အခန်း (၆၁-၆၂)

အခန်း (၆၁)- ဗုဒ္ဓနိဗ္ဗာနသို့ ဝင်ရောက်ပြီး ဖုန်းဟွာ၏ အစစ်အမှန်ဝိညာဉ် ပျောက်ကွယ်တော့မည်

ရှီးကျန့်သည် လင်းရီအား စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

တောင်သခင်လင်းရီ၊ လမ်းပြပေးပါ..."

"စီနီယာ၊ ကျွန်တော့်နောက်က လိုက်ခဲ့ပါ..."

လင်းရီ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အနည်းငယ် သက်သာရာရသွားခဲ့၏။ ဤသို့ဆိုလျှင် ကျိုးယွင်နှင့် ရေသူမျိုးနွယ်တို့အတွက် အပြောင်းအလဲတစ်ခု ရှိလာနိုင်သေးပေသည်။

လင်းရီသည် ရှီးကျန့်အား တောင်သခင်၏ အင်မော်တယ်ဂူဆီသို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အဖွဲ့အစည်းအသီးသီးမှ ကျင့်ကြံသူများက အရိုအသေပေးကြပြီး လင်းရီကလည်း တစ်ဦးချင်းစီ ပြန်လည် နှုတ်ဆက်ခဲ့၏။

ခဏအကြာတွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် တောင်သခင်၏ အင်မော်တယ်ဂူဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ရေကန်ဘေးရှိ ခန်းမဆောင်အတွင်း၌ ကျိုးယွင်သည် တိုင်တစ်တိုင်ကို မှီကာ ဝိုင်အိုးတစ်အိုးကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး သူ၏ အမူအရာမှာ အထီးကျန်ဆန်နေခဲ့၏။

"စီနီယာ၊ ဆရာရှိနေတာကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ပါသလား..."

လင်းရီ၏ အပြုံးက နူးညံ့နေခဲ့သည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး..."

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီတွေ့ဆုံမှုက ဖြစ်လာရမှာပဲလေ..."

ရှီးကျန့်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အထီးကျန်ကာ ညှိုးနွမ်းနေသော ကျိုးယွင်အား ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ အမူအရာမှာ အလွန်ရှုပ်ထွေးနေခဲ့၏။

"ဒါဆို ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် စကားပြောကြပါ၊ ကျွန်တော် သွားပြီး တစ်ခုခု ပြင်ဆင်လိုက်ပါဦးမယ်..."

လင်းရီသည် သူတို့နှစ်ဦးအတွက် နေရာဖယ်ပေးရန် ရည်ရွယ်ခဲ့လေသည်။

"မလိုပါဘူး၊ အတူတူပဲ နေကြတာပေါ့..."

ရှီးကျန့်သည် လင်းရီ၏ အတွေးများကို မြင်ယောင်သွားပုံရကာ ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်ပြီးနောက် သူမပုံရိပ်က လျှပ်တစ်ပြက် လှုပ်ရှားသွားကာ ခန်းမဆောင်အတွင်းသို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားခဲ့၏။

လင်းရီက ရှီးကျန့်အား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

"ရှီးကျန့်၊ မတွေ့ရတာ ကြာပြီပဲ..."

ကျိုးယွင်သည် ရှီးကျန့်အား ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အမူအရာက ခဏတာ မှင်သက်သွားခဲ့၏။

"တောင်သခင်လင်းရီ၊ ဝိုင်ရှိလား..."

ရှီးကျန့်သည် သူမခေါင်းကို လှည့်ကာ လင်းရီအား ကြည့်လိုက်သည်။

"ဝိုင်တောင်မှာ ဝိုင်မရှိဘဲ ဘယ်နေပါ့မလဲ..."

လင်းရီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အပြင်းဆုံး ဝိုင်ဖြစ်သော မီးတောက်လေပြေဝိုင်တစ်အိုးကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

"ဆရာ၊ စီနီယာရှီးကျန့်၊ ကျွန်တော်တို့ ထိုင်ပြီး သောက်ကြရင် ဘယ်လိုလဲ..."

လင်းရီသည် သူတို့နှစ်ဦးအတွက် မီးတောက်လေပြေဝိုင်ကို ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ တောင်သခင်လင်းရီ..."

ရှီးကျန့်သည် ကျိုးယွင်အပေါ် မကျေနပ်ချက်များရှိနေသော်လည်း လင်းရီအပေါ်တွင်မူ အလွန် ယဉ်ကျေးနေဆဲ ဖြစ်ပေ၏။

ကျိုးယွင်သည်လည်း ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူ့ခွက်ကို မြှောက်လိုက်ချိန်တွင် ရှီးကျန့်သည် ကျိုးယွင်ကို လျစ်လျူရှုထားဆဲဖြစ်ပြီး မီးတောက်လေပြေဝိုင်ကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်၏။

လင်းရီက စိတ်ထဲမထားဘဲ ရှီးကျန့်၏ ခွက်ကို တစ်ဖန် ပြန်ဖြည့်ပေးလိုက်သည်။

လင်းရီ ငှဲ့ပေးသမျှ ဝိုင်ခွက်တိုင်းကို ရှီးကျန့်က သောက်နေခဲ့၏။

မီးတောက်လေပြေဝိုင်ခုနစ်ခွက်ဆက်တိုက် သောက်ပြီးနောက် ရှီးကျန့်၏ မျက်နှာမှာ လုံးဝ နီရဲသွားခဲ့ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာလည်း သွေးကြောများ ယှက်နွယ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

"ဟူး..."

ကျိုးယွင်က တိုးညင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"အဲ့ဒီရေသူမျက်ရည်ထဲက လျှို့ဝှက်ချက်ကို ရှင် မြင်ပြီးပြီ မဟုတ်လား..."

ရှီးကျန့်က ကျိုးယွင်ကိုကြည့်ကာ အရင် စကားစလိုက်သည်။

နှစ်ရာပေါင်းများစွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီးနောက် ရှီးကျန့်သည် သူမ၏ ငယ်ရွယ်နုနယ်မှုများကို စွန့်လွှတ်လိုက်သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ကာ လင်းရီ နှလုံးသားရောင်ပြန်ကျောက် ထဲတွင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ရေသူဘုရင်မ ကဲ့သို့ပင် တည်ငြိမ်ပြီး အရည်အချင်းရှိသူ တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

"ဖုန်းဟွာ မသေသေးဘူး..."

