အခန်း (၆၇-၆၈)

အခန်း (၆၇)- ဒါက လိမ်လည်မှုပဲ၊ ကျက်သရေမရှိတဲ့ လက်နက်တောင်

သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးသည် သေခြင်းတရားကို ရှာဖွေငြားလည်း သူတို့ တကယ်တမ်း လိုက်စားနေသည်မှာ ရှင်သန်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

အသက်တံခါးနှင့် သေခြင်းစံအိမ်သည်လည်း ဤကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။

လင်းရီအနေဖြင့် မသွားရန် အကြောင်းပြချက် မရှာတွေ့ခဲ့ချေ။

လင်းရီသည် ထန်ကျင်းကျုံးကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ့အပြုံးက တောက်ပနေခဲ့သည်။

ဝုန်း....

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ထန်ကျင်းကျုံး၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဒေါသလှိုင်းတံပိုးများ ရိုက်ခတ်သွားခဲ့၏။

သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးသည် သေခြင်းတရားကို ရှာဖွေငြားလည်း သူတို့ တကယ်တမ်း လိုက်စားနေသည်မှာ ရှင်သန်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါး၏ အဓိကအကျဆုံး နက်နဲလှသော အမှန်တရားပင် ဖြစ်လေသည်။

ထန်ကျင်းကျုံးပင်လျှင် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး သေမင်းနှင့် အကြိမ်ကြိမ် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပြီးမှသာ ဤအချက်ကို နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။

သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးသည် အသေခံအများဆုံးဖြစ်ပြီး ဓားသွားပေါ်တွင် ကပြနေကာ အရူးများနှင့် စိတ်မနှံ့သူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြောင်းကိုသာ လောကကြီးက သိထားကြလေသည်။

သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးသည် မည်မျှပင် အသေခံဖြစ်နေပါစေ ၎င်းတို့၏ အန္တိမပန်းတိုင်မှာ ရှင်သန်ခြင်းဖြစ်ကြောင်းကိုမူ သူတို့ မသိခဲ့ကြချေ။

သူ့ရှေ့မှ လင်းရီသည် သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါး၏ တပည့် စမ်းသပ်မှုကို ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် အဓိက သော့ချက်ကို ဆုပ်ကိုင်မိနေပြီ ဖြစ်၏။

"ကျိုးယွင်က မင်းကို ဒီကို လွှတ်လိုက်တာ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲတော့ မဟုတ်ဘူးပဲ..."

ထန်ကျင်းကျုံး၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်နှင့်အမျှ သူက လင်းရီအား နက်ရှိုင်းစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

တာအိုတစ်ရာ၏ အထက်တွင်ရှိပြီး ထူးခြားသော အရိုးတည်ဆောက်ပုံကို ပိုင်ဆိုင်ထားကာ နယ်နှင်ခံအင်မော်တယ် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တွင် ပထမနေရာ၌

ရှိနေသော ဝိုင်တောင် တောင်သခင်သည် အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားလှပေသည်။

"ကျွန်တော်က စမ်းကြည့်ဖို့ ရဲတင်းရုံလေးပါ..."

လင်းရီက ပြုံးလိုက်၏။

"ဂိုဏ်းကို ပြန်ကြမယ်..."

ထန်ကျင်းကျုံးက သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူ၏ အောက်ရှိ ရတနာသင်္ဘောက မြည်ဟည်းသွားပြီး လေထုကို ခွဲထွက်သွားခဲ့သည်။

ရတနာသင်္ဘောသည် ဟောင်းနွမ်းနေပုံရသော်လည်း ၎င်း၏ အမြန်နှုန်းမှာ အလွန်မြန်ဆန်လှပြီး အဆင့်ကိုး တိမ်တိုက်လှေကား ဝင်္ကပါပြား၏ နောက်တွင်သာ ရှိလေသည်။

ထန်ကျင်းကျုံးသည် စမ်းသပ်မှုကို စွန့်လွှတ်ခဲ့သူများကိုလည်း မြောက်ပိုင်းချီမှ အလွယ်တကူ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့၏။

ခဏအကြာတွင် လင်းရီနှင့် သူ၏ အဖွဲ့သည် ရှေးဟောင်းပြီး ဟောင်းနွမ်းနေသော တံခါးကြီးတစ်ခုရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

တံခါးကြီးမှာ အနက်နှင့် အဖြူ ယှက်နွယ်နေပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် မီးတောက်ကဲ့သို့ တောက်လောင်နေကာ တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ အရိုးထိတိုင်အောင် အေးစက်နေလေသည်။

တံခါးကြီး၏ အထက်တွင် 【သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါး】 ဟူသော စာလုံးကြီးသုံးလုံးက တောက်ပစွာ လင်းလက်နေ၏။

"ဒါက ငါတို့ သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးရဲ့ ဝင်ပေါက်ပဲ..."

"မင်းတို့ တာလော့အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းရဲ့ အတွင်းဂိုဏ်းက တာလော့ကောင်းကင်လိုဏ်ဂူထဲမှာ တည်ဆောက်ထားတာဖြစ်ပြီး ငါတို့ သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးကတော့ အထီးကျန်နယ်မြေထဲမှာ တည်ဆောက်ထားတာပဲ..."

ထန်ကျင်းကျုံးက လင်းရီအား ကြည့်ကာ ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အထီးကျန်နယ်မြေ..."

လင်းရီက မျက်ခုံးပင့်လိုက်၏။

"ကျင့်ကြံခြင်း ရတနာနယ်မြေတွေကို လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၊ ကောင်းချီးနယ်မြေနဲ့ ကောင်းကင်လိုဏ်ဂူဆိုပြီး အဆင့်သုံးဆင့် ခွဲခြားထားတယ်..."

