အခန်း (၅၁-၅၂)
Vol. 6 Ch. 51-52
အခန်း ၅၁။ လောကသခင်အားခုံး လာရောက်လည်ပတ်ခြင်း
“ဒါက...”
ဆူးလီသည် သူ၏ ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း အခြေအနေမှ နိုးထလာခဲ့သည်။ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း တိုးတက်လာမှုကြောင့် အံ့အားသင့်ရသည့် ခံစားချက်ကို အပြည့်အဝ မခံစားရသေးမီမှာပင် ဟွေရှင်းသည် ရေကန်ထဲ၌ လူတစ်ရပ်စာကျော်ရှည်သော ငွေရောင်ငါးကြီးတစ်ကောင်၏ အမြီးကို ဖမ်းဆွဲကာ နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်မှ အရုပ်လေးတစ်ရုပ်အလား လူးလွန့်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
“အမျိုးသမီးတပည့်နှစ်ယောက်လောက် ခေါ်ပြီး ဟွေရှင်းကို ဆေးတောင် ပြန်ပို့ခိုင်းလိုက်ပါ”
လင်းရီက ပြောလိုက်သည်။
“အမိန့်အတိုင်းပါ”
ဆူးလီက သတင်းစကားပါးရန် ကျောက်စိမ်းစာလိပ်တစ်ခုကို အမြန် ထုတ်ယူလိုက်သည်။
ရေထဲတွင်မူ ဟွေရှင်းသည် ငွေရောင်ငါးကြီး၏ ခါချမှုကြောင့် ပြုတ်ကျသွားပြီးနောက် ရေကန်ထဲရှိ ငါးများကို စိတ်မဝင်စားတော့ဘဲ ကမ်းစပ်ရှိ ကြိုးကြာငှက်များကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
“ဝုန်း”
ဟွေရှင်းသည် မီးတောက်ကိုနင်းကာ ကြိုးကြာငှက်များရှိရာသို့ တိုက်ရိုက် ပျံသန်းသွားတော့သည်။ ရေစပ်တွင် အေးအေးလူလူ လမ်းလျှောက်နေကြသော ကြိုးကြာငှက်များမှာ လန့်ဖျပ်သွားကြပြီး ချက်ချင်းပင် သူတို့၏ တောင်ပံများကို ခတ်ကာ ပျံသန်းထွက်ပြေးကြလေသည်။
သို့သော်လည်း ဟွေရှင်းက သူတို့ကို အလွတ်မပေးဘဲ ပြင်းပြင်းထန်ထန် လိုက်လံ ဖမ်းဆီးတော့သည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ငှက်မွေးများ နေရာအနှံ့ ပြန့်ကျဲသွားခဲ့၏။
ခဏအကြာတွင် ဟွေရှင်းသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်ကာ ကြိုးကြာငှက်များ၏ အမွေးများကို ရိုက်ချလိုက်၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ရေကန်ထဲသို့ ဆင်းကာ ငါးများကို ဖမ်းဆီးလိုက်ဖြင့် ရေကန်ရေများကို ဖရိုဖရဲ ဖြစ်စေခဲ့သည်။
လင်းရီနှင့် ဆူးလီတို့မှာမူ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့်သာ ကြည့်နေနိုင်တော့သည်။
“တောင်သခင်”
မကြာမီမှာပင် ဝိုင်တောင်၏ အထွေထွေကိစ္စရပ်များခန်းမမှ အမျိုးသမီးတပည့်နှစ်ဦး ရောက်လာကြသည်။ သူတို့က ဦးညွှတ်နေစဉ်မှာပင် ရေကန်ထဲ၌ ရေကစားနေသော ဟွေရှင်းကို ဇဝေဇဝါဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြ၏။
“ဟွေရှင်း မနာကျင်စေနဲ့နော်၊ သတိထားဦး”
လင်းရီက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ချီသန့်စင်ခြင်းပဉ္စမအဆင့်ရှိသော အမျိုးသမီးတပည့်နှစ်ဦးသည် ချက်ချင်းပင် ရေကန်ထဲသို့ ပျံသန်းသွားကြသည်။
ထိုအမျိုးသမီးတပည့်နှစ်ဦး၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ ဟွေရှင်းနှင့် တူညီပြီး တိုက်ခိုက်ရေး အတွေ့အကြုံလည်း မဆိုးလှသော်လည်း ဟွေရှင်းကို မနှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့ကြချေ။ ထို့အပြင် ဟွေရှင်း၏ လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်းကိုပင် ခံလိုက်ရပေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ဝိုင်တောင် အထွေထွေကိစ္စရပ်များခန်းမမှ ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့်ရှိ အမျိုးသမီးတပည့်ငါးဦး စေလွှတ်လိုက်ရမှသာ ဟွေရှင်းကို မနည်း ဖိနှိပ်ထားနိုင်ခဲ့သည်။
“ဘာလုပ်နေကြတာလဲ”
“ငါ ဆော့ချင်သေးတယ်”
ဟွေရှင်းသည် အမျိုးသမီးတပည့်ငါးဦး၏ ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်မှုကို ခံထားရသော်လည်း သူမ၏ အတွင်းမှ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ စွမ်းအားများမှာ အဆက်မပြတ် တုန်ခါနေပြီး လိမ့်ဆင်းလာသော မီးတောက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ထိုတပည့်ငါးဦးကို ချွေးများပြန်သွားစေခဲ့သည်။
“ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ”
ကဲ့ချင်သည် ဆူညံသံကို ကြားပြီးနောက် ရောက်လာခဲ့ကာ လင်းရီကို စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်ခံထားရသော ဟွေရှင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါက ငါ့ရဲ့ ရှက်ကြောက်တတ်ပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ တပည့်လေး တကယ်ကော ဟုတ်သေးရဲ့လား” ဟု သူ တွေးမိလိုက်သည်။
“သူမက ဝိုင်တစ်ခွက်လေး သောက်လိုက်တာနဲ့ ဒီလိုဖြစ်သွားတာပဲလား”
“တကယ် တစ်ခွက်တည်းသောက်တာပါ”
လင်းရီက အပြစ်ကင်းစင်သော အမူအရာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ဝိုင်တစ်ခွက်တည်း ဟုတ်လား”
ကဲ့ချင်၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားခဲ့သည်။ သူက အမြန် ရှေ့သို့ လှမ်းတက်သွားပြီး ဟွေရှင်းကို ခေါ်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။ ဟွေရှင်းကို ဖိနှိပ်ထားသော အမျိုးသမီးတပည့် ငါးဦးသည် ကဲ့ချင် ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့၏ သတိထားမှုကို လျှော့ချလိုက်ကြ၏။
“မုတ်ဆိတ်မွေးကြီး”
“အရမ်းဖြူတဲ့မုတ်ဆိတ်မွေးကြီးပဲ”
သို့သော် ထိုသို့ အနည်းငယ် လျှော့ချလိုက်သည်နှင့် ဟွေရှင်းမှာ ရုန်းထွက်သွားခဲ့သည်။ ဟွေရှင်းသည် ကဲ့ချင်၏ မုတ်ဆိတ်မွေးကို သူမ၏ ကျောက်စိမ်းလက်ကလေးဖြင့် ဖမ်းဆွဲကာ ဆွဲဆောင့်လိုက်တော့သည်။
“အား... နာတယ်ကွ...”
“ဖြည်းဖြည်း... ဖြည်းဖြည်းလုပ်ပါ...”
ကဲ့ချင်မှာ နာကျင်လွန်းသဖြင့် မျက်နှာရှုံ့မဲ့သွားပြီး သူ့ခေါင်းမှာ စောင်းသွားကာ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အောက်သို့ ကိုင်းကျသွားခဲ့ရပြီး အခက်တွေ့နေခဲ့၏။
အကယ်၍ သူ ဘာမှမလုပ်ပါက သူ၏ လှပသော မုတ်ဆိတ်မွေးများ ဆုံးရှုံးသွားမည်ကို စိုးရိမ်ရပေသည်။ အကယ်၍ သူ တစ်ခုခု တုံ့ပြန်လိုက်ပါကလည်း ဟွေရှင်းကို နာကျင်စေမိမည်ကို စိုးရိမ်ရပြန်သည်။
“ဘုတ်”
နောက်ဆုံးတွင် ဟွေရှင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အရက်စွမ်းအင်များ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေး ယိမ်းထိုးသွားပြီး နောက်တစ်ကြိမ် သတိလစ်သွားတော့သည်။
“အား...”
သို့သော် ဟွေရှင်း လဲကျသွားသည်နှင့်အတူ ကဲ့ချင်၏ ဆွဲခံထားရသော မုတ်ဆိတ်မွေး အစုကြီးတစ်ခုမှာ ပြတ်ထွက်သွားခဲ့တော့သည်။
ကဲ့ချင်မှာ နှလုံးနာကျင်စွာဖြင့် လင်းရီကို စိုက်ကြည့်ကာ ပါးစပ်ကို ပူဖောင်းအလား မှုတ်ထားလိုက်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် အထွေထွေကိစ္စရပ်များ ခန်းမမှ အမျိုးသမီးတပည့်ငါးဦးက ဟွေရှင်းကို သယ်ဆောင်ကာ ကဲ့ချင်၏ စောင့်ကြပ်မှုဖြင့် ဆေးတောင်သို့ ပြန်သွားခဲ့ကြသည်။
“တကယ်ကို အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ ချီပါလား”
လူတိုင်း ထွက်သွားသည်နှင့် လင်းရီသည် သူ့လက်ဖဝါးကို လှန်လိုက်ရာ အနက်ရောင် စွမ်းအားဘောလုံးတစ်ခု သူ၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုစွမ်းအားမှာ မင်ရည်အလား မည်းနက်နေပြီး ၎င်းအတွင်း၌ ဆိုးယုတ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေခဲ့၏။ လင်းရီ၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင်ရှိနေစဉ်ပင် ၎င်းမှာ ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားနေသည့်အလား မယဉ်ပါးနိုင်သေးချေ။
ဤသည်မှာ လင်းရီက ခရမ်းရွှေရောင် ဘူးသီးခြောက်ကို အသုံးပြု၍ ဟွေရှင်းထံမှ ထုတ်ယူထားသော စွမ်းအားပင် ဖြစ်ပေသည်။ ဝိုင်သောက်ပြီးနောက် ဟွေရှင်း ရမ်းကားသွားရခြင်း၏ အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ ဤ အနက်ရောင်စွမ်းအားကြောင့်ပင်ဖြစ်၏။
“တကယ်လို့ ငါသာ ဒီလိုစွမ်းအားမျိုးကို ဝိုင်ထဲကို ထည့်နိုင်မယ်ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ ဝိုင်တောင်က နောက်ထပ် တောင်ကာကွယ်ရေးဝိုင် တစ်မျိုးကို သေချာပေါက် ထုတ်လုပ်နိုင်မှာပဲ”