ကျိုးယွင်က သေချာပေါက် ပြောလိုက်သည်။

ဤကာလအတွင်း ကျိုးယွင်သည် ရှေးဟောင်းစာအုပ်များစွာကို ရှာဖွေခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ထဲမှ အချက်အလက်များစွာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့၏။

"အဲ့ဒါ အမှန်ပဲလား..."

ရှီးကျန့်က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကိုပင့်လိုက်ရာ သူမ၏ အကြည့်တွင် နောက်ပြောင်လိုသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေခဲ့သည်။

"တာအိုပြောင်းလဲခြင်းနဲ့ သေဆုံးသွားသူတစ်ယောက်က တစ်ခုခုတော့ ချန်ထားရစ်ခဲ့ရမှာပဲ..."

"ဗုဒ္ဓဂိုဏ်းက တာအိုပြောင်းလဲခြင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အနက်ရှိုင်းဆုံး နားလည်ထားတာပဲ..."

"ဗုဒ္ဓဂိုဏ်းမှာ တာအိုပြောင်းလဲခြင်းအတွက် ကိုယ်ပိုင် အသုံးအနှုန်းရှိတယ်၊ အဲဒါကို နိဗ္ဗာန်သို့ဝင်ခြင်းလို့ ခေါ်တယ်..."

ကျိုးယွင်သည် ရှီးကျန့်ကို ကြည့်ကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။

"ကောင်းမြတ်ခြင်းအားလုံး ပြီးပြည့်စုံပြီး မကောင်းမှုအားလုံး ချုပ်ငြိမ်းသွားတာကို နိဗ္ဗာန်သို့ဝင်ခြင်းလို့ ခေါ်တာပဲ..."

လင်းရီကလည်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"မှန်တယ်..."

"နိဗ္ဗာန်ကိုဝင်တာနဲ့တာအိုပြောင်းလဲခြင်းကြားက ကွာခြားချက်ကတော့ နိဗ္ဗာန်ဆိုတာ ကိုယ်ပိုင်ပြီးပြည့်စုံခြင်းကို ရရှိပြီးနောက် ညစ်ညမ်းပြီး မသန့်စင်တဲ့ နယ်ပယ်တွေကို စွန့်လွှတ်ကာ အပြစ်ကင်းစင်ပြီး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်တဲ့ နိဗ္ဗာန်နယ်ပယ်ကို ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခြင်းပဲ၊ ဒါကြောင့် နိဗ္ဗာန်ကိုဝင်ရောက်ပြီးနောက် နိဗ္ဗာန ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း ကို ကြုံတွေ့နိုင်တယ်ဆိုတဲ့ ကောလာဟလတစ်ခု အမြဲတမ်း ရှိနေခဲ့တာ..."

"ဒီကိစ္စက ဒဏ္ဍာရီတစ်ခု ဖြစ်နေပေမယ့် လောကသခင်အားခုံးဆီကနေ အတည်ပြုနိုင်ခဲ့တယ်၊ နိဗ္ဗာန်ကို ဝင်ရောက်ပြီးနောက် နိဗ္ဗာနပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းကို ကြုံတွေ့ပြီး ပြီးပြည့်စုံတဲ့ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ အင်မော်တယ်အဖြစ် တက်လှမ်းသွားတဲ့ ဗုဒ္ဓဂိုဏ်းက စီနီယာတွေ တကယ်ပဲ ရှိခဲ့တယ်..."

"မင်းတို့ ရေသူမျိုးနွယ်ရဲ့ အင်မော်တယ်ပြောင်းပြန် အဆင့်သုံးဆင့်က ဗုဒ္ဓရဲ့နိဗ္ဗာနနည်းလမ်းကနေ ဆင်းသက်လာတာပဲ..."

ကျိုးယွင်က ရှီးကျန့်အား တောက်လောင်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

ရေသူမျိုးနွယ်နှင့် ဗုဒ္ဓဂိုဏ်းကြားတွင် ဤမျှ နက်ရှိုင်းသော ဆက်နွှယ်မှုမျိုး ရှိနေလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါမျှ ထင်မှတ်မထားခဲ့သဖြင့် လင်းရီသည်လည်း ဤစကားကို ကြားသောအခါ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

"ဒီအကြောင်းကို ရှင် ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ..."

ရှီးကျန့်က ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်၏။

"ပင်လယ်ပြင်ပေါ်မှာ ရဟန်းတွေရဲ့ သက်ကယ်မိုးတဲအိမ်အနည်းငယ်ရှိပြီး ကျောက်သန္တာနဲ့ မြပတ္တမြားပင်တွေက လှေကားထစ်တွေရှေ့မှာ ရစ်ပတ်နေတယ်..."

"တံတားကို ဖြတ်ကျော်လိုက်ရင် ထျန်းထိုက်ကျောင်းတော်ရဲ့ တိမ်တိုက်ခေါင်းလောင်းသံကို ကြားရပြီး ကမ်းစပ်မှာ ကျောက်ချထားတဲ့ ဖုန်းလိုင် လှေရဲ့ ရွက်ဖျင်တွေမှာ လေတွေ ပြည့်နေတယ်..."

"နဂါးမိန်းမပျိုက ဗုဒ္ဓကို ပုလဲတွေ ဆက်သပြီး ရေသူမျိုးနွယ်ကတော့ ဇင်တရားကို တွေးတောဖို့ နေရာတွေ မျှဝေပေးတယ်..."

"နှစ်တစ်ရာ ကပ်ဘေးဆိုတာ လက်ဖျောက်တစ်ချက်စာပဲ၊ ပိုးစာခင်းတွေ ဘယ်လို ပြောင်းလဲသွားသလဲဆိုတာကို သက်သေပြနေတယ်..."