"ကွာခြားချက်ကတော့ ကောင်းကင်တာအို စွမ်းအားရဲ့ သိပ်သည်းဆနဲ့ ကောင်းကင်တာအိုရဲ့ သန့်စင်မှုအပေါ်မှာ မူတည်တယ်..."

"မင်းတို့ တာလော့အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းရဲ့ တာလော့ ကောင်းကင်လိုဏ်ဂူက သီးခြားတည်ရှိနေတဲ့ နယ်ပယ်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး အသိပ်သည်းဆုံးနဲ့ အသန့်စင်ဆုံး ကောင်းကင်တာအို စွမ်းအားနဲ့ တာအို စွမ်းအားတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့အတွက် ဝိညာဉ်ကုန်းမြေရဲ့ နံပါတ်တစ် ကောင်းကင်လိုဏ်ဂူလို့ လူသိများတယ်..."

"ဝိညာဉ်ကုန်းမြေထဲက တချို့နေရာတွေမှာ ပင်ကိုယ်အားဖြင့် ကောင်းကင်လိုဏ်ဂူထက် မနိမ့်တဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်တွေ ရှိနေပြီး အဲဒါတွေကို အထီးကျန်နယ်မြေတွေလို့ ခေါ်တယ်..."

"အကြောင်းရင်းကတော့ အထီးကျန်နယ်မြေထဲက ဝိညာဉ်ချီ တွေဟာ သန့်စင်ပြီး သိပ်သည်းပေမယ့် သေစေနိုင်တဲ့ အားနည်းချက်တစ်ခု ရှိနေလို့ပဲ..."

ထန်ကျင်းကျုံးက ရှင်းပြလိုက်၏။

"ဒါဆို ဒီသေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါး အထီးကျန်နယ်မြေရဲ့ အားနည်းချက်က ဘာလဲ..."

လင်းရီက စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။

"မြေအောက်မီးက အဆိပ်ပြင်းတယ်..."

ထန်ကျင်းကျုံးက လင်းရီအား ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လူအုပ်ကို တံခါးထဲသို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားခဲ့၏။

လင်းရီသည် သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါး အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် အလွန် ပူပြင်းလှသော ကောင်းကင်တာအို စွမ်းအားတစ်ခုက သူ့ထံသို့ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

အသက်တစ်ချက် ရှူလိုက်ရုံဖြင့်ပင် ကောင်းကင်တာအိုချီကို ရှူရှိုက်နေရခြင်း မဟုတ်ဘဲ ချော်ရည်ပူများကို ရှူရှိုက်နေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

ထိုလောင်ကျွမ်းစေတတ်သော၊ ပူပြင်းလှသောချီသည် လင်းရီ၏ ရုပ်ခန္ဓာကို လောင်ကျွမ်းဖျက်ဆီးပစ်တော့မည့်အလား ပေါ်နေလေသည်။

ထိုမျှသာမကသေးပေ လင်းရီသည် ထိုကောင်းကင်တာအို စွမ်းအားများကို သန့်စင်လိုက်သည်နှင့်အမျှ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဝိုင်တာအို စစ်မှန်သော တစ်ခုတည်းသောချီ ပေါ်တွင် နာတာရှည် ရောဂါတစ်ခုကဲ့သို့ စွဲထင်နေသော မီးတောက်အစွန်းအစများကို အာရုံခံမိလိုက်၏။

"ဒါက မြေအောက်မီးရဲ့အဆိပ်လား..."

လင်းရီက သေချာစွာ အာရုံခံကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်များ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့သည်။

"အတိအကျပဲ..."

"ဒီနေရာကို မြေအောက်မီးတောက် အထီးကျန်နယ်မြေလို့ ခေါ်ပြီး လောကမှာရှိတဲ့ မြေအောက်မီး အားလုံးရဲ့ အရင်းအမြစ်ပဲ..."

"မြောက်ပိုင်းချီကို မီးတောင်တွေ ဖုံးလွှမ်းနေရတဲ့ အကြောင်းရင်းက မြေအောက်မီးတောက် အထီးကျန်နယ်မြေက ဒီမှာ တည်ရှိနေလို့ပဲ..."

"မြောက်ပိုင်းချီထဲက မီးတောင်အားလုံးက ဒီနေရာနဲ့ ချိတ်ဆက်နေတယ်..."

"မြောက်ပိုင်းချီရဲ့ အရင်းအမြစ်ကနေ ထုတ်လွှတ်လိုက်တဲ့ ကောင်းကင်တာအို စွမ်းအားက သိပ်သည်းပြီး သန့်စင်ပေမယ့် သန့်စင်လိုက်ပြီးနောက်မှာတော့ မြေအောက်မီးအဆိပ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေတယ်..."

"မြေအောက်မီးရဲ့ အဆိပ်ပမာဏ အနည်းငယ်က အန္တရာယ်မရှိရုံသာမက ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ စွမ်းအားကိုလည်း သွေးပေးနိုင်ပြီး သူတို့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို နှစ်ဆ တိုးစေနိုင်တယ်..."

"ဒါပေမဲ့ ကျင့်ကြံသူရဲ့ ကန့်သတ်ချက်ထက် ကျော်လွန်ပြီး အများကြီး စုပ်ယူမိရင် မြေအောက်မီးအဆိပ် ပေါက်ကွဲလာတဲ့အခါ မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ် တစ်ပါးတောင် ကယ်တင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ထန်ကျင်းကျုံးက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။

"အများကြီး သင်ယူလိုက်ရတယ်..."

