အခန်း (၅၃-၅၄)
Vol. 6 Ch. 53-54
အခန်း ၅၃။ ဗုဒ္ဓဂိုဏ်းရဲ့ အမြင့်မြတ်ဆုံး ရတနာ၊ သရီရဓာတ်တော် သုံးဆယ့်ခြောက်ဆူ ကြာပန်းပလ္လင်
“နှစ်ပေါင်းရာနဲ့ချီ ကြာသွားပေမဲ့ တာလော့ဂိုဏ်းချုပ်က တကယ့်ကို နည်းနည်းလေးမှ မပြောင်းလဲသေးဘူးပဲ”
လောကသခင်အားခုံးသည် တာလော့ဂိုဏ်းချုပ်ကို ကြည့်ကာ သူ၏ လူငယ်ဘဝကို ပြန်လည်အမှတ်ရပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ တာလော့ ဂိုဏ်းချုပ်သည် ဖြတ်ပျံသွားသော ငန်းတစ်ကောင်ဆီမှပင် အမွေးများကို နှုတ်ယူချင်သည့် သူမျိုးဖြစ်၏။
သူသည် ယခုအခါ တာလော့ ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်နေပြီး ဝိညာဉ်ကုန်းမြေ တွင် အသန်မာဆုံးသူ ဖြစ်နေသော်လည်း သူ၏ မူလစရိုက်မှာမူ မပြောင်းလဲသေးချေ။
“လောကသခင်အားခုံး... မင်းလည်း မပြောင်းလဲသေးပါဘူး”
တာလော့ဂိုဏ်းချုပ်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
“လင်းရီ”
“ငါတို့ လန်ခဲဘုရားကျောင်းက မြင့်မြတ်တဲ့ အင်မော်တယ်ရတနာဆယ်ပါးရှိတဲ့ တာလော့နဲ့ မတူဘူး၊ ငါတို့မှာ သုံးပါးပဲ ရှိတယ်”
“ပထမတစ်ခုက ကျဲစဲ့ကို ပေးလိုက်တဲ့ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးတောင်ဝှေးပဲ”
“ဒုတိယတစ်ခုက လန်ခဲဘုရားကျောင်းရဲ့ လောကသခင်တစ်ပါးဖြစ်ကြောင်း အမှတ်အသားဖြစ်တဲ့ ကွင်းဆယ့်နှစ်ကွင်း သံဖြူတောင်ဝှေးပဲ”
“တတိယတစ်ခုကတော့ သရီရဓာတ်တော် သုံးဆယ့်ခြောက်ဆူ ကြာပန်းပလ္လင်ပဲ”
ထိုအခိုက် လောကသခင်အားခုံး၏ လက်ဖဝါးမှ ကြာပန်းပလ္လင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ရွှေရောင်ကြာပန်းပလ္လင်မှာ နတ်ဘုရားသတ္တုဖြင့် သွန်းလုပ်ထားသည့်အလားဖြစ်နေပြီး ပန်းပွင့်ဖတ်များမှ ဗုဒ္ဓအလင်းရောင် အလွှာများ ကျဆင်းနေခဲ့၏။
ပန်းပွင့်ဖတ် သုံးဆယ့်ခြောက်ခုရှိပေသည်။
ပန်းပွင့်ဖတ်တစ်ခုစီ၏ ထိပ်ဖျားတွင် မတူညီသော ဗုဒ္ဓအနှစ်သာရများ ပါဝင်နေသည့် သရီရဓာတ်တော် တစ်ဆူစီကို မြှုပ်နှံထားပေသည်။
“သရီရဓာတ်တော် သုံးဆယ့်ခြောက်ဆူ ကြာပန်းပလ္လင်”
လင်းရီသည် ကြာပန်းပလ္လင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ့မျက်လုံးများမှာ မီးတောက်များအလား လင်းလက်သွားခဲ့သည်။
“သရီရဓာတ်တော်တွေမှာ ပါရမီခြောက်ပါးကနေ ရရှိလာတဲ့ အတိုင်းအဆမရှိတဲ့ ကံကြမ္မာတွေ ပါဝင်နေတယ်”
“သရီရဓာတ်တော်တွေထဲမှာ ဓမ္မခန္ဓာ သရီရဓာတ်တော်နဲ့ ခန္ဓာကိုယ် သရီရဓာတ်တော်ဆိုပြီး ပါဝင်တယ်၊ ခန္ဓာကိုယ် သရီရဓာတ်တော်ကိုမှ အရိုးဓာတ်တော်၊ ဆံတော်ဓာတ်တော်နဲ့ အသားဓာတ်တော်ဆိုပြီး သုံးမျိုး ထပ်ခွဲထားသေးတယ်”
“သရီရဓာတ်တော် သုံးဆယ့်ခြောက်ဆူ ကြာပန်းပလ္လင်ဆိုတာ ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းက လောကသခင်တွေ ချန်ထားခဲ့တဲ့ အရိုးဓာတ်တော်တွေကို ဗုဒ္ဓတရားတော်တွေနဲ့ စုစည်းထားတာဖြစ်ပြီး ငါတို့ လန်ခဲဘုရားကျောင်းရဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့ ဗုဒ္ဓရတနာသုံးပါးထဲကတစ်ခုပဲ”
“ဒီနေ့တော့ တောင်သခင်လင်းကို ကျောင်းတော်ပြင်ပ ဗုဒ္ဓတပည့်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုတဲ့အနေနဲ့ ဒါကို ပေးအပ်လိုက်မယ်”
လောကသခင်အားခုံးက သူ၏ လက်ဖဝါးကို ရှေ့သို့ တွန်းလိုက်ရာ သရီရဓာတ်တော် သုံးဆယ့်ခြောက်ဆူ ကြာပန်းပလ္လင်မှာ လင်းရီ၏ အရှေ့သို့ ပျံသန်းလာခဲ့သည်။
“ဆုချတဲ့အတွက် လောကသခင်ကို တပည့်က ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
လင်းရီက သရီရဓာတ်တော် သုံးဆယ့်ခြောက်ဆူ ကြာပန်းပလ္လင်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မြှောက်ကာ လက်ခံယူလျက် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
“လောကသခင်အားခုံးက ဝိုင်တောင်အတွက် ဂုဏ်ပြုလက်ဆောင်အဖြစ် သရီရဓာတ်တော် သုံးဆယ့်ခြောက်ဆူ ကြာပန်းပလ္လင်ကို ပေးအပ်ပါတယ်”