"ဒီကဗျာက အရင်တုန်းက ဆင်းရဲဒုက္ခပင်လယ်ထဲကို ငါ ဝင်ရောက်ခဲ့တုန်းက ရရှိခဲ့တာပဲ၊ ဒီကဗျာက ဖော်ပြနေတာက မင်းတို့ ရေသူမျိုးနွယ်ရဲ့ ဘိုးဘေးဟာ ထင်ရှားတဲ့ ဗုဒ္ဓရဟန်းမြတ်တစ်ပါးနဲ့ တာအိုအကြောင်း ဆွေးနွေးငြင်းခုံခဲ့ပြီး အင်မော်တယ်ပြောင်းပြန် အဆင့်သုံးဆင့်ကို ဖန်တီးခဲ့တယ် ဆိုတာကိုပဲ..."

ကျိုးယွင်သည် အင်မော်တယ်ပြောင်းပြန် အဆင့်သုံးဆင့်၏ စိတ်ခံစားမှုကင်းမဲ့သော တာအိုကို ဖြေရှင်းရန်အတွက် ဝိညာဉ်ကုန်းမြေအနှံ့အပြားတွင် ရှာဖွေခဲ့ပြီး ဆင်းရဲဒုက္ခပင်လယ်တွင် ဤကဗျာကို တစ်ကြိမ် ရရှိခဲ့ဖူးလေသည်။

"ဖုန်းဟွာက အင်မော်တယ်ပြောင်းပြန် အဆင့်သုံးဆင့်ကို ကျင့်ကြံခဲ့တာဆိုတော့ သူမ တာအိုပြောင်းလဲခြင်းကို ကြုံတွေ့ရချိန်မှာ နိဗ္ဗာနနည်းလမ်းကို အသုံးပြုခဲ့တာ သေချာတယ်၊ လင်းရီ ပြောတာက ဖုန်းဟွာ တာအိုပြောင်းလဲခြင်းကို ကြုံတွေ့ခဲ့တုန်းက အသက်ဓာတ်တွေ ပါဝင်နေတဲ့ မြက်ပင်တစ်ပင်ကို ချန်ထားရစ်ခဲ့တယ်တဲ့..."

"ငါ မှန်းတာ မမှားဘူးဆိုရင် ဖုန်းဟွာက နိဗ္ဗာန်ကိုဝင်ရောက်ပြီးနောက် သူမရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ဝိညာဉ်အစအနလေး တစ်ခုကို ချန်ထားရစ်ခဲ့ပြီး နိဗ္ဗာနပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းကို ကြုံတွေ့နေရတာ ဖြစ်ရမယ်..."

ကျိုးယွင်က မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ပါသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"မှန်တယ်..."

"ဖုန်းဟွာဆီမှာ ငြိမ်းသတ်လို့ မရသေးတဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ဝိညာဉ်အစအနတစ်ခု တကယ်ပဲ ကျန်ရှိနေသေးတယ်..."

ရှီးကျန့်က ပြတ်သားစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ရှင်က ကျွန်မတို့ ရေသူမျိုးနွယ်ကို အနည်းငယ် အထင်ကြီးလွန်းနေပြီ..."

"ဒီစကားက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ..."

ကျိုးယွင်က လန့်ဖြန့်သွား၏။

"အင်မော်တယ်ပြောင်းပြန် အဆင့်သုံးဆင့်က နိဗ္ဗာန နည်းလမ်းကနေ ဆင်းသက်လာတာ မှန်ပေမယ့် ဗုဒ္ဓဂိုဏ်းမှာတောင် လူသုံးယောက်ကပဲ နိဗ္ဗာန်ကနေတစ်ဆင့် ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ နိဗ္ဗာနပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းကို ကြုံတွေ့နိုင်ခဲ့တာ..."

"အရင်တုန်းက ကျွန်မအစ်မရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်က အားနည်းခဲ့ပြီး အင်မော်တယ်ပြောင်းပြန် အဆင့်သုံးဆင့်ကလည်း ပြီးပြည့်စုံမှု မရှိခဲ့ဘူး၊ အကယ်၍ ပင်လယ်ရပ်ခြား ဖုန်းလိုင် အင်မော်တယ်တောင်ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ဝိညာဉ်နည်းလမ်းကသာ အင်မော်တယ်ပြောင်းပြန် အဆင့်သုံးဆင့် ထဲမှာ ပါဝင်မနေခဲ့ဘူးဆိုရင် ကျွန်မရဲ့ အစ်မက အဲဒီစစ်မှန်တဲ့ ဝိညာဉ်အစအနလေးကိုတောင် ချန်ထားရစ်နိုင်ခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ရှီးကျန့်က ကျိုးယွင်အား ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ရင်ဘတ်မှာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေပြီး အတွင်းထဲတွင် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံ ရပေသည်။

"တော်ပြီ..."

"ငြိမ်းသတ်လို့မရတဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ဝိညာဉ်အစအနလေး တစ်ခုရှိနေသရွေ့ သူမကို ပြန်လည်ရှင်သန်စေမယ့် နည်းလမ်းရှိရမှာပဲ..."

ကျိုးယွင်က သေချာပေါက် ပြောလိုက်၏။

"အဲဒီအတွက် ရှင်က ခံနိုင်ရည်မရှိတဲ့ တန်ဖိုးတစ်ခုကို ပေးဆပ်ရမယ် ဆိုရင်တောင်မှလား..."

ရှီးကျန့်၏ လှပသော မျက်လုံးများက ကျဉ်းမြောင်းသွားကာ ကျိုးယွင်အား စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

"သူမအတွက်ဆိုရင် ဘယ်လို တန်ဖိုးပဲဖြစ်ဖြစ် ခံနိုင်ရည်ရှိတယ်..."

ကျိုးယွင်က ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်၏။

"ကောင်းပြီလေ..."

"အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ ရှင် မြန်မြန်လုပ်တာ ကောင်းလိမ့်မယ်..."

ရှီးကျန့်က မီးတောက်လေပြေဝိုင်ကို နောက်တစ်ကျိုက် ထပ်သောက်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ကျိုးယွင် အံ့အားသင့်သွား၏။

"စစ်မှန်တဲ့ ဝိညာဉ်အစအနလေး တစ်ခုတည်းနဲ့ ပြန်လည်ရှင်သန်နိုင်တယ်လို့ ရှင် တွေးနိုင်ရင် အမေကကော ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲနေမလဲ..."

"ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး အမေက အစ်မကို ပြန်လည်ရှင်သန်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျရှုံးခဲ့ရတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ အစ်မရဲ့ အဲဒီစစ်မှန်တဲ့ ဝိညာဉ်အစအနလေးက အချိန်နဲ့အမျှ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်နေခဲ့ပြီ၊ အလွန်ဆုံး နောက်ထပ် သုံးလလောက်ဆိုရင် အစ်မက ဒီလောကကြီးထဲကနေ တကယ်ပဲ ပျောက်ကွယ်သွားတော့မှာ..."

ရှီးကျန့်က ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သုံးလအတွင်း သူမက မီးခိုးငွေ့တွေလို ပျောက်ကွယ်သွားတော့မယ် ဟုတ်လား..."

ကျိုးယွင်၏ အမူအရာမှာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့၏။

"အကယ်၍ အစ်မရဲ့ အဲဒီစစ်မှန်တဲ့ ဝိညာဉ်အစအနလေးသာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရင် ကောင်းကင်အင်မော်တယ်တစ်ပါး သေမျိုးကမ္ဘာကို ဆင်းသက်လာရင်တောင် သူမကို ကယ်တင်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး..."

"အရင်တုန်းက အစ်မက တာအိုပြောင်းလဲခြင်းကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရချိန်မှာ အမေကလည်း နှလုံးသားနတ်ဆိုးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့တယ်၊ သူမရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းက ဒီနှစ်တွေအတွင်း တိုးတက်လာမယ့်အစား နောက်ဆုတ်သွားခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ မျိုးနွယ်စုကို ဦးဆောင်ဖို့ ကိုးအဆင့် ကပ်ဘေးချိုးဖျက်ခြင်းနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကို ပျိုးထောင်ဖို့ အရေးတကြီး လိုအပ်နေတယ်..."

"ဒါကြောင့် မျိုးနွယ်စုရဲ့ ဘိုးဘေးတွေက ဆုံးဖြတ်ထားတာက သုံးလကြာပြီးရင် အစ်မရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ဝိညာဉ်ကို အသုံးပြုပြီး အရိုးရွှေ့ပြောင်းပြီး အနှစ်သာရကို အစားထိုးခြင်း နည်းစနစ်ကို လုပ်ဆောင်ကြလိမ့်မယ်၊ အဲဒီစစ်မှန်တဲ့ ဝိညာဉ်အစအနလေးထဲမှာ ပါဝင်နေတဲ့ အရိုးအနှစ်သာရတွေကို ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဆီကို ရွှေ့ပြောင်းပေးလိမ့်မယ်..."

"ဒီတစ်ကြိမ် ကျွန်မ ဝိုင်တောင်ကို လာနိုင်ခဲ့တာက ပထမအချက်အနေနဲ့ မျိုးနွယ်စုက တာလော့အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းကို မစော်ကားချင်လို့ဖြစ်ပြီး ဒုတိယအချက်အနေနဲ့ အမေက သုံးလအချိန်ရဖို့အတွက် သေမယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်ခဲ့လို့ပဲ..."

"ဒီနေ့ ရှင်သာ ကျွန်မကို လာမရှာရင်တောင် ကျွန်မက ရှင့်ကို လာရှာမှာပဲ..."

"ရှင့်မှာ သုံးလပဲ အချိန်ရှိတယ်..."

"သုံးလအတွင်း ရှင်သာ ကျွန်မတို့ ရေသူမျိုးနွယ်ဆီလာပြီး အစ်မကို ခေါ်မသွားနိုင်ဘူးဆိုရင် ရှင့်မှာ တခြားအခွင့်အရေး ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ရှီးကျန့်က စကားပြောပြီးနောက် မတ်တတ်ရပ်ကာ လင်းရီအား ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်ခွာသွားခဲ့လေသည်။

"ဟွန့်..."

"ငါက တစ်ကြိမ်လုယူနိုင်တယ်ဆိုရင် ဒုတိယအကြိမ်လည်း လုယူနိုင်တာပဲ..."

"သူမရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ဝိညာဉ်ကို ပြန်လုယူလိုက်ရုံပဲ..."

ရှီးကျန့် ထွက်သွားသည်နှင့် ဖာတောင်သခင်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ဖာတောင်သခင်၏ ပုံရိပ်သည် ခန်းမဆောင်အတွင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

အခန်း (၆၂)- နတ်ဆိုးခုနစ်ပါးနှင့် ကပ်ဘေးခြောက်ပါး၊ သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးမှ အရူးများ

ဖာတောင်သခင် ဉာဏ်အလင်းပွင့်ပြီးနောက် သူမ၏ အငွေ့အသက်မှာ ပိုမို ပေါ့ပါးလွင့်စင်လာကာ မှေးမှိန်စွာဖြင့် အင်မော်တယ်စည်းချက်များပင် ကိန်းအောင်းနေပြီ ဖြစ်၏။

"ဆရာ..."

"လူလုဖို့က လွယ်ပေမယ့် သေတဲ့သူကို ပြန်ရှင်အောင်လုပ်ဖို့က ခက်တယ်..."

လင်းရီက ဖာတောင်သခင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်များက ကျိုးယွင်ဆီသို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

"မှန်ပါတယ်..."

"အကယ်၍ ဖုန်းဟွာရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ဝိညာဉ်အစအနလေးကို ငါ ခေါ်သွားချင်တယ်ဆိုရင် ရေသူမျိုးနွယ်က ငါ့ကို တားဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ကျိုးယွင် စကားပြောလိုက်သည်နှင့် သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လျှပ်တစ်ပြက် ပြိုင်ဘက်ကင်း ယုံကြည်မှုတစ်ခု တောက်ပသွားခဲ့၏။

"မင်းမှာ သုံးလပဲ အချိန်ရှိတယ်..."

ဖာတောင်သခင်က သူ့ကို သတိပေးလိုက်သည်။

"ဒီလောက်ဆို လုံလောက်ပါပြီ..."