လင်းရီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

အရွယ်အစားအရဆိုလျှင် သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးသည် တာလော့အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းထက် များစွာ သေးငယ်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် ရှုခင်းမှာမူ အလွန် ကွာခြားလှပေသည်။

အပင်ပေါက်ရောက်ခြင်းမရှိသော ချော်ရည်အိုင်များတစ်ခုပြီးတစ်ခု ရှိနေပြီး မီးခိုးမြူများက ကောင်းကင်ယံအထိပင် လွှမ်းခြုံနေလေသည်။

သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါး၏ ဗဟိုတွင် တာလော့ တောင်တစ်ရာထက်ပင် ပိုမို မြင့်မားသော မီးတောင်တစ်ခုရှိ၏။

မီးတောင်ဝကို အနက်ရောင် တိမ်တိုက်မည်းကြီးတစ်ခုက ဖုံးလွှမ်းထားပြီး လောကကြီးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်မည့် စွမ်းအား အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေခဲ့သည်။

မီးတောင်ဝနေရာတွင် ပုံရိပ်အချို့ကို လင်းရီက ခပ်ရေးရေး မြင်တွေ့နေရ၏။

လင်းရီ၏ အကြည့်များက အဝေးမှနေ၍ အနီးသို့ ရွေ့လျားလာခဲ့သည်။ တံခါးဝအနီးတွင် အလွန် ရိုးရှင်းသော အဆောက်အအုံစုတစ်ခု ရှိလေသည်။

"ငါ့နောက်ကလိုက်ခဲ့..."

ထန်ကျင်းကျုံးသည် လင်းရီအား ဦးဆောင်ကာ အဆောက်အအုံစုဆီသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့၏။

ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေခြင်း။

ကျဆင်းနေခြင်း။

လူသူကင်းမဲ့နေခြင်း။

ဤသည်မှာ သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးအပေါ် လင်းရီ၏ ပထမဆုံး အထင်အမြင်ပင် ဖြစ်လေသည်။

တာလော့အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းကဲ့သို့ စည်ကားသိုက်မြိုက်ခြင်းနှင့် အလှမ်းဝေးလှပေသည်။

ဂိုဏ်း၏တောင်ကို ကာကွယ်ပေးသော ဝင်္ကပါပင်လျှင် ဆိုးရွားစွာ ပျက်စီးနေခဲ့၏။

အထက်ရှိ ဝင်္ကပါကို ဖွင့်လှစ်နိုင်စွမ်း ရှိမရှိကိုပင် လင်းရီ တွေးတောနေမိလေသည်။

"သူတို့ကို ခေါ်သွားလိုက်၊ သူတို့ ဒီနေ့ ကောင်းကောင်း အနားယူသင့်တယ်၊ ပြီးတော့ မနက်ဖြန် သူတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်ကြလိမ့်မယ်..."

ထန်ကျင်းကျုံးသည် သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးသို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် တပည့်တစ်ဦးကို ခေါ်ကာ ညွှန်ကြားချက်အချို့ ပေးလိုက်ပြီး လင်းရီအား ဆက်လက် ဦးဆောင်ခေါ်သွားခဲ့၏။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် တပည့်များကို အနည်းငယ်မျှပင် မမြင်တွေ့ရချေ။

ကျင့်ကြံခြင်း နေရာများစွာမှာလည်း မယုံနိုင်လောက်အောင် ပျက်စီးယိုယွင်းနေခဲ့ရာ ဤသေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးသည် တစ်ချိန်က ဝိညာဉ်ကုန်းမြေ၏ အဆင့်လွန် အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ခဲ့သည်ဟု စိတ်ကူးကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။

"ငါတို့ သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးက အရင်က အဆင့်လွန်ဂိုဏ်းနဲ့ လုံးဝ မတူဘူးလို့ မင်း ခံစားရလား..."

"ဒါမှမဟုတ် သူ့ရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေအရ အဋ္ဌမအဆင့် ဂိုဏ်းနေနေသာသာ သတ္တမအဆင့် ဂိုဏ်းလောက်တောင် မကောင်းဘူးလို့များလား..."

ထန်ကျင်းကျုံးက လင်းရီအား ပြုံးတစ်ဝက် မျက်နှာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"လင်းရီ အမှန်တကယ်ပဲ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်မိပါတယ်..."

လင်းရီက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ဘာဖြစ်ရမလဲ... မင်းတို့ တာလော့အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းကိုပဲ အပြစ်တင်ရမှာပေါ့..."

ထန်ကျင်းကျုံး၏ အပြုံးမှာ အလွန် ထူးဆန်းနေခဲ့သည်။

"ဟင်..."

လင်းရီ အံ့အားသင့်သွား၏။

မဟုတ်ဘူး... ဤသည်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လိမ်လည်မှုတစ်ခု ဖြစ်သွားရသနည်း။

"ဘာလဲ... ငါက မင်းကို လိမ်နေတယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

"ငါ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှင်းပြတာကို နားထောင်ကြည့်၊ ပြီးရင် မင်း နားလည်သွားလိမ့်မယ်..."

"ငါတို့ သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးက တခြား ဂိုဏ်းတွေနဲ့ မတူဘူး၊ ငါတို့ စီးပွားရှာတဲ့ နည်းလမ်းက အရမ်းထူးခြားတယ်..."

ထန်ကျင်းကျုံးက ပြုံးလိုက်သည်။

"သာမန်ဂိုဏ်းတွေ အားလုံးက စည်ကားတဲ့ မြေနေရာတွေမှာ တည်ထောင်ထားကြတာပဲ..."