ခေတ္တမျှ ကြည့်ရှုစစ်ဆေးပြီးနောက် လင်းရီသည် ထိုစွမ်းအားကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။
လင်းရီသည် ဝိုင်တောင်၏ ဝိုင်မြည်းစမ်းပွဲအတွက် လိုအပ်သော ဝိုင်များကို ပြင်ဆင်ပြီးဖြစ်၏။ နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း လင်းရီသည် တောင်အသီးသီးသို့ သွားလာခြင်း သို့မဟုတ် သူ၏ အင်မော်တယ်လိုဏ်ဂူအတွင်း၌ ကျင့်ကြံကာ ဟွေရှင်းထံမှ ရရှိသော အနက်ရောင်စွမ်းအားကို သုတေသနပြုခြင်းတို့ကိုသာ ပြုလုပ်နေခဲ့သည်။
ဤကာလအတွင်း လင်းရီသည် လက်နက်တောင်သို့ အကြိမ်အနည်းငယ် ထပ်သွားခဲ့သေး၏။ ဝိုင်လက်နက် အသုတ်တစ်သုတ်ကို လက်နက်တောင်အား အထူးတလည် သန့်စင်ခိုင်းခဲ့သည်။
ဝိုင်တောင်၏ ဝိုင်မြည်းစမ်းပွဲဆိုသည်မှာ ဝိုင်တောင်အတွက် ခမ်းနားသော ပွဲတော်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ လင်းရီ သန့်စင်ထားသော မှန်ကျောက်ဘူးနှင့် မှန်ကျောက်ခွက်တို့ကိုသာ အသုံးပြုခြင်းမှာ လုံးဝ မလုံလောက်ကြောင်း ရှင်းလင်းလှပေသည်။ ထို့ကြောင့် လက်နက်တောင်က သဘာဝကျကျပင် ကူညီပေးရမည် ဖြစ်၏။
လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က လင်းရီသည် တာအိုသိုလှောင်ရာ စာအုပ်တောင်သို့ အကြိမ်အနည်းငယ် သွားခဲ့သော်လည်း ကျိုးယွင်ကို မတွေ့ခဲ့ရချေ။
“ဆရာကျိုးယွင်က ငါ့ကို ရှောင်နေတယ်၊ တစ်ခုခုများ ဖြစ်နေလားမသိဘူး”
လင်းရီသည် ကျိုးယွင်၏ ရှောင်ဖယ်နေမှုအပေါ် စိုးရိမ်ပူပန်နေပြီး ကျိုးယွင်မှာ အဆိုးမြင်အတွေးများ ဝင်နေမည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။ သို့သော် ဝိုင်တောင် ပွဲတော်ကြီး နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ လင်းရီလည်း အလုပ်များလာခဲ့၏။
အခြားသော အဆင့်လွန်အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းလေးခု၊ ထိပ်တန်းဂိုဏ်းတစ်ဆယ့်နှစ်ခုနှင့် နဝမအဆင့်ဂိုဏ်း ခုနစ်ဆယ့်နှစ်ခုတို့ကို အားလုံး ဖိတ်ကြားထားပြီးဖြစ်သည်။ အချို့သော ဂိုဏ်းများအတွက် တပည့်များသာ လာရောက်ကြသဖြင့် လင်းရီ ကိုယ်တိုင် ထွက်တွေ့ရန် မလိုအပ်ချေ။ သို့သော် အချို့သော ဂိုဏ်းများအတွက်မူ သူတို့၏ စေတနာကို ပြသရန်အတွက် ဂိုဏ်းချုပ်ကိုယ်တိုင် လာရောက်ကြပေသည်။ ထိုသူများကိုမူ လင်းရီ ကိုယ်တိုင် ဧည့်ခံရမည် ဖြစ်၏။
ဂိုဏ်းချုပ်ကိုယ်တိုင် လာရောက်ကြသူများမှာ အများအားဖြင့် နဝမအဆင့်ဂိုဏ်းများမှ ဖြစ်ကြသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဤလူများသည် ဝိုင်တောင်တွင် မတည်းခိုကြဘဲ လည်ပတ်ပြီးနောက် သူတို့၏ မိတ်ဆွေဟောင်းများရှိရာ တောင်တစ်ရာသို့သာ သွားရောက်ကြပေသည်။ အကယ်၍ ထိုသို့မဟုတ်ပါက လင်းရီမှာ ပို၍ပင် အလုပ်များရမည်ဖြစ်၏။
“ဒီလောက်များတဲ့ တာအိုဝတ်ရုံတွေကို ငါ အကုန်လုံး စမ်းဝတ်ကြည့်ဖို့ အချိန်ဘယ်လောက်တောင် ယူရမှာလဲ”
ဧည့်သည် နောက်ထပ်တစ်သုတ်ကို လိုက်ပို့ပြီးနောက် လင်းရီသည် သူ၏ အရှေ့ရှိ တာအိုဝတ်ရုံ သေတ္တာများကို ကြည့်ကာ ခေါင်းကိုက်သွားရသည်။
“တောင်သခင်”
“မနက်ဖြန်က ဝိုင်မြည်းစမ်းပွဲတင် မဟုတ်ဘူး၊ တောင်သခင်ရဲ့ နန်းတက်ပွဲ အခမ်းအနားလည်း ဖြစ်တယ်လေ”
“ဒါက ဂိုဏ်းရဲ့ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ ဝိုင်တောင်ရဲ့ ဩဇာအာဏာနဲ့ သက်ဆိုင်နေတာဆိုတော့ တောင်သခင်ရဲ့ အဝတ်အစားက သဘာဝကျကျ ပေါ့ပေါ့တန်တန်လုပ်လို့ မရဘူးလေ”
“ပြီးတော့ တာလော့တောင်တစ်ရာမှာရှိတဲ့ တောင်တိုင်းမှာ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် တာအိုဝတ်ရုံ ပုံစံတွေရှိကြတယ်”
“ဒီတာအိုဝတ်ရုံတွေရဲ့ ပုံစံကတောင်သခင်ရဲ့ အကြိုက်နဲ့ ကိုက်ညီဖို့ သဘာဝကျကျ လိုအပ်တာပေါ့”
အထွေထွေကိစ္စရပ်များ ခန်းမမှ အမျိုးသမီးတပည့်အချို့မှာ တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် တောင်သခင်မှာလည်း ခေါင်းကိုက်စရာ ကိစ္စများရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။
