ့ရှင်းလူကမူ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စဉ်းစားနေ၏။

သူ မြစိမ်းရောင် နဂါးရတနာလှေကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး လေအဟုန်ကို စီးကာ လာခဲ့သော်လည်း ဘယ်သူက သူ့ထက်စောပြီး ရောက်သွားသလဲဆိုသည်ကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။

ဆင့်ပိုင်ကမူ ပင်လယ်ပြင်ထက်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေရင်း အလင်းတိုင်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။ သူသည် နတ်ဆိုးများ၏ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှုကို နှိမ်နင်းရန်သာ လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ မြစိမ်းရောင် ဂူဗိမာန်အတွင်းရှိ ရတနာများမှာ ရလျှင်လည်း ကောင်းသည်၊ မရလျှင်လည်း ကိစ္စမရှိပေ။

ထိုအချိန်တွင် ရှိထျန်းဟောက်မှာ လမ်းခုလတ်၌ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ခြေထောက်အောက်တွင်လည်း မြစိမ်းရောင် နဂါးရတနာလှေ တစ်စင်း ရှိနေသည်။ သို့သော် ၎င်းမှာ မပျက်မစီးဘဲ ရှိနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ တစ်ကိုယ်လုံး ပျက်စီးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ မူလက ဤလှေသည်လည်း အခြားလှေများကဲ့သို့ပင် ဂူဗိမာန်၏ ရတနာအလင်းတန်းဖြင့် ကာကွယ်ခြင်း ခံထားရသဖြင့် နတ်ဆိုးစွမ်းအားများ၏ ကူးစက်မှုကို ခံရခြင်း မရှိပေ။ သို့သော် ၎င်း၏ အစီအရင်တွင် ချို့ယွင်းချက်အချို့ ရှိနေခဲ့ခြင်းနှင့် အချိန်ကြာမြင့်လာခြင်းတို့ကြောင့် အစီအရင်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပျက်စီးလာခဲ့ပြီး နတ်ဆိုးစွမ်းအားများ စိမ့်ဝင်ခွင့် ပေးလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် မြစိမ်းရောင် နဂါးရတနာလှေ ၂၀ ထဲတွင် တစ်စင်းတည်းသော ကူးစက်ခံလိုက်ရသည့် လှေ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ထိုသို့ ညစ်ညမ်းသွားသော်ငြား ၎င်း၏ လုပ်ဆောင်ချက်များမှာ မပျက်စီးသေးပေ။ အခြားလှေများလောက် မကောင်းသော်လည်း ကိုယ်တိုင် ပြေးရသည်ထက်မူ များစွာ သာလွန်လှသည်။ ဤပျက်စီးနေသော မြစိမ်းရောင် နဂါးရတနာလှေဖြင့် ရှိထျန်းဟောက်တစ်ယောက် ရေဝဲကြီးများစွာကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ပြီး ပို၍ပင် မြန်မြန် ဆက်သွားနိုင်ခဲ့သည်။ လမ်းတွင် သူ မီးလျှံနဂါးတစ်ကောင်ကို အဝေးမှ လှမ်းမြင်လိုက်ရပြီး ၎င်းမှာ မီးလျှံနဂါးဆောင်မှ စစ်မှန်သော နဂါးတစ်ကောင် ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

သူ ယုံကြည်ချက်များ ပြည့်နှက်နေ၏။ စစ်မှန်သော နဂါးတစ်ကောင်ပင် သူ၏ နောက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။ သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ဝိညာဉ်ပင်လယ် စမ်းသပ်မှုကို ပထမဆုံး အောင်မြင်သူ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မူလက ယုံကြည်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် အခုတော့... ရှိထျန်းဟောက်သည် အဝေးမှ မြစိမ်းရောင် အလင်းတိုင်ကြီးကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် အေးစက်သွားရ၏။

သူ ပထမရရန် အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်လိုက်ရပြီ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

"တောက်... ဘယ်သူက ငါ့ထက် အရင် ရောက်သွားတာလဲ"