ကျိုးယွင်က သေချာပေါက် ပြောလိုက်၏။

"ဆရာ့မှာ နည်းလမ်းရှိလို့လား..."

လင်းရီ၏ ရင်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။

"ရှိတယ်..."

ကျိုးယွင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"စစ်မှန်တဲ့ ဝိညာဉ်ကနေ ပြန်လည်ရှင်သန်စေတဲ့ နည်းလမ်းက ရှားပါးပေမယ့် ငါ သိသလောက်တော့ အနည်းဆုံး နောက်ထပ် သုံးနည်း ရှိသေးတယ်..."

"ဘယ်သုံးနည်းလဲ..."

လင်းရီက စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ပထမနည်းက ပင်လယ်ရပ်ခြား ဖုန်းလိုင် အင်မော်တယ်တောင်က ဖုန်းလိုင် အင်မော်တယ်ဆေးလုံးပဲ..."

ကျိုးယွင်က ပြောလိုက်သည်။

"ပင်လယ်ရပ်ခြား အင်မော်တယ်တောင်၊ ဖုန်းလိုင်အင်မော်တယ်ဆေးလုံး ဟုတ်လား..."

လင်းရီသည် ပို၍ပင် စိတ်ဝင်စားသွားခဲ့၏။

"ပင်လယ်ရပ်ခြား အင်မော်တယ်တောင်က အမြဲတမ်း အလွန်လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး သူ့ရဲ့ စွမ်းအားကိုလည်း ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး၊ အဲဒီထဲမှာ လူသိအများဆုံးကတော့ ဖုန်းလိုင်ပဲ..."

"ရေသူမျိုးနွယ်ရဲ့ အင်မော်တယ်ပြောင်းပြန် အဆင့်သုံးဆင့်က ဗုဒ္ဓဂိုဏ်းနဲ့ ဆက်စပ်နေသလို ဖုန်းလိုင်နဲ့လည်း ဆက်စပ်နေတယ်..."

"ရှေးဟောင်းစာအုပ်တစ်အုပ်ထဲမှာ ဖုန်းလိုင်အင်မော်တယ်ဆေးလုံး အကြောင်း မှတ်တမ်းတစ်ခုကို ငါ တစ်ခါ တွေ့ဖူးတယ်..."

"အဲဒါက စစ်မှန်တဲ့ ဝိညာဉ်တွေကို ပြန်လည်ရှင်သန်စေနိုင်ပြီး အသားနဲ့ အရိုးတွေကို ပြန်လည် ကြီးထွားစေနိုင်တယ်..."

ကျိုးယွင်က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။

"ဒုတိယနည်းကတော့ နတ်ဆိုးခုနစ်ပါးကပ်ဘေးခြောက်ပါး အင်မော်တယ်သိုင်းပဲ..."

ကျိုးယွင်က ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"နတ်ဆိုးခုနစ်ပါးကပ်ဘေးခြောက်ပါး အင်မော်တယ်သိုင်း..."

"ဟိုကောင့်ရဲ့ နည်းလမ်းလား..."

ဖာတောင်သခင်၏ နှလုံးသား လှုပ်ရှားသွားခဲ့၏။

"ဘယ်သူလဲ..."

လင်းရီက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"လီတိရှန်းလေ..."

ဖာတောင်သခင်က နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်၏။

"နတ်ဆိုးခုနစ်ပါးကပ်ဘေးခြောက်ပါး ဆိုတာ လီတိရှန်း တစ်ဦးတည်း ဖန်တီးခဲ့တဲ့ အင်မော်တယ်သိုင်းပဲ..."

ကျိုးယွင်က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"နတ်ဆိုးခုနစ်ပါးဆိုတာ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကြားမှာ အစွမ်းအထက်ဆုံး နှလုံးသားနတ်ဆိုးခုနစ်ခုကို ခေါ်တာပဲ..."

"ကျင့်ကြံသူတိုင်းမှာ နှလုံးသားနတ်ဆိုး ရှိကြတယ်၊ ဝမ်းမြောက်ခြင်း၊ ဒေါသထွက်ခြင်း၊ ဝမ်းနည်းခြင်း၊ ကြောက်ရွံ့ခြင်း၊ ချစ်ခြင်း၊ မုန်းခြင်းနဲ့ တပ်မက်ခြင်းဆိုတဲ့ ခုနစ်ပါးက နတ်ဆိုးခုနစ်ပါးပဲ..."

"ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ နှလုံးသားနတ်ဆိုး အားလုံးက ဒီအရာတွေကနေ မြစ်ဖျားခံတာပဲ..."

"ဒီနတ်ဆိုးခုနစ်ပါးလုံးက စိတ်နှလုံးထဲက စွဲလမ်းမှုတွေပဲ..."

"ကျင့်ကြံသူတွေက သူတို့ကို ကျားတွေလို ကြောက်ရွံ့ကြတယ်..."

"ပြီးတော့ ကပ်ဘေးခြောက်ပါးရှိတယ်၊ ယွမ်တစ်ပါးကပ်ဘေး၊ မူလနိယာမနှစ်ပါး ကပ်ဘေး၊ စွမ်းရည်သုံးပါးကပ်ဘေး၊ သင်္ကေတလေးပါး ကပ်ဘေး၊ ဒြပ်စင်ငါးပါးကပ်ဘေးနဲ့ သဟဇာတခြောက်ပါး ကပ်ဘေးတို့ပဲ..."

"ဒီကပ်ဘေးခြောက်ပါးက လီတိရှန်းရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းလမ်းစဉ်ထဲက ကပ်ဘေးခြောက်ပါးပဲ..."

"လူတွေ ကျင့်ကြံကြတဲ့အခါ ကံဆိုးမှုတွေကို ရှောင်လွှဲပြီး ကံကောင်းမှုတွေကို ဖက်တွယ်ဖို့ ကြိုးစားကြတယ်၊ လီတိရှန်း တစ်ယောက်တည်းကသာ သူတော်စင်ဖြစ်ဖို့ နတ်ဆိုးခုနစ်ပါးထဲကို ဝင်ရောက်ပြီး တာအိုထဲကို ဝင်ရောက်ဖို့ ကပ်ဘေးခြောက်ပါးကို ချိုးဖျက်ခဲ့တာ..."

