အခန်း (၂၉၂-၂၉၄)

အခန်း (၂၉၂) - အောင်ပွဲခံ၍ ပြန်လာခြင်း (အပိုင်း - ၃)

~“ဟင့်အင်း...”

လျိုမိုက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“သူ ကျွန်တော်တို့ကို ကယ်တင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ... သူ့အခြေအနေက တော်တော်လေး ဆိုးနေပြီ။ ဘေးကင်းရာကို ပို့ဆောင်ပေးပြီးတဲ့နောက် စကားကောင်းကောင်းတောင် မပြောနိုင်တော့ဘဲ ဆုံးပါးသွားရှာပါတယ်”

“ဒါဆို...”

ဆုမို အံ့အားသင့်သွားသည်။

“သူ ဘာစကားမှ မမှာကြားခဲ့ဘူးပေါ့”

“ပြောချင်တဲ့ ပုံစံတော့ ရှိပါတယ်...”

လျိုမိုက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်တို့က သူ စောင့်မျှော်နေတဲ့သူတွေ မဟုတ်လို့များလား”

“...”

ဆုမို ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ခေတ္တမျှ စကားဆွံ့အသွားသည်။

“ဆရာဦးလေး မဆုံးပါးခင်မှာ ကျွန်တော့်ကို စာတစ်စောင် ပေးအပ်ခဲ့ပါတယ်... ဂိုဏ်းချုပ်ဆီ ပေးဖို့တဲ့။ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဓားနဲ့ လခြမ်းကွေးဓား ကိုလည်း ဝမ်ဖုန်းရေကန် ဆီ ပြန်ပို့ပေးဖို့ မှာကြားခဲ့ပါတယ်”

ဖုန်းပိုင်ချွမ်းက ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

“သြော်... ဒီလိုကိုး... အစ်ကိုဖုန်း... ဝမ်းနည်းပါတယ်ဗျာ”

ဖုန်းပိုင်ချွမ်းက ခေါင်းခါလိုက်၏။

“ဆရာဦးလေးက သေဆုံးခါနီးမှာတောင် မျက်နှာပေါ်မှာ စိတ်သက်သာရာ ရတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ တွေ့ရပါတယ်... သူ ဆန္ဒရှိခဲ့တာ တစ်ခုခုတော့ ပြည့်ဝသွားခဲ့ပုံပါပဲ... ဒါကြောင့် နောင်တရစရာ မလိုပါဘူး”

ဆုမို အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။

ယွီမိသားစုပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်း က လူတွေပဲ ဖြစ်ဖြစ်... သူတို့အားလုံးက တချို့ကိစ္စတွေအပေါ်မှာ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် သဘောထားကြီးကြတာကို သတိထားမိလိုက်သည်။

ဒီအဖြစ်အပျက်ကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် လျိုမိုသည် ထုန်းယွင်ကို ရှာတွေ့ခဲ့သဖြင့် သူ့ရင်ထဲက ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခု လျော့သွားခဲ့၏။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက... အာဏာရှင် တင်းပုတ် လျိုချန်ယန်သည် ထုန်းယွင်၏ လက်ချက်ဖြင့် ကပ်သီးကပ်သတ် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ဖူးသည်။ ယခုအခါ လျိုမိုကို ထုန်းယွင်က ကယ်တင်ပေးလိုက်သဖြင့် အတိတ်က အငြိုးအတေးများလည်း အလိုလို ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။

သို့သော် ထိုအချိန်က သူတို့နှစ်ဦး ပြန်လှည့်လာ၍ မရခဲ့ပေ။ ဖူဟန်ယွမ်မှာ ကူပိရန် ၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံထားရသဖြင့် သူတို့မှာ ဆက်လက် ခြေရာခံရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိခဲ့။ ချန်းဖုန်းတောင်ကြား အပြင်ဘက်သို့ မရောက်မီ အထိ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဖုံးကွယ်ပြီး သတိထား လှုပ်ရှားခဲ့ကြရသည်။

ယနေ့အထိ ကူပိရန်သည် ချန်းဖုန်းတောင်ကြား အပြင်ဘက်တွင်သာ ရှိနေခဲ့သဖြင့် ယွီလင်းရှင်း ကင်းလှည့်သည့်အခါ မည်သည့်အရာမှ မတွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်၏။

ယနေ့မှသာ ဖူဟန်ယွမ်က မျက်နှာပြလာခဲ့သည်။

သူတို့က ချက်ချင်း ဝင်ကယ်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း... မထင်မှတ်ဘဲ လအတန်ကြာ ပျောက်ကွယ်နေသော ကျိဖေးယန်က ဦးအောင် လှုပ်ရှားလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

ထို့နောက် အခြားသူများ ပါဝင်လာကြပြီး အရာအားလုံး ပေါ်လွင်ထင်ရှားသွားတော့၏။

စကားပြောဆိုမှုများ ပြီးဆုံးသွားသည့်အချိန်တွင် သူတို့သည် ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့ ယခင်က တွေ့ရှိခဲ့သော ဂူဝသို့ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်၏။

အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သောအခါ ဂူအတွင်းပိုင်းသည် အံ့သြဖွယ်ရာ နက်ရှိုင်းနေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

အတွင်းသို့ ဝင်လေလေ... နေရာလွတ်က ကျယ်ဝန်းလေလေ ဖြစ်၏။

နောက်ဆုံး သူတို့ ရပ်နားလိုက်သည့်နေရာမှာ တောင်အတွင်းပိုင်းရှိ ကြီးမားသော လိုဏ်ဂူပေါက်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ခေါင်းပေါ်တွင် ကြီးမားသော ကောင်းကင်တံခါးကြီး ပွင့်ဟနေပြီး... အောက်ဘက်ရှိ ကျောက်နံရံများသည် လုံခြုံစိတ်ချရသော စခန်းချရာ နေရာတစ်ခုအဖြစ် တည်ရှိနေ၏။