“စုစုပေါင်း သေတ္တာဘယ်လောက်ရှိတာလဲ”
လင်းရီ၏ မျက်နှာမှာ ညှိုးကျသွားသည်။
“တောင်သခင်ရဲ့ တာအိုဝတ်ရုံတွေက သာမန်ပစ္စည်းတွေ မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲဒါတွေက အခြေခံအားဖြင့် လက်နက်တောင်က လက်နက်သန့်စင် ထားတာပါ”
“လက်နက်တောင်က စုစုပေါင်း သေတ္တာနှစ်ဆယ့်ခုနစ်လုံး ပို့ပေးထားပါတယ်၊ တာအိုဝတ်ရုံ အစုံပေါင်း လေးရာ့ငါးဆယ့်ခုနစ်စုံ ပါဝင်ပါတယ်”
“တောင်သခင်က လေးဆယ့်ရှစ်စုံပဲ စမ်းဝတ်ကြည့်ရသေးတာပါ၊ အကုန်လုံး စမ်းဝတ်ကြည့်ဖို့ဆိုရင် အများကြီး လိုပါသေးတယ်”
အထွေထွေကိစ္စရပ်များခန်းမမှ အမျိုးသမီးတပည့်က ပါးစပ်ကို အုပ်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။ လင်းရီမှာ ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွားခဲ့သော်လည်း ဤကိစ္စမှ ရှောင်လွှဲရန် မည်သည့် အကြောင်းပြချက် ရှာရမည်ကို တွေးတောနေခဲ့၏။
“လန်ခဲဘုရားကျောင်း၊ လောကသခင်အားခုံးက ဂုဏ်ပြုဖို့ ရောက်လာပါတယ်”
လင်းရီ ခေါင်းကိုက်နေဆဲမှာပင် အဝေးမှ ဆူးလီ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ တောင်တစ်ရာ မှ တောင်သခင်များ အားလုံးသည် ဝိုင်တောင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။
“လောကသခင်အားခုံး သူ ကိုယ်တိုင် လာတာလား”
ဖာတောင်သခင်မှလွဲ၍ တောင်တစ်ရာမှ တောင်သခင်များ အားလုံးသည် အံ့အားသင့်သွားကြ၏။ ယေဘုယျအားဖြင့် တောင်သခင်တစ်ဦး၏ နန်းတက်ပွဲ အခမ်းအနားအတွက် အဆင့်လွန်အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲတစ်ဦးကို စေလွှတ်ခြင်းက လုံလောက်ပေသည်။ ယခုကဲ့သို့ အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ကိုယ်တိုင် လာရောက်ခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်၏။
၎င်းကို ကြားသောအခါ လင်းရီ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး အမြန်ပင် “အားလုံးပဲ... သွားလို့ ရပါပြီ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“အမိန့်အတိုင်းပါ”
လန်ခဲဘုရားကျောင်းမှ လောကသခင် ကိုယ်တိုင်ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ အထွေထွေကိစ္စရပ်များ ခန်းမမှ တပည့်များမှာ သဘာဝကျကျ ဆက်မပြောရဲတော့ချေ။
“ဪ... ပြီးတော့ ကျန်တဲ့ အဝတ်အစားတွေကို စမ်းဝတ်ကြည့်စရာ မလိုတော့ဘူး”
“ငါ အခုဝတ်ထားတဲ့အရောင်နဲ့ ပုံစံတူတဲ့ အစုံနည်းနည်းလောက်ကိုပဲ ရွေးလိုက်တော့”
“ဒီတောင်သခင်က လောကသခင်အားခုံးနဲ့ ဗုဒ္ဒတရားတေယ်တွေကို လေ့လာဖို့ လိုသေးတယ်” လင်းရီက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“အမိန့်အတိုင်းပါ”
၎င်းကို ကြားသောအခါ အထွေထွေကိစ္စရပ်များခန်းမမှ တပည့်များက အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ ကျင့်ကြံသူများသည် ကျင့်ကြံခြင်းကိုသာ ဦးစားပေးသင့်သည် မဟုတ်လော။
ယင်းကိုမြင်သောအခါ လင်းရီသည် တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် ထရပ်ကာ သူ့ကို သွားကြိုဆိုလိုက်တော့သည်။
အခန်း ၅၂။ ဒီအဆင့်မြင့်ပွဲမှာ တာလော့အရှင်သခင်က အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်ထားတယ်
တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ စင်္ကြံရှည်တစ်လျှောက်တွင် ဆူးလီသည် လူနှစ်ဦးကို လမ်းပြခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ လမ်းပြလာသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ လောကသခင်အားခုံးပင် ဖြစ်ပေသည်။ လောကသခင်အားခုံး၏ နောက်တွင် လူငယ်ကိုရင်လေးတစ်ပါးလည်း ပါလာခဲ့၏။
ကိုရင်လေးမှာ အသက်မကြီးသေးဘဲ အနီရောင်နှုတ်ခမ်းများနှင့် အဖြူရောင် သွားများရှိကာ သူ၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားတွင် အနီရောင် ဗုဒ္ဓတံဆိပ်တစ်ခုရှိနေသဖြင့် သူ့ကို ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး အန္တရာယ်များသည့် အသွင်ကို ဆောင်စေပေသည်။