"နတ်ဆိုးခုနစ်ပါးကပ်ဘေးခြောက်ပါး အင်မော်တယ်သိုင်းကို ကျင့်ကြံတဲ့အခါ သတ်ဖြတ်ခြင်းတွေကြားထဲကနေ မပြန့်ကျဲသေးတဲ့ အသက်ဓာတ်တွေကို စုဆောင်းပြီး အသက်ချုပ်ငြိမ်းရတနာရည်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းလိုက်တယ်၊ အဲဒါက လူတွေကို သေမင်းတမန်လမ်းဝကနေ ပြန်လည်ရှင်သန်လာအောင် လုပ်ပေးနိုင်တယ်..."

ကျိုးယွင်၏ မျက်လုံးများက တောက်ပနေခဲ့၏။

"နတ်ဆိုးခုနစ်ပါးကပ်ဘေးခြောက်ပါး အင်မော်တယ်သိုင်းကို သတ္တိကြီးမားတဲ့ သူတွေပဲ ကျင့်ကြံနိုင်ပုံရတယ်..."

"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရက်စက်ဖို့တော့ လုံလုံလောက်လောက် လိုအပ်လိမ့်မယ်..."

လင်းရီ၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားခဲ့သည်။

"အဲဒါ လီတိရှန်းပဲ..."

ဖာတောင်သခင်က သူမ၏ ငွေရောင်သွားများကို အနည်းငယ် ကြိတ်လိုက်၏။

အကယ်၍ ဤလောကတွင် မည်သူက ဖာတောင်သခင်အား ခုနစ်ပုံခန့် သတိထားရစေသနည်းဟု မေးလျှင် လီတိရှန်းသည် သေချာပေါက် သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးပင် ဖြစ်ပေသည်။

"တတိယနည်းကရောဘာလဲ..."

လင်းရီက ထပ်မေးလိုက်၏။

"အသက်တံခါးနှင့် သေခြင်းစံအိမ် အင်မော်တယ်သိုင်း..."

ကျိုးယွင်က မှုန်ကုပ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အသက်တံခါးနှင့် သေခြင်းစံအိမ် ဟုတ်လား..."

သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါး ကို အဓိက လမ်းညွှန်အဖြစ် အသုံးပြုထားသော သေခြင်းရှင်ခြင်းသံသရာ ဝိုင် ကို တွေးမိလိုက်သဖြင့် လင်းရီ၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် အရောင်လင်းသွားခဲ့၏။

"အသက်တံခါးနှင့် သေခြင်းစံအိမ်ဆိုတာ သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးရဲ့ ထူးခြားတဲ့ သိုင်းပညာပဲ..."

"သူတို့က လီတိရှန်းထက် မသာရင်တောင် သိပ်မကွာတဲ့ အရူးတစ်သိုက်ပဲ..."

ဖာတောင်သခင်က သူမ၏ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်။

"တကယ်ပါပဲ..."

"သူတို့က ဓားသွားပေါ်မှာ ကနေတဲ့ အရူးတွေ၊ အရူးတစ်သိုက်ပဲ..."

ကျိုးယွင်က ခေါင်းခါယမ်းကာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

လင်းရီက အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

"ကျင့်ကြံသူတိုင်းက ကျင့်ကြံကြတဲ့အခါ နယ်ပယ်တစ်ခုချင်းစီမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သွေးပေးပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှေ့ဆက်ကြတယ်..."

"သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးကလွဲရင်ပေါ့..."

"သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းက ချည်မျှင်တစ်မျှင်မှာ တွဲလောင်းခိုနေသလိုပဲ၊ အသက်ရှင်ခြင်းနဲ့ သေဆုံးခြင်းကြားက အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ဖို့ အဓိကထားတယ်..."

"အဲ့ဒီဂိုဏ်းက သေမင်းကို ဖိတ်ခေါ်ရတာ နှစ်သက်တယ်၊ အရင်ဆုံး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆိုးရွားဆုံး အခြေအနေမှာ ထားလိုက်ပြီးမှ မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည်လေးကို ရှာဖွေကြတာ..."

"သေခြင်းတံခါးကတစ်ဆင့် တာအိုထဲကို ဝင်ရောက်ပြီး ရှင်သန်ခြင်းတံခါးကတစ်ဆင့် ထွက်ပေါ်လာကြတယ်..."

"သေခြင်းရှင်ခြင်းလမ်းစဉ်ကို နားလည်သဘောပေါက်ဖို့ပဲ..."

"ဒါကြောင့် အဲ့ဒီအသက်တံခါးနှင့် သေခြင်းစံအိမ် အင်မော်တယ်သိုင်းက ကျင့်ကြံရတာ အရမ်းမြန်ရုံတင်မကဘဲ တူညီတဲ့နယ်ပယ်မှာလည်း ပြိုင်ဘက် ရှားပါးတယ်..."

"သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးမှာ အားနည်းတဲ့သူမရှိဘူး..."

ကျိုးယွင်က ပြောလိုက်၏။

"အဲဒါက သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးထဲက အားနည်းတဲ့သူတွေက သူတို့ကိုယ်သူတို့ သေအောင် ကစားခဲ့ကြတာ ကြာပြီမို့လို့ ကျန်ရစ်နေတဲ့ သူတွေက သဘာဝကျကျပဲ အားကောင်းနေတာပေါ့..."

ဖာတောင်သခင်က နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်သည်။

"အဲဒီလိုသာ မဟုတ်ခဲ့ရင် သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးက အဆင့်လွန်ဂိုဏ်းတွေရဲ့ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ကနေ ဘယ်လိုလုပ် ကျဆင်းသွားပါ့မလဲ..."