“ဒီနေရာက ပြင်ပလောကနဲ့ သဘာဝအတိုင်း အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်နေတာ... မီးဖိုရင်တောင် ဘယ်သူမှ ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး... လူအများကြီး ခိုလှုံဖို့အတွက် အကောင်းဆုံး နေရာတစ်ခုပဲ”

ယွီလင်းရှင်းက ဆုမိုနှင့် အခြားသူများကို ကြည့်ပြီး အတိုချုပ် ရှင်းပြလိုက်သည်။

ထိုအချိန်ကျမှ လျိုမိုနှင့် ဖုန်းပိုင်ချွမ်းတို့သည် ယွီလင်းရှင်းနှင့် ချီလင်ဓားသမားတို့ကို မိတ်မဆက်ရသေးကြောင်း သတိရသွားကြသည်။

သူတို့ နှုတ်ဆက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် ယွီလင်းရှင်းက လက်ကာပြလိုက်သည်။

“ကျွန်မ နာမည်ကို ရှင်တို့ မသိတာ ပိုကောင်းပါတယ်... ရှင်တို့က ဒီကိစ္စထဲကို မတော်တဆ ပါလာခဲ့ကြတာဆိုတော့... ဟုတ်ပါဘူး... ထုန်းယွင် ပါနေတော့ မတော်တဆ လို့လည်း ပြောလို့မရပြန်ဘူး”

“ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ မဆုံးနိုင်တဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုတွေ ရှိနေတယ်... ရှင်တို့အနေနဲ့ ဒီကိစ္စနဲ့ ဝေးဝေးနေတာ အကောင်းဆုံးပါပဲ... ဒါမှ မမျှော်လင့်တဲ့ အန္တရာယ်တွေကို ရှောင်ရှားနိုင်မှာ”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဆုမိုက ယွီလင်းရှင်းကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် မေးချင်တာ တစ်ခုရှိတယ်... ခင်ဗျားနဲ့ ဦးလေးယန် က ဘာဖြစ်လို့ ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ်ကို အသေအချာ ဖမ်းဆီးချင်နေရတာလဲ”

“ယွီမိသားစုကို မျိုးဖြုတ်သတ်ဖြတ်ခဲ့တဲ့ တရားခံအစစ်က အဲဒီမှာ ရှိနေရက်နဲ့... ဘာလို့ မသတ်ဘဲ အရှင်ဖမ်းချင်ရတာလဲ”

ယွီလင်းရှင်းသည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဆုမိုကို ပြန်မဖြေဘဲ... လျှောက်လှမ်းလာသော ယန်ရီဇီဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ယန်ရီဇီက ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းသဲ့သဲ့ ချလိုက်၏။

“ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့ကြ”

ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး ယန်ရီဇီနောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။

ဂူအတွင်း လမ်းကြောင်းအတိုင်း ဆက်လျှောက်သွားရာ... အကွေ့အကောက်များစွာ ဖြတ်သန်းပြီးနောက် အခြားဝင်ပေါက်တစ်ခုမှတဆင့် ကျဉ်းမြောင်းသော တောင်ကြားလေးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားကြ၏။

တောင်ကြားလေးသည် တောင်များ ဝိုင်းရံထားပြီး စမ်းချောင်းများ၊ တံတားလေးများ၊ အရိပ်ရ သစ်ပင်ကြီးများနှင့် ထာဝရ နွေဦးရာသီကဲ့သို့ သာယာလှပသော ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခု ဖြစ်၏။ တကယ့်ကို နေချင်စဖွယ် နေရာလေးပင်။

ယန်ရီဇီသည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် ရပ်လိုက်သည်။ ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့သည် သူ့နောက်တွင် ရပ်နေကြသည်။

“ရှောင်မို... မင်း ဘယ်အချိန်ကတည်းက တခုခု မှားနေပြီလို့ စတင် သတိထားမိခဲ့တာလဲ”

“...တော်တော် ကြာပါပြီ”

ဆုမိုက ဖွင့်ဟဝန်ခံ လိုက်သည်။

“အဖေ ဆုံးပါးသွားပြီးတဲ့နောက်... ဦးလေးယန်ရဲ့ စရိုက်က ရုတ်တရက် တစ်ဟုန်ထိုး ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်... လုပ်ရပ်တွေကလည်း အရင်တုန်းက ဦးလေးယန်နဲ့ လုံးဝ မတူတော့ဘူး”

“သံမဏိသွေး အာမခံဌာန မှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေ၊ ပြီးတော့ အစ်မရှောင်ယွင် ကို မောင်းထုတ်လိုက်တဲ့ ကိစ္စတွေက သံသယဖြစ်စရာတွေချည်းပါပဲ”

“လမ်းငါးသွယ်ဆုံရပ် မှာ ကျွန်တော်နဲ့ ရှောင်ယွင်... လီစစ်ယွင် နဲ့ တွေ့ခဲ့ကြတယ်”

“အရင်တုန်းက ဦးလေးယန် က လီစစ်ယွင် ဘယ်ရောက်နေလဲ ဆိုပြီး မေးခဲ့ဖူးတယ်မလား... သူ သေသွားပါပြီ”

“ကျောက်လုံ ရေတပ်စခန်း ထဲမှာ... လီစစ်ယွင် က ကျွန်တော်တို့ ရှေ့မှာတင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အဆုံးစီရင်သွားခဲ့တာပါ”