“တကယ်ကို လှပတဲ့ကိုရင်လေးပဲ”
လင်းရီက ကိုရင်လေးကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး သူ့နှလုံးသားထဲတွင် ချီးကျူးလိုက်မိသည်။
လှပသည်။
မှန်ပေသည်။ ထိုစကားလုံးနှစ်လုံးက သူ၏ အရှေ့ရှိ ကိုရင်လေးနှင့် အလွန် သင့်လျော်သည်ဟု လင်းရီ ယုံကြည်ပေသည်။
“တကယ့်ကို ခန့်ညားတဲ့လူပဲ”
လင်းရီက ကိုရင်လေးကို အကဲခတ်လိုက်သလို ကိုရင်လေးကလည်း လင်းရီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့၏ အကြည့်များ ဆုံတွေ့သွားချိန်တွင် ကိုရင်လေးသည်လည်း အတွင်းစိတ်ထဲ၌ အံ့ဩချီးကျူးသွားခဲ့၏။
“ဂျူနီယာလင်းရီက လောကသခင်အားခုံးကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်”
လင်းရီက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ ပုံရိပ်လင်းလက်သွားကာ သူတို့နှစ်ဦး၏ အရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“တောင်သခင်လင်းက ယဉ်ကျေးလွန်းနေပါပြီ”
“ဒီရဟန်းအိုကြီးအားခုံးက တောင်သခင်လင်းကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်”
လောကသခင်အားခုံးက လက်အုပ်ချီကာ ပြုံးလျက် ပြန်လည် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
လောကသခင်အားခုံး၏ နောက်မှ လိုက်ပါလာသော ကိုရင်လေးကလည်း ဦးညွှတ် နှုတ်ဆက်လိုက်၏။
“လောကသခင်... သူက ဘယ်သူများလဲလို့ မေးလို့ရမလား”
လင်းရီက ကိုရင်လေးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
ဤကိုရင်လေးမှာ သာမန်မဟုတ်ချေ။ အခြေတည် တတိယအဆင့် အလွှာဆယ့်သုံးပြီးပြည့်စုံခြင်းဖြစ်၏။
ဤမျှငယ်ရွယ်သောအရွယ်ဖြင့် ဤနယ်ပယ်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်ရန်မှာ သူ၏ ပါရမီသည် လုံးဝကို ပြိုင်ဘက်ကင်းနေမည်မှာ သေချာပေသည်။
“ကျဲစဲ့... တောင်သခင်လင်းကို မြန်မြန် နှုတ်ဆက်လိုက်လေ”
လောကသခင်အားခုံးက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
ကျဲစဲ့။
ဤအခိုက်အတန့်တွင် အသွားအလာရှိနေသော ဝိုင်တောင် တပည့်များသည် ထိုစကားလုံးနှစ်လုံးကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အားလုံးပင် ထူးဆန်းသော အပြုံးများကို ပြသလိုက်ကြ၏။
“ဒီကိုရင်လေးကျဲစဲ့က တောင်သခင်လင်းကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်”
ကျဲစဲ့က ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး သူ၏အမူအရာကို မပြောင်းလဲဘဲ လင်းရီကို ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
“ရုပ်သည် အချည်းနှီးနှင့် မခြားနား၊ အချည်းနှီးသည်လည်း ရုပ်နှင့်မခြားနား”
“မဟာကမ္ဘာ ပေါင်းတစ်ထောင်မှာ အရာအားလုံးက အချည်းနှီးပဲ၊ အရာအားလုံးကရုပ်ပဲ။ ဆရာတော်ကျဲစဲ့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်က ကောင်းကင်ယံလောက် မြင့်မားတာပဲ” လင်းရီက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
ကျဲစဲ့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တောက်ပသော အလင်းရောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားခဲ့သည်။ လင်းရီက စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် သူ၏ ဗုဒ္ဓဘွဲ့အမည်၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖော်ထုတ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ချေ။
သူ့ဆရာက ဝိုင်တောင်၏ ဝိုင်မြည်းစမ်းပွဲကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လာရောက်ပြီး လင်းရီအား လန်ခဲဘုရားကျောင်း၏ ကျောင်းတော်ပြင်ပ ဗုဒ္ဓတပည့် ဖြစ်လာစေရန် အတင်းအကျပ် ကြိုးစားနေခြင်းမှာ အံ့သြဖွယ်ရာ မဟုတ်တော့ချေ။
“ဆရာတော်နှစ်ပါး... ကျေးဇူးပြုပြီး ကြွပါ”
လင်းရီက ဘေးသို့ ဖယ်ပေးကာ သူတို့နှစ်ဦးကို ဧည့်ခံခန်းမအတွင်းသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။
