အခန်း (၃၈၈-၃၉၀)

အခန်း (၃၈၈) - ငါက ဝူဝူခိုင် ပဲ၊ ခေါင်းပြတ်ခြင်း

~“သွေးနတ်ဆိုး ခန်းမဆောင် ဌာနခွဲရဲ့ အကြီးအကဲ တဲ့လား”

ထိုအမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အားလုံးက တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြ၏။ မည်သည့် အဖွဲ့အစည်းမှန်း လုံးဝ

မသိကြ။

သို့သော်... ‘ဓာတ်ကြီးငါးပါး စုစည်းခြင်း ပဉ္စမအဆင့်’ ရှိသည့် သူတစ်ဦးကပင် ဌာနခွဲ အကြီးအကဲသာ ဖြစ်နေသေးသည် ဆိုလျှင်... သွေးနတ်ဆိုး ခန်းမဆောင် ဟူသည်မှာ အနည်းဆုံး ‘ကြယ်နှစ်ပွင့် အဆင့်’ အဖွဲ့အစည်း ဖြစ်လောက်၏။ လွယ်လွယ်နှင့် ရန်စ၍ မဖြစ်။

တစ်ဖက်လူ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် နီရှန်နန်းတော် တစ်ခုလုံး ဆိုးရွားသော အငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

“ကျွန်မက နီရှန် နန်းတော် သခင်မ ပါ”

နန်းတော် သခင်မ သည် ယဲ့ဖုန်း ကို တောင်းပန်သည့် အပြုံးလေး ပြုံးပြလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

ဝူဝူခိုင် သည် ကျက်သရေရှိပြီး ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်သော နန်းတော် သခင်မ ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။ ထို့နောက် ဘေးပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ရာချီသော လှပသည့် မိန်းမပျိုလေးများကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ပြုံးလိုက်မိသည်။

“ကောင်းတယ်... အရမ်း ကောင်းတယ်။ ‘မီးဖို’ တွေ အများကြီးပဲ။ အားလုံးက ထိပ်တန်း အရည်အသွေးတွေချည်းပဲ”

ဝူဝူခိုင် အလွန် ကျေနပ်နေ၏။

သွေးနတ်ဆိုး ခန်းမဆောင်သည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် နိုင်ငံတော်ထဲ၌ ရှိမနေသော်ငြား နယ်စပ်တွင် ဌာနခွဲတစ်ခု တည်ထောင်ထားကာ၊ ထိုမှတစ်ဆင့် နိုင်ငံအနှံ့အပြား၌ လက်ခွဲဂိုဏ်းများ ဖွဲ့စည်းထား၏။ ရည်ရွယ်ချက်မှာ သွေးနတ်ဆိုး ခန်းမဆောင်အတွက် မီးဖိုများ မွေးမြူပေးရန် သက်သက်ပင် ဖြစ်လေသည်။

နီရှန်နန်းတော်သည်လည်း ထိုလက်ခွဲဂိုဏ်းများထဲမှ တစ်ခုပင် ဖြစ်၏။

သို့သော် တည်ထောင်ပြီးချိန်မှစ၍ မည်သူမျှ လာရောက် မရိတ်သိမ်းကြပေ။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ထိုသို့သော လက်ခွဲဂိုဏ်း ရှိမှန်းပင် မေ့လျော့သွားကြတော့သည်။

မကြာသေးမီကမှ ဝူဝူခိုင် ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်တက်ရန် အခက်အခဲ တွေ့ကြုံနေစဉ်၊ အောင်မြင်နိုင်စွမ်း ပိုများစေမည့် ‘နှစ်ပါးသွား ကျင့်စဉ်’ တစ်ခုကို ရရှိလိုက်သဖြင့် ရှေးဟောင်း မှတ်တမ်းများကို ပြန်လည် ရှာဖွေရာမှ နီရှန်နန်းတော်ကို တွေ့ရှိသွားခြင်း ဖြစ်၏။

“မီးဖို” ဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်သည်နှင့် နန်းတော်သခင်မ၏ မျက်နှာက အေးစက်သွားလေသည်။ ဝူဝူခိုင်သည် လူကောင်း မဟုတ်မှန်း ရိပ်မိလိုက်တော့၏။

မီးဖိုများ၏ ကံကြမ္မာမှာ အမြဲတမ်း ဆိုးရွားလေ့ ရှိပေသည်။

ကံကောင်းလျှင် ကျင့်ကြံခြင်း စွမ်းအားများ စုပ်ယူခံရကာ သာမန်လူ ဖြစ်သွားမည်။ ကံဆိုးပါက... အသက်ပါ ပျောက်ဆုံးသွားနိုင်ပေသည်။

“ငါတို့ နီရှန် နန်းတော် က ဘယ်သူ့ရဲ့ မီးဖိုမှ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ နင်တို့ရဲ့ သွေးနတ်ဆိုး ခန်းမဆောင် ဆိုတာကိုလည်း တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး”

နန်းတော် သခင်မ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

ဝူဝူခိုင်က မထီမဲ့မြင် ပြုံးလိုက်သည်။

“အချိန်တွေ ကြာသွားလို့ နီရှန် နန်းတော် ဘယ်လို စတင်ခဲ့လဲ ဆိုတာကို မေ့သွားကြပြီ ထင်တယ်”

နန်းတော် သခင်မ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

“ငါတို့ နီရှန် နန်းတော် ကို လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရာချီတုန်းက ‘နတ်သမီး နီရှန်’က တည်ထောင်ခဲ့တာ”

“ဟုတ်တယ်။ နတ်သမီး နီရှန် တည်ထောင်ခဲ့တာ မှန်ပါတယ်”

ဝူဝူခိုင် ဝန်ခံလိုက်၏။

သူသည် ရှေးဟောင်း စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး စာမျက်နှာ တစ်ခုကို လှန်ပြလိုက်၏။

“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရာချီတုန်းက ငါတို့ ဌာနခွဲ ခေါင်းဆောင်ကြီးရဲ့ (၁၈) ယောက်မြောက် ကိုယ်လုပ်တော် နတ်သမီး နီရှန် က အမိန့်အရ ရေပေါ်ဖြူမြို့တော် ကို လာပြီး နီရှန် နန်းတော် ကို တည်ထောင်ခဲ့တယ်။ နန်းတော်က လှပတဲ့ မိန်းမပျိုတွေကိုပဲ လက်ခံတာက... ငါတို့ ဌာနခွဲအတွက် မီးဖိုတွေ မွေးမြူပေးဖို့ သက်သက်ပဲ”

“မဖြစ်နိုင်ဘူး”

နန်းတော် သခင်မ မျက်နှာ ပျက်သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။

ကျန်လူအားလုံးလည်း မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေကြ၏။

နှစ်ရာချီ သက်တမ်းရှိတဲ့ နီရှန် နန်းတော် က သွေးနတ်ဆိုး ခန်းမဆောင် အတွက် မီးဖို မွေးမြူရေး စခန်း တစ်ခုတဲ့လား။

ဘယ်သူမှ လက်မခံနိုင်ကြပါ။

ယဲ့ဖုန်း ကတော့ ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေတုန်းပါပင်။

သူ့ရှေ့မှာ အရပ်ရှည်သော မိန်းကလေးတွေ ကာနေ၍ ဝူဝူခိုင် က သူ့ကို မမြင်ရသေးပေ။

“မဖြစ်နိုင်စရာ မရှိပါဘူး။ မင်းတို့ နီရှန် နန်းတော် က ငါတို့ သွေးနတ်ဆိုး ခန်းမဆောင် အတွက် မီးဖို ထောက်ပံ့ပေးတဲ့ နေရာ အစစ်ပါပဲ”

ဝူဝူခိုင် က နန်းတော် သခင်မ ကို ကြည့်ပြီး နှုတ်ခမ်းသပ်လိုက်၏။

“အမျိုးသမီးကောင်း တစ်ယောက်ပဲ။ ရင့်ကျက်ပြီး ဆွဲဆောင်မှု ရှိတယ်။ ငါ ဒီလို ပုံစံမျိုး အကြိုက်ဆုံးပဲ။ ဒီနေ့... မင်းအပြင် နောက်ထပ် မီးဖို (၃၀) ပါ ငါ့အတွက် ထောက်ပံ့ပေးရမယ်”

“နင်... ရိုင်းစိုင်းလှချည်လား”

နန်းတော် သခင်မ ဒေါသကြောင့် တုန်ရီနေ၏။

မီးဖို ဆိုသော စကားကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောထွက်ရဲတာ... တကယ့်ကို မောက်မာလွန်းသည်။

‘ဝှီး...’