"ဂိုဏ်းတစ်ခုမှာ စည်းစိမ်ရှာဖို့ ကောင်းတဲ့ နည်းလမ်း မရှိရင်တောင် အရင်းအမြစ်တွေ၊ ရှားပါး ပန်းတွေ၊ သစ်ပင်တွေနဲ့ လက်နက်သန့်စင်ခြင်း ကုန်ကြမ်းတွေကို ရောင်းချပြီး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေထိုင်နိုင်ကြတယ်..."

"ငါတို့ သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးကပဲ အထီးကျန်နယ်မြေမှာ ရပ်တည်နေပြီး တချို့သော အထူး ရှားပါး ပန်းတွေ၊ သစ်ပင်တွေနဲ့ လက်နက်သန့်စင်ခြင်း ကုန်ကြမ်းတွေကိုပဲ ပိုင်ဆိုင်ထားတာ..."

"သူတို့ကို ရောင်းဖို့ဆိုရင်လည်း အဲဒါတွေကို လိုအပ်တဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ တွေ့ဆုံဖို့ လိုသေးတယ်..."

"ထပ်ပြောရရင် ငါတို့ သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးက ဆေးဖော်စပ်ခြင်း ဒါမှမဟုတ် လက်နက်သန့်စင်ခြင်းလို စီးပွားရှာတဲ့ နည်းလမ်းတွေကို မကျင့်ကြံတဲ့အတွက် စီးပွားရှာဖို့ တခြားလမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ရှာရမှာပဲ..."

ထန်ကျင်းကျုံးက ပြောလိုက်၏။

"တခြားလမ်းကြောင်း..."

လင်းရီ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"ယာယီအလုပ်သမားတွေလေ..."

"ငါတို့ သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးက ဝိညာဉ်ကုန်းမြေမှာ အစွမ်းအထက်ဆုံး ယာယီအလုပ်သမားတွေပဲ..."

ထန်ကျင်းကျုံး၏ အသံတွင် ဂုဏ်ယူမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေခဲ့၏။

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးက အန္တရာယ်ကို အကြောက်ဆုံးပဲလေ..."

"ဒါကြောင့် အလုပ်ခေါ်မယ့် ဂိုဏ်းတစ်ခုရှိနေသရွေ့ ငါတို့ သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးက ကျင့်ကြံသူတွေ မလုပ်ရဲတာ ဘာမှမရှိဘူး..."

ထန်ကျင်းကျုံးက သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်သည်။

"အာ... ဒါက..."

လင်းရီက အံ့အားသင့်သွား၏။

"ငါတို့ အခု ဘာလို့ ဒီလောက် ဆင်းရဲနေရတာလဲဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့ မင်းတို့ တာလော့အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းက အပြည့်အဝ တာဝန်ယူရမယ်..."

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းတို့ တာလော့အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းက တစ်ချိန်တုန်းက ငါတို့ သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးရဲ့ အကြီးမားဆုံး အလုပ်ရှင် ဖြစ်ခဲ့လို့ပဲ..."

"မင်းတို့ တပည့်တွေကို ဘယ်သူကများ အဲဒီလောက် အဖိုးတန်အောင် လုပ်လိုက်တာလဲ..."

"ကျက်သရေမရှိတဲ့ လက်နက်တောင်က ကျင့်ကြံခြင်းမှာ လက်နက်သံချပ်ကာကို အပြည့်အဝ အသုံးပြုလိုက်တာ နှမြောစရာပဲ၊ ငါတို့ အစွမ်းအထက်ဆုံး ယာယီအလုပ်သမားတွေက ငါတို့ရဲ့ အသုံးဝင်မှု အများစုကို ဆုံးရှုံးသွားရပြီ..."

"အကြီးမားဆုံးအလုပ်ရှင်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရတော့ နည်းနည်း ဆင်းရဲတာက သဘာဝပဲလေ..."

ထန်ကျင်းကျုံး စကားပြောနေစဉ်မှာပင် လင်းရီအား အနက်ရောင် ခန်းမကြီးတစ်ခုရှေ့သို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားခဲ့၏။

"အဘိုးကြီးတစ်သိုက်... မင်းတို့ ထွက်မလာကြဘူးလား..."

"တစ်ယောက်ယောက်က အသက်တံခါးနှင့် သေခြင်းစံအိမ်ထဲ ဝင်ချင်နေတယ်..."

ထန်ကျင်းကျုံးက တံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ခန်းမအတွင်းမှ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် အငွေ့အသက်များ ထိုးတက်လာသည်ကို လင်းရီ သတိပြုမိလိုက်၏။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းတို့သည် သူ့အား ပစ်မှတ်ထားလာကြလေသည်။

အခန်း (၆၈) - မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော် ဒီရောက်တာနဲ့ ခင်ဗျားတို့က ဖျက်သိမ်းချင်နေကြပြီလား

ဝှစ်! ဝှစ်! ဝှစ်!

လင်းရီအား ပစ်မှတ်ထားလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဟင်းလင်းပြင်မှာ အဆက်မပြတ် တွန့်လိမ်သွားပြီး ထိန်းချုပ်မရသော ချီများနှင့်အတူ ပုံရိပ်ခုနစ်ခုသည် လင်းရီ၏ရှေ့တွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

လူခုနစ်ဦးတွင် အမျိုးသားခြောက်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ပါဝင်ပြီး အားလုံးမှာ အလွန်ထက်မြက်ကာ ထိန်းချုပ်မရဘဲ ရိုင်းစိုင်းသောကြမ်းကြုတ်သောချီများ ရှိကြပေသည်။

ခုနစ်ဦးထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် အားလုံးက လင်းရီအား အလွန်စိတ်ဝင်တစား ကြည့်လိုက်ကြ၏။

"ချောမောလှပတဲ့ လူငယ်လေးပဲ... အသက်တံခါးနှင့် သေခြင်းစံအိမ်ထဲမှာ သူ သေသွားရမှာ တကယ့်ကို နှမြောစရာပဲ..."