"ဝိညာဉ်ပင်လယ် စမ်းသပ်မှုကို ပထမဆုံး အောင်မြင်တဲ့သူက သူတော်စင်ကိရိယာတွေထဲကနေ ကြိုက်တဲ့ တစ်ခုကို ရွေးလို့ ရတာလေ… အဲဒါ ငါ့ရဲ့ ကံကြမ္မာ ဖြစ်သင့်တာ"

ရှိထျန်းဟောက်သည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်သည်။ လက်သည်းများက လက်ဖဝါးထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်သွားသည့် နာကျင်မှုကပင် သူ့ကို လက်လွှတ်လိုက်အောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

...

ထိုအချိန်တွင် ရှန်မို၏ အသိစိတ်မှာ ထူးဆန်းပြီး နက်ရှိုင်းသော ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုဒေသမှာ မြစိမ်းရောင် အလင်းတန်းများ လွှမ်းခြုံနေပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ကြွယ်ဝလှသည်။ ၎င်းမှာ သူ ယခင်က အသိစိတ်ဖြင့် ဝင်ရောက်ခဲ့ဖူးသော ကောင်းကင်ဓမ္မ ဘဏ္ဍာတိုက် နှင့် အတော်လေး ဆင်တူလှသည်။

"ပစ္စည်းတွေက ဘယ်မှာလဲ"

ရှန်မို ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် သူ၏ ရှေ့ရှိ မြစိမ်းရောင် အလင်းတန်းများမှာ ဒီရေကဲ့သို့ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလာသည်။

ဝူး— ဝူး— ဝူး—

ခဏချင်းမှာပင် တောက်ပနေသော အလင်းလုံးပေါင်း ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ သူ၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။ အလင်းလုံး တစ်ခုချင်းစီမှာ မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပနေကြ၏။ ထိုအထဲတွင် သူတော်စင်ကိရိယာများ ရှိနေကြသည်။

ဓား၊ လှံ၊ သန်လျက်၊ ပုဆိန်၊ ဒုတ်၊ ချိတ်— အမျိုးအစားပေါင်း စုံလင်လှသည်။

ရှန်မို၏ ၎င်းတို့ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်စိထောင့်မှ မည်းနက်နေသော နဂါးပုံသဏ္ဌာန် ကတ်ကြေးကြီး တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အကြည့်မှာ ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်သွားတော့သည်။ ဘာမှ တွေဝေမနေတော့ဘဲ သူ ထိုနဂါးနက်ကတ်ကြေးကြီးကို ရွေးချယ်လိုက်၏။

ကျန်သည့် အရာများမှာ အဆင့်နိမ့် သူတော်စင်ကိရိယာများသာ ဖြစ်ကြပြီး၊ ဤနဂါးနက်ကတ်ကြေးကြီး တစ်ခုတည်းသာလျှင် အလယ်အလတ်အဆင့် သူတော်စင်ကိရိယာ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ ၎င်းကို စစ်မှန်သော နဂါးတစ်ကောင်၏ လက်သည်းအစုံဖြင့် သွန်းလုပ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး အတုမရှိသော တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား ရှိကာ အခြားသူတော်စင်ကိရိယာများကို ဖျက်ဆီးရာတွင် အထူးပင် ကျွမ်းကျင်လှသည်။ ၎င်းမှာ အလယ်အလတ်အဆင့် သူတော်စင်ကိရိယာမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း အဆင့်မြင့် သူတော်စင်ကိရိယာများနှင့်ပင် ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