ချက်ချင်းပင် နန်းတော် သခင်မ သည် ‘ပထမအဆင့် မန္တန်’ ဖြစ်သော ‘ပန်းပွင့် လွင့်ပျံ ဝတ်ရုံစအက’ ကို ထုတ်သုံးလိုက်၏။ သူမ ဘေးပတ်လည်တွင် ပန်းပွင့်ဖြူများ ပေါ်လာပြီး ဝတ်ရုံစအကများ အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဝူဝူခိုင် ဆီသို့ လှည့်ပတ် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

“ကလေးအကွက်တွေပါ”

ဝူဝူခိုင် ဟားတိုက် ရယ်လိုက်ပြီး လက်ညှိုးတစ်ချောင်း တောက်လိုက်ရာ သူ့ရှေ့တွင် (၇) ထောင့်ပုံစံ အလင်းအကာအကွယ် တစ်ခု ပေါ်လာပြီး တိုက်ခိုက်မှု အားလုံးကို လွယ်ကူစွာ ကာကွယ်လိုက်၏။

‘ဘုန်း...’

အလင်းအကာအကွယ် တုန်ခါသွားပြီး နန်းတော် သခင်မ လွင့်ထွက်သွားကာ လူအုပ်ကြားထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးများ စီးကျလာသည်။

“သခင်မ...”

“အဆင်ပြေရဲ့လား”

ရွှီယွင်ပင်း နှင့် အခြား တပည့်များ အလျင်အမြန် တွဲထူလိုက်ကြ၏။

မိန်းကလေးများ နန်းတော် သခင်မ ဘေးသို့ စုဝေးရောက်ရှိသွားကြသဖြင့်၊ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ယဲ့ဖုန်း ကို ဝူဝူခိုင် မြင်တွေ့သွားသည်။

“ဟေ... ငါ့ထက်တောင် ချောတဲ့ သာမန်လူ တစ်ယောက် ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေတာလဲ”

ဝူဝူခိုင် ယဲ့ဖုန်း ကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ ရင်ထဲတွင် သတိထားလိုက်မိသည်။

ဆရာသမား တစ်ယောက်များ ဖြစ်နေမလား။

သို့သော်၊ ချက်ချင်းပင်... ကုလားထိုင်ပေါ်က လူငယ်လေးက ချောမောပေမယ့် သာမန်လူ စစ်စစ် ဖြစ်ကြောင်း၊ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် တစ်စက်မှ မရှိကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့... ကယ်ပါဦး”

ရွှီယွင်ပင်း နှင့် အခြား မိန်းကလေးများ သည် သူတို့ သခင်မတောင် မယှဉ်နိုင်မှန်း သိလိုက်သဖြင့် ထိတ်လန့်သွားကြပြီး ယဲ့ဖုန်း ကို အကူအညီ တောင်းလိုက်ကြ၏။

လူတိုင်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် ယဲ့ဖုန်း သာ ဝင်ပါလိုက်လျှင်... ဝူဝူခိုင် လို အကောင်မျိုးကို ပုရွက်ဆိတ် တစ်ကောင်လို ဖိသတ်ပစ်နိုင်မည်ဟု ယုံကြည်နေကြသည်။

“ဟား... ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့ တဲ့လား။ သာမန်လူ တစ်ယောက်ကိုများ မျှော်လင့်ချက် ထားနေကြသေးတယ်”

ဝူဝူခိုင်က ကဲ့ရဲ့လျက် မထီမဲ့မြင် ပြုံးလိုက်၏။

‘ဒေါင်...’

ယဲ့ဖုန်း ကြွေရည်သုတ် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

“သွေးနတ်ဆိုး ခန်းမဆောင် ဆိုတာ ဘယ်လို အဖွဲ့အစည်း မို့လို့... ဒီဂိုဏ်းချုပ် တစ်ခါမှ မကြားဖူးရတာလဲ”

သူ သေချာပေါက် လက်ပိုက်ကြည့်နေမှာ မဟုတ်ပါ။

ရေပေါ်ဖြူမြို့တော် က မြူခိုးဂိုဏ်း၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာ ရှိသည်လေ။ ဒီမြို့ထဲက အင်အားစုတွေ အားလုံးက မြူခိုးဂိုဏ်းနှင့် ဆက်စပ်နေသည်။

ပြင်ပ ရန်သူက လာဖိနှိပ်နေမှတော့... သူ ဝင်ပါရမည်ပေါ့။

“သာမန်လူ တစ်ယောက်က ငါတို့ သွေးနတ်ဆိုး ခန်းမဆောင် အကြောင်း သိဖို့ ထိုက်တန်လို့လား”

ဝူဝူခိုင် ရုတ်တရက် ဘဝင်မြင့်သွား၏။

“ဒါပေမဲ့... မင်း အမှုန့်ချေခံရတော့မှာ ဆိုတော့ သနားလို့ ပြောပြလိုက်မယ်။ ငါတို့ သွေးနတ်ဆိုး ခန်းမဆောင် က ‘ကြယ်သုံးပွင့် ဂိုဏ်း’ ဖြစ်ပြီး ‘မူလနတ်ဘုရား အဆင့် မဟာတန်ခိုးရှင်’ ပေါင်းများစွာ ရှိတယ်”

ကြယ်သုံးပွင့်။

မူလနတ်ဘုရား အဆင့် မဟာတန်ခိုးရှင်တွေ ရှိတယ် လား။

အားလုံး အသက်ရှူမှားသွားကြ၏။

ယဲ့ဖုန်း ပင်လျှင် အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။

ထို့အပြင်... သူ အန္တရာယ် အငွေ့အသက် တစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်၏။

ဂိုဏ်းရဲ့ ‘အန္တရာယ် သတိပေးစနစ်’ အလုပ်လုပ်လာသည်ပင်။

အန္တရာယ် ရှိတယ် ဆိုပေမယ့် သိပ်တော့ မပြင်းထန်ပါ။ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် နိုင်ငံတော် မြို့တော်မှာ ရှုဟွာမိုနှင့် စတွေ့တုန်းက ခံစားချက်မျိုးပါပင်

ဆိုလိုတာက... မြူခိုးဂိုဏ်း တောင့်ခံနိုင်တယ် ဆိုသည့် သဘောပင်။

“သြော်... မူလနတ်ဘုရား အဆင့် မဟာတန်ခိုးရှင်တွေ ရှိတယ်ပေါ့။ ကြားရတာ နားထောင်လို့ ကောင်းသားပဲ။ လက်ခုပ်တီးပေးရမလား”

ယဲ့ဖုန်း အဝတ်အစားပေါ်မှ ဖုန်များကို ခါလိုက်ပြီး လှောင်ပြောင်လိုက်၏။

“ဟွန်း... မင်းက ငါတို့ သွေးနတ်ဆိုး ခန်းမဆောင် ကို အထင်သေးရဲတယ်ပေါ့။ သေလိုက်တော့”

ဝူဝူခိုင် က သွေးနတ်ဆိုး ခန်းမဆောင် နာမည်ကို ထုတ်ပြောတာ ယဲ့ဖုန်း လို “သာမန်လူ” နှင့် စကားနိုင်လုဖို့ မဟုတ်။ နီရှန် နန်းတော် က လူတွေကို ခြိမ်းခြောက်ချင်၍ ဖြစ်သည်။

ယခုတော့ ယဲ့ဖုန်း၏ ရိုင်းစိုင်းသည့် စကားတွေကို ကြားလိုက်ရတော့ သတ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။

သူ့လက်ညှိုးကို ထိုးလိုက်ရာ ယဲ့ဖုန်း၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားကို ဖောက်ထွင်းတော့မယောင် ဖြစ်သွားသဖြင့် နီရှန် နန်းတော်မှ မိန်းကလေးများ အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။

သို့သော် ယဲ့ဖုန်းသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ဝူဝူခိုင် ၏ လက်ချောင်းကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်၏။ ဝူဝူခိုင် ဘယ်လောက်ပဲ ရုန်းရုန်း၊ ဖြုတ်လို့ မရတော့ပေ။

“မင်း... မင်းက သာမန်လူ မဟုတ်ဘူး။ ခန္ဓာကိုယ် ကျင့်ကြံသူ ပဲ”

ဝူဝူခိုင် မျက်နှာ ဖြူလျော့သွားပြီး အခြေအနေ မဟန်မှန်း သိလိုက်ရသည်။

“အေး... အဲဒီလို ပြောလို့ ရပါတယ်”

ယဲ့ဖုန်း ခြေတစ်ချက် ကန်လိုက်ရာ ဝူဝူခိုင် ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို တည့်တည့် ထိမှန်သွားသည်။ ဝူဝူခိုင် သည် သည်းခြေရည်များ အန်ထွက်လာပြီး ပုစွန်ဆိတ်ကဲ့သို့ ကွေးကောက်သွားသည်။

‘ဂျွတ်...’