လင်းရီက သရီရဓာတ်တော် သုံးဆယ့်ခြောက်ဆူ ကြာပန်းပလ္လင်ကို လက်ခံရယူလိုက်သည်နှင့် တာလော့ဂိုဏ်းချုပ်၏ အသံမှာ တောင်တစ်ရာ တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။
“ဘာ”
တောင်တစ်ရာအတွင်းရှိ ဂုဏ်ပြုရန် ရောက်လာကြသော ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ ကျင့်ကြံသူများမှာ ချက်ချင်းပင် ဆွံ့အသွားကြသည်။
“သရီရဓာတ်တော် သုံးဆယ့်ခြောက်ဆူ ကြာပန်းပလ္လင်၊ ဒါက ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းရဲ့ အကြီးမြတ်ဆုံး ရတနာသုံးပါးထဲက တစ်ခုလေ”
“လောကသခင်အားခုံး က အဲဒါကို ပေးလိုက်တာလား”
“အဲဒီလိုဆိုရင် ငါတို့က ဘာလုပ်ရမလဲ”
ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ ကျင့်ကြံသူများအားလုံး၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားပြီး ကြက်သီးမွေးညင်းများပင် ထသွားခဲ့ကြသည်။
ဤသည်မှာ ဝိုင်တောင်၏ ပထမဆုံးအကြိမ် ကျင်းပသော ခမ်းနားသည့် ဝိုင်မြည်းစမ်းပွဲဖြစ်ရာ ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ ဂုဏ်ပြုလက်ဆောင်များ သဘာဝကျကျ ယူဆောင်လာခဲ့ကြပေသည်။ သို့သော် လန်ခဲဘုရားကျောင်းက ရောက်ရောက်ချင်းမှာပင် အစွမ်းကုန် ပေးကမ်းလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားမည်နည်း။
သရီရဓာတ်တော် သုံးဆယ့်ခြောက်ဆူ ကြာပန်းပလ္လင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်ပါက သူတို့၏ လက်ဆောင်များမှာ လမင်းကြီးဘေးမှ ပိုးစုန်းကြူးလေးများအလား ဖြစ်နေပေရာ မည်သို့ ပြသရဲတော့မည်နည်း။
“သူ့စကားကို နားမထောင်ကြနဲ့”
“တာလော့ဂိုဏ်းချုပ်ကတော့...”
တာလော့ဂိုဏ်းချုပ်၏ မူလစရိုက်မှာ ယခင်ကအတိုင်းပင် ဖြတ်ပျံသွားသော ငန်းတစ်ကောင်ဆီမှ အမွေးများကို နှုတ်ယူချင်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း တာလော့ဂိုဏ်းချုပ်နှင့် တစ်ခေတ်တည်းဖြစ်သော ကျင့်ကြံသူများက အတွင်းရေးကို အလွန် ရှင်းလင်းစွာ သိရှိထားကြပေသည်။
သူသည် ဂုဏ်ပြုလက်ဆောင်များ၏ တန်ဖိုးကို မြှင့်တင်ရန်အတွက် လောကသခင်အားခုံးအား အသုံးချနေခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။
“ကိစ္စမရှိပါဘူး”
“ဂုဏ်ပြုလက်ဆောင်ဆိုတာ ကျေးဇူးကြွေး တစ်ခုပဲ၊ လက်ဆောင်က ပိုလေးလံလေလေ ကျေးဇူးကြွေးက ပိုနက်ရှိုင်းလေလေပဲ”
“တောင်သခင်လင်းရီက တာအိုတစ်ရာ အထက်မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ အရိုးတည်ဆောက်ပုံ ရှိတာဆိုတော့ တန်ပါတယ်”
သဘာဝကျကျပင် အချို့သော ကျင့်ကြံသူများက ဂရုမစိုက်ကြချေ။ ဝိညာဉ်ကုန်းမြေရှိ ကျင့်ကြံသူများသည် သဘာဝအားဖြင့် လူမှုဆက်ဆံရေးများကို တန်ဖိုးထားကြသည်။ ဂုဏ်ပြုလက်ဆောင်များနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် အပေးအယူမျှသာဖြစ်ပြီး သူတို့အနေဖြင့် မည်သည့်အခါမျှ အရှုံးပေါ်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။
“လင်းရီ”
“အချိန်လည်းလင့်နေပြီ”
“ဝိုင်မြည်းစမ်းပွဲက စတော့မယ်ဆိုတော့ မင်း သွားပြီး အလုပ်များနေလိုက်တော့။ ငါက လောကသခင်အားခုံးကို ဒီမှာပဲ ဧည့်ခံလိုက်မယ်”
တာလော့ဂိုဏ်းချုပ်က ကျေနပ်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။
ဝိုင်မြည်းစမ်းပွဲ စတင်ပြီး ဂိုဏ်းအသီးသီးက ဂုဏ်ပြုလက်ဆောင်များ ပေးအပ်ပြီးပါက လင်းရီ၏ ဝိုင်တောင်သည် သဘာဝကျကျပင် ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင် အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ရရှိသွားမည် ဖြစ်သည်။ လူကြီးတစ်ဦးအနေဖြင့် သူ သဘာဝကျကျ စိတ်အေးသွားရပေသည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဘိုးဘေး”
လင်းရီသည် တာလော့ ကောင်းကင်ပြောင်းပြန်တံဆိပ်တုံးနှင့် သရီရဓာတ်တော် သုံးဆယ့်ခြောက်ဆူ ကြာပန်းပလ္လင်တို့ကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ထပ်မံ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