Chapter 630: ဒုတိယပွဲ

ဝူး—

မည်းနက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ရှန်မိုဆီသို့ ဒလဟော ပြေးဝင်လာသည်။ သူ ဗီဇအရပင် လက်ကိုဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး အရာတစ်ခုကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်မိ၏။ ထိုအခါ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အလင်းတန်းများမှာ ရုတ်တရက် ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားတော့သည်။ သူ အံ့ဩသွားရသည်မှာ သူသည် ဝိညာဉ်ပင်လယ်၏ ကမ်းခြေတွင် ရပ်မြဲအတိုင်း ရပ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုမူ သူ၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် အရာတစ်ခု ရှိနေလေပြီ။ ၎င်းမှာ ထူးဆန်းသော ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသည့် မည်းနက်နေသော ကတ်ကြေးကြီး တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ ဓားသွားများမှာ လောကတွင် အမာဆုံးသော အရာဝတ္ထုများကိုပင် ဖြတ်တောက်နိုင်စွမ်း ရှိပုံရပြီး အလွန်ပင် ထက်မြက်လှသည်။ လက်ကိုင်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး မည်းနက်နေသော စစ်မှန်သော နဂါးနှစ်ကောင်နှင့် တူနေကာ နိမိတ်မကောင်းသော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ သေးငယ်ပြီး စိပ်နေသော အကြေးခွံများကိုပင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့နေရ၏။

ရှန်မိုသည် ကမ္ဘာမြေအဆင့် ဝိညာဉ်ကိရိယာတစ်ခုကို အမှတ်မထင် ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ခံစစ်သုံး ဒိုင်းငယ်လေးတစ်ခုပင်။

ထို့နောက် သူ နဂါးနက်ကတ်ကြေးဖြင့် ထိုဒိုင်းကို အသာအယာ ညှပ်လိုက်၏။ ထိုအခါ စူးရှသော အက်ကွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဒိုင်းငယ်လေးမှာ စက္ကူတစ်ရွက်ကဲ့သို့ အလွယ်တကူပင် နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားတော့သည်။ သံမဏိကို ရွှံ့နွံကဲ့သို့ ဖြတ်တောက်နိုင်သော ၎င်း၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ ရှန်မိုကိုပင် အံ့အားသင့်သွားစေသည်။

"ငါ ဒါကို သန့်စင်တာ၊ ပြုစုပျိုးထောင်တာမျိုးတောင် မလုပ်ရသေးဘူး… နဂါးနက်ကတ်ကြေးက ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်နေပြီပဲ"

"ငါသာ ဒါကို သန့်စင်ပြီး ပြုစုပျိုးထောင်ပြီးသွားရင် သူတော်စင်အဆင့်အောက်က ဘယ်အရာကိုမဆို အလွယ်တကူ ဖြတ်တောက်နိုင်လိမ့်မယ်"

"အဆင့်နိမ့် သူတော်စင်ကိရိယာတွေ… ဖြစ်နိုင်ရင် အလယ်အလတ်အဆင့် တချို့တောင်မှ ဒါကို တောင့်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ရှန်မို သဘောကျစွာဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းငြိမ့်မိသည်။

နဂါးနက်ကတ်ကြေးက ဒိုင်းကို ဖြတ်လိုက်သည့်အခါ ဝိညာဉ်အလင်းတန်း အနည်းငယ်မှာ ကတ်ကြေးအတွင်းသို့ ချက်ချင်း စုပ်ယူခံလိုက်ရသည်ကိုလည်း သူ သတိပြုမိလိုက်၏။ ဒိုင်းကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ အပြင်ပန်းမှာ မပြောင်းလဲသော်လည်း ၎င်းအတွင်းရှိ မှိန်ဖျော့ဖျော့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ နဂါးနက်ကတ်ကြေးသည် ကြီးမားသော ဖျက်ဆီးအား ရှိရုံတင်မကဘဲ ပျက်စီးသွားသော ကိရိယာများမှ ဝိညာဉ်အနှစ်သာရများကိုလည်း စုပ်ယူနိုင်ပုံရသည်။ ဤအတိုင်းဆိုလျှင် ရှန်မိုအနေဖြင့် လက်နက်ဝိညာဉ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာရန် သားရဲဝိညာဉ်များကို ကျွေးမွေးနေရန်ပင် မလိုတော့ပေ။ နဂါးနက်ကတ်ကြေးတွင် ကိုယ်ပိုင်ဝိညာဉ် မွေးဖွားလာရန်မှာ အချိန်ပိုင်း ကိစ္စသာ ဖြစ်ပေတော့မည်။ ပြင်ပဝိညာဉ်များကို လက်နက်ဝိညာဉ်အဖြစ် အသုံးပြုခြင်းမှာ ဘယ်သောအခါမှ အပြည့်အဝ နာခံမှု မရှိပေ။ လက်နက်ဍ ကိုယ်ပိုင်ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှ မွေးဖွားလာသော ဝိညာဉ်သာလျှင် အစွမ်းကုန် တစ်သားတည်း ဖြစ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"အရမ်း အစွမ်းထက်တာပဲ... သခင်… ကျေးဇူးပြုပြီး အဲဒါကြီးကို ကျွန်တော့်အပေါ်တော့ မသုံးပါနဲ့နော်" ထိုက်အာ ပေါ်လာပြီး ဝမ်းနည်းပက်လက်နှင့် ပြောရှာသည်။ ရှန်မိုမှာ ရိုးရိုးလေးပင် ပြုံးပြလိုက်၏။