ယဲ့ဖုန်း လက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်လိုက်ရာ ဝူဝူခိုင် ၏ လက်ချောင်း ကျိုးကြေသွားသည်။ ထို့နောက် လက်သီးတစ်ချက် ထိုးလိုက်ရာ ဝူဝူခိုင် လွင့်ထွက်သွားပြီး လေထဲတွင် မီးရှူးမီးပန်းများအလား ပေါက်ကွဲသွားသည်။

‘ဒေါင်...’

သိုလှောင်လက်စွပ် တစ်ကွင်း မြေကြီးပေါ် ပြုတ်ကျလာသည်။ ယဲ့ဖုန်း လှမ်းဖမ်းလိုက်ပြီး ‘သူရဲကောင်း ဝိညာဉ်စွမ်းအား’ ဖြင့် ချိတ်ပိတ်ထားမှုကို ဖွင့်လိုက်၏။

ထို့နောက် စောစောက ဝူဝူခိုင် ထုတ်ပြခဲ့သော ရှေးဟောင်း စာအုပ်ကို လှန်လှော ကြည့်ရှုလိုက်၏။

ဖတ်ပြီးနောက် သူ့မျက်နှာ ဒေါသကြောင့် နီမြန်းလာသည်။

“သွေးနတ်ဆိုး ခန်းမဆောင်... တကယ့်ကို ယုတ်မာလိုက်တဲ့ ကောင်တွေ။ စက်ဆုပ်စရာ ကောင်းလိုက်တာ”

ယဲ့ဖုန်း စာအုပ်ထဲမှ အကြောင်းအရာများကို ကြည့်ပြီး ဒေါသတကြီး ကျိန်ဆဲလိုက်မိသည်။

နီရှန် နန်းတော် သခင်မ၊ ရွှီယွင်ပင်း နှင့် အခြားသူများလည်း စူးစမ်းချင်စိတ်ဖြင့် ယဲ့ဖုန်း အနားသို့ ရောက်လာကြ၏။

“ခင်ဗျားတို့ နီရှန် နန်းတော် က တကယ်ပဲ သွေးနတ်ဆိုး ခန်းမဆောင် ဌာနခွဲရဲ့ လက်ခွဲဂိုဏ်းတွေထဲက တစ်ခု ဖြစ်နေတယ်။ မီးဖို မွေးမြူဖို့ သက်သက် ဖွဲ့စည်းထားတာ။ တောင်ပိုင်းမြစ်ဝှမ်းဒေသ တစ်ခုလုံးမှာ ခင်ဗျားတို့လို လက်ခွဲဂိုဏ်းပေါင်း (၁၀၀) မက ရှိတယ်”

ယဲ့ဖုန်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ပြီး စာအုပ်ကို နန်းတော် သခင်မ ထံ ပစ်ပေးလိုက်၏။

“တကယ်လား”

လူတိုင်း မျက်နှာ ဖြူလျော့သွားကြ၏။

မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် စာအုပ်ကို အလျင်အမြန် လှန်လှော ကြည့်ရှုကြပြီး ကိုယ်တိုင် အတည်ပြုလိုက်ကြသည်။

အခန်း (၃၈၉) - မီးနဂါးသီး စိုက်ပျိုးခြင်း၊ ရန်သူ ချဉ်းကပ်လာခြင်း

~နီရှန် နန်းတော် သခင်မ၊ ရွှီယွင်ပင်း နှင့် အခြားသူများသည် ရှေးဟောင်း စာအုပ်ထဲရှိ မှတ်တမ်းများကို ကြည့်ပြီးနောက် တောင်ပိုင်းမြစ်ဝှမ်းဒေသ တစ်ခုတည်းမှာတင် သူမတို့လို လက်ခွဲဂိုဏ်းပေါင်း ရာချီ ရှိခဲ့ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

သို့သော် အများစုကတော့ ပျက်စီးသွားကြပြီ ဖြစ်၏။

အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ သွေးနတ်ဆိုး ခန်းမဆောင်သည် ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် မလှုပ်ရှားရဲသောကြောင့် ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် သူတို့ တည်ထောင်ထားသည့် လက်ခွဲဂိုဏ်းများမှာ ‘ထိပ်တန်းအဆင့် ဂိုဏ်း’ အဆင့်လောက်သာ ရှိကြလေသည်။

‘ဓာတ်ကြီးငါးပါး စုစည်းခြင်း အဆင့်’ ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးခန့်ကသာ စောင့်ကြပ်ထားပြီး အင်အားမှာ (၁၀၀) မှ (၂၀၀) ဝန်းကျင်ခန့်သာ ရှိရာ အတိုင်းအတာအားဖြင့် ကြီးမားကျယ်ပြန့်မှု မရှိပေ။

ထိုသို့သော အင်အားစုများသည် အနည်းငယ် ပို၍ သန်မာသည့် ရန်သူနှင့် ရင်ဆိုင်ရပါက လွယ်လင့်တကူ ပြိုလဲသွားတတ်ကြ၏။ ထို့ကြောင့် ရေရှည် ရပ်တည်နိုင်စွမ်း မရှိကြခြင်း ဖြစ်လေသည်။

“ရှေးဟောင်း စာအုပ် မှတ်တမ်းတွေအရ... ဒီလို လက်ခွဲဂိုဏ်းတွေက ယေဘုယျအားဖြင့် အမျိုးသမီး တပည့်တွေကိုပဲ လက်ခံကြတယ်။ ပြီးတော့ ငယ်ရွယ်နုပျိုပြီး လှပဖို့ လိုအပ်တယ်တဲ့”

“ဒါပေမဲ့ တချို့ အင်အားစုတွေကျတော့ အမျိုးသား တပည့်တွေကိုပဲ လက်ခံကြတယ်။ သန်မာထွားကြိုင်းပြီး ရုပ်ရည်ချောမော တင့်တယ်ဖို့ လိုအပ်တယ်။ သူတို့ကိုလည်း မီးဖို အဖြစ် မွေးမြူဖို့ပါပဲ”

“သောက်ကျိုးနည်း သွေးနတ်ဆိုး ခန်းမဆောင်... ဒီလို နည်းလမ်းတွေ သုံးပြီး သူတို့ကိုယ်သူတို့ အားဖြည့်နေတာလား။ ငါတို့ တောင်ပိုင်းမြစ်ဝှမ်းဒေသ ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝါးမြိုနေတာပဲ။ ယုတ်မာလိုက်တာ”

မှတ်တမ်းများကို ဖတ်ရှုပြီးနောက် မိန်းကလေးများ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် သွားကျိုးမတတ် ကြိတ်ထားမိသည်။ လက်သီးများကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး လက်သည်းများက နုနယ်သော အသားထဲသို့ စိုက်ဝင်နေ၏။

“ဒေါသထွက်နေလို့ ဘာထူးမှာလဲ”

ယဲ့ဖုန်း ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည် သောက်နေတော့သည်။ ဓာတ်ကြီးငါးပါး စုစည်းခြင်း ပဉ္စမအဆင့် ပညာရှင် တစ်ယောက်ကို လက်သီးတစ်ချက်တည်းနှင့် ဖောက်ခွဲပစ်လိုက်တာက သူ့အတွက် စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကိစ္စ မဟုတ်သလိုမျိုး အေးဆေးတည်ငြိမ်နေ၏။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နီရှန် နန်းတော် သခင်မ နှင့် အခြားသူများ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ကြသည်။

‘သွေးနတ်ဆိုး ခန်းမဆောင် ဆိုတာ မူလနတ်ဘုရား အဆင့် မဟာတန်ခိုးရှင်တွေ ရှိတဲ့ ကြယ်သုံးပွင့် အင်အားစုကြီးလေ။ ခရိုင်ဘုရင်မြို့တော် တောင် မီးစနဲ့ မကစားရဲဘူး။ ဘာလို့ ယဲ့ဖုန်း က ဒီလောက် အေးဆေးနေရတာလဲ။