“တာလော့ဂိုဏ်းချုပ် ရောက်လာပါပြီ”
သူတို့သုံးဦး ဧည့်ခံခန်းမအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားချိန်မှာပင် ဆူးလီ၏ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသော အသံကို အဝေးမှ ထပ်မံ ကြားလိုက်ရပြန်သည်။ လင်းရီ၏ နှလုံးသားက လှုပ်ခတ်သွားပြီး ခန်းမဆောင်အပြင်ဘက်သို့ အမြန် ထွက်လာခဲ့၏။
အဝေးမှ တိမ်တိုက်တစ်ခုပေါ်တွင် ချဉ်းကပ်လာသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျက်သရေရှိပြီး သိမ်မွေ့ကာ သူရဲကောင်းဆန်ပြီး ခွန်အားကြီးမားလှပေသည်။
တစ်ဖက်လူ၏ ရောင်ဝါမှာ သေမျိုးများကို အလွန်အမင်း ကျော်လွန်လွန်းနေခဲ့၏။
(ယခုမှစ၍ လောကီကို သေမျိုး/ ဝိညာဉ်နယ်မြေကို ဝိညာဉ်ကုန်းမြေလို့ ပြောင်းသုံးပါမယ်)
သူ့ဆံပင်ဖြူများမှာ နှင်းများအလား ဖြူဖွေးကြည်လင်တောက်ပနေပြီး သူ၏ရုပ်ခန္ဓာမှာ ခန့်ညားထည်ဝါကာ သူ၏ အမူအကျင့်မှာလည်း ပြိုင်ဘက်ကင်းလှပေသည်။ သူ ပေါ်လာသည်နှင့် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်းရှိသော အင်မော်တယ်တောင် တစ်လုံးအလား ဖြစ်နေခဲ့သည်။
တာလော့ဂိုဏ်းချုပ်။
သူသည် ဤခေတ်၏ ပြိုင်ဘက်ကင်း အထွတ်အထိပ် ကျင့်ကြံသူအဖြစ် အားလုံးက အသိအမှတ်ပြုထားသူ ဖြစ်ပေသည်။
အထွတ်အထိပ်ပြိုင်ဘက်ကင်း အဆင့်သတ်မှတ်ချက်၏ နံပါတ်တစ်။
အထွတ်အထိပ် ပြိုင်ဘက်ကင်း အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ဆိုတာဘာလဲ။ ၎င်းမှာ သူ၏ မျိုးဆက်တွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး မည်သူကမျှ သူ့ကို မယှဉ်ပြိုင်နိုင်ခြင်းကို ဆိုလိုပေသည်။
တာလော့ဂိုဏ်းချုပ်သည် အနှစ်သုံးထောင်တိုင်အောင် တိုက်ခိုက်ခြင်း မရှိခဲ့သော်လည်း မည်သူကမျှ တာလော့ဂိုဏ်းချုပ်၏ အထွတ်အထိပ် ပြိုင်ဘက်ကင်း နာမည်ကို တုန်လှုပ်အောင် လုပ်နိုင်သည်ဟု မပြောရဲကြချေ။
“တပည့်လင်းရီက ဂိုဏ်းချုပ်ကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်”
လင်းရီက အမြန် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
“အားခုံး”
“ကျဲစဲ့က တာလော့ဂိုဏ်းချုပ်ကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်”
“ကျွန်တောိတို့က တာလော့ဂိုဏ်းချုပ်ကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်”
မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း တာလော့တောင်တစ်ရာရှိ ကျင့်ကြံသူအားလုံးသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြောဆိုလိုက်ကြရာ သူတို့၏ အသံများမှာ နေနှင့် လကိုပင် တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။
တောင်တစ်ရာ တောင်သခင်များ။ ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ အစွမ်းထက် ကျင့်ကြံသူများ။ အားလုံးသည် အမှန်တကယ် အထွတ်အထိပ်ကျင့်ကြံသူဖြစ်သော တာလော့ဂိုဏ်းချုပ်ကို အဝေးမှနေ၍ လေးစားအားကျမှုများဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြ၏။
“ယဉ်ကျေးနေဖို့ မလိုပါဘူး”
တာလော့ဂိုဏ်းချုပ်က သူ့လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖိချလိုက်ရာ အစွမ်းထက် ကျင့်ကြံသူ အများအပြားမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း နောက်ဆုတ်သွားခဲ့ရသည်။ သူသည် ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းလိုက်ရာ မြေပြင်ကို လက်မအနည်းငယ်အထိ ကျုံ့သွားစေသည့်အလား သို့မဟုတ် ကြယ်များရွေ့လျားကာ အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားသည့်အလား လင်းရီ၏ အရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။
“မင်း အရမ်းတော်တယ်”
တာလော့ဂိုဏ်းချုပ်က လင်းရီကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ရာ သူ့အပြုံးမှာ နွေဦးလေပြေအလား နွေးထွေးနေခဲ့သည်။
“ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ ချီးကျူးမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