ကျိုးယွင်က သက်ပြင်းချလိုက်၏။

သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါး။

ဤမျိုးဆက်၏ အမြင့်ဆုံး ကန့်သတ်ချက်မှာ အလွန်မြင့်မားပြီး အနိမ့်ဆုံးကန့်သတ်ချက်မှာလည်း အလွန် နိမ့်ကျလှပေသည်။

ရှေးခေတ်ကာလက ၎င်းသည် အဆင့်လွန်ဂိုဏ်းများ၏ အဆင့်သို့ပင် တစ်ကြိမ် တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ဖူး၏။

၎င်းအားလုံးသည် ဂိုဏ်းမှ တိုက်ပွဲပေါင်း ရာချီ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သော ပါရမီရှင် တစ်ဦးကို မွေးထုတ်ပေးနိုင်ခြင်းရှိမရှိ အပေါ်တွင်သာ မူတည်နေပေသည်။

အရင်တုန်းက သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါး၏ တည်ထောင်ရခြင်း ရည်ရွယ်ချက်မှာ လူတိုင်း ကျင့်ကြံရန် နည်းလမ်းတစ်ခု ရရှိစေရန် ဖြစ်သည်။

အသက်တံခါးနှင့် သေခြင်းစံအိမ် အင်မော်တယ်သိုင်းသည် ကျင့်ကြံခြင်း ဝိညာဉ်အရိုးများအပေါ် မူတည်နေခြင်း မရှိဘဲ အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်းကြားရှိ သိမ်မွေ့သော စည်းမျဉ်းကို နားလည်သဘောပေါက်မှု အပေါ်တွင်သာ မူတည်နေပေသည်။

၎င်းသည် တစ်ချိန်က မရေမတွက်နိုင်သော သက်ရှိများကို ပူးပေါင်းလာစေရန် ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့၏။

ထို့အပြင် သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးကို တည်ထောင်ခဲ့သော ဆရာဘိုးဘေးသည် အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်းကြားတွင် သေခြင်းရှင်ခြင်း လမ်းစဉ်ကို နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့ပြီး ထိုခေတ်က အမြင့်မြတ်ဆုံး ပြိုင်ဘက်ကင်း အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တွင် ပထမနေရာ၌ ရပ်တည်နိုင်ခဲ့ပေသည်။

ကံဆိုးသည်မှာ ဤနည်းလမ်းသည် နောက်ဆုံးတွင် မီးပွားလေးတစ်ခုကဲ့သို့ လင်းလက်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရခြင်းပင်ဖြစ်၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤသည်မှာ လူတစ်သောင်းတွင် တစ်ယောက်သာ အောင်မြင်နိုင်သော နည်းလမ်း ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းကို ကျင့်ကြံသော သက်ရှိတစ်သောင်းအနက် တစ်ဦးပင်လျှင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ချင်မှ ကျန်ရစ်မည် ဖြစ်၏။

၎င်းကို ဝိညာဉ်ကုန်းမြေတွင် သေဆုံးနှုန်း အမြင့်မားဆုံးသော အင်မော်တယ်သိုင်းဟု ခေါ်ဆိုနိုင်ပေသည်။

ထိုပြိုင်ဘက်ကင်း ဆရာဘိုးဘေးက ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းခြင်း ပြီးနောက် လူအများ၏ စိတ်အားထက်သန်မှုမှာလည်း လျော့ကျသွားခဲ့ပြီး ဤဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်လိုသူများမှာလည်း တစ်နေ့တခြား နည်းပါးလာခဲ့လေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းသည် သမိုင်းစင်မြင့်မှ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ရ၏။

ယနေ့ခေတ်တွင်မူ သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါး သည် အဋ္ဌမအဆင့်ဂိုဏ်းများ၏ အဆင့်သို့ပင် ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ချေ။

"ဒါဆို ဒီနည်းလမ်းက သေတဲ့သူကို ဘယ်လိုပြန်ရှင်အောင် လုပ်ပေးတာလဲ..."

လင်းရီက လေးနက်စွာ မေးလိုက်သည်။

ဤသေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးသည် သေခြင်းရှင်ခြင်းသံသရာဝိုင် ဖော်စပ်နည်းနှင့် အမှန်တကယ် ကိုက်ညီနေပေသည်။

"သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးရဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်း ဆရာဘိုးဘေးဖြစ်တဲ့ သေခြင်းရှင်ခြင်း တာအိုကျင့်ကြံသူ ကောင်းကင်ဘုံသို့ မတက်လှမ်းခြင်းမီ သူရဲ့သေခြင်းရှင်ခြင်း လမ်းစဉ်ကို ကြီးမားတဲ့ တံခါးပေါက်ကြီး နှစ်ခုအဖြစ် အသွင်ပြောင်းခဲ့တယ်..."

"အသက်တံခါးနဲ့ သေခြင်းစံအိမ်ပေါ့..."

"အသက်တံခါးကို ရှင်သန်ခြင်း မဟာတာအိုနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားပြီး သေခြင်းအိမ်ကိုတော့ သေဆုံးခြင်း မဟာတာအိုနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတယ်..."

"အသက်တံခါးထဲ ဝင်တဲ့သူတွေက ရှင်သန်ခြင်း မဟာတာအိုကို နားလည်သဘောပေါက်နိုင်ပြီး သေခြင်းအိမ်ထဲဝင်တဲ့သူတွေက သေဆုံးခြင်း မဟာတာအိုကို နားလည်သဘောပေါက်နိုင်တယ်..."

"သေခြင်းရှင်ခြင်းတာအိုကို နားလည်သဘောပေါက်သွားရင် အသက်ဓာတ်တွေ တည်တံ့နေပြီး အဆုံးမရှိလည်ပတ်နေဖို့ သေချာစေနိုင်တယ်..."

"ဒီနည်းလမ်းက သေတဲ့သူကို ပြန်ရှင်အောင် မလုပ်ပေးနိုင်ပေမယ့် ဖုန်းဟွာရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ဝိညာဉ်အစအနလေး ပျောက်ကွယ်မသွားအောင် တည်ငြိမ်အောင်တော့ လုပ်ပေးနိုင်တယ်..."

ကျိုးယွင်၏ မျက်လုံးများက တောက်ပနေခဲ့၏။

"ရှင့်ရဲ့ နည်းလမ်းသုံးခုက တစ်ခုထက်တစ်ခု ပိုခက်နေတာပဲ..."