“ကျဲစဲ့... မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးက ဗုဒ္ဓတပည့်တွေဆိုတော့ မင်းက ဝိုင်မြည်းစမ်းပွဲမှာ ကူညီပေးလိုက်ပါ”
လောကသခင် အားခုံးက ညွှန်ကြားလိုက်သည်။
“တပည့် နာခံပါတယ်”
ကျဲစဲ့က လက်အုပ်ချီလိုက်သည်။
လောကသခင်အားခုံးသည် ဘာမှဆက်မပြောတော့ဘဲ တာလော့ ဂိုဏ်းချုပ်နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
“တောင်သခင်လင်း... နယ်နှင်ခံအင်မော်တယ် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ရဲ့ နံပါတ်တစ်လား”
လောကသခင်အားခုံး ထွက်သွားသည်နှင့် ကျဲစဲ့၏ အကြည့်များက လင်းရီအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်အားထက်သန်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားခဲ့သည်။
“စီနီယာအစ်ကိုကျဲစဲ့ကကော နံပါတ်ဘယ်လောက်လဲ”
လင်းရီက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။
“တတိယနေရာပါ”
ကျဲစဲ့၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်လုံးများက လင်းရီကို စမ်းသပ်လိုစိတ် အပြည့်ဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။
“စီနီယာအစ်ကိုကျဲစဲ့က အခြေတည်အဆင့် တတိယဆယ့်သုံးအဆင့် ပြီးပြည့်စုံခြင်း ရောက်နေတာတောင် တတိယနေရာပဲ ရတာလား။ ဒါဆို ဒုတိယက ဘယ်သူလဲ”
လင်းရီသည် နယ်နှင်ခံအင်မော်တယ် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ကို အမှန်တကယ်ပင် တစ်ခါမျှ မကြည့်ခဲ့ဖူးချေ။
“မင်းက နယ်နှင်ခံအင်မော်တယ် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ကို မကြည့်ဖူးဘူးလား”
ကျဲစဲ့က အံ့အားသင့်သွားပြီး လင်းရီကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်က နယ်နှင်ခံအင်မော်တယ် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ရဲ့ ပထမနေရာမှာ ရှိနေမှတော့ ဘာလို့ ကြည့်နေစရာ လိုတော့မှာလဲ”
လင်းရီက တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“တကယ်လို့ မင်းရဲ့ စကားတွေကို ဒုတိယနေရာက လူသာ ကြားသွားရင် မင်းကို ချက်ချင်း လှံနဲ့ ထိုးလောက်တယ်”
ကျဲစဲ့က လင်းရီကိုကြည့်ရင်း အလွန်တိုက်ခိုက်လိုစိတ်ရှိလာပြီး ညီမလေးကိုလည်း အလွန်ချစ်တတ်သော ထိုကောင်လေးသာ ယခု ဤနေရာတွင် ရှိနေပါက တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်လေမည်လောဟု အတွင်းစိတ်ထဲ၌ တွေးတောနေမိပေသည်။
“ဒါဆို နယ်နှင်ခံအင်မော်တယ် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ရဲ့ ဒုတိယနေရာက လှံကို ကျွမ်းကျင်တဲ့သူတစ်ယောက်ပေါ့”
လင်းရီမှာ ချက်ချင်းပင် နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့ပေသည်။
“လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်သုံးထောင်အတွင်း တိုက်ခိုက်ရေးတာအိုမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ အရိုးတည်ဆောက်ပုံတစ်ခုပဲ ထွက်ပေါ်ခဲ့တာ”
“လူငယ်မျိုးဆက်တွေကြားမှာ သူက ‘လှံနဲ့ လက်ချောင်းနှစ်မျိုးစလုံးကို ကျွမ်းကျင်သူ’လို့ လူသိများတယ်”
ကျဲစဲ့က စကားပြောရင်း စင်္ကြံရှည်နံဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်ကာ ဖိနပ်ကိုချွတ်ပြီး ခြေထောက်များကို ရေကန်ထဲသို့ စိမ်လိုက်ရာ ကျေနပ်နေသော အမူအရာ ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည် လုံးဝကို အချုပ်အချယ် ကင်းမဲ့နေပုံရပေသည်။
ထူးဆန်းလှပေသည်။
ဟွေရှင်းကြောင့် ကြောက်လန့်ပြီး ရက်အတော်ကြာ ရေအောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့သော ရေကန်ထဲရှိ ငါးများသည် ယခုအခါ ရေအောက်မှ ထွက်လာကြပြီး ကျဲစဲ့ ၏ ခြေထောက်များကို ဝန်းရံကာ ကစားနေကြ၏။
“နှစ်မျိုး ကျွမ်းကျင်တာ မဟုတ်ဘူး၊ သုံးမျိုး ကျွမ်းကျင်တာ”