"အဲဒီနေ့ ရောက်မလာပါစေနဲ့လို့ပဲ ဆုတောင်းလိုက်ပါ" ထိုက်အာ ထိတ်လန့်သွားပြီး ထိုက်ယီချပ်ဝတ်တန်ဆာ အတွင်းသို့ အမြန် ပြန်ဝင်သွားတော့သည်။

"အခုက ဒါကို သန့်စင်နေရမယ့် အချိန်မဟုတ်သေးဘူး… ငါ ဒုတိယမြောက် စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်အောင် လုပ်ရဦးမယ်" ရှန်မိုသည် နဂါးနက်ကတ်ကြေးကို သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ သူတော်စင်ကိရိယာများကို ပြုစုပျိုးထောင်ရန်အတွက် များပြားလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားနှင့် သွေးအနှစ်သာရများ လိုအပ်သည်။ ၎င်းတို့ကို ကြာကြာ ပြုစုပျိုးထောင်လေလေ ကိုင်ဆောင်သူနှင့် ပို၍ ရင်းနှီးလေလေ ဖြစ်သည်။ နှောင်ကြိုး ခိုင်မာလေလေ ၎င်းတို့မှာ ပို၍ သဘာဝကျကျနှင့် တိကျစွာ လှုပ်ရှားနိုင်လေလေ ဖြစ်၏။ အကယ်၍ လုံးဝ မပြုစုပျိုးထောင်ထားပါက သူတော်စင်ကိရိယာ၏ အစွမ်းမှာ ၅၀ ရာခိုင်နှုန်း သို့မဟုတ် ၆၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့်သာ ထွက်ပေါ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သိုင်းပညာရပ်များကိုသာ အားကိုးခြင်းက ပို၍ကောင်းပေမည်။

"ဆက်သွားရအောင်"

ရှန်မိုသည် အားပါသော ခြေလှမ်းကျယ်ကြီးများဖြင့် ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လွတ်မြောက်ခြင်း အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူသည် အတောင် တစ်ထောင် အကွာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ကြည့်နေသူများအတွက်မူ အလင်းတန်း အနည်းငယ်ကိုသာ မြင်တွေ့ရပြီး ရှန်မို၏ ပုံရိပ်မှာ မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် သူ၏ ရှေ့၌ ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော တံတားကြီးတစ်စင်း ပေါ်လာ၏။ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ရှန်မိုသည် အောက်ခြေမမြင်ရသော ချောက်နက်ကြီးတစ်ခုကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။ ဝိညာဉ်ကိုပင် ခဲသွားစေနိုင်သော အေးစက်လှသည့် လေအေးများမှာ အထက်သို့ လွင့်တက်နေကြ၏။ တံတားတစ်ခုလုံးကို ကျောက်စိမ်းဖြူများဖြင့် တည်ဆောက်ထားပြီး အနက်ရောင် ကြိုးများဖြင့် ချည်နှောင်ထားသည်။ ထိုကျောက်စိမ်းဖြူမှာ ဝိညာဉ်ချမ်းစိမ့် ကျောက်စိမ်းဟု လူသိများပြီး ၎င်း၏ အေးစက်သော အရှိန်အဝါမှာ ခန္ဓာကိုယ်ကို မထိခိုက်စေဘဲ ဝိညာဉ်ကို တိုက်ရိုက် ထိခိုက်စေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်းနှင့် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ထိတွေ့နေခြင်းက ဝိညာဉ်ကို များစွာ သန်မာစေနိုင်သည်။ အနက်ရောင်ကြိုးများကိုမူ ဝိညာဉ်နှောင်ကြိုးဟု ခေါ်ပြီး ဝိညာဉ်သရဲသစ်ပင်များ၏ အခေါက်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ထိရုံမျှဖြင့် ဝိညာဉ်ကို အချိန်အတော်ကြာအောင် ထုံထိုင်းသွားစေနိုင်သည်။ ၎င်းက အာရုံစူးစိုက်ရန် သို့မဟုတ် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း စဉ်းစားရန် မဖြစ်နိုင်အောင် လုပ်ဆောင်ပေးသည်။