သူလည်း မူလနတ်ဘုရား အဆင့် မဟာတန်ခိုးရှင် ဖြစ်နေလို့များလား။’

“ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့... ရှင် ကျွန်မတို့ဘက်က ရပ်တည်ပေးရမယ်နော်”

နီရှန် နန်းတော် သခင်မ သည် ချက်ချင်းပင် ယဲ့ဖုန်း ရှေ့၌ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး အကူအညီ တောင်းခံလိုက်တော့၏။

ယဲ့ဖုန်း မရှိလျှင်... နီရှန် နန်းတော် ရဲ့ အင်အားလောက်နှင့် သွေးနတ်ဆိုး ခန်းမဆောင် လို ဧရာမ အဖွဲ့အစည်းကြီးကို ဘယ်လိုမှ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။

“နီရှန် နန်းတော် ဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ ရေပေါ်ဖြူမြို့တော် ရဲ့ အင်အားစု တစ်ခုပဲ။ ရေပေါ်ဖြူမြို့တော် ဆိုတာကလည်း ကျွန်တော်တို့ မြူခိုးဂိုဏ်း ရဲ့ လက်အောက်ခံ မြို့တော်လေ။ ဂိုဏ်းချုပ် တစ်ယောက် အနေနဲ့... သူများတွေ ကျွန်တော့်ခေါင်းပေါ် လာတက်နင်းတာကို ဘယ်လိုလုပ် သည်းခံနိုင်မှာလဲ”

ယဲ့ဖုန်း လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်၏။

“ဒီနေ့ကိစ္စ ဒီမှာတင် ပြီးပါပြီ။ ကျွန်တော်ပြန်တော့မယ်”

‘ရွှစ်...’

သူ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး အလင်းတန်း တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အဝေးသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

နီရှန် နန်းတော်မှ လူများသည် စိုးရိမ်ပူပန်မှု၊ ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြ၏။

“သခင်မ... ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့ က တကယ်ပဲ ကျွန်မတို့ဘက်က ရပ်တည်ပေးပါ့မလား”

မိန်းကလေး တပည့်များ အလွန် စိုးရိမ်နေကြ၏။ အရေးကြုံလာလျှင် ယဲ့ဖုန်း ကူညီပါ့မလား ဆိုတာ မသေချာပါလေ။

“ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့ က ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်ပြီး ကတိတည်တဲ့သူပါ။ သူ့ဘေးနားက လူတွေကို ဘယ်တော့မှ စွန့်ပစ်လေ့ မရှိဘူး။ ငါတို့ နီရှန် နန်းတော် သာ မြူခိုးဂိုဏ်း အပေါ် သစ္စာရှိမယ် ဆိုရင်... သူ ဒီကိစ္စကို လစ်လျူရှုထားမှာ မဟုတ်ပါဘူး”

နန်းတော် သခင်မ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

တကယ်တမ်းကျတော့ သူမကိုယ်တိုင်လည်း ရင်ထဲမှာ မယုံကြည်မှုတွေ ရှိနေပါသည်။

သို့သော်၊ လူတွေကို စိတ်ငြိမ်အောင် ထိန်းဖို့အတွက် ဒီလိုပဲ ပြောရမည်ပင်။

မြူခိုးတောင်ထိပ်...

ယဲ့ဖုန်း သူ့နေရာတွင် ပြန်ထိုင်နေ၏။

နဖူးကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ‘ပျော်ရွှင်ခြင်း ရေ’ တစ်ခွက် သောက်လိုက်သည်။ ဘေးနားရှိ စားပွဲကို ကြည့်လိုက်ရာ ဘာမှ မရှိတော့ကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

ထို့ကြောင့် ၊ အနီးနားရှိ ကမ်းပါးစွန်းသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ကျားယွိလန် နှင့် ယန်ရူယွီ တို့သည် ပေါက်ပြားများကို ကိုင်ဆောင်လျက် ကမ်းပါးစွန်းတွင် တွင်း (၅) တွင်း တူးထားကြ၏။ တွင်းများကို အမြဲ စိုစွတ်နေစေရန် ဝိညာဉ်စမ်းရေတွင်းမှ ရေအချို့ သွယ်ယူထားသည်။

တွင်းများထဲတွင် နှစ်တစ်ထောင် မီးနဂါးသီးပင် ၏ အကိုင်းအခက်များကို စိုက်ပျိုးထားပြီး ဖြစ်၏။

မြေအောက် ပင်လယ်ကမ္ဘာမှ မထွက်ခွာမီ ပင်လယ်လူသား ခေါင်းဆောင်ကြီးက မီးနဂါးသီးပင်မကြီးမှ အကိုင်း (၅) ကိုင်း ခုတ်ဖြတ်ပြီး ဟိုယွင်ကျဲ ကို ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုတော့ ကျားယွိလန်နှင့် ယန်ရူယွီ တို့ စိုက်ပျိုးပြီးကြလေပြီ။

‘အသက်ဝိညာဉ် စွမ်းအား’ ၏ အထောက်အပံ့ဖြင့် အကိုင်း (၅) ကိုင်းစလုံး အမြစ်တွယ်ပြီး ကြီးထွားလာကြပြီ။ မကြာခင် အသီးသီးတော့မည်။

ဆေးစွမ်းထက်မြက်မှုက မူရင်းအတိုင်း ကောင်းမွန်ပါ့မလား ဆိုတာတော့ ယဲ့ဖုန်း အာမမခံနိုင်ပေ။

“ဂိုဏ်းချုပ် ရောက်လာပြီလား။ ကျွန်မတို့ မီးနဂါးသီး အကိုင်း (၅) ကိုင်း စိုက်ပြီးပါပြီ။ အမြစ်တွယ်နေပါပြီ”

ယန်ရူယွီ သည် ပေါက်ပြားကို ကိုင်လျက် ပြေးလာပြီး ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်၏။

“တော်လိုက်တာ”

ယဲ့ဖုန်း သူမ၏ နှာခေါင်းထိပ်လေးကို ခပ်ဖွဖွ ဆွဲလိုက်၏။ ကျားယွိလန် ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် ဘေးပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အပင်ပေါက်လေးများစွာကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ဒါတွေက မီးနဂါးသီး အတွင်းက အစေ့တွေကနေ ပေါက်လာသော အပင်တွေပင်။

အကိုင်းဆက်တာနှင့် ယှဉ်ရင် အစေ့ကနေ စိုက်တာက ကြီးထွားနှုန်း နှေးကွေးပေမယ့်... နောက်ပိုင်းကျလျှင် နေရာအနှံ့ ရွှေ့ပြောင်း စိုက်ပျိုးလို့ ရသည်။

ထို့ပြင်၊... အလားအလာ ပိုကောင်းလေ၏။

...

တောင်ပိုင်းမြစ်ဝှမ်းဒေသ ၏ တောင်ဘက်၊ သဲကန္တာရ နှင့် ကပ်လျက်တွင် ကျောက်စရစ် ကန္တာရ တစ်ခု ရှိသည်။

ထိုနေရာတွင် ပျက်စီးနေသော ဘုရားကျောင်း တစ်ဆောင် ရှိ၏။

အတွင်း၌ ‘အနိမ့်အဆင့် နတ်ဆိုးဗိုလ်ချုပ် ထိပ်ဆုံး’အဆင့် ရှိသော ကျားရဲတစ်ကောင် နေထိုင်ပြီး၊ မိုင် (၁၀၀) ပတ်လည် ဖြတ်သန်းသွားလာသော သက်ရှိမှန်သမျှကို စားသောက်လေ့ ရှိသည်။

ဒီကျားနတ်ဆိုးက သဘာဝအတိုင်း ပေါက်ဖွားလာတာ မဟုတ်ဘဲ၊ သွေးနတ်ဆိုး ခန်းမဆောင် ဌာနခွဲ တစ်ခု၏ ဂိတ်စောင့် ဝိညာဉ်သားရဲ ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိကြပါချေ။

မြေအောက် အနက်ပိုင်းတွင်...၊

‘ကလစ်...’