ဤအခိုက်အတန့်တွင် ပြင်းထန်ပြီး အာဏာရှင်ဆန်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး တိမ်တိုက်များကို နင်းကာ ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ အမျိုးသားမှာ အလွန်ခန့်ညားထည်ဝါပြီး အရပ်ရှည်ကာ မတ်မတ်မတ်မတ်ရှိပြီး တောက်ပနေသော ငွေဖြူရောင် သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ထားပေသည်။ သူ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ ခိုင်မာပြတ်သားပြီး မျက်လုံးများမှာ နက်ရှိုင်းကာ ထက်မြက်လှသည်။ သူ တိမ်တိုက်များကို နင်းလာစဉ် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးရှိ အရာအားလုံးသည် သူ၏ ခြေရင်းတွင် ပျပ်ဝပ်သွားမည့်အလား ထင်ရပေသည်။
အမျိုးသား၏ ဘေးရှိ အမျိုးသမီးငယ်လေးမှာ အသက်မကြီးသေးသော်လည်း တောက်ပသော မျက်လုံးများနှင့် အဖြူရောင်သွားများဖြင့် အလွန်လှပပေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ရေပြင်အလား ကြည်လင်ပြီး မြူခိုးများဖြင့် လင်းလက်နေကာ အလွန် သွက်လက်လှသည်။ သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်ရှိ ပါးချိုင့်လေးများနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ဆော့ကစားလိုသော အသွင်အပြင်မျိုးကို ပေါ်လွင်စေပေသည်။
“သူက နယ်နှင်ခံအင်မော်တယ် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ရဲ့ ဒုတိယနေရာက ယန်ကျန်းနဲ့ ပုလဲအဆင့်သတ်မှတ်ချက်ရဲ့ တတိယနေရာက ယန်ချန်ပဲ”
“နှစ်ယောက်လုံးက ကောင်းကင်တိုက်ပွဲဂိုဏ်းက တပည့်တွေလေ”
ကျဲစဲ့က ခြေဗလာဖြင့် ငါးများကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်ရာ သူ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်လုံးများထဲတွင် အခြားသူ ဒုက္ခရောက်သည်ကိုကြည့်ပြီး ဝမ်းသာနေသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေခဲ့သည်။
“ဝှစ်”
ကျဲစဲ့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ထိုနှစ်ဦးသည် ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ပြီး လင်းရီ၏ အရှေ့သို့ တည်ငြိမ်စွာ ဆင်းသက်လာခဲ့ကြသည်။
“ဪ... ကောင်းကင်တိုက်ပွဲဂိုဏ်းက တူလေးနဲ့တူမလေး နှစ်ယောက်ကိုး”
လင်းရီက မီးတောက်များအလား တောက်ပနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ယန်ကျန်းနှင့် သူ့ မျက်နှာပေါ်မှ အကြည့်မခွာသော ယန်ချန်တို့ကို ကြည့်ကာ တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“တူလေး..”
ယန်ကျန်း၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားခဲ့သည်။
“တူလေး ယန်ကျန်း... မေးလို့ရမလား၊ လှံနဲ့ လက်ချောင်းအပြင် နောက်ထပ် ကျွမ်းကျင်တဲ့ အရာတစ်ခုက ဘာလဲ”
လင်းရီက ‘တူလေး” ဟူသော စကားလုံးကို အကြိမ်ကြိမ် သုံးလိုက်သောကြောင့် ယန်ကျန်းမှာ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်မိတော့သည်။
“အဲဒါက သဘာဝကျကျပဲ သူ့ရဲ့ ရုပ်ရည်ပေါ့”
“ညီအစ်ကိုယန်က ကျိုးယွင်လိုပဲ ချောမောပြီး ဝိညာဉ်ကုန်းမြေမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်း အလှတရားရှိတယ်လို့ သူ့ကိုယ်သူ အမြဲတမ်း ဂုဏ်ယူနေတတ်တာလေ”
ကျဲစဲ့၏ နှုတ်ခမ်းများက အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားခဲ့သည်။
“တူလေးရဲ့ ရုပ်ရည်က တကယ့်ကို ပြိုင်ဘက်ကင်းတာပဲ”
လင်းရီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး “ငါနဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ မင်းက နည်းနည်းလေးပဲ လိုတော့တာပါ”
“ဒါပေမဲ့ ရုပ်ရည်ဆိုတာက မိဘတွေ ပေးထားတာဆိုတော့ ငါ့တူရဲ့ အမှားတော့ မဟုတ်ပါဘူး”
“စွမ်းအားပိုင်းမှာတော့ တူလေးသာ ပိုကြိုးစားရင် ငါ့ကိုမီဖို့ အခွင့်အရေး ရှိပါသေးတယ်”
လင်းရီက အလေးအနက် သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