ယန်ရီဇီသည် ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် အံ့သြသည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝ မရှိဘဲ... ဖြစ်သင့်ဖြစ်ထိုက်သည်ဟု သဘောထားသည့်ပုံပင်။

သူ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ညိတ်လိုက်သည်။

“နှစ်တွေသာ ကုန်သွားတယ်... သူကတော့ နည်းနည်းလေးမှ မပြောင်းလဲဘူးပဲ... ဒီကိစ္စထဲ မင်းတို့ကို ဆွဲထည့်တဲ့အတွက် သူက သေဒဏ်နဲ့ ထိုက်တန်ပါတယ်”

သို့သော် ဆက်ပြောလိုက်သည့်အခါ သူ၏ မျက်နှာထားက အနည်းငယ် ထူးဆန်းသွားသည်။

“ဒါဆို... အဲဒီနေ့တုန်းက ဟောက်ရန် အကယ်ဒမီ မှာ ဖြစ်ခဲ့တာတွေက တမင် လုပ်ကြံဖန်တီးထားတာပေါ့”

“ဦးလေးယန် က ကျွန်တော်တို့ကို တမင်တကာ ဒီလို ဆက်ဆံနေတယ် ဆိုတာ သိနေမှတော့... ကျွန်တော်တို့ကလည်း ဦးလေး ဘာလုပ်မလဲ ဆိုတာ သိချင်လို့ လိုက်ကစားပေးလိုက်တာပါ”

“အဲဒီနေ့က ပေါက်ကရတွေ ပြောမိတာ ရှိရင်... ဦးလေးယန် စိတ်မရှိပါနဲ့ဗျာ”

“ကိစ္စ မရှိပါဘူး... အခုချိန်မှာ စိတ်ဆိုးစရာ ဘာမှ မရှိတော့ပါဘူး”

ယန်ရီဇီသည် ဆုမိုကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေ၏။

ဆုမိုက တည်ကြည်လေးနက် သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ဦးလေးယန်... ဘာလို့ ဒီလိုတွေ လုပ်နေရတာလဲ... ကျွန်တော်တို့ကို ရှင်းမပြသေးဘူးလား”

ယန်ရီဇီသည် ခေတ္တမျှ ငေးငိုင်သွားပြီး... ယန်ရှောင်ယွင်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်လိုက်၏။ ထို့နောက် နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ငါ့ဘဝမှာ ငါ့လုပ်ရပ်တွေအတွက် ဘယ်တော့မှ နောင်တ မရဖူးဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါ အပြစ်ရှိတယ်လို့ ခံစားရတဲ့ တစ်ခုတည်းသော အရာကတော့... သမီးနဲ့ ပတ်သက်တာပါပဲ”

ယန်ရှောင်ယွင် အံ့အားသင့်သွားသည်။

“...ဘာကိစ္စလဲဟင်”

“သမီးကို ရှောင်မို နဲ့ စေ့စပ်ပေးထားတဲ့ ကိစ္စလေ”

ယန်ရှောင်ယွင်၏ မျက်နှာတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ယှက်သန်းလာသည်ကို မြင်သောအခါ ယန်ရီဇီက လက်ကာပြလိုက်၏။

“ငါ ပြောတာကို ဆုံးအောင် နားထောင်ပါဦး... သမီးရဲ့ ဦးလေးဆု နဲ့ အဖေက သွေးသောက်ညီအစ်ကိုတွေပါ... သစ္စာတရားနဲ့ ဖွဲ့နှောင်ထားကြပြီး... သေမင်းနှုတ်ခမ်းဝကနေ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် မရေမတွက်နိုင်အောင် ကယ်တင်ခဲ့ဖူးကြတယ်”

“အဲဒီတုန်းက အဖေက သိုင်းလောကထဲမှာ လှည့်လည်သွားလာနေတဲ့ သာမန်လူတစ်ယောက်ပါ... သမီးရဲ့ ဦးလေး ဆုထျန်းယန် နဲ့သာ မတွေ့ခဲ့ရင်... လော့ရှားမြို့ မှာ ဒီလောက်နှစ်တွေအကြာကြီး အခြေချဖြစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး”

“ဒါကြောင့် ရှောင်မို မမွေးခင်ကတည်းက... အဖေက သမီးတို့အတွက် လက်ထပ်ပွဲကို စီစဉ်ပေးခဲ့တာပါ”

“အကယ်၍ ဆုထျန်းယန် မှာ သားတစ်ယောက် မွေးလာရင်... သမီးတို့နှစ်ယောက် လက်ထပ်ရမယ်... သမီးမိန်းကလေး ဆိုရင်တော့... ညီအစ်မတွေလို နေကြပေါ့”

“ကံကောင်းချင်တော့... သူက တော်တော် စွမ်းတယ်... သားယောကျ်ားလေး တန်းမွေးတာပဲ”

အတိတ်က အကြောင်းအရာများကို ပြောပြနေရင်း... ယန်ရီဇီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ပျောက်ကွယ်နေခဲ့သော အပြုံးတစ်ခု ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာတော့၏။

အခန်း (၂၉၃) - ရှောင်မိုက လွဲပြီး တခြားသူနဲ့ မပေါင်းဖက်နိုင်

~ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့သည် တိတ်ဆိတ်စွာ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး ယန်ရီဇီ၏ စကားများကို မမှိတ်မသုန် နားထောင်နေကြသည်။

ယန်ရီဇီသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ညင်သာစွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး တောင်ကြားငယ်လေးထဲတွင် စီးဆင်းနေသော စမ်းချောင်းရေကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“သူရဲကောင်းက သူရဲကောင်း မွေးတယ် ဆိုတော့... ဆုထျန်းယန် လို သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ သားက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ညံ့ဖျင်းနိုင်ပါ့မလဲလို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ”

“ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ ယောကျ်ားလေးနဲ့ မိန်းကလေးရဲ့ စရိုက်က လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်”

“ငါ့သမီးက သဘာဝအတိုင်း ရဲရင့်ပြတ်သားပြီး ယောကျ်ားသားတွေနဲ့ မခြားနားပေမယ့်... ဆုထျန်းယန်ရဲ့ သားကတော့ ဘာမှ သုံးစားမရတဲ့ သူဌေးသားလေး ဖြစ်နေခဲ့တယ်”

ယန်ရှောင်ယွင်က ဆုမိုကို မသိမသာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဆုမို၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်သည့် အရိပ်အယောင် မတွေ့ရဘဲ... အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေသည့်ပုံစံသာ တွေ့ရသည်။

သူမက ယန်ရီဇီကို သတိပေးရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်... ယန်ရီဇီက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အရေးမကြီးပါဘူး”

“မင်းတို့နှစ်ယောက်က ငယ်ငယ်ကတည်းက အတူတူ ကြီးပြင်းလာကြတာ... ယွင်အာ က သဘာဝအတိုင်း ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်တယ်... သူ့အမေထက် ငါ့ရဲ့ စိတ်နေသဘောထားနဲ့ ပိုတူတယ်”

“ယွင်အာက မင်းကို ကူညီပံ့ပိုးပေးမယ်... ငါတို့ လူကြီးနှစ်ယောက်ကလည်း မင်းတို့ဘေးနားမှာ ရှိနေပေးမယ် ဆိုရင်... မင်းတို့ရဲ့ ဘဝက သက်သောင့်သက်သာ ရှိနေဦးမှာပါ”

“ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူ ထင်ထားမှာလဲ... မမျှော်လင့်တဲ့ မုန်တိုင်းတွေက ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာပြီး ကံကြမ္မာတွေက ညတွင်းချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်”

“ဆုထျန်းယန် က... တိတ်တဆိတ်နဲ့ လျှို့ဝှက်စွာ သေဆုံးသွားခဲ့တယ်”

“ဒီကိစ္စရဲ့ နောက်ကွယ်က ရှုပ်ထွေးမှုတွေက မင်းတို့ ထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုနက်ရှိုင်းတယ်”

“သုံးပါးအစွန်းရောက်ဂိုဏ်း လောက် အင်အားကြီးတဲ့ ဂိုဏ်းတောင်မှ... ဒီကိစ္စရဲ့ အဓိက လက်သည်တရားခံ အစစ် မဟုတ်သေးဘူး”

“ဒါကြောင့် သူ သေဆုံးသွားတဲ့ နေ့ကစပြီး... ငါ ဒီအကြောင်းကို စုံစမ်းနေခဲ့တာ”

ဒီနေရာရောက်တော့ သူက ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“ငါ မင်းတို့ကို မပြောပြခဲ့ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက... မင်းတို့ကို ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ မုန်တိုင်းကြီးထဲ ဆွဲမထည့်ချင်လို့ပါ”

“အထူးသဖြင့် ရှောင်မို ပေါ့... အဲဒီတုန်းက မင်းက တကယ်ပဲ ဘာမှ မစွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ဘူး”

“ဒါပေမဲ့လည်း မင်းက သူ့ရဲ့ သားလေ... ငါ့အတွက်တော့ သားရင်းတစ်ယောက်လိုပါပဲ”

“မင်းအဖေနဲ့ ငါက သေဖော်ရှင်ဖက် သူငယ်ချင်းတွေ... သေမင်းနှုတ်ခမ်းဝကနေ အတူတူ ရုန်းထွက်ခဲ့ကြတာ... မင်း ဘာမှ မစွမ်းဆောင်နိုင်ရင်တောင် ငါက ဘယ်လိုလုပ် လက်ပိုက်ကြည့်နေနိုင်မှာလဲ”

“ဒါပေမဲ့... ငါက မင်းအပေါ် အရမ်း ကောင်းပြလိုက်ရင်... ငါ့ရဲ့ နောက်ဆက်တွဲ လုပ်ရပ်တွေက မင်းနဲ့ ယွင်အာ အပေါ် ကြီးမားတဲ့ ကပ်ဘေးတွေ ကျရောက်စေလိမ့်မယ်”

“မင်း နားလည်လား”

ဆုမို ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ညိတ်လိုက်သည်။ ဒီလောက်ထိ ရှင်းပြစရာ မလိုဘဲ ယန်ရီဇီ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သူ နားလည်ပြီးသား ဖြစ်၏။

သို့သော် သုံးပါးအစွန်းရောက်ဂိုဏ်းတောင်မှ တရားခံအစစ် မဟုတ်ဘူး ဆိုသည့် အချက်ကတော့ သူ့ကို အတော်လေး တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

ယန်ရီဇီနှင့် ယွီလင်းရှင်းတို့ နှစ်ဦးစလုံးက ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ်ကို အရှင်ဖမ်းဖို့ ထောင်ချောက်ဆင်ခဲ့ကြတာကို ကြည့်လျှင်... သဲလွန်စ တချို့ကို ရိပ်မိနေနိုင်သည်။

ဒါပေမဲ့... သုံးပါးအစွန်းရောက်ဂိုဏ်း ဆိုတာ တုန်းဟွမ် ဒေသ တစ်ခုလုံးမှာ ကြီးမားတဲ့ အင်အားစုကြီး တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရတာလေ။

ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ ဂိုဏ်းကြီးကိုတောင် နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်နေတဲ့ လက်မည်းကြီး ရှိနေသေးတယ် ဟုတ်လား။

ဆုထျန်းယန်က အဲဒီနှစ်တွေတုန်းက တကယ်တမ်း ဘာတွေ လုပ်ခဲ့တာလဲ။

ဘယ်သူက သူ့ကို အသေအချာ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခဲ့တာလဲ။

ဆုမို ခေါင်းခဲမတတ် စဉ်းစား နေစဉ်မှာပင် ယန်ရှောင်ယွင်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

“ဒါဆိုရင်... အဖေက သမီးအပေါ် အကြွေးတင်နေတယ် ဆိုတာ ဘာသဘောလဲ”

“အဖေနဲ့ ဆုထျန်းယန်ရဲ့ သံယောဇဉ်က အဖေတို့ နှစ်ယောက်ကြားက ကိစ္စပါ... တကယ်လို့ ရှောင်မိုက အရည်အချင်း မရှိဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့ရင်တောင် ဆုထျန်းယန် ရှိနေသမျှ သမီး နစ်နာမှာ မဟုတ်ပါဘူး”

“ဒါပေမဲ့... ဆုထျန်းယန် သေသွားပြီ... ရှောင်မို တစ်ယောက်တည်း အားကိုးရာမဲ့ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်”

“ငါက မင်းတို့ရဲ့ အနာဂတ်အတွက် နောက်ဆုံး အစီအစဉ်တစ်ခု ချထားပေးဖို့ လိုအပ်လာတယ်”

“ဆုထျန်းယန်ရဲ့ ကိစ္စက သေးငယ်တဲ့ ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး... ငါသာ ဒီကိစ္စထဲ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ပါဝင်သွားရင်... မင်းတို့နှစ်ယောက်စလုံး ဒီကိစ္စနဲ့ ဝေးဝေးနေမှ ဖြစ်မယ်”

“ဒါကြောင့်... ဒီမတိုင်ခင်တုန်းက သံမဏိသွေး အာမခံဌာန ကို ကြီးပွားအောင် ငါ ကြိုးစားခဲ့တာ”

“လော့ရှားမြို့ ရဲ့ အကြီးဆုံး အာမခံဌာန (၃) ခုထဲက တစ်ခု ဖြစ်လာအောင် လုပ်ခဲ့တယ်... ဒါထက် ပိုကြီးအောင် မလုပ်နိုင်လို့ မဟုတ်ဘူး... ပြဿနာတွေ ဖိတ်ခေါ်မိပြီး မင်းတို့ ဒုက္ခရောက်မှာ စိုးလို့ပါ”

“ဒါကြောင့် ဒီ 'သုံးခုထဲက တစ်ခု' ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်က အသင့်တော်ဆုံးပဲ”

“အချိန်တန်ရင် အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုပြပြီး အာမခံဌာနကို မင်းတို့နှစ်ယောက် လက်ထဲ လွှဲပေးလိုက်မယ်... မင်းတို့ရဲ့ စားဝတ်နေရေးအတွက်ပေါ့”

“သိုင်းလောကမှာ ကျော်ကြားဖို့ မရည်ရွယ်ဘဲ... ဝမ်းစာဖူလုံရုံလောက်ပဲ ရည်ရွယ်ခဲ့တာ”

“နောက်ပိုင်း မင်းတို့ အာမခံဌာနကို ရောင်းလိုက်ရင်တောင်... ဒီနှစ်တွေအတွင်း စုဆောင်းထားတဲ့ ငွေတွေနဲ့ မင်းတို့ စိုးရိမ်စရာ မလိုဘဲ နေနိုင်မှာပါ”

“ယွင်အာက သူ့ကို ထိန်းကျောင်းပေးမယ်ဆိုရင်... သူက မိဘပိုင်တဲ့ စည်းစိမ်တွေကို ဖြုန်းတီးပစ်မယ့်လူ မဟုတ်ပါဘူး... ဒီအချက်နဲ့တင် ငါ့စိတ်ရဲ့ တစ်ဝက်လောက် အေးချမ်းသွားပြီ”

“ကျန်တဲ့ တစ်ဝက်ကတော့... လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ ကို အားကိုးရမှာပေါ့”

“ဒါကြောင့်ပဲ ငါက လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ အတွင်းရေး ပဋိပက္ခတွေထဲ ဝင်ပါခဲ့တာ”

“ငါ သူတို့ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောထားပြီးပြီ... ဒီကိစ္စ အောင်မြင်သွားရင်... လော့ရှားမြို့ထဲမှာ မင်းတို့ ဘယ်လို အခက်အခဲမျိုးပဲ ကြုံရပါစေ... လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ နယ်မြေထဲမှာ ရှိနေသရွေ့ သူတို့ မျက်ကွယ်ပြုထားလို့ မရဘူး”

“ငါ သေသွားရင်တောင် သိုင်းလောကမှာ သတင်းထွက်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်”

“ငါ သေလား ရှင်လား ဆိုတာ သူတို့ အတည်မပြုနိုင်သရွေ့... မင်းနဲ့ ရှောင်မို ကို သူတို့ လျစ်လျူမရှုရဲဘူး”

“မဟုတ်ရင်... တစ်နေ့နေ့ ငါ ပြန်လာတဲ့အခါ လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ကို ငြိမ်းချမ်းခွင့် ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး”

ဒီနေရာရောက်တော့ ယန်ရီဇီ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် သနားဂရုဏာသက်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာ၏။