ခုနစ်ဦးအနက် တစ်ဦးတည်းသော အမျိုးသမီးက လင်းရီအား ကြည့်ကာ သွားရည်ကျနေပြီး သူမ၏ အပြုအမူမှာ အလွန် ထိန်းချုပ်မရဖြစ်နေခဲ့သည်။

"ဒီလိုလုပ်ရင် ဘယ်လိုလဲ... မင်းက အသက်တံခါးနှင့် သေခြင်းစံအိမ်ထဲ ဝင်ချင်တယ်ဆိုတာ သေခြင်းရှင်ခြင်း လမ်းစဉ်ကို ရှာဖွေချင်လို့ပဲလေ..."

"ဘာလို့ ဒီ စနီယာနောက်ကို တိုက်ရိုက်လိုက်ပြီး မကျင့်ကြံရမှာလဲ... ဒီ စီနီယာက မင်းကို အသက်ရှင်ခြင်းနဲ့ သေဆုံးခြင်းကို တောင့်တလာအောင် လုပ်ပေးနိုင်တယ်..."

ထိုအမျိုးသမီးသည် လင်းရီအား ခေါင်းမှ ခြေဖျားအထိ အကဲခတ်လိုက်ရာ သူမ၏ ထိန်းချုပ်မရသော အမူအရာက လင်းရီအား အံ့သြမင်သက်သွားစေခဲ့၏။

ဤသေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးမှ ကျွမ်းကျင်သူသည် နတ်ဆိုးအရှင်သခင် မျှော်စင်မှများ ဖြစ်နေနိုင်မည်လား။

"သတ္တမ ထိန်းစမ်း..."

"ဒါက တာလော့အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းက ဝိုင်တောင် တောင်သခင်၊ လက်ရှိ နယ်နှင်ခံအင်မော်တယ် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်မှာ နံပါတ်တစ် နေရာမှာ ရှိနေတဲ့သူပဲ..."

ထန်ကျင်းကျုံးက သတိပေးလိုက်သည်။

"တာလော့အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းက ဝိုင်တောင် တောင်သခင်... ဒါဆို ပိုတောင် ကောင်းသေးတယ်..."

"အကယ်၍ ငါ သူ့ကို ဒုက္ခပေးလိုက်ရင် ဖာတောင်သခင်က သူ့ရဲ့ဓားနဲ့ ငါ့ကို လာရှာလိမ့်မယ်လို့ ထင်တယ် ဟုတ်လား..."

"သူမရဲ့ဓားကို မျှော်လင့်နေတာ ကြာပြီ..."

ထိုအမျိုးသမီးသည် ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိသည့်အပြင် စမ်းသပ်ကြည့်ရန်ပင် စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့၏။

"ဖာတောင်သခင်က မင်းကို ဂရုစိုက်ဖို့ အချိန်မရှိဘူး..."

"ငါကြားတာတော့ ဖာတောင်သခင်က သွေးပင်လယ်ထဲ ဝင်သွားပြီး အဲဒီမှာ လီတိရှန်းနဲ့ သုံးရက်ကြာ ရင်ဆိုင်နေခဲ့ပြီတဲ့..."

တောက်လောင်နေသော မျက်လုံးများနှင့် အဘိုးအိုတစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာဘိုးဘေးက သွေးပင်လယ်ထဲကို ဝင်သွားပြီလား..."

လင်းရီက မေးလိုက်၏။

"မင်း မသိဘူးလား..."

အဘိုးအိုက မျက်ခွံပင့်လိုက်သည်။

"ဒီမျိုးဆက်သစ်က သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးကို တိုက်ရိုက်လာခဲ့တာဆိုတော့ တကယ် မသိခဲ့ပါဘူး..."

လင်းရီက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"လွန်ခဲ့တဲ့သုံးရက်က ဖာတောင်သခင်ဟာ သူမရဲ့ ဓားနဲ့ သွေးပင်လယ်ထဲ ဝင်သွားခဲ့ပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်း သတ်ဖြတ်ခြင်းဓားစိတ်ဆန္ဒနဲ့ လီတိရှန်းကို သွေးပင်လယ် နက်ရှိုင်းတဲ့ နေရာကနေ ဆွဲထုတ်ခဲ့တယ်၊ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ ခပ်လှမ်းလှမ်းကနေ မျက်နှာချင်းဆိုင် ရင်ဆိုင်နေကြပြီး သူတို့ရဲ့ ဓားစိတ်ဆန္ဒတွေက မိုင်ပေါင်း သန်းချီအထိ ဖြန့်ကျက်နေတယ်..."

"အခုတော့ အဲဒီမိုင်သန်းချီတဲ့ ပင်လယ်ပြင်တစ်ခုလုံး ရှင်းလင်းသွားပြီ..."

အဘိုးအိုက သေချာပေါက် ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာဘိုးဘေးက လီတိရှန်းကို မတိုက်ခိုက်ဘဲ ရင်ဆိုင်နေရုံပဲလား..."

လင်းရီက သံသယဖြစ်ဖွယ် မေးလိုက်၏။

"ဒါက သဘာဝပဲလေ..."

"လီတိရှန်းနဲ့ ဖာတောင်သခင်တို့က ဒီခေတ်မှာ သေခြင်းရှင်ခြင်းလမ်းစဉ်မှာ အစွမ်းအထက်ဆုံး နှစ်ယောက်ပဲ..."