ဝိညာဉ်မီးအိမ် တစ်လုံး ကွဲကြေသွား၏။

မီးအိမ်စောင့်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သတင်းပို့လိုက်သည်။

မကြာမီ ရှေးဟောင်း ချပ်ဝတ်များ ဝတ်ဆင်ထားသော လူပုံစံ ရုပ်သေးရုပ် (၅) ရုပ်သည် ပျက်စီးနေသော ဘုရားကျောင်းထဲမှ ထွက်ခွာလာကြ၏။ သူတို့နောက်တွင် မျက်လုံးတစ်ဖက်တည်းသာ ရှိသော ဆံပင်ဖြူ အဘိုးအိုတစ်ဦး လိုက်ပါလာသည်။

“စစ်ဆေးပြီးပြီ... ဝူဝူခိုင် က ရေပေါ်ဖြူမြို့တော် နီရှန် နန်းတော် မှာ အသတ်ခံလိုက်ရတာ။ သွေးနတ်ဆိုး ခန်းမဆောင် ရဲ့ အကြီးအကဲ တစ်ယောက်ကို လက်ဖျားနဲ့ ထိရဲတယ်ပေါ့လေ။ ဟွန်း... ဒီနေ့ အဲဒီက အင်အားစုတွေ အကုန်လုံးကို မျိုးဖြုတ်ပစ်မယ်”

ဆံပင်ဖြူ အဘိုးအိုသည် ခါးကိုင်းနေသော်လည်း၊ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော အရှိန်အဝါများ ထုတ်လွှတ်နေ၏။ ကောင်းကင်ကို ခွဲခြားပြီး မြေကြီးကို ချေမှုန်းနိုင်မည့်အလား ရင်တုန်စရာ ကောင်းလှသည်။

“သွားကြ... ရေပေါ်ဖြူမြို့တော် ကို မြေလှန်ပစ်ကြ”

အဘိုးအိုသည် ရေပေါ်ဖြူမြို့တော် ရှိရာဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။ လူပုံစံ ရုပ်သေးရုပ် (၅) ရုပ်သည် ချက်ချင်းပင် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး လျင်မြန်စွာ ဦးတည်သွားကြ၏။

အဘိုးအိုကတော့ ဆေးတံကို တစ်ဖွာ ရှိုက်လိုက်ပြီးနောက် အေးဆေးစွာ နောက်မှ လိုက်ပါသွားသည်။ သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော အရောင်များ တောက်ပနေ၏။

...

*

ရေပေါ်ဖြူမြို့တော်ဝယ်၊

ကုန်းချင်းချိုးသည် လေထဲတွင် ပျံဝဲနေပြီး ‘အလယ်အလတ်အဆင့် အဆောင်’ များကို အဆက်မပြတ် ပစ်ချနေသည်။ တချို့က လေထဲတွင် ပျော်ဝင်သွားပြီး၊ တချို့က မြေကြီးထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားကာ၊ တချို့က မြို့ရိုးများပေါ်တွင် ကပ်ငြိသွားကြ၏။

မကြာမီ အဆောင် စာရွက်ပေါင်း (၁၀၀) ကျော် ကုန်ဆုံးသွားသည်။

“မြို့တော် အကာအကွယ် ဒိုင်း... ပွင့်စေ”

ကုန်းချင်းချိုး လက်သင်္ကေတများ ဖော်ဆောင်လိုက်၏။ ‘ အစစ်အမှန်ယွမ်’ စွမ်းအားမျှင် (၁၀၀) ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး အဆောင်များထဲသို့ စီးဝင်စေလိုက်၏။

‘ဝုန်း...’

အဆောင်များ လောင်ကျွမ်းသွားပြီး ရောင်စုံ အလင်းတန်းများ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ လေထဲတွင် အချင်းချင်း ချိတ်ဆက်သွားပြီး မိုင် (၅၀) အချင်းရှိသော အမိုးခုံးပုံစံ အကာအကွယ် ဒိုင်းကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာကာ ရေပေါ်ဖြူမြို့တော် တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွား၏။

အရှေ့၊ အနောက်၊ တောင်၊ မြောက် တံခါးပေါက် (၄) ခုကို ဖွင့်ထားသည်မှလွဲ၍ ကျန်နေရာအားလုံး ဒိုင်းဖြင့် ကာကွယ်ထားသည်။ ဓာတ်ကြီးငါးပါး စုစည်းခြင်း တတိယအဆင့် အောက် မည်သူမျှ ဖျက်ဆီး၍ မရနိုင်ပေ။

“နောက်ဆုံးတော့ ပြီးသွားပြီ”

ကုန်းချင်းချိုး နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်၏။ မီတာဝက်ခန့် ထူထဲပြီး ကြည်လင်နေသော အကာအကွယ် ဒိုင်းကြီးကို ကြည့်ရင်း ကျေနပ်အားရနေသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင်... တောင်ဘက်မှ ရှေးဟောင်း ချပ်ဝတ် ဝတ်ဆင်ထားသော လူပုံစံ ရုပ်သေးရုပ် (၅) ရုပ် ပျံသန်း ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုအထဲမှ တစ်ရုပ်သည် ရုတ်တရက် မီတာ (၁၀၀) အထိ ကြီးထွားလာပြီး ခြေထောက်ဖြင့် နင်းချလိုက်၏။

‘ဂျွတ်...’

အသစ်စက်စက် တည်ဆောက်ထားသော အကာအကွယ် ဒိုင်းကြီး အက်ကွဲသွားပြီး အစိတ်အပိုင်း အများအပြား ကွဲကြေသွားသည်။

ကုန်းချင်းချိုး ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဒေါသအိုး ပေါက်ကွဲသွားရ၏။

တိုက်ခိုက်လိုက်သော ရုပ်သေးရုပ်ကို အေးစက်စွာ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ် လှုပ်ရှားလိုက်ကာ ‘ဝိညာဉ်ပန်းချီကားချပ်’ ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ ရေဓား ပေါင်းများစွာ ပန်းချီကားထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရုပ်သေးရုပ်ကို အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်၏။

လူပုံစံ ရုပ်သေးရုပ်များသည် ‘ထိပ်တန်းအဆင့် နတ်ဆိုးဗိုလ်ချုပ်’ စွမ်းအား ရှိကြ၏။

သို့သော် ဒေါသထွက်နေသော ကုန်းချင်းချိုး နှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် မပြောပလောက်ပေ။ အထူးသဖြင့် ပန်းချီကားချပ် ကမ္ဘာထဲမှ နွယ်ပင်များ၏ ချည်နှောင်ခြင်း ခံထားရချိန်တွင် ပို၍ အားနည်းသွားကြသည်။

“သတ်ပစ်စမ်း”

ရုပ်သေးရုပ် တစ်ရုပ်ဆီမှ အေးစက်ပြီး အိုမင်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ ရေပေါ်ဖြူမြို့တော် တစ်ခုလုံး ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

မြူခိုးတောင်ထိပ် ပေါ်ရှိ ယဲ့ဖုန်း ပင်လျှင် ကြားလိုက်ရ၏။

“ဟေ... ဒီလောက် မြန်မြန် ရောက်လာပြီလား”

ယဲ့ဖုန်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ‘ဟင်းလင်းပြင် သံလိုက်အိမ်မြှောင်’ ပေါ်လာလေသည်။

သွေးနတ်ဆိုး ခန်းမဆောင် က လူတွေ ရောက်လာပြီ ဆိုတာ သူ ခန့်မှန်းမိလိုက်၏။

“ဝိုး... တိုက်လို့ ရပြီလား”

ဟူဖေးဖေး သည် ‘ပေါက်ကွဲစေသော တုတ်တို’ ကို ထမ်းလျက် ‘ပထမ တိုက်ခိုက်ရေး အဆင့်’ သို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ‘ဒုတိယ တိုက်ခိုက်ရေး အဆင့်’ သို့ပါ ဆက်လက် ဝင်ရောက်လိုက်၏။

“နေဦး... မင်း အလှည့် မရောက်သေးဘူး”

ယဲ့ဖုန်း ဟူဖေးဖေး ကို တားလိုက်သည်။

သူမက လက်ရှိ မြူခိုးဂိုဏ်းရဲ့ အသန်မာဆုံး တိုက်ခိုက်ရေး အင်အားစုပင်။ လွယ်လွယ်နှင့် ထုတ်သုံး၍ မဖြစ်ချေ။

“ဟွန်း...”