လိုသည် ဟူလော။ မိမိ၏ ရုပ်ရည်က သူနှင့် ယှဉ်လျှင် မည်သည့်နေရာ၌ လိုအပ်နေသနည်း။ မိမိ၏ ရုပ်ရည်က မည်သည့်နေရာ၌ လိုအပ်နေသနည်းဟု ယန်ကျန်း တွေးလိုက်မိသည်။
ထို့နောက် ယန်ကျန်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူ့ဘေးရှိ ယန်ချန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ယန်ချန်မှာ လင်းရီကို တောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ စိုဝင်းလင်းလက်နေသည်ကိုသာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
“တောင်သခင်လင်း... ဒီပေါ်မှာ လက်မှတ်လေး ထိုးပေးလို့ ရမလား”
ယန်ချန်သည် ယန်ကျန်း၏ စကားများကို မကြားသည့်အလား လင်းရီထံသို့ လျှောက်သွားကာ ပန်းချီကားလိပ် တစ်ခုကို ထုတ်ယူပြီး လင်းရီကို မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေတော့သည်။
အခန်း ၅၄။ ထင်ယောင်ထင်မှား တာအိုရဲ့ လူတိုင်း၊ ကောင်းကင်နတ်ဆိုး နန်းတော်ကလည်း ရောက်နေတာပဲ
ပန်းချီကားလိပ်ပေါ်တွင် လင်းရီသည် လက်ရန်းကိုမှီလျက် သီချင်းဆိုကာ ဝိုင်သောက်နေပုံကို ရှန်ကွမ်းယွီက ရေးဆွဲထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
သို့သော် ဤပန်းချီကားမှာ အတုဖြစ်ကြောင်း လင်းရီက တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိလိုက်၏။
“ဘာလို့ မရရမှာလဲ”
လင်းရီက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး “ဆူးလီ... စုတ်တံနဲ့ မှင်ယူခဲ့” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“တောင်သခင်လင်းက ဒီပန်းချီကားပေါ်မှာ လက်မှတ်ထိုးချင်တာဆိုတော့ ရှန်ကွမ်းက တောင်သခင်လင်းအတွက် မှင်သွေးပေးရမလား”
ဆူးလီမတုံ့ပြန်ရသေးမီမှာပင် ရှန်ကွမ်းယွီ၏ ကြည်လင်ပြီး အေးစက်သော အသံထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ရှန်ကွမ်းယွီသည် ပန်းချီကားလိပ်တစ်ခုကို နင်းလျက် အဖြူရောင်ဂါဝန်လေး လွင့်ပျံနေပြီး သူမ၏ အသွင်အပြင်မှာ ယခင်ကထက် ပို၍ပင် ထူးခြားပေါ်လွင်နေခဲ့၏။
“မိန်းကလေး ရှန်ကွမ်းလည်း ရောက်နေတာပဲ”
လင်းရီက ပြုံးလျက် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး “အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ မိန်းကလေး ရှန်ကွမ်းကိုပဲ အလုပ်ရှုပ်ခံခိုင်းရတော့မှာပေါ့” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေးပါ”
ရှန်ကွမ်းယွီသည် စုတ်တံ၊ မှင်၊ စက္ကူနှင့် မှင်သွေးကျောက်တို့ကို ထုတ်ယူကာ ကျောက်စိမ်းစားပွဲပေါ်တွင် ချထားလိုက်ပြီး မှင်ကို ဂရုတစိုက် သွေးပေးလိုက်သည်။
“ပုလဲအဆင့်သတ်မှတ်ချက်ရဲ့ တတိယနေရာက လက်ရေးတောင်းပြီး ဒုတိယနေရာက မှင်သွေးပေးရတယ်”
“တကယ်လို့ ပုလဲအဆင့်သတ်မှတ်ချက်ရဲ့ ပထမနေရာကသာ အခုချိန်မှာ ကောင်းကင်နတ်ဆိုး တေးသွားတစ်ပုဒ်ကို တီးခတ်ပေးမယ်ဆိုရင် ဒီတာလော့ ဝိုင်တောင်က တကယ့်ကို စည်ကားသွားမှာပဲ”
ကျဲစဲ့သည် အတူရပ်နေသော လင်းရီနှင့် ယန်ချန်၊ ထို့အပြင် မှင်သွေးနေသော ရှန်ကွမ်ယွီတို့ကို ကြည့်ကာ မှိန်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်သည်။ ယန်ကျန်း တစ်ယောက်တည်းသာ သူ၏ လက်သီးများကို ဆုပ်လိုက် ဖြည်လိုက် လုပ်နေပြီး ရှန်ကွမယွီ ပေါ်လာပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့၏။
“ကောင်းကင်နတ်ဆိုးတေးသွားကိုတော့ သေချာပေါက် တီးခတ်ရမှာပေါ့”
“ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မဟုတ်သေးဘူး”
ဤအခိုက်အတန့်တွင် စိတ်ဝိညာဉ်ကို လှုပ်ခတ်စေနိုင်သော ရယ်မောသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် အဝေးမှ နီးကပ်လာသော မွှေးကြိုင်သည့် လေပြေများမှာ မူးယစ်စေနိုင်ပြီး လူတိုင်း၏ နှလုံးသားများကို ငှက်မွေးလေးတစ်ခုဖြင့် ညင်သာစွာ ပွတ်ဆွဲနေသည့်အလား ခံစားလိုက်ရစေသည်။ စိတ်နှလုံး အနည်းငယ် အားနည်းသော ကျင့်ကြံသူများဆိုလျှင် ထိုနေရာတွင်ပင် ထိန်းချုပ်မှု ကင်းမဲ့သွားနိုင်ပေသည်။