လင်းရီက တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“ကောင်းတယ်”
“အရမ်းကောင်းတယ်”
“မင်းဆီမှာ လူငယ်တစ်ယောက်ရှိသင့်တဲ့ တက်ကြွမှုတွေ ရှိနေတာပဲ”
“ငါတို့မျိုးဆက် ကျင့်ကြံသူတွေဟာ ထက်မြက်ပြီး အရာအားလုံးကို ဖယ်ရှားပစ်နိုင်သလို ထိုက်တောင်ကြီးလို တည်ငြိမ်ပြီး ချောက်နက်ကြီးလို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်စွမ်းလည်း ရှိရမယ်”
“မင်းအတွက်ကြောင့် အဲဒီကောင်မလေးက ကျူးယန်ရဲ့ ဆံပင်တွေကို ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ ခုတ်ဖြတ်ဖို့ လုပ်ခဲ့တာ မဆန်းပါဘူး”
တာလော့ ဂိုဏ်းချုပ်သည် လင်းရီအပေါ် သူ၏ သဘောကျမှုကို ဖုံးကွယ်မထားခဲ့ချေ။ တာလော့ဂိုဏ်းချုပ် ပြောသော ကောင်မလေးမှာ သဘာဝကျကျပင် ဖာတောင်သခင်ကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ တာလော့တွင် တာလော့ဂိုဏ်းချုပ် တစ်ဦးတည်းသာလျှင် ဖာတောင်သခင်ကို ကောင်မလေးဟု ခေါ်ဝံ့သူ ဖြစ်ပေသည်။
“ဪ... အကြီးအကဲကျူးယန်ရဲ့ ဆံပင်တွေကို ခုတ်ဖြတ်ခဲ့တာ ဆရာဘိုးဘေးကိုး”
လင်းရီက ချက်ချင်း နားလည်သွားခဲ့သည်။ ကျူးမိသားစု သားအဖနှစ်ယောက် ဖာတောင်သခင်ကို မြင်သောအခါ ကြောင်ကို မြင်သော ကြွက်များအလား ဖြစ်နေကြသည်မှာ မဆန်းတော့ချေ။
“မင်းက အဲဒီကောင်မလေးကို ဆရာဘိုးဘေးလို့ ခေါ်မှတော့ နောက်ဆိုရင် ငါ့ကို ဂိုဏ်းချုပ်လို့ မခေါ်နဲ့တော့”
တာလော့ဂိုဏ်းချုပ်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆို ကျွန်တော် ဘယ်လိုခေါ်ရမလဲ”
လင်းရီက ကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်သွားသည်။
“ငါ့ကို ဘိုးဘေးလို့ ခေါ်လိုက်”
တာလော့ဂိုဏ်းချုပ်၏ နှုတ်ခမ်းများ ကွေးတက်သွားခဲ့သည်။
“ဘိုးဘေးဟုတ်လား”
လင်းရီသည် တာလော့ ဂိုဏ်းချုပ်ကို ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။
“တောင်သခင်လင်း”
“ဖာတောင်သခင်ကလည်း အရင်တုန်းက အတွင်းစည်းတပည့်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးပြီး တာလော့ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ တိုက်ရိုက် လက်အောက်မှာ ရှိခဲ့တာလေ”
လောကသခင်အားခုံးက ပြုံးလျက် ရှင်းပြလိုက်သည်။
လင်းရီ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး အမြန် ဦးညွှတ်လိုက်ကာ “တပည့်လင်းရီ က ဘိုးဘေးကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“ဆုချရမယ် ဟားဟား…”
တာလော့ဂိုဏ်းချုပ်သည် ၎င်းကို ကြားသောအခါ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ တံဆိပ်တုံးကြီးတစ်ခု ပျံထွက်လာပြီး လင်းရီ၏ အရှေ့သို့ ကျရောက်လာခဲ့သည်။
“တာလော့ကောင်းကင်ပြောင်းပြန် တံဆိပ်တုံးလား ”
တံဆိပ်တုံးကြီးမှာ လေထဲတွင် တွဲလောင်းကျနေပြီး အင်မော်တယ် အလင်းတန်းအလွှာများ ကျဆင်းနေကာ ကောင်းကင်ယံကိုပင် ချေမှုန်းနိုင်စွမ်း ရှိပုံရပေသည်။ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားရုံဖြင့် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ အရပ်ဆယ်မျက်နှာကို ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းရှိရာ လောကသခင်အားခုံး ပင်လျှင် ထူးဆန်းသော အမူအရာကို ပြသလိုက်မိ၏။
“မှန်တယ်”
“တာလော့မှာ ကြီးမြတ်တဲ့ အင်မော်တယ်ရတနာဆယ်ပါးရှိတယ်၊ တစ်ခုစီတိုင်းက အဆင့်ဆယ် အထွတ်အထိပ်မှာ ရှိကြတာချည်းပဲ”
“တာလော့တောင်တစ်ရာမှာ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် တောင်ကာကွယ်ရေးရတနာတွေ ရှိကြတယ်၊ မင်းရဲ့ ဝိုင်တောင်မှာလည်း သဘာဝကျကျ အဲဒီလိုရတနာမျိုးမရှိလို့ မဖြစ်ဘူးလေ”
“ဒီတာလော့ ကောင်းကင်ပြောင်းပြန် တံဆိပ်တုံးက မင်းရဲ့ဘိုးဘေးဖြစ်တဲ့ ငါပေးတဲ့ လက်ဆောင်ပဲ”
“ဒါပေါ့... ဒါက မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင် တာအိုတောင်ကို တည်ထောင်လာတဲ့အတွက် ဂုဏ်ပြုလက်ဆောင်လည်း ဖြစ်တယ်”