ကျောက်စိမ်းတံတားကို ဝိညာဉ်ချမ်းစိမ့်ကျောက်စိမ်းနှင့် ဝိညာဉ်နှောင်ကြိုးများဖြင့် တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ရှင်းလင်းလှ၏။ ၎င်းမှာ စမ်းသပ်သူ၏ ဝိညာဉ်ကို သွေးစုပ်ရန် ပုံဖော်ရန် ဒီဇိုင်းထုတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ နဂါးမျိုးနွယ်စုများသည် သန်မာသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သိုင်းပညာများ ရှိကြသော်လည်း သူတို့၏ တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်မှာ ဝိညာဉ် ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ မြစိမ်းရောင် အထွတ်အထိပ်ပညာရှင်သည် နဂါးမျိုးဆက်များကို လမ်းပြရန်နှင့် စိန်ခေါ်ရန်အတွက် ဤစမ်းသပ်မှုကို ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဤစမ်းသပ်မှုမှာ ရှန်မိုအတွက်မူ စိန်ခေါ်မှု အစစ်အမှန် မဟုတ်ပေ။ သူသည် ဘဝနှစ်ခုကို ဖြတ်သန်းခဲ့သူဖြစ်သဖြင့် သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ သာမန်ကျင့်ကြံသူများထက် များစွာ ပို၍ သန်မာပြီးသား ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူ ရွေးချယ်ခဲ့သော ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းကြောင်းတိုင်းမှာ အခက်ခဲဆုံး၊ အနာကျင်ဆုံးနှင့် အစွမ်းအထက်ဆုံး လမ်းကြောင်းများသာ ဖြစ်သည်။ သူ၏ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာမှုနှင့် ဝိညာဉ်၏ သန့်စင်မှုမှာ တူညီသော အဆင့်ရှိ အခြားသူများထက် များစွာ သာလွန်လှသည်။

ဘယ်လိုမှ တွေဝေမနေဘဲ ရှန်မို ကျောက်စိမ်းတံတားပေါ်သို့ လှမ်းတက်လိုက်သည်။ တံတားပေါ်သို့ လှမ်းနင်းလိုက်သည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သူ အာရုံခံမိလိုက်သည်။ တံတားပေါ် မတက်ခင်က တံတားမှာ အနံ ငါးတောင် နှင့် အလျား တစ်ထောင်သာ ရှိပုံရသည်။ သို့သော် ထိုပေါ်သို့ နင်းလိုက်သည့်အခါ ဘေးနှစ်ဖက်မှာ အဆုံးမရှိ ဆန့်ထွက်သွားတော့သည်။ ရှေ့ဘက်ရှိ အဆုံးသတ်မှာလည်း အလွန်အမင်း ဝေးကွာသွားပြီး ဘယ်တော့မှ ရောက်နိုင်မည်မဟုတ်သလို ဖြစ်သွားသည်။