"ဖုန်းလိုင်အင်မော်တယ်ကျွန်းက ပင်လယ်ရပ်ခြားမှာရှိပြီး အမြဲတမ်း လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တယ်၊ ဖုန်းလိုင် အင်မော်တယ်ဆေးလုံးကို ရဖို့နေနေသာသာ ရှာတွေ့ဖို့တောင် ခက်ခဲတယ်..."

"အဲဒီငှက်အိုကြီး လီတိရှန်းရဲ့ အသက်ချုပ်ငြိမ်းရတနာရည်ကို ရဖို့ဆိုရင် သူ့ကို မျက်နှာချင်းဆိုင် အနိုင်ယူရလိမ့်မယ်..."

"သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးက နည်းနည်း ပိုလွယ်ပေမယ့် အသက်တံခါးနှင့် သေခြင်းစံအိမ်ထဲကို ဝင်ဖို့ဆိုရင် အဲဒီအဘိုးကြီးတွေရဲ့ ခွင့်ပြုချက် လိုအပ်တယ်..."

"သူတို့က ကပ်ဘေးချိုးဖျက်ခြင်းနယ်ပယ်ကို မရောက်သေးပေမယ့် ကပ်ဘေးချိုးဖျက်ခြင်းနယ်ပယ်ရဲ့ စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြတယ်..."

"ပြီးတော့ သူတို့တစ်ယောက်ချင်းစီက မယုံနိုင်လောက်အောင် ရူးသွပ်နေကြတာ..."

"သူတို့က သေမှာကို နည်းနည်းလေးမှ မကြောက်ကြဘူး..."

"အသက်တံခါးနှင့် သေခြင်းစံအိမ်ကို ဖွင့်ပေးဖို့ သူတို့ကို သွားဖြောင်းဖျဖို့ဆိုရင် လက်သီးနဲ့ စကားပြောတာက အသုံးဝင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ဖာတောင်သခင်က မျက်လုံးလှန်လိုက်သည်။

လက်ရှိတွင် ဖာတောင်သခင် မဖြေရှင်းနိုင်သော ကိစ္စများမှာ အလွန် ရှားပါးလှပေသည်။

သို့တိုင် ဤကိစ္စသုံးခုလုံးက သူမအတွက် စိန်ခေါ်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့၏။

အထူးသဖြင့် ထိုသေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးမှ အဘိုးကြီးများ၊ အကယ်၍ ဖာတောင်သခင်က ဓားတစ်လက်နှင့် လာနေကြောင်း သူတို့ သိလိုက်ပါက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူတို့၏ ခေါင်းတလားများထဲမှ တရွတ်တိုက် ထွက်လာကြပေလိမ့်မည်။

နှင်ထုတ်လို့တောင် ရမှာမဟုတ်ဘူး...

သူတို့ရှာဖွေနေကြသည်မှာ အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်းကြားရှိ သိမ်မွေ့သော စည်းမျဉ်း၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုပင် ဖြစ်လေသည်။

"ဖုန်းလိုင် အင်မော်တယ်ကျွန်းက ရှာရခက်တယ်၊ အဲဒီကို ငါ ကိုယ်တိုင် သွားမယ်..."

ကျိုးယွင်က ပြောလိုက်၏။

"သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးအတွက်တော့ ဒီတပည့်က ဆရာ့ကိုယ်စားသွားပါရစေ..."

လင်းရီက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးသည် လင်းရီ၏ အဆင့်လွန်ရွှေအမြူတေတာအိုနှင့် သက်ဆိုင်နေပေသည်။

သူ ကြိုးစားရပေမည်။

"သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးက အသက်ရှင်ခြင်းနဲ့ သေဆုံးခြင်းကို မကြောက်ဘူး..."

"ဒါပေမဲ့ အရင်တုန်းကတော့ သူတို့ ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်စရာတစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးတယ်၊ မင်း သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးကို သွားတဲ့အခါ ဒီပစ္စည်းကို ယူသွားလိုက်..."

ကျိုးယွင်က စကားပြောရင်း ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ လင်းရီအား ကမ်းပေးလိုက်၏။

ကျောက်စိမ်းပြားတွင် ယင်နှင့်ယန် မျက်နှာပြင်နှစ်ဖက်ရှိသည်။ ယန် မျက်နှာပြင်မှာ နွေးထွေးချောမွေ့နေပြီး အဖြူရောင် တံခါးပေါက်တစ်ခုကို ထွင်းထုထား၏။ ယင်မျက်နှာပြင်မှာမူ အရိုးထိတိုင်အောင် အေးစက်နေသော သေဆုံးခြင်းချီများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ ဆိုးရွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အနက်ရောင် တံခါးပေါက်တစ်ခုကို ထွင်းထုထားလေသည်။

"ဒါက သေခြင်းရှင်ခြင်းတံဆိပ်ပြားပဲ၊ သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါး ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် တံဆိပ်ပြားပေါ့..."

"အကယ်၍ မင်းက ဒီသေခြင်းရှင်ခြင်းတံဆိပ်ပြား နဲ့ သွားမယ်ဆိုရင် သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးက အဲဒီရှေးဟောင်းပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေက မင်းကို မျက်နှာသာ နည်းနည်းပေးလိမ့်မယ်..."

"ဒါပေမဲ့ မင်း မှတ်ထားရမှာက အရာအားလုံးကို မင်းလုပ်နိုင်စွမ်းရှိတဲ့ အတိုင်းအတာအတွင်းမှာပဲ လုပ်ဆောင်ရမယ်၊ အတင်းအကျပ် မလုပ်ပါနဲ့..."

ကျိုးယွင်က ပြောလိုက်သည်။

"ဒီတပည့်က ဆရာ့ရဲ့ သင်ကြားမှုတွေကို မှတ်သားထားပါ့မယ်..."

လင်းရီက ခေါင်းညိတ်ကာ ကျောက်စိမ်းပြားကို လှမ်းယူလိုက်၏။

"သွေးပင်လယ်ကို ငါ ကိုယ်တိုင် သွားမယ်..."

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ဖာတောင်သခင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင်လည်း စူးရှသော အလင်းတန်းတစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် တောက်ပသွားခဲ့လေသည်။