“ဒီရတနာကို နန်းတက်ပွဲအခမ်းအနားကျမှ မင်းကို ပေးဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ အားခုံး ရောက်လာပြီဆိုတော့ သဘာဝကျကျ ငါက မင်းကို ကြိုပေးရတော့မှာပေါ့”
တာလော့ဂိုဏ်းချုပ်သည် လောကသခင် အားခုံးကို ပြုံးစိစိဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
လောကသခင်အားခုံးက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။
တာလော့ဂိုဏ်းချုပ်မှာ အလွန်ပင် လည်ဝယ်လွန်းလှပေသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ သေချာပေါက် သွေးထွက်သံယို ဖြစ်ရတော့မည်သာ ဖြစ်၏။
လင်းရီမှာလည်း အလွန်ဝမ်းသာနေခဲ့၏။ ပထမအချက်အနေဖြင့် သူ၏ ဘိုးဘေးသည် လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းရုံဖြင့် အဆင့်ဆယ် အထွတ်အထိပ် အင်မော်တယ်ရတနာ တစ်ခုကို ပေးကမ်းနိုင်လောက်အောင် ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုအပေါ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒုတိယအချက်မှာ သူ၏ ဆိုလိုရင်းကိုလည်း လင်းရီ နားလည်သွားခဲ့၏။ သေမျိုးကမ္ဘာတွင် သူ၏အဆင့်အတန်းမှာ ဘိုးဘေးနှင့် ဆင်တူခဲ့ပြီး ဤသို့သော လှည့်ကွက်မျိုးကို သူ မကြာခဏ အသုံးပြုခဲ့ဖူးပေသည်။
“လင်းရီ... လောကသခင်အားခုံးက မင်းကို လန်ခဲဘုရားကျောင်းရဲ့ ကျောင်းတော်ပြင်ပ ဗုဒ္ဓတပည့်အဖြစ် လက်ခံချင်တယ်လို့ ပြောတယ်၊ အဲဒါ တကယ်ပဲလား”
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း တာလော့ဂိုဏ်းချုပ်က စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သည်။
“လောကသခင်အားခုံးက ဆရာဘိုးဘေးကတစ်ဆင့် ဒီတပည့်ဆီကို သတင်းစကားပါးခဲ့တာ မှန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စက ဂိုဏ်းကပဲ ဆုံးဖြတ်ပေးဖို့ လိုပါသေးတယ်”
လင်းရီသည် ပြီးခဲ့သည့် ရက်ပိုင်းအတွင်း ဖာတောင်သို့ မကြာခဏ သွားရောက်ခဲ့ပြီး ဖာတောင်သခင်က ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ လင်းရီကို အသိပေးခဲ့ပြီးဖြစ်ကာ ဤကိစ္စကို ဂိုဏ်းချုပ်ထံသို့လည်း တင်ပြပြီးဖြစ်ကြောင်း ပြောပြခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။
“လန်ခဲဘုရားကျောင်းက ဝိညာဉ်ကုန်းမြေမှာ အဆင့်လွန် ဂိုဏ်းငါးခုထဲက တစ်ခုပဲ၊ ပြီးတော့ လန်ခဲဘုရားကျောင်းရဲ့ ကျောင်းတော်ပြင်ပ ဗုဒ္ဓတပည့်ဆိုတဲ့ဘွဲ့က မင်းရဲ့ ဝိုင်တောင် တောင်သခင်ဆိုတဲ့ နာမည်ကို ညစ်နွမ်းစေမှာ မဟုတ်ပါဘူး”
“ဒီကိစ္စကို ငါခွင့်ပြုတယ်”
တာလော့ဂိုဏ်းချုပ်က ပုံမှန်ကိစ္စတစ်ခုအလား ပြောဆိုလိုက်သည်။
“တပည့်က ဘိုးဘေးရဲ့ အမိန့်ကို ရိုသေစွာ နာခံပါတယ်”
လင်းရီက ဦးညွှတ်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကာ လောကသခင်အားခုံးကို ထပ်မံ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
“တပည့်လင်းရီက လောကသခင်ကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်”
“တောင်သခင်လင်းက ယဉ်ကျေးလွန်းနေပါပြီ”
လောကသခင်အားခုံးက လင်းရီကို အမြန် ထူမလိုက်သည်။
“လောကသခင်အားခုံး”
“လင်းရီက ကျောင်းတော်ပြင်ပ ဗုဒ္ဓတပည့် ဖြစ်သွားပြီ၊ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ ဘေးက တစ်ယောက်က လန်ခဲဘုရားကျောင်းရဲ့ လက်ရှိ မျိုးဆက်ဗုဒ္ဓတပည့်လေ”
“တကယ်လို့ ငါ မှတ်မိတာ မမှားဘူးဆိုရင် တပည့်ကျဲစဲ့က မင်းရဲ့ လမ်းညွှန်မှုအောက်ကို ဝင်ရောက်လာတုန်းက မင်းက သူ့ကို လန်ခဲဘုရားကျောင်းရဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့ ဗုဒ္ဓရတနာသုံးပါးထဲကတစ်ခုဖြစ်တဲ့ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးတောင်ဝှေးကို ပေးခဲ့တယ် မဟုတ်လား”
တာလော့ဂိုဏ်းချုပ်သည် လောကသခင်အားခုံးကို အောင်ပွဲခံသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
သူဆိုလိုသည်မှာ လောကသခင် အားခုံး အနေဖြင့် မျက်နှာလိုက်မည် မဟုတ်ဘူးမလား ဟူ၍ပင်ဖြစ်၏။