ရှန်မို မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။ သေးငယ်ပုံရသော တံတားတစ်စင်းမှာ အမှန်တကယ်တော့ ဟင်းလင်းပြင် ပုံပျက်ခြင်း စွမ်းအားများ ပါဝင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ အပြင်ဘက်မှ ကြည့်လျှင် သာမန် တည်ဆောက်ပုံဟု ထင်ရသော်လည်း အတွင်း၌မူ ၎င်းကို အဆပေါင်းများစွာ ချဲ့ထွင်ထားသည်။ အကြောင်းရင်းမှာ နဂါးမျိုးနွယ်စုများ၏ အရွယ်အစားကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ နိဗ္ဗာန်အဆင့်ရှိ စစ်မှန်သော နဂါးတစ်ကောင်သည် ၎င်း၏ ပုံစံအစစ်ကို ဖော်လိုက်ပါက အနည်းဆုံး အတောင် သုံးရာခန့် ရှည်လျားသည်။ ထိုကဲ့သို့သော အရွယ်အစားရှိသည့် သတ္တဝါများ တံတားပေါ် လျှောက်နိုင်ရန်အတွက် ၎င်းကို ကျယ်အောင်နှင့် ရှည်အောင် လုပ်ထားရန် သဘာဝအတိုင်း လိုအပ်ပေမည်။

ရှည်လျားသော ကျောက်စိမ်းတံတားမှာ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုများအတွက်လည်း မဆိုးလှပေ။ သူတို့သည်လည်း သူတို့၏ ပုံစံအစစ်များကို ဖော်နိုင်ကြသည်။ သို့သော် ၎င်းမှာ လူသားကျင့်ကြံသူများအတွက်မူ ပြင်းထန်သော စိန်ခေါ်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။ နဂါးများ၊ နတ်ဆိုးများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ခန္ဓာကိုယ် အရွယ်အစားမှာ များစွာ သေးငယ်လှသဖြင့် ဤဝိညာဉ်သွေးစုပ်သော စမ်းသပ်မှုတွင် သူတို့ ပို၍ ဒုက္ခရောက်ကြရမည် ဖြစ်သည်။

ရှန်မိုသည် တံတား၏ ဟင်းလင်းပြင် ပုံပျက်ခြင်းကို အနည်းငယ်မျှသာ အံ့ဩလိုက်ပြီးနောက် ရှေ့သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။ ပထမဆုံး အတောင်တစ်ထောင်အတွင်း သူ၏ ဝိညာဉ်၌ ဘာနာကျင်မှုကိုမျှ မခံစားရပေ။ ထိုအမှတ်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီးမှသာ စူးစူးရှရှ ခံစားချက် အနည်းငယ် စတင် ခံစားရသည်။ သို့သော် ရှန်မို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းနေခဲ့သည်။

သူ ရှေ့သို့ တိုးသွားနေစဉ် ကျောက်စိမ်းတံတား၏ အစွန်းသို့ လူအချို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ပထမဆုံး ရောက်လာသူမှာ ယင်းစန်းဟွာ ဖြစ်၏။

သူသည်လည်း မြစိမ်းရောင် နဂါးရတနာလှေ တစ်စင်းကို ရရှိခဲ့သဖြင့် ရှန်မိုပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် ဤနေရာသို့ ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အဆင့်နိမ့် သူတော်စင်ကိရိယာတစ်ခုကို ရရှိပြီးနောက် သူ ဒုတိယမြောက် စမ်းသပ်မှုကို စတင်ရန် တံတားဆီသို့ ချက်ချင်း လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ရှေ့မှာ ရှိနေတာပဲ" ယင်းစန်းဟွာ တံတားပေါ်သို့ လှမ်းတက်လိုက်သည်နှင့် အဝေးရှိ ပုံရိပ်တစ်ခုကို ချက်ချင်း မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုသူမှာ မည်သူနည်းဆိုသည်ကို သူ မသိသော်လည်း ဝိညာဉ်ပင်လယ် စမ်းသပ်မှုကို ပထမဆုံး အောင်မြင်သူ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။ ယင်းစန်းဟွာ၏ ရင်ထဲတွင် သိလိုစိတ်များ တိုးလာ၏။ အခြားသူများအားလုံးကို ဘယ်သူက ကျော်တက်သွားသလဲဆိုသည်ကို သူ တကယ် သိချင်မိသည်။ ပုံရည်အရဆိုလျှင် သူ သိထားသော ထင်ရှားသည့် ပါရမီရှင်များထဲမှ မည်သူနှင့်မျှ မတူပေ။