"လီတိရှန်းရဲ့ ဓားက မဟာပြီးပြည့်စုံခြင်းကို ရောက်နေပြီ၊ အပြစ်အနာအဆာ တစ်ခုမှ ရှာမတွေ့နိုင်တော့ဘူး..."

"ဖာတောင်သခင်ရဲ့ ဓားက ကောင်းကင်သတ်ဖြတ်ခြင်းဓားပဲ၊ ဒီဓားကို ထုတ်လွှတ်လိုက်တာနဲ့ တစ်ယောက်ရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်း စွမ်းအားအားလုံးကို တစ်နေရာတည်းမှာ စုစည်းနိုင်တယ်..."

"ဖာတောင်သခင်က လီတိရှန်းကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ဓားတစ်ချက် စွမ်းအားပဲရှိတယ်..."

"ဓားတစ်ချက်က အနိုင်အရှုံးကို အဆုံးအဖြတ်ပေးမှာပဲ..."

"ဖာတောင်သခင်က လီတိရှန်းနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရပြီး အရှိန်အဟုန်ကို အဆက်မပြတ် တည်ဆောက်နေတယ်၊ မှန်ကန်တဲ့ အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းပြီး တိုက်ခိုက်ဖို့ပဲ..."

"ဝိညာဉ်ကုန်းမြေမှာ ဖာတောင်သခင်ကို ဒီလောက် အရှိန်အဟုန်မျိုး ပေးရဲတဲ့သူဆိုလို့ ထိပ်ဆုံးဆယ်ယောက်ထဲမှာတောင် သုံးယောက်ပဲ ဒီလောက် ယုံကြည်မှု ရှိတာ..."

ထန်ကျင်းကျုံးက တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက တောက်လောင်နေပုံ ရလေသည်။

ဖာတောင်သခင်ကို အရှိန်အဟုန် အပြည့်အဝ တည်ဆောက်ပြီးနောက် ဓားတစ်ချက် ထုတ်လွှတ်ခွင့်ပေးခြင်းက ယူဆောင်လာမည့် ခြိမ်းခြောက်မှုမှာ သူ၏ သွေးများကို ဆူပွက်လာစေမည်မှာ သေချာလှသည် မဟုတ်ပါလား။

"ဒီသုံးယောက်ထဲမှာ တစ်ယောက်က စီနီယာ လီတိရှန်း၊ ဒုတိယတစ်ယောက်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါဆို တတိယတစ်ယောက်က ဘယ်သူလဲ..."

လင်းရီက မေးလိုက်၏။

"ဒီတတိယလူက သဘာဝကျကျပဲ လန်ခဲကျောင်းတော်က လောကသခင်အားခုံးပေါ့..."

ထန်ကျင်းကျုံးက ပြောလိုက်သည်။

"လောကသခင်အားခုံး..."

"မှန်တယ်..."

"ဗုဒ္ဓဂိုဏ်းက သူတို့ရဲ့ ကာကွယ်ရေးကြောင့် အမြဲတမ်း နာမည်ကြီးတယ်လေ..."

"လောကသခင်အားခုံးရဲ့ ကာကွယ်ရေးကလည်း ဒီခေတ်မှာ အစွမ်းအထက်ဆုံးပဲ..."

"အကယ်၍ သူသာဆိုရင် ဆရာဘိုးဘေးကို သူမရဲ့ ကောင်းကင်သတ်ဖြတ်ခြင်းဓား ထုတ်လွှတ်ခွင့်ပေးရဲမှာ အမှန်ပဲ..."

လင်းရီ၏ မျက်လုံးများက အရောင်လင်းသွားခဲ့၏။

"အတိအကျပဲ..."

"လောကသခင်အားခုံးနဲ့ ဖာတောင်သခင်တို့က အမြင့်ဆုံး ကာကွယ်ရေးနဲ့ အမြင့်ဆုံး ထက်မြက်မှုတို့ကို ကိုယ်စားပြုတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ ဖာတောင်သခင်က လောကသခင်အားခုံးနဲ့ယှဉ်ရင် သူမရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းက နည်းနည်းလေး နိမ့်ကျနေသေးတယ်..."

"ဖာတောင်သခင်ရဲ့ လက်ရှိကျင့်ကြံခြင်းနဲ့ သူမက လောကသခင်အားခုံးရဲ့ရွှေခန္ဓာကိုယ်ကို မဖောက်ထွင်းနိုင်သေးဘူး..."

ထန်ကျင်းကျုံးက ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလိုဆိုရင် ဆရာဘိုးဘေးနဲ့ လီတိရှန်းတို့က နောက်ထပ် ဘယ်နှစ်ရက်လောက် ရင်ဆိုင်ရဦးမှာလဲ..."

လင်းရီက အလျင်အမြန် မေးလိုက်၏။

"အနည်းဆုံး ခုနစ်ရက်ပေါ့..."

ထန်ကျင်းကျုံးက စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဆယ်ရက်ဆိုရင် ဖာတောင်သခင်က သူမရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဟုန်ကို အမြင့်ဆုံးအထိ တွန်းပို့ဖို့ လုံလောက်သင့်တယ်..."

"ဒီဓားချက် ဘယ်အချိန် ထွက်လာမလဲ ဆိုတာကတော့ လီတိရှန်းက ဖာတောင်သခင်ကို ဒီဓားချက် ထုတ်လွှတ်ဖို့ အခွင့်အရေး ပေးမပေး အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်..."

"ခုနစ်ရက်..."

"ဒါဆို ငါသာ မြန်မြန်လုပ်နိုင်ရင် ဆရာဘိုးဘေးရဲ့ အံ့မခန်းဓားချက်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်ရဖို့ အချိန်မီနိုင်သေးတယ်ပေါ့..."