“နောက်ထပ် ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တစ်ယောက် ရောက်လာပြန်ပြီ ထင်တယ်”
လင်းရီက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
ထင်ယောင်ထင်မှားတာအို။
လင်းရီက သဘာဝကျကျပင် တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိမြင်လိုက်သည်။ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော တေးဂီတဖြစ်စေ၊ စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော မွှေးကြိုင်သည့် လေပြေဖြစ်စေ နှစ်ခုစလုံးတွင် အလွန် နက်နဲသော ထင်ယောင်ထင်မှား တာအို စွမ်းအားများ ပါဝင်နေပေသည်။
ကျယ်ပြောလှသော ဝိညာဉ်ကုန်းမြေတွင် ကောင်းကင်နတ်ဆိုးနန်းတော်ထက် ထင်ယောင်ထင်မှား တာအိုကို ပို၍ ကျွမ်းကျင်သူမရှိချေ။
“ဝှစ်”
လင်းရီ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ကောင်းကင်ယံတွင် ကြွေကျနေသော ပန်းပွင့်များ ပေါ်လာပြီး အိပ်မက်ဆန်ကာ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်စေ၏။ ပန်းပွင့်များ ကြွေကျလာသည်နှင့်အမျှ ရေကန်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ကြာပန်းများ ယိမ်းနွဲ့နေသည့်အလား ဖြစ်လာပြီး အဆုံးအစမဲ့သော ပန်းပင်လယ်ကြီးတစ်ခု ပတ်လည်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။
ပန်းပွင့်များ ရေကန်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသောအခါ ခြေဗလာဖြင့် ပန်းထီးလေးဆောင်းကာ ရေပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်လာသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
ဖြူဝင်းနေသည်။ အလင်းပေါက်လုမတတ် ကြည်လင်နေ၏။ ခြေချောင်းလေး တစ်ခုစီတိုင်းမှာ အဖြူရောင် ကျောက်စိမ်းဖြင့် ထွင်းထုထားသည့်အလားပင် ဖြစ်ပေသည်။
သူမ၏ ခြေချောင်းလေးများဖြင့် ညင်သာစွာ ထိလိုက်သည်နှင့် ရေကန်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ရေလှိုင်းလေးများ ပြန့်ကျဲသွားပြီး ပွင့်လန်းနေသော ကြာနီများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
“ခြေလှမ်းတိုင်းက ကြာပန်းတွေ ဖြစ်သွားတာ တကယ့်ကို ကျွမ်းကျင်တာပဲ”
“ကြည့်ရတာ မိန်းကလေးကျန်းဝမ်ရဲ့ ထင်ယောင်ထင်မှားတာအို အောင်မြင်မှုက မဟာပြီးပြည့်စုံခြင်းနဲ့ သိပ်မဝေးတော့ဘူး ထင်တယ်”
ကျဲစဲ့သည် ရေကန်ကို ဖြတ်သန်းလာသော ကျန်းဝမ်ကို ကြည့်ရင်း ချီးကျူးလိုက်စဉ်မှာပင် ကျဲစဲ့၏ ခြေရင်းမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်လာပြီး ကောင်းကင်ယံရှိ ပန်းပွင့်များကို ပျော်ဝင်သွားစေကာ ရေကန်ကို ရွှေရောင်လွှမ်းသွားစေခဲ့သည်။
“နယ်နှင်ခံအင်မော်တယ် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ရဲ့ တတိယနေရာက ကျဲစဲ့ဆိုတာ တကယ်ပဲ နာမည်နဲ့ လိုက်ဖက်တာပဲ”
“ဒီစကြာဝဠာ ဗုဒ္ဓအလင်းရောင် နည်းစနစ်ကလည်း မဟာပြီးပြည့်စုံခြင်း စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာပဲ”
ပန်းပွင့်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် ကျန်းဝမ်၏ စစ်မှန်သော အသွင်အပြင် ပေါ်လာခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ ဆရာကြီးနှစ်ဦး တိတ်တဆိတ် အကဲစမ်းလိုက်ခြင်းကို ပြသနေခြင်းဖြစ်ပေသည်။
သက်ရှိအားလုံးကို ညှို့ယူဖမ်းစားနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ သဘာဝအလျောက် ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေ၏။ ဤအမျိုးသမီးမှာ လုံးဝကို ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး အန္တရာယ်များသော မိန်းမလှလေးပင် ဖြစ်ပေသည်။
သူမ၏ မည်းနက်သော ဆံပင်များမှာ ရေတံခွန်အလား ကျဆင်းနေပြီး ဖော်ပြထားသော သူမ၏ နှင်းပွင့်အလား ဖြူဝင်းသည့် ပခုံးများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေပေသည်။ အနက်ရောင် စကတ်လေးမှာ သူမ၏ ပေါင်အထက် သုံးလက်မခန့်ကိုသာ ဖုံးအုပ်ထား၏။