“ဒီအစီအစဉ်ကြောင့် ရှောင်မို အနေနဲ့ အနာဂတ်မှာ အထောက်အပံ့ တချို့ ရရှိနိုင်မှာ ဖြစ်ပြီး... ငါလည်း ဆုထျန်းယန် အပေါ်ထားတဲ့ သစ္စာတရားကို ကျေပွန်ရာ ရောက်တာပေါ့”

“ငါ့ရင်ထဲမှာ မသိုးမသန့် ဖြစ်ရတဲ့ တစ်ခုတည်းသော အရာကတော့... သမီးကို ဒီမီးကျင်းထဲ တွန်းပို့လိုက်မိသလို ဖြစ်သွားတာပဲ”

“တကယ်လို့ ရှောင်မိုက အရင်လိုပဲ ဘာမှမသိ နားမလည်တဲ့သူ ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင်... ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေ အားလုံးက သမီး ခေါင်းပေါ် ရောက်လာတော့မှာ”

“တကယ်လို့ သူ့အစား ပိုပြီး ထူးချွန်ထက်မြက်တဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်နဲ့သာ အစားထိုးပေးလိုက်ရင်... သမီး ဒီလောက်ထိ ပင်ပန်းခံစားရမှာ မဟုတ်ဘူး”

“ဒါက အဖေ သမီးအပေါ် အမှားကျူးလွန်မိတာပါပဲ”

ယန်ရှောင်ယွင်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး မျက်လုံးများ အနည်းငယ် နီရဲလာကာ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါလိုက်သည်။

“အဖေ... အဖေက ဘယ်သူ့ကို လျှော့တွက်နေတာလဲ”

“ကိုယ့်သမီးကိုယ် လျှော့တွက်နေတာပဲ... ရှောင်မိုက ညံ့ဖျင်းသည်ဖြစ်စေ၊ ထူးချွန်သည်ဖြစ်စေ... ဒီတစ်သက်တော့ သူက သမီးရဲ့ ခင်ပွန်းပါပဲ”

“ယန်မိသားစုရဲ့ သမီးပျိုက... အိမ်ထောင်နှစ်ဆက် ဘယ်လိုလုပ် ရှိနိုင်မှာလဲ”

“ဒါ့အပြင်... အဖေက ရှောင်မို့ကိုလည်း လျှော့တွက်လွန်းရာ ကျနေပြီ”

အခန်း (၂၉၄) - ရှောင်မိုက လွဲပြီး တခြားသူနဲ့ မပေါင်းဖက်နိုင် (အပိုင်း - ၂)

~“သူက အရင်လို အသုံးမကျတဲ့ သူဌေးသားလေး မဟုတ်တော့ဘူး..‌အဖေ... သူက အချိန်ကြာမြင့်စွာကတည်းက ပြောင်းလဲခဲ့ပြီ”

“သူ့သိုင်းပညာက အားကောင်းသလို... သူ့ရဲ့ တွေးခေါ်မြော်မြင်မှုတွေကလည်း စေ့စပ်သေချာလွန်းတယ်... အဖေလို သိုင်းလောက ဝါရင့်တစ်ယောက်တောင် သူ့ကို ယှဉ်နိုင်ဖို့ မလွယ်ဘူး”

ပြောရင်းဆိုရင်း ယန်ရှောင်ယွင်သည် ရင်ထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားသော ဝမ်းနည်းမှုများကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ ငိုယိုကာ တောင်းပန် လိုက်သည်။

“အဖေ... သမီး မှားသွားပါတယ်... အဲဒီနေ့တုန်းက အဖေ့ကို သစ္စာဖောက်လို့ စွပ်စွဲမိခဲ့တာ... ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့နော်”

“သမီးက အရမ်း စိတ်ပျက်ဝမ်းနည်းခဲ့ရလို့ပါ... အဖေက သမီးနဲ့ ရှောင်မို့အတွက် ဒီလောက်ထိ ဦးနှောက်ခြောက်ခံ စဉ်းစားပေးနေတယ် ဆိုတာ မသိခဲ့လို့ပါ”

“မကောင်းသတင်းတွေ ထွက်နေတာတောင် ဂရုမစိုက်ဘဲ... အဖေက နောင်တမရခဲ့ဘူး”

“အဖေရယ်... ယွင်အာ ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့နော်”

ယန်ရီဇီသည် ခေတ္တမျှ ကြောင်အမ်းသွားပြီးမှ... တုံဆိုင်းစွာဖြင့် လက်ကို မြှောက်ကာ ယန်ရှောင်ယွင်၏ ခေါင်းလေးကို ဖွဖွလေး ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများ ဝေဆာလာ၏။

“သမီး (၅) နှစ်သမီး အရွယ်ကတည်းက... သမီး ငိုတာကို အဖေ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ဘူး...”

“အခုကျမှ ကလေးဆန်တဲ့ စကားတွေ လာပြောနေတယ်”

“သမီးလို သမီးမျိုး ရထားတာ... အဖေ့အတွက်တော့ ကြီးမားတဲ့ နှစ်သိမ့်မှုပါပဲ”

“အဲဒီနေ့တုန်းက... သမီးက အဖေ့ကို သစ္စာဖောက်လို့ စွပ်စွဲတုန်းက အဖေက မပျော်မရွှင် ဖြစ်တဲ့ပုံ ပေါက်နေပေမယ့်... တကယ်တမ်းကျတော့ ရင်ထဲမှာ ကျေနပ်နေခဲ့တာပါ”

“ဘာလို့လဲဆိုတော့... သမီး အဖေ့အပေါ် စိတ်ပျက်လေလေ... အမှားနဲ့ အမှန်ကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်လေလေ ဆိုတာ သက်သေပြနေလို့ပဲ”

“အဖေ ယန်ရီဇီရဲ့ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးမှာ... လုံးဝ ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်တယ်လို့ မပြောရဲပေမယ့်... အဖေ့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေအပေါ် လိပ်ပြာသန့်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့... သမီးတစ်ယောက်တည်း အပေါ်မှာတော့...”