လင်းရီ၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားခဲ့၏။

"တောင်သခင်လင်းရီ၊ အကယ်၍ မင်း အခု ထွက်သွားရင် မင်းလက်ထဲက အဆင့်ကိုးတိမ်တိုက်လှေကား ဝင်္ကပါပြားနဲ့ဆို သဘာဝကျကျပဲ အချိန်မီမှာပါ..."

ထန်ကျင်းကျုံးက ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါတော့ မဖြစ်ဘူး..."

"ဒီမျိုးဆက်သစ်က အသက်တံခါးနှင့် သေခြင်းစံအိမ်ထဲ မဝင်ရသေးဘူးလေ..."

"ဒါက ကျွန်တော် မလာခင် စီနီယာ ပေးလိုက်တဲ့ သေခြင်းရှင်ခြင်းတံဆိပ်ပြား ပါ၊ စီနီယာ ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီ မျိုးဆက်သစ်အတွက် အသက်တံခါးနှင့် သေခြင်းစံအိမ်ကို ဖွင့်ပေးပါ..."

လင်းရီသည် သူ၏ လက်ဝါးကို လှန်လိုက်ပြီး သေခြင်းရှင်ခြင်းတံဆိပ်ပြား ကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

"ဒီစီနီယာက အရင်တုန်းက ကျိုးယွင်ကို ကျေးဇူးတင်စရာတစ်ခုရှိခဲ့တာ အမှန်ပဲ..."

"ဒီကျေးဇူးကြောင့် ဒီစီနီယာက သေရမယ်ဆိုရင်တောင် သူ့ကို ကူညီပေးနိုင်တယ်..."

"အကယ်၍ ကျိုးယွင်က မင်းကို ဒီတံဆိပ်ပြားနဲ့ လွှတ်လိုက်ပြီး ဒီစီနီယာကို တစ်ကြိမ်လောက် ကူညီဖို့ တောင်းဆိုခဲ့ရင် ပြိုင်ဘက်က လီတိရှန်းဖြစ်နေရင်တောင် ဒီစီနီယာက အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်ပေးမှာပါ..."

"အသက်ရှင်တာ သေတာကို ဂရုမစိုက်ဘဲပေါ့..."

"ဒါပေမဲ့ ဒီအသက်တံခါးနှင့် သေခြင်းစံအိမ်ကို ဒီစီနီယာရဲ့ စွမ်းအားတစ်ခုတည်းနဲ့ ဖွင့်လို့မရဘူး..."

"သူတို့ခုနစ်ယောက်လုံးရဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု လိုအပ်တယ်..."

ထန်ကျင်းကျုံးက အခြား သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါး ကျင့်ကြံသူ ခုနစ်ဦးကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"စီနီယာ ခုနစ်ယောက်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကူညီပေးကြပါဦး..."

လင်းရီက တစ်ဖန် ဦးညွှတ်လိုက်၏။

"မင်း အသက်တံခါးနှင့် သေခြင်းစံအိမ်ထဲ ဝင်ချင်တာလား... ငါတို့က အဲဒီအတွက် အရမ်းဝမ်းသာပါတယ်..."

သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးမှ ကျင့်ကြံသူ ခုနစ်ဦးတွင် ထိန်းချုပ်မရသော ချီများ ရှိကြပြီး ရုပ်ရည်သွင်ပြင် အမျိုးမျိုး ရှိကြပေသည်။

အစောပိုင်းက လင်းရီအား နောက်ပြောင်ခဲ့သော အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူသည် ပြေပြစ်ပြီး လှပသော ရုပ်ရည်သွင်ပြင် ရှိ၏။ အကယ်၍ သူမသာ စကားမပြောခဲ့လျှင် မိသားစုကောင်းတစ်ခုမှ သင့်လျော်သော မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦးနှင့် အမှန်တကယ် တူနေပေလိမ့်မည်။

ယခု စကားပြောနေသူမှာမူ ကလေးတစ်ဦးနှင့် တူနေလေသည်။

ခုနစ်ဦးအနက် သူသည် အငယ်ဆုံးဖြစ်ပုံရသော်လည်း သူ၏ ချီမှာ အစွမ်းအထက်ဆုံးဖြစ်ပြီး သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါး၏ ဂိုဏ်းချုပ် ထန်ကျင်းကျုံးပြီးလျှင် ဒုတိယ လိုက်လေသည်။

"စီနီယာက..."

လင်းရီက ဦးညွှတ်လိုက်၏။

"ဒီစီနီယာက သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးရဲ့ဖူကန်းရှန်းပဲ..."

ကလေးနှင့်တူသော တာအိုကျင့်ကြံသူက တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ငယ်ရွယ်ပုံရသော်လည်း သူ၏ အသံမှာ အလွန်အိုမင်းနေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပို၍ပင် နောက်ကျိနေခဲ့၏။

"ဒီမျိုးဆက်သစ်က သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးထဲ ဝင်ချင်တာကို စီနီယာက ဘာလို့ အရမ်း ဝမ်းသာရတာလဲ..."

လင်းရီက စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အသက်တံခါးနှင့် သေခြင်းစံအိမ်ဟာ သေခြင်းရှင်ခြင်း လမ်းစဉ်ကနေ ပဲ့တင်ထပ် ထွက်ပေါ်လာတာပဲ..."

"ဒါကြောင့် အသက်တံခါးနှင့် သေခြင်းစံအိမ်ထဲ ဝင်ဖို့ဆိုရင် သေခြင်းတရားကို ရင်ဆိုင်ပြီး ရှင်သန်လိုတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် ရှိရမယ်..."