တိုက်ခိုက်ခွင့် မရသောအခါ၊ ဟူဖေးဖေး နှုတ်ခမ်းစူလိုက်တော့၏။

*

ရေပေါ်ဖြူမြို့တော် အထက်တွင်...၊

ကျန်ရစ်သော ရုပ်သေးရုပ် (၄) ရုပ်သည် ပေါင်းစည်းလိုက်ပြီး ‘သတ်ဖြတ်ခြင်း ဝင်္ကပါ’ တစ်ခု ဖွဲ့စည်းကာ ကုန်းချင်းချိုး ကို တိုက်ခိုက်လိုက်ကြ၏။

“ဟွန်း... ကလေးအထာတွေပါ”

ကုန်းချင်းချိုး အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ လက်သင်္ကေတများ ပြုလုပ်လိုက်ရာ ဝိညာဉ်ပန်းချီကားချပ် ကမ္ဘာကြီး ထပ်မံ ပွင့်လာသည်။ နွယ်ပင်ပေါင်းများစွာ ထိုးထွက်လာပြီး ရုပ်သေးရုပ် အားလုံးကို ရစ်ပတ်လိုက်၏။

ထို့နောက် ရေဓားပေါင်းများစွာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

ရေပေါ်ဖြူမြို့တော်ရှိ ပြည်သူ (၂) သန်းနီးပါး၏ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် ထိပ်တန်းအဆင့် နတ်ဆိုးဗိုလ်ချုပ် စွမ်းအားရှိသော ရုပ်သေးရုပ် (၄) ရုပ်သည် အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်သွားကြ၏။

ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး မြို့သူမြို့သားများ အံ့သြမှင်သက်သွားကြသည်။

“မြို့စားမင်း ကျန်းမာပါစေ”

မကြာမီ ပြည်သူ သန်းပေါင်းများစွာ၏ အော်ဟစ် အားပေးသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

“မြို့စားမင်း ကျန်းမာပါစေ”

“မြို့စားမင်း ကျန်းမာပါစေ”

ကုန်းချင်းချိုး ၏ ဂုဏ်သတင်းသည် တစ်ရှိန်ထိုး တက်သွားတော့သည်။

“မင်းက ရေပေါ်ဖြူမြို့တော် မြို့စားမင်း ဆိုတာကိုး။ ဓာတ်ကြီးငါးပါး စုစည်းခြင်း ဆဋ္ဌမအဆင့်တောင် ရောက်နေပြီပဲ။ ကောလာဟလ သတင်းတွေထက် အများကြီး ပိုစွမ်းတာပဲ။ ဒါပေမဲ့... ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းတာက မင်းရဲ့ အဆင့်လောက်နဲ့ ငါ့ရှေ့မှာ ဘာမှ မဟုတ်ဘူး”

ထိုအေးစက်ပြီး မောက်မာသော အိုမင်းသည့် အသံသည် အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားမှ ထွက်ပေါ်လာသည့်နှယ်..

လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာပြီး အလွန် ထိတ်လန့်သွားစေတော့၏။

အခန်း (၃၉၀) - လီဇီလုံ၏ တိုက်ခိုက်မှု၊ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲ

~“နောက်တစ်ယောက် ထပ်လာနေပြီ”

“အသံကို နားထောင်ကြည့်ရတာ... ထိပ်တန်း အဆင့် ပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်မယ်”

ရေပေါ်ဖြူမြို့တော် အတွင်းရှိ ချီစုစည်းခြင်း အဆင့် ကျင့်ကြံသူများ၏ မျက်နှာများ လေးနက်သွားကြ၏။

လူကို မမြင်တွေ့ရသေးသော်ငြား... ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော ဖိအားကြီးကို ခံစားနေရပြီ ဖြစ်၏။ ‘ဓာတ်ကြီးငါးပါး စုစည်းခြင်း အထွတ်အထိပ်အဆင့်’ ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ပင်

တောင်ကြီး တစ်လုံး ဖိချထားသကဲ့သို့ လေးလံလှသော ဖိအားက သူတို့အား အသက်ရှူကျပ်သွားစေတော့သည်။

“ဘယ်သူလဲ... ပုန်းမနေနဲ့။ ထွက်ခဲ့စမ်း”

ကုန်းချင်းချိုး ဘေးဘီဝဲယာကို ကြည့်လိုက်၏။ မျက်နှာတွင် သတိထားမှု အပြည့်ရှိသော်လည်း၊ စကားပြောသူ၏ တည်နေရာကို အတိအကျ ရှာမတွေ့ပေ။

“မင်း အပေါ်မှာလေ”

အေးစက်ပြီး အိုမင်းသော အသံတစ်ခု အထက်မှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကုန်းချင်းချိုး သည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လက်ဟန် ရေးဆွဲလိုက်ရာ နွယ်ပင်များစွာ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားသော်လည်း လေဟာနယ်ကိုသာ ဖမ်းဆုပ်လိုက်မိသည်။

“ထောင်ချောက်ပဲ”

ကုန်းချင်းချိုး မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် မြေကြီးထဲမှ အဘိုးအို တစ်ဦး ခုန်ထွက်လာ၏။ ခါးကိုင်းနေသော်လည်း လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ပြီး ထူးခြားသော လက်သီးသင်္ကေတ တစ်ခု ဖန်တီးကာ ကုန်းချင်းချိုး ကို ရိုက်နှက်လိုက်သည်။

ဓာတ်ကြီးငါးပါး စုစည်းခြင်း အထွတ်အထိပ် အဆင့် အရှိန်အဝါများ ပေါက်ကွဲထွက်လာရာ သူမ အစွမ်းကုန် ခုခံသော်လည်း အချည်းနှီး ဖြစ်သွား၏။ သူမ ရှေ့တွင် ပေါ်လာသော အကာအကွယ် ဒိုင်းများသည် စက္ကူများအလား စုတ်ပြတ်သတ်သွားသည်။

ပြင်းထန်သော ရိုက်ချက်ကြောင့် ကုန်းချင်းချိုး လွင့်ထွက်သွားသည်။

‘ဘုန်း...’

သူမ သွေးတစ်လုပ် အန်ချလိုက်၏။ မျက်နှာ ဖြူလျော့သွားသည်။ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော ဆံပင်ဖြူ အဘိုးအိုကို သူမ ဘယ်လိုမှ မယှဉ်နိုင်ပေ။

ပြိုင်ဘက်သည် ဓာတ်ကြီးငါးပါး စုစည်းခြင်း အထွတ်အထိပ်အဆင့်၌ ရှိနေ၏။ သူမမှာမူ ဓာတ်ကြီးငါးပါး စုစည်းခြင်း ဆဋ္ဌမအဆင့်၌သာ ရှိနေသေးသည်။

အထောက်အကူပြု ကျင့်စဉ်များစွာ ရှိသော်ငြား မည်သည့်အရာကမျှ ‘ပြီးပြည့်စုံခြင်း အဆင့်’ သို့ မရောက်ရှိသေးသဖြင့် တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်မှာ သိသိသာသာ တိုးတက်မလာပေ။

ထို့ပြင်... ဆံပင်ဖြူ အဘိုးအို၌လည်း အထောက်အကူပြု ကျင့်စဉ်များ ရှိနေပြန်၏။ အခြေခံ ခိုင်မာကာ စွမ်းအင် သိုလှောင်မှု များပြားလှရာ အဆင့်တူများထဲတွင်ပင် အင်မတန် သန်မာသောသူ တစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။

ထို့ကြောင့် အဆင့် (၃) ဆင့် ကွာဟချက်ကို ကျော်ဖြတ်ကာ တိုက်ခိုက်ရန်မှာ အလွန်တရာ ခက်ခဲလှပေသည်။

“ဓာတ်ကြီးငါးပါး စုစည်းခြင်း ဆဋ္ဌမအဆင့်ပဲ ရှိသေးတာတောင် ငါ့ရဲ့ ‘ကနဦး ကောင်းကင် လက်သီး’ ကို ခံနိုင်ရည် ရှိပြီး မသေဘူး ဆိုတော့... ဂုဏ်ယူသင့်ပါတယ်”

ဆံပင်ဖြူ အဘိုးအို မထီမဲ့မြင် ပြုံးလိုက်ပြီး နောက်ထပ် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်၏။

“ခွေးအိုကြီး... မရိုင်းစိုင်းနဲ့”

ကုန်းချင်းချိုး ဒဏ်ရာရသွားချိန်တွင် အဝေးမှ အော်သံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ငွေရောင်လှံတံ ထိုးဖောက်ခြင်း၊ ဝင်္ကပါကို ဖျက်ဆီးပြီး သတ်ဖြတ်ခြင်း”

ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါ တစ်ခု အဝေးမှ ပျံသန်းလာပြီး ဆံပင်ဖြူ အဘိုးအိုကို ပစ်မှတ်ထား တိုက်ခိုက်လိုက်၏။

“ဟေ...”