“ညဉ့်နက်သန်းခေါင်တွေမှာ အဖေ အိပ်မပျော်ဘဲ လူးလှိမ့်နေရတဲ့အထိ စိတ်မကောင်း ဖြစ်ခဲ့ရတယ်”

“အဲဒီနှစ်တုန်းက... လမ်းမပေါ်မှာ သမီးက ရှောင်မို ကို သည်းကြီးမည်းကြီး ရိုက်နှက်ခဲ့တုန်းက အဖေနဲ့ အကြီးအကျယ် စကားများခဲ့ကြသေးတယ်မလား”

“အဲဒီအချိန်တုန်းက သမီးသာ ရှောင်မို နဲ့ လက်ထပ်ဖို့ နည်းနည်းလေး ငြင်းဆန်ခဲ့မယ်ဆိုရင်... အဖေ တခြားနည်းလမ်း ရှာပေးခဲ့မိမှာ”

“ဒါပေမဲ့ အဖေ မထင်ထားခဲ့တာက... သမီးက ဒီကောင်လေးအပေါ် ဒီလောက်ထိ စိတ်ဆုံးဖြတ်ထားပြီးသား ဖြစ်နေတာကိုပဲ”

“အဲဒီတုန်းကတော့ သမီးက အချစ်ရေး ကိစ္စတွေကို နားမလည်သေးပါဘူး... ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဖေ မေးခွန်းတစ်ခု မေးရလိမ့်မယ်...”

ယန်ရီဇီသည် ယန်ရှောင်ယွင်၏ ပခုံးနှစ်ဖက်ကို ကိုင်ကာ အနည်းငယ် တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး... တည်ကြည်လေးနက် သော မျက်ဝန်းများဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒီဘဝမှာ... သမီးက ရှောင်မို တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ တကယ် ရွေးချယ်မှာလား”

ယန်ရှောင်ယွင်သည် ဆုမိုကို တစ်ချက် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဖခင်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်လာ၏။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခု ပွင့်လန်းလာ၏။

“ဒီဘဝမှာ... သမီး သူ့ကိုပဲ လက်ထပ်မှာပါ”

“အရင်တုန်းကတော့... သမီး ငယ်ငယ်ကတည်းက အဖေ ကတိပေးထားလို့ ဆိုတဲ့ အသိစိတ်တစ်ခုတည်းနဲ့ လက်ခံခဲ့တာပါ”

“သမီးက ပွင့်လင်းရိုးသားတဲ့သူပါ... အဖေ ဆုံးမသွန်သင်ထားသလို ကတိတည်ဖို့ အရေးကြီးတယ်ဆိုတာ နားလည်ပါတယ်... ဒါကြောင့် သူ့အပေါ် အချစ်စိတ် မရှိခဲ့ရင်တောင်... ညည်းညူခြင်း မရှိဘဲ လက်ထပ်ဖို့ ဆန္ဒရှိခဲ့ပါတယ်”

“ဒါပေမဲ့ အခုတော့... သူနဲ့ နေ့ရောညပါ နီးနီးကပ်ကပ် နေလာရတဲ့အခါ... တကယ်ပဲ သူ့အပေါ် သံယောဇဉ် တွယ်မိသွားပါပြီ”

“ဒီဘဝတင်မကဘူး... နောက်ဘဝအဆက်ဆက် သူ့ကလွဲပြီး တခြားသူနဲ့ မပေါင်းဖက်နိုင်ပါဘူး”

သူမ၏ အသံမှာ မကျယ်လောင်သော်လည်း... ပြတ်သားခိုင်မာပြီး ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိသော ခံစားချက်များ ပါဝင်နေ၏။

ယန်ရီဇီသည် ခေတ္တမျှ ငိုင် သွားသည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာမှုနှင့် ဖော်ပြမပြနိုင်သော ဝမ်းနည်းမှုများ ရောထွေးနေ၏။

သမီးဖြစ်သူထံမှ ဒီလိုစကားမျိုး ကြားရသည့်အခါ... ဖခင်တိုင်း ရှုပ်ထွေးသည့် ခံစားချက်မျိုး ခံစားရလေ့ ရှိကြစမြဲပင်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အားပါးတရ ရယ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို လေးလေးနက်နက် ညိတ်လိုက်သည်။

သို့သော် ဆုမိုကို ပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ မျက်မုန်းကျိုးချင်လာ၏။

နောက်ဆုံးတော့လည်း သဘောတူလိုက်ရပြီး သက်ပြင်းသဲ့သဲ့ ချလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ... ကောင်းပါပြီ... ဒါ အကောင်းဆုံးပါပဲ”

ဆုမိုသည် ယန်ရှောင်ယွင်၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရင်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားရ၏။

ဒီနေ့ ပြောဆိုဆွေးနွေးမှုတွေက ခေါင်းစဉ် လွဲနေသလို ခံစားရသော်လည်း...