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အသက်တံခါးနှင့် သေခြင်းစံအိမ်ထဲ ဝင်သွားတာနဲ့ အသက်ရှင်ခြင်းနဲ့ သေဆုံးခြင်းက ကိုယ့်ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ မရှိတော့ဘူးလေ..."

"ဆရာဘိုးဘေးက ဒီအသက်တံခါးနှင့် သေခြင်းစံအိမ်ကို ချန်ထားခဲ့တုန်းက ဘိုးဘေးရဲ့ ညွှန်ကြားချက်တစ်ခုကို ချန်ထားရစ်ခဲ့တယ်..."

"အသက်တံခါးနှင့် သေခြင်းစံအိမ်ထဲ ဝင်ဖို့ဆိုရင် သေခြင်းရှင်ခြင်း ကပ်ဘေးခုနစ်ပါးကို ဖြတ်ကျော်ရမယ်..."

"ငါတို့ သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးဟာ အထွတ်အထိပ် ရောက်နေချိန်မှာပဲဖြစ်ဖြစ် အခုလို အားနည်းနေချိန်မှာပဲဖြစ်ဖြစ် အမြဲတမ်း အကြီးအကဲ ခုနစ်ယောက် ရှိခဲ့တယ်..."

"ငါတို့ ခုနစ်ယောက်လုံးမှာ သေခြင်းရှင်ခြင်းအဆောင်တစ်ခုစီ ရှိကြတယ်..."

"အဆောင်တစ်ခု၊ ကပ်ဘေးတစ်ခု။ အဆောင်ခုနစ်ခုလုံးကို ဖြတ်ကျော်နိုင်သူတွေက အသက်တံခါးနှင့် သေခြင်းစံအိမ်ထဲကို ဝင်ရောက်နိုင်တယ်..."

"ဝမ်းနည်းစရာက ငါတို့ ခုနစ်ယောက်က ဒီသေခြင်းရှင်ခြင်း ကပ်ဘေးခုနစ်ပါးကို အမွေဆက်ခံပြီးကတည်းက အဲဒါတွေကို သုံးဖို့ အခွင့်အရေး တစ်ခါမှ မရခဲ့ဘူး..."

ဖူကန်းရှန်းက မျက်လုံးကို မှေးလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် တောင့်တမှုများ အပြည့်ရှိနေခဲ့၏။

ဤသည်မှာ သေခြင်းရှင်ခြင်း ကပ်ဘေးခုနစ်ပါးဖြစ်ပြီး အဆောင်တစ်ခုလျှင် သေခြင်းရှင်ခြင်း တစ်ခါ ကြုံတွေ့ရမည်ဖြစ်ရာ အလွန် ကြီးကျယ်သော သေခြင်းတရား အတွေ့အကြုံပင် ဖြစ်လေသည်။

သေမင်းကို ဖိတ်ခေါ်ရတာ နှစ်သက်သူများမှာ သဘာဝကျကျပင် ပြင်းထန်သော စပ်စုလိုစိတ်များ ရှိကြပေသည်။

သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါး၏ အကြီးအကဲများအတွက် ဤသည်မှာ ကြီးမားသော နောင်တတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း ငြင်းဆို၍မရနိုင်ချေ။

"စီနီယာ ခုနစ်ယောက်ကရော အသက်တံခါးနှင့် သေခြင်းစံအိမ်ထဲ တစ်ခါမှ မဝင်ဖူးဘူးလား..."

လင်းရီက အံ့အားသင့်သွား၏။

"ငါတို့လည်း ဝင်ချင်တာပေါ့..."

"နှမြောစရာက ငါတို့ထဲက အစွမ်းအထက်ဆုံး တစ်ယောက်ကတောင် ကပ်ဘေးငါးပါးကိုပဲ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့တယ်..."

ထန်ကျင်းကျုံးသည်လည်း လွမ်းဆွတ်နေပုံ ပေါ်လေသည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် သူသည် ကပ်ဘေးငါးပါးကိုသာ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ပြီး အစွမ်းအထက်ဆုံး ကပ်ဘေးနှစ်ပါးကို ဘယ်သောအခါမျှ မဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ချေ။

"မျိုးဆက်ဟောင်းတွေက သေခြင်းရှင်ခြင်း အဆောင် တွေကို ငါတို့ဆီ လက်ဆင့်ကမ်းပေးပြီးနောက်မှာ ငါတို့ကို ထပ်တလဲလဲ ညွှန်ကြားခဲ့တယ်..."

"သေခြင်းရှင်ခြင်း ကပ်ဘေးခုနစ်ပါးကို အဆုံးသတ်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ..."

"အနာဂတ်မှာ ဂိုဏ်းတွင်းက မျိုးဆက်သစ် တပည့်တွေအပေါ်မှာ အဲဒါတွေကို အသုံးမပြုရဘူး..."

"ဒီအတွက် သူတို့က ငါတို့ကို တာအိုကျမ်းသစ္စာ ဆိုဖို့တောင် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခဲ့တယ်..."

ဖူကန်းရှန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း နောင်တရမှုများ အပြည့်ရှိနေခဲ့၏။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

လင်းရီက နားမလည်နိုင်ခဲ့ချေ။

ဤသည်မှာ သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါး၏ သဘောသဘာဝနှင့် သိပ်မကိုက်ညီလှပေ။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ယခင်မျိုးဆက်ကတည်းက ငါတို့က သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးကို ဖျက်သိမ်းဖို့ အမြဲတမ်း ပြင်ဆင်နေခဲ့လို့ပဲ..."

ထန်ကျင်းကျုံးက တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။