သူမ၏ နောက်တွင် ယွဲ့ရှင်းလူ၊ ရှိထျန်းဟောက်၊ အောက်ဆန်းနှင့် အခြားသူများမှာလည်း တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ရောက်လာကြပြီး ကျောက်စိမ်းတံတားပေါ်သို့ လှမ်းတက်လိုက်ကြသည်။ ယွဲ့ရှင်းလူ၊ အောက်ဆန်းတို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ရှိထျန်းဟောက်မှာ လူသိမများသေးသူ တစ်ဦး ဖြစ်နေဆဲပင်။ ယွဲ့ရှင်းလောင်နှင့် အောက်ဆန်း နှစ်ယောက်လုံးက သူ့ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ အထူးသဖြင့် ဤလူမှာ နိဗ္ဗာန်အဆင့်သို့ အသစ်စက်စက် ရောက်ရှိလာသူ တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်ကို သူတို့ သတိပြုမိလိုက်၏။ ထို့ကြောင့် သူ့ကို ပို၍ လေးစားသော အကြည့်ဖြင့် မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။ ဤကဲ့သို့သော ကျင့်ကြံမှု အဆင့်ဖြင့် ဝိညာဉ်ပင်လယ်ကို အစောဆုံး ဖြတ်ကျော်နိုင်သူများထဲတွင် ပါဝင်နေခြင်းမှာ ထူးခြားလှသည်။ သူ့တွင် ဝှက်ဖဲတစ်ခု ရှိနေခြင်း သို့မဟုတ် ထူးခြားသော ကံကောင်းမှုများ ရှိနေခြင်း တစ်ခုခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သူသည် သာမန်လူတစ်ဦး မဟုတ်သည်မှာ သေချာ၏။

ရှိထျန်းဟောက်မှာ ယွဲ့ရှင်းလူနှင့် အောက်ဆန်းတို့အား အလွန်ပင် ရိုးသားသော အမူအရာဖြင့် လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည်လည်း ကျောက်စိမ်းတံတားပေါ်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့၏။

သူတို့သည်လည်း အဝေးရှိ ပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ပြီး အလွန်အံ့ဩသွားကြရသည်။

"ဘာလို့ ယင်းစန်းဟွာရဲ့ ရှေ့မှာ တစ်ယောက်ယောက် ရောက်နေရတာလဲ"

"သူက ဝိညာဉ်ပင်လယ် စမ်းသပ်မှုကို ပထမဆုံး အောင်မြင်သူလို့ ငါ ထင်နေတာ"

အောက်ဆန်းမှ သူ၏ လက်သည်းဖြင့် ခေါင်းကို ကုပ်လိုက်သည်။

ရှိထျန်းဟောက်သည် ရှေ့က ပုံရိပ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ထူးဆန်းသော ရင်းနှီးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် သူ၏ ဘဝတွင် လူပေါင်းများစွာနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ဖူးသဖြင့် လောလောဆယ်တွင် မည်သူဖြစ်နိုင်သည်ကို မစဉ်းစားနိုင်သေးပေ။

"ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ ဆက်ကြည့်ကြတာပေါ့" "ဒီကျောက်စိမ်းတံတားပေါ်မှာ ဝှက်ထားတဲ့ ရတနာတစ်ခု ရှိတယ်… ရှေ့ကလူက လျှောက်သွားနေရင်တောင် အဲဒါကို သူ ရမှာမဟုတ်ဘူး… အဲဒါ ဘယ်မှာလဲဆိုတာ ငါတစ်ယောက်ပဲ သိတာ"

ရှိထျန်းဟောက်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။