အနည်းငယ် ပိုတိုသွားပါက ရိုင်းစိုင်းရာ ကျသွားမည် ဖြစ်ပြီး၊ အနည်းငယ် ပိုရှည်သွားပါကလည်း ရှေးရိုးဆန်ရာ ကျသွားပြန်မည်ဖြစ်သည်။ တကယ့်ကို ကွက်တိကျလှပေသည်။
ထို့အပြင် သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ဆွဲဆောင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် နှလုံးသားကို တုန်လှုပ်သွားစေနိုင်ပေသည်။
“ကောင်းကင်နတ်ဆိုးနန်းတော်ရဲ့ ကျန်းဝမ်က... တောင်သခင်လင်းကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်”
ကျန်းဝမ်သည် ရေကန်ပေါ်မှ လှမ်းဆင်းလာပြီး လင်းရီ၏ အရှေ့တွင် ဆင်းသက်လိုက်သည်။ သူမ၏ ပန်းထီးလေးမှာ လေနှင့်အတူ လွင့်ပါသွားပြီး လင်းရီကို အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်ရာ သူမ၏ စကားလုံးနှင့် အပြုအမူတိုင်းမှာ လုံးဝကို ညှို့ယူဖမ်းစားနိုင်စွမ်းရှိနေခဲ့သည်။
“မိန်းကလေးကျန်းဝမ်က ယဉ်ကျေးလွန်းနေပါပြီ”
အကယ်၍ သာမန်လူတစ်ယောက်သာ ဆိုပါက ကျန်းဝမ်၏ ဆွဲဆောင်မှုအောက်တွင် အစောကြီးကတည်းက ကျရှုံးသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် လင်းရီအတွက်မူ ၎င်းမှာ မျက်စိပသာဒ ဖြစ်ရုံ သက်သက်သာ ဖြစ်ပေသည်။ ဗလာဝိညာဉ်၏ ဝိုင်စိတ်ဝိညာဉ်အောက်တွင် ထင်ယောင်ထင်မှားတာအို ဆိုသည်မှာ ဖြတ်သန်းသွားသော တိမ်တိုက်များ သက်သက်သာ ဖြစ်ပေသည်။
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ယန်ကျန်း၏ မျက်လုံးများ ထပ်မံ တွန့်ကွေးသွားခဲ့ရသည်။
ရှန်ကွမ်းယွီနှင့် ကျန်းဝမ်တို့ကိုမူ လင်းရီက ‘မိန်းကလေး’ ဟု ခေါ်ဝေါ်သော်လည်း သူ့ကိုမူကား ‘တူလေး’ ဟုသာ သုံးနှုန်းခဲ့ပေသည်။ ဤသည်မှာ သူ့ကို စိန်ခေါ်ရန် အခွင့်အရေး မပေးခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။
“ညီမရှန်ကွမ်း... ညီမရဲ့ လက်တွေက ပိုပိုပြီး လှလာတာပဲ၊ အစ်မတောင် နည်းနည်း မနာလိုဖြစ်လာပြီ”
နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ကျန်းဝမ်သည် ရှန်ကွမ်းယွီ၏ ဘေးသို့ လျှောက်သွားကာ အခြားသူများ၏ အကြည့်များကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ ရှန်ကွမ်းယွီ၏ မှင်သွေးနေသော လက်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
“ပွတ်မနေနဲ့၊ ငါ အလုပ်လုပ်နေတယ်”
ရှန်ကွမ်းယွီ၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး ကျန်းဝမ်က သူမ၏ လက်ကို ပွတ်သပ်နေသော်လည်း သူမ၏ မှင်သွေးသည့် လှုပ်ရှားမှုမှာ အနည်းငယ်မျှ ရပ်တန့်မသွားခဲ့ချေ။
“တောင်သခင်လင်း... မှင်အဆင်သင့်ဖြစ်ပါပြီ”
ရှန်ကွမ်းယွီက သူမ၏ ကျောက်စိမ်းလက်ကလေးကို ပြန်ရုပ်လိုက်ပြီး တန်ဖိုးကြီး စုတ်တံတစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူကာ လင်းရီထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“လင်းရီက အစွမ်းအစလေး နည်းနည်းလောက် ပြသပါရစေ”
လင်းရီက တန်ဖိုးကြီး စုတ်တံကို ယူလိုက်ပြီး ခေတ္တမျှ တွေးတောကာ စတင် ရေးသားတော့သည်။
“ဝှစ်”
မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း လူတိုင်းသည် လင်းရီ၏ အရှိန်အဝါ ပြောင်းလဲသွားကြောင်းကို သတိပြုမိလိုက်ကြသည်။ ဤမတိုင်မီက လင်းရီ၏ စကားလုံးနှင့် အပြုအမူတိုင်းမှာ နက်နဲပြီး ထိန်းချုပ်ထားပုံရပေသည်။
သို့သော် လင်းရီ စတင် ရေးသားလိုက်သည်နှင့် လူတိုင်းသည် လင်းရီ၏အတွင်းမှ ကြီးကျယ်ခမ်းနားပြီး အာဏာရှင်ဆန်ကာ မာနကြီးပြီး လွတ်လပ်သော ရောင်ဝါတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုအာဏာရှင်ဆန်ပြီး မာနကြီးသော ရောင်ဝါမှာ လင်းရီ၏ အရိုးများအတွင်း၌ ရေးထွင်းထားသည့်အလား ကောင်းကင်ဘုံ ကိုးလွှာ၏ အပြင်ဘက်မှ ဆင်းသက်လာသော ပြိုင်ဘက်ကင်း ဓားတစ်လက်နှင့် တူနေပေသည်။
ရွှစ်... ရွှစ်... ရွှစ်...