ဆံပင်ဖြူ အဘိုးအို အံ့သြသွားသည်။ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လက်ဟန် ရေးဆွဲလိုက်ရာ ရွှေရောင် ဖျော့ဖျော့ လက်သီးရိပ် တစ်ခု ပေါ်လာပြီး လှံအလင်းတန်းကို ကာကွယ်လိုက်၏။ သို့သော် သူ မီတာ ဆယ်ဂဏန်း လွင့်ထွက်သွားပြီး အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်ယံ အထက်တွင် လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေ၏။

ယခုအခါ၊ ငွေရောင် ချပ်ဝတ် ဝတ်ဆင်ထားသော လီဇီလုံသည် ငွေရောင်လှံတံကို ကိုင်ဆောင်ထားလေသည်။ မျက်လုံးများထဲတွင် ငွေရောင် အလင်းတန်းများ တောက်ပနေပြီး၊ အေးစက်သော အရှိန်အဝါများ ဝန်းရံနေ၏။ ပြိုင်ဘက်ကင်း စစ်သူကြီး တစ်ပါး အလား ခန့်ညားလှသည်။

“ငါက မြူခိုးတောင်ထိပ်က လီဇီလုံ ပဲ။ မင်းက ဘယ်သူလဲ။ ဘာလာလုပ်တာလဲ”

လီဇီလုံ ကောင်းကင်ယံတွင် မတ်မတ်ရပ်ပြီး မေးလိုက်၏။ ဝတ်ရုံစများ လေတိုက်ခတ်မှုကြောင့် တဖျပ်ဖျပ် လွင့်ပျံနေ၏။

“ဇီလုံ စစ်သူကြီး”

“ဇီလုံ... ပြိုင်ဘက်ကင်း”

ရေပေါ်ဖြူမြို့တော်၏ မြို့နယ် (၄) ခုစလုံးမှ ပြည်သူများ အော်ဟစ် အားပေးနေကြတော့သည်။

ယန်ယွင် မြို့ (၁၃) မြို ၏ အစောင့်အရှောက် နတ်ဘုရား ဖြစ်သော လီဇီလုံ...ယခုလို အရေးကြုံချိန်မှာ ပေါ်လာတော့ လူထုကြီး စိတ်လှုပ်ရှားပြီး အားတက်သွားကြ၏။

“သာမန် ရေပေါ်ဖြူမြို့တော် လေးမှာ ဓာတ်ကြီးငါးပါး စုစည်းခြင်း ဆဋ္ဌမအဆင့် ရှိနေတာတင် မကဘူး... အထွတ်အထိပ် အဆင့် ပါ ရှိနေတာလား”

ဆံပင်ဖြူ အဘိုးအို သည် လီဇီလုံ ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်၏။ ပြိုင်ဘက်၏ စွမ်းအားက မသေးလှကြောင်း၊ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်မှ ရမည် ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်၏။

“ဝူဝူခိုင် အသတ်ခံရတာ မဆန်းပါဘူးလေ။ ဒီလို လူတွေ ရှိနေတာကိုး”

ဆံပင်ဖြူ အဘိုးအို အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်၏။ မျက်နှာထား ပိုမို အေးစက်လာသည်။

“ဒါပေမဲ့... ဒီလောက်ပါပဲ။ ငါ့ရဲ့ သွေးနတ်ဆိုး ခန်းမဆောင် ကို ထိပါးရဲတဲ့သူတွေ အကုန် သေရမယ်”

ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် ကနဦး ကောင်းကင် လက်သီး ကို စုစည်းပြီး လီဇီလုံ ဆီသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်၏။

“ငွေရောင်လှံတံ ထိုးဖောက်ခြင်း၊ ဝင်္ကပါကို ဖျက်ဆီးပြီး သတ်ဖြတ်ခြင်း”

လီဇီလုံ သည် သူ ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားသော လျှို့ဝှက် နည်းစနစ်ကို ထုတ်သုံးလိုက်သည်။ ငွေရောင်လှံတံ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်နှင့် သူ့အနောက်တွင် နဂါးဖြူတစ်ကောင် ပေါ်လာပြီး ရှေ့သို့ ခုန်အုပ်လိုက်၏။

‘ဘုန်း...’

လက်သီးရိပ် နှင့် နဂါးဖြူ ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံသွားပြီး အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ မီးရှူးမီးပန်းများထက် ပိုမို လှပတောက်ပနေ၏။

သူတို့နှစ်ဦး ဆက်လက် တိုက်ခိုက်ကြ၏။ မည်သူမျှ အသာစီး မရဘဲ သရေဖြစ်နေ၏။

မြူခိုးတောင်ထိပ် ပေါ်တွင်...

ယဲ့ဖုန်း မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်နေမိသည်။ မျက်နှာထား အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေ၏။

“ဒီ ဆံပင်ဖြူ အဘိုးအိုက သွေးနတ်ဆိုး ခန်းမဆောင် ရဲ့ ဌာနခွဲ အဖွဲ့ဝင် ဆိုတာ သေချာတယ်။ ဒါပေမဲ့... ဝူဝူခိုင်ကို ငါတို့ ရေပေါ်ဖြူမြို့တော် က လူတွေ သတ်လိုက်တာ ဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် သေချာနေရတာလဲ။ သက်သေ မလိုဘဲ ထင်ကြေးသက်သက်နဲ့ လုပ်တာများလား”

ယဲ့ဖုန်း နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေ၏။

‘ဒါက နတ်ဆိုးဂိုဏ်းတွေရဲ့ မောက်မာမှု ဖြစ်လောက်တယ်။

မင်းက တရားခံ အစစ် ဟုတ်ဟုတ်၊ မဟုတ်ဟုတ်... ငါ မင်းကို ကြည့်မရရင် သတ်ပစ်မယ် ဆိုတဲ့ သဘောပေါ့။’

“လီဇီလုံ တစ်ယောက်တည်း နိုင်ပါ့မလား မသိဘူး။ မနိုင်ရင်တော့ ငါ ဝင်ပါမှ ရမယ်”

ယဲ့ဖုန်း တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်၏။

သူ ဟူဖေးဖေး ကို ပေးမတိုက်ချင်။

သို့သော်၊ သူကိုယ်တိုင်လည်း မတိုက်ချင်ပါ

လီဇီလုံ အပေါ်မှာလည်း ယုံကြည်မှု သိပ်မရှိ‌ ဖြစ်နေပါ၏။

ကြိုးစား ပမ်းစား ကျင့်ကြံခဲ့ပြီး၊ ယဲ့ဖုန်း ရဲ့ ကိုယ်တိုင် လမ်းညွှန်မှုနှင့် ‘ဒုတိယ ချီပင်လယ်’၏ နောက်ဆုံး အခန်းကဏ္ဍတွေကို အောင်မြင်ခဲ့၍ ချီပင်လယ် ပမာဏ နှစ်ဆ တိုးလာပေမယ့်... လုံလောက်မည် မထင်ပါ။

ဒါက ခံနိုင်ရည် ကိုပဲ တိုးစေ၏။ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်ကို တိုက်ရိုက် မတိုးစေပေ။

‘ကိုးဆင့် ကောင်းကင်နတ်ဘုရား ကျင့်စဉ်’ဆိုလျှင်လည်း... လီဇီလုံ၏ ပါရမီနှင့် တတိယအဆင့် ထိပ်ဆုံးပဲ ရောက်သေးသည်။ သူ၏ စိတ်စွမ်းအား က ‘ချီစုစည်းခြင်း အဆင့် ထိပ်ဆုံး’လောက်သာ ရှိသည်။ ယခုလို တိုက်ပွဲကြီးမှာ အသုံးမဝင်ချေ။