မူလက ယန်ရီဇီနှင့် စကားပြောပြီး အတိတ်က ဖြစ်ရပ်များကို စုံစမ်းချင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီအကြောင်းအရာတွေဆီ ရောက်သွားရတာလဲ။

သို့သော် သူ ဒီကမ္ဘာသို့ စရောက်ရှိလာပြီး မူလပိုင်ရှင်၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ဆက်ခံရရှိခဲ့စဉ်က... ယန်ရှောင်ယွင်အပေါ် ထားရှိသော ခံစားချက်များမှာ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ဝေးဝေးနေချင်စိတ်သာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

ရှစ်လီ ဇရပ် တွင် ပထမဆုံး တွေ့ဆုံခဲ့စဉ်ကတောင်... ဆုမိုသည် ပြီးပြီးရော သဘောထားဖြင့်သာ ဆက်ဆံခဲ့သည်။

ကိုယ့်အကြောင်း ကိုယ်တောင် ကောင်းကောင်း နားမလည်သေးတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုလုပ် ချစ်တယ်လို့ ပြောနိုင်မှာလဲ... ဘယ်လိုလုပ် လွယ်လွယ်ကူကူ လက်ခံနိုင်မှာလဲ။

သို့သော် ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံးတွင် ယန်ရှောင်ယွင်အပေါ် ထားရှိသော သူ၏ ခံစားချက်များသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် စစ်မှန်လာခဲ့သည်။

ထိတွေ့ကိုင်တွယ်၍ ရသော်လည်း နက်ရှိုင်းစွာ တန်ဖိုးထားရသော ခံစားချက်မျိုးပင်။

တုန်းချန်သို့ မြစ်ကြောင်းခရီးဖြင့် သွားခဲ့သော နေ့ရက်များနှင့် လှေလက်ရန်းဘေးတွင် ပြောခဲ့သော စကားများကို ပြန်ပြောင်းသတိရမိ၏။

ဒီလောကကြီးမှာ ယန်ရှောင်ယွင်လို မိန်းကလေးမျိုး ဘယ်နှစ်ယောက်လောက် ရှိနိုင်မလဲ။

အမြဲတမ်း သူ့အကြောင်းကိုပဲ ဦးစားပေး တွေးတောပေးတတ်သူ။

ထိုနေ့တုန်းက... ဆုမိုသည် သူ၏ ဘဝဟောင်းရော၊ ဘဝသစ်မှာပါ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဒီလောက် ပြင်းထန်သော ခံစားချက်မျိုးကို ခံစားခဲ့ရဖူးသည်ပင်။

သူ့ရင်ထဲတွင် လေးလံသော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး... တစ်စုံတစ်ယောက်ကို သူ့နှလုံးသားအိမ်ထဲ နေရာပေးလိုက်မိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုအချိန်တွင် ယန်ရီဇီသည် သူ၏ စူးရှသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ဆုမိုကို ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“ဆုမို... မှတ်ထားပါ... ငါ့သမီးကို မင်းလက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်ပြီ”

“မင်း သူ့ကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံရမယ်”

“အရင်တုန်းက မင်းက ဘာမှ သုံးစားမရတဲ့ကောင် ဆိုပေမယ့်... ယွင်အာ က မင်းနဲ့ လက်ထပ်ရင် နစ်နာမယ် ဆိုတာ သိရက်နဲ့ မင်း နှိပ်စက်တာကို ခံမှာ မဟုတ်ဘူး”

“ဒါပေမဲ့ အခု မင်းမှာ အထွတ်အထိပ် သိုင်းပညာတွေ ရှိနေပြီ... ဒီလောကမှာ မင်းကို ယှဉ်နိုင်တဲ့သူ ရှားသွားပြီ”

“ယွင်အာ က မင်းနဲ့ လက်ထပ်တာ နစ်နာတယ်လို့ မဆိုနိုင်ပေမယ့်... တကယ်လို့ မင်းက သူ့ကို မကောင်း ဆက်ဆံတာမျိုး၊ စော်ကားတာမျိုး လုပ်ခဲ့ရင်...”

“ငါ့လို အဘိုးကြီးက သိုင်းပညာမှာ မင်းကို မယှဉ်နိုင်ရင်တောင်... မင်းဘဝကို ဘယ်တော့မှ အေးချမ်းခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး....”

“မင်း နားလည်လား”

“နားလည်ပါတယ် ဦးလေး”

ဆုမိုက ခေါင်းမော့ပြီး ယန်ရီဇီကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး အကြည့်ချင်း ဆုံသွားသောအခါ ယန်ရီဇီ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ ရက်စက်မှုများသည် တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားပြီး... ဆုမိုကို ကြည့်သော အကြည့်များ ပြောင်းလဲသွားသည်။

“အရင်တုန်းက ဆိုးသွမ်းပြီး အလိုလိုက်ခံထားရတဲ့ သူဌေးသားလေးက... တစ်ညတာအတွင်း အသိတရား ရသွားပြီး လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီပဲ”

“ဆုထျန်းယန် သာ ကောင်းကင် ကိုးထပ်အောက်ကနေ သိရင်... သူ အေးအေးချမ်းချမ်း အနားယူနိုင်လောက်ပြီ”

“အဲဒီနေ့တုန်းက... ယွီလျိုစံအိမ် အပြင်ဘက်မှာ လင်းဟုန်ရှ က ငါ့ကို မေးဖူးတယ်... မင်းကို အဲ့ဒီကိစ္စ ပြောပြသင့်သလား ဆိုပြီးတော့...”

“ငါ တကယ်ကို တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့မိတယ်”

“ဒါပေမဲ့ အခုတော့... ငါ မင်းကို ပြောပြသင့်ပြီလို့ ထင်တယ်”

“ဒါပေမဲ့ ရှောင်မို... မင်း သိထားရမှာက... ဒီကိစ္စကို ငါ့ပါးစပ်က ပြောထွက်လိုက်ပြီး မင်းနားနဲ့ ကြားလိုက်ရတဲ့ အချိန်က စလို့...”