လင်းရီက စုတ်တံကို ကိုင်ဆောင်လှုပ်ရှားလိုက်သည်မှာ ဓားတစ်လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ တိုက်ခိုက်နေသည့်အလားဖြစ်နေ၏။ လိမ့်ဆင်းလာသော ဓားစိတ်ဆန္ဒများမှာ နဂါးများပျံသန်းကာ ကျားများ ပုန်းအောင်းနေသည့်အလား ယှက်နွှယ်နေကြသည်။
ထို့အပြင် မဟာကြယ်တာရာများ လှိုင်းထနေသည့်အလားပင် ဖြစ်ပေသည်။
သို့သော် လူတိုင်းက ၎င်းကို အရသာခံ၍ မပြီးမီမှာပင် လင်းရီသည် ရေးသားခြင်း ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ပြီး ယခင် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အသွင်အပြင်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
“ထိုက်တောင်ကြီးကား မည်သို့ရှိသနည်း။ ချီနှင့် လုပြည်နယ်တို့၏ အစိမ်းရောင်မှာ အဆုံးမရှိလှပေ။”
“သဘာဝတရားက နတ်ဘုရားတို့၏ အလှတရားကို စုစည်းထားကာ၊ ယင်နှင့် ယန်က အရုဏ်ဦးနှင့် ဆည်းဆာကို ပိုင်းခြားထားပေသည်။”
“ငါ၏ ရင်ဘတ်ထဲ၌ တိမ်တိုက်များ တက်လာကာ၊ ပြန်လာသော ငှက်များကို တွေ့မြင်ရန် ငါ့မျက်လုံးများက အားစိုက်ကြည့်နေရ၏။”
“တောင်များအားလုံး သေးငယ်သွားသည်ကို မြင်တွေ့ရရန် အမြင့်ဆုံးသော တောင်ထိပ်သို့ ငါ တက်လှမ်းမည်။”
[ဝမ်ယွဲ့]
[တုကျီးမေ့၏ ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို လင်းရီက ကိုယ်တိုင် ရေးသားသည်]
ဤအခိုက်အတန့်တွင် လူတိုင်းသည် ပန်းချီကားလိပ်ပေါ်တွင် လင်းရီ ချန်ထားခဲ့သော စကားလုံးများကို ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ကြည့်နေမိကြပြီး သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် ပြင်းပြသော စိတ်အားထက်သန်မှု တစ်ခု ထိန်းချုပ်၍မရအောင် မြင့်တက်လာခဲ့သည်။
“တောင်တွေအားလုံး သေးငယ်သွားတာကို မြင်ရဖို့ အမြင့်ဆုံး တောင်ထိပ်ကို ငါ တက်လှမ်းမယ်ဆိုတဲ့ စာသားက တကယ့်ကို ကောင်းတာပဲ”
ကျဲစဲ့သည် မည်သည့်အချိန်က မတ်တပ်ရပ်လိုက်မှန်း မသိဘဲ လင်းရီ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေကာ သူ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်နှာပေါ်တွင် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်လိုသော ရည်မှန်းချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
“ဒီလောကမှာ အထွတ်အထိပ်ကို မရောက်ချင်တဲ့သူ ဘယ်သူရှိမှာလဲ”
ရှန်ကွမ်းယွီ၏ နှလုံးသားမှာလည်း တုန်လှုပ်သွားခဲ့ပြီး ညှို့ယူဖမ်းစားနိုင်သော ကျန်းဝမ်၏ မျက်လုံးများထဲတွင်ပင် ခေတ္တမျှ တွေဝေသွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။
“ကောင်းလိုက်တဲ့ကဗျာပဲ”
“တောင်သခင်လင်းက ရုပ်လည်းချောတယ်၊ လက်ရေးလည်း လှတယ်၊ ပြီးတော့ ဒီကဗျာကလည်း ကောင်းတာပဲ”
ယန်ချန်၏ လှပသော မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး လေးစားအားကျမှုများ ပြည့်နှက်နေသော အမူအရာဖြင့် တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒီကဗျာကို သေမျိုးကမ္ဘာက ဆရာတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ တုကျီးမေ့က ရေးခဲ့တာပါ၊ ငါက ငှားသုံးလိုက်ရုံ သက်သက်ပါ”
လင်းရီက မိမိကိုယ်ကို သူတစ်ပါး၏ လက်ရာကို ခိုးယူသူအဖြစ် မခံယူလိုသဖြင့် မှိန်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
အင်မော်တယ်လမ်းစဉ်မှာ အန္တရာယ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေသည်။ သို့သော် ဤတာအိုထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီဆိုမှတော့ မည်သူက အထွတ်အထိပ်သို့ တက်လှမ်း၍ မကြည့်ရှုလိုဘဲ နေပါမည်နည်း။
ယန်ကျန်းသည် လင်းရီကို နက်နဲစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ယန်ကျန်းက သူသည် အခြားသူများထက် ဘယ်တော့မှ နိမ့်ကျမည်မဟုတ်ဟု ယုံကြည်ထားသော်လည်း ဤအခိုက်အတန့်တွင် လင်းရီ၏ ပြသမှုမှာ သူ့ထက် အများကြီး သာလွန်ကြောင်း ဝန်ခံရပေမည်။
“တောင်သခင်”
“အချိန်ကျရောက်ပါပြီ၊ ဝိုင်မြည်းစမ်းပွဲကို စတင်လို့ ရပါပြီ”
“တောင်သခင်... ကျေးဇူးပြုပြီး ရေချိုးပြီး အဝတ်အစားသွားလဲပါ”
ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဆူးလီက ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
“အားလုံးပဲ... ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝိုင်တောင် ဧည့်ခံပွဲခန်းမဆီကို အရင် သွားကြပါ၊ လင်းရီ ခဏနေရင် လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်”
လင်းရီက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
တာလော့ ဝိုင်တောင်။
ယခုညတွင်မူ ဝိညာဉ်ကုန်းမြေတစ်ခုလုံး၌ သေချာပေါက် နာမည်ကျော်ကြားသွားတော့မည်သာ ဖြစ်ပေသည်။