နောက်ပိုင်းမှာ ‘ရေအလင်းတန်း ကျင့်စဉ်’ နဲ့ ‘စွမ်းအား ခိုင်မာစေခြင်း နည်းစနစ်’ တွေကို ကျင့်ကြံခဲ့ပေမယ့်... ပထမအဆင့်ပဲ ရှိသေး၏။ စုစုပေါင်း တွက်ကြည့်ရင်... မြူခိုးဂိုဏ်း ရောက်ပြီးကတည်းက သူ့တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည် (၇၀) ရာခိုင်နှုန်းလောက် တိုးလာသည်။

သို့သော်၊ ဒီလောက်နှင့် မလုံလောက်သေးပါ။

ကောင်းကင်ယံ အထက်တွင် တိုက်ပွဲ ပြင်းထန်နေ၏။

“ငွေရောင်လှံတံ ထိုးဖောက်ခြင်း၊ ဝင်္ကပါကို ဖျက်ဆီးပြီး သတ်ဖြတ်ခြင်း”

လီဇီလုံ ထိုကွက်ကိုပဲ ထပ်သုံးပြန်သည်။ မီတာ ဆယ်ဂဏန်း ရှည်လျားသော အဖြူရောင် နဂါးတစ်ကောင် ဆံပင်ဖြူ အဘိုးအို ဆီသို့ ခုန်အုပ်သွားပြန်သည်။

“မင်း ဒီတစ်ကွက်ပဲ တတ်တာလား”

ဆံပင်ဖြူ အဘိုးအို ဒေါသထွက်လာတော့၏။

အကြိမ်ပေါင်းများစွာ တိုက်ခိုက်ပြီးပြီ။

သူက မန္တန် အမျိုးမျိုး ပြောင်းသုံးနေပေမယ့်... လီဇီလုံ ကတော့ ဒီတစ်ကွက်တည်းကိုပဲ ထပ်ခါထပ်ခါ သုံးနေသည်။ တော်တော် ဆန်းကြယ်သည့် လူပင်။

“ဟုတ်တယ်။ ဒီဂိုဏ်းချုပ်က ဒီတစ်ကွက်ပဲ တတ်တယ်”

လီဇီလုံ ဂုဏ်ယူစွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

သူ့မှာ တခြား မန္တန်တွေ မရှိတာ မဟုတ်ပါ။ ငွေရောင်လှံတံ နှင့် သက်ဆိုင်တဲ့ မန္တန် မရှိခြင်းပါ။ ရှိတာတွေကလည်း ဒုတိယအဆင့်၊ တတိယအဆင့်တွေ ဆိုတော့ အားနည်း၏။ သူ ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားသော လျှို့ဝှက် နည်းစနစ်လောက် မစွမ်းပါချေ။

“ကောင်းပြီလေ”

ဆံပင်ဖြူ အဘိုးအို လက်ဟန် ဖော်ဆောင်လိုက်၏။ ‘ဆဋ္ဌမအဆင့် မန္တန်’ ဖြစ်သော ‘ကနဦး ကောင်းကင် လက်သီး’ ကို အစွမ်းကုန် ထုတ်သုံးပြီး လီဇီလုံ ကို အသေအကြေ တိုက်ခိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

‘ချွင်...’

တိုက်ခိုက်မှု နှစ်ခု ထိတွေ့သွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားလှိုင်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ အချို့က ရေပေါ်ဖြူမြို့တော်၏ အကာအကွယ် ဒိုင်းကို ရိုက်ခတ်သွားပြီး အက်ကွဲကြောင်းများ ပိုမို ကြီးမားလာစေသည်။

ထိုစဥ်၊

“အဆောင်... ဖိနှိပ်စမ်း”

ကုန်းချင်းချိုး သည် ‘အသက်ဝိညာဉ် စွမ်းအား’ ပါဝင်သော ဆေးရည်ကို သောက်လိုက်ပြီး စာရွက် အဆောင် (၁၂) ခုကို ထုတ်ယူကာ လေထဲတွင် ကပ်လိုက်ပြီး မြို့တော် အကာအကွယ် ဒိုင်းကို ပြုပြင်လိုက်၏။

တိုက်ပွဲ ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဆံပင်ဖြူ အဘိုးအို၏ မျက်နှာထား ရုပ်ဆိုးလာသည်။

လီဇီလုံ ရဲ့ စွမ်းအားက သူ့ထက် နည်းနည်း အားနည်းပေမယ့်... ခံနိုင်ရည် ကတော့ အများကြီး သာလွန်နေတယ်။ ချီပင်လယ် ပမာဏကို တိုးစေတဲ့ အထောက်အကူပြု ကျင့်စဉ် တစ်ခုခု ကျင့်ကြံထားတာ သေချာတယ်။

“သောက်ကျိုးနည်း...”

ဆံပင်ဖြူ အဘိုးအို တစ်ခုခု မှားနေပြီ ဆိုတာ ရိပ်မိလိုက်၏။

“ဒီကောင်ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်က ငါ့လောက် မကောင်းပေမယ့်... ငါ့ကို တရစပ် တိုက်ခိုက်နိုင်နေတယ်။ ငါ စွန့်စားပြီး အဲဒီ မန္တန်ကို ထုတ်သုံးမှ ရတော့မယ်”

“ကနဦး ကောင်းကင် လက်သီး”

ဆံပင်ဖြူ အဘိုးအို လက်သီးတစ်ချက် ပစ်လွှတ်လိုက်ပြီး လီဇီလုံ ကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မိုင်အနည်းငယ် အကွာသို့ လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ခွာသွားသည်။ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သင်္ကေတများ လျင်မြန်စွာ ပြုလုပ်လိုက်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သဘာဝ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ သူ့ထံသို့ စုဝေးရောက်ရှိလာကြ၏။

အဘိုးအို၏ ဆံပင်များ လေထဲတွင် ဖရိုဖရဲ လွင့်ပျံနေပြီး မျက်လုံးများထဲမှ တောက်ပသော ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ ‘ခရမ်းရောင် ကောင်းကင် ဓားအလင်းတန်း’ ”

သူ စွန့်စားပြီး ‘သတ္တမအဆင့် မန္တန်’ ကို ထုတ်သုံးလိုက်၏။ ဝန်ပိလွန်းသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ် တွန့်လိမ်သွားပြီး နှာခေါင်းသွေးများပင် ယိုစီးကျလာသည်။

သို့သော် ဤတိုက်ခိုက်မှုက အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

တောက်ပသော ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းများ ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာပြီး၊ ထက်မြက်သော ဓားတစ်လက် အဖြစ် စုစည်းကာ အဝေးရှိ လီဇီလုံ ကို ချိန်ရွယ်လိုက်၏။

“မကောင်းတော့ဘူး... ငါတို့ ပူးပေါင်းပြီး တိုက်မှ ရမယ်”

ကုန်းချင်းချိုး အခြေအနေ မဟန်မှန်း သိလိုက်သဖြင့် အနီရောင် အဆောင် (၁၂) ခုကို ပစ်လွှတ်လိုက်၏။ အဆောင်များသည် ဆံပင်ဖြူ အဘိုးအို အနီးသို့ ကျရောက်သွားပြီး ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲသွားသည်။

စွမ်းအားများ လှုပ်ခတ်သွားပြီး ခရမ်းရောင် ဓားအလင်းတန်း အနည်းငယ် ပြန့်ကျဲသွားကာ စွမ်းအား အနည်းငယ် လျော့ကျသွားသည်။

‘ရွှပ်...’

ဓားအလင်းတန်း တည့်တည့် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသည်။ လီဇီလုံ သည် သူ့စွမ်းအား အကုန်လုံးကို ငွေရောင်လှံတံ ထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်ပြီး ‘ငွေရောင်လှံတံ ထိုးဖောက်ခြင်း၊ ဝင်္ကပါကို ဖျက်ဆီးပြီး သတ်ဖြတ်ခြင်း’ ကို ထုတ်သုံးလိုက်၏။

‘ထန်း...’

ငွေရောင်လှံတံ သည် ခရမ်းရောင် ဓားအလင်းတန်း၏ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် အမှန်တကယ် ကျိုးကြေသွားသည်။

စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး လီဇီလုံ ၏ ရင်ဘတ်ကို ရိုက်ခတ်သွားသည်။ သူသည် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး သွေးများ အဆက်မပြတ် အန်ထွက်လာကာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရသွားသည်။

“ဇီလုံ စစ်သူကြီး မခံနိုင်တော့ဘူးလား”

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မြို့တော်တစ်ခုလုံးရှိ ပြည်သူများ၏ ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်စိတ်များ ပြည့်နှက်သွားလေတော့သည်။