အခန်း (၃၇၁-၃၇၂)

အခန်း (၃၇၁) - ထိုက်ဆန်းဖူကျွင်းတံဆိပ်တော်၊တရားသူကြီးကလောင် ၊ နဂါးစစ်နဂါးအကြေးခွံ

"ငါကိုယ်တော်ဟာ ငရဲပြည်မှာတောင် မသေနိုင်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ပိုင်ဆိုင်ထားတာ၊ မင်းရဲ့ ဒီဓားတစ်လက်တည်းနဲ့ ငါ့ကို သတ်နိုင်မယ် ထင်နေတာလား"

မြေအောက်ယင်သန္ဓေပေါ်တွင် အမည်းရောင် ရေပွက်များ တစီစီ ထွက်ပေါ်လာပြီး...

အလင်းတန်းများ ပိုမိုတောက်ပလာတော့သည်

ဂူဂေဟာ တစ်ခုလုံးတွင် ရင်တုန်ပန်းတုန် ဖြစ်စေသည့် အေးစက်လှသော မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်

ကြည့်ရသည်မှာ ငရဲတံခါးကြီး ပွင့်သွားသလားပင် အောက်မေ့ရသည်။

"မသေနိုင်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ဟုတ်လား"

လီယန်ချူက လှောင်ပြုံးတစ်ချက် ပြုံးလိုက်ရင်း...

"ငါတော့ မယုံဘူး "

သူသည် နက်နဲလှသော ကလောင်တံ တစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူကာ ကိုယ်တွင်းမှ ကျင့်ကြံမှု စွမ်းအားများကို နှိုးဆော်လိုက်သည်။

သူသည် နှိမ်နင်းခြင်း ဟူသော စာလုံးတစ်လုံးကို တိုက်ရိုက်ပင် ရေးထိုး၍ ရိုက်နှက်လိုက်သည်

မြေအောက်ယင်သန္ဓေ၏ လှုပ်ရှားမှုများ ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်သွားပြီး မိစ္ဆာအလင်းတန်းများမှာလည်း တစ်ခဏချင်းမှာပင် အနှိမ်ခံလိုက်ရသည်။

၎င်းထံမှ နာကျင်စွာ ညည်းတွားဟောက်သံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်

"တရားသူကြီးကလောင် "

"တောက်... မင်းဆီမှာ ဒီလိုပစ္စည်းမျိုး ဘယ်လိုလုပ် ရှိနေတာလဲ "

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ မှေးစင်းသွားသည်။

ဤပစ္စည်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ငရဲပြည်မှ တရားသူကြီး ပိုင်ဆိုင်သည့် အရာလော

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ယခင်ကတည်းက သံသယရှိခဲ့သော်လည်း...

ယခုအခါ ငရဲပြည်မှ လာသော မြေအောက်ယင်သန္ဓေ ကိုယ်တိုင်က အတည်ပြုပေးလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

သာမန်ဟု ထင်ရသော နှိမ်နင်းခြင်း စာလုံးတစ်လုံးတည်းဖြင့်

မြေအောက်ယင်သန္ဓေကို လုံးဝ မလှုပ်နိုင်အောင် ချုပ်နှောင်ထားလိုက်သည်။

ကြီးမားလှသော စွမ်းအားတစ်ခုက ၎င်းကို လွှမ်းခြုံထားပြီး တဖြည်းဖြည်း မာကျောလာစေသည်။

"မင်းလို တာအိုဆရာလေးက တရားသူကြီးကလောင်ကို ပိုင်ထားတယ်ဆိုတော့... မင်း ငရဲပြည်ကို ရောက်ခဲ့ဖူးတာလား "

မြေအောက်ယင်သန္ဓေမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသလို ဒေါသလည်း ထွက်နေရှာသည်။

မည်သူမျှ သတိမထားမိလိုက်သည့် အချိန်တွင်...

စေးပျစ်လှသော အမည်းရောင် အရည်တစ်စက်မှာ...

မြေပြင်ပေါ်မှတစ်ဆင့် အဘိုးကြီးသူတောင်းစား၏ နောက်ကျောသို့ တိတ်တဆိတ် ကပ်တွယ်သွားတော့သည်။

ဖျတ်

အဘိုးကြီးသူတောင်းစား၏ ကိုယ်မှာ တစ်ချက် တုန်ခါသွားပြီး...

မျက်ဝန်းများမှာ ဝေဝါးသွားကာ ကိုယ်ပေါ်တွင် အဖြူရောင် အလင်းတန်းများ မှိန်ပြပြ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲကြောင့်...

ဘေးရှိ လင်းစုံ့ကျန့်ရင်နှင့် ပန်ရှင်းဆရာတော်တို့မှာ အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားကြပြီး...

မသိမသာ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာလိုက်ကြသည်။

မြေအောက်ယင်သန္ဓေမှာ အားရပါးရ အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

"မင်း တကယ်ပဲ ငါ့ကို ချုပ်ထားနိုင်တယ် ထင်နေတာလား... မိုက်မဲလိုက်တာ "

"ငါကိုယ်တော်ဟာ ကိုယ်ပွားပေါင်း ကုဋေကုဋာ ခွဲထုတ်နိုင်တယ်၊ မင်းလို သာမန်လူသားတစ်ယောက် နားလည်နိုင်တဲ့ အရာမဟုတ်ဘူး "

ဤကဲ့သို့သော ထူးဆန်းလှသည့် နည်းလမ်းများကြောင့်...

လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ဝင်ရောက်လာပြီး...

အားကိုးရာမဲ့သလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ခုနကတင် မျှော်လင့်ချက် ပြန်ရလာသော လင်းစုံ့ကျန့်ရင်နှင့် ပန်ရှင်းဆရာတော်တို့မှာ တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားကြရသည်။

ထိုမျှ ယုတ်မာလှသော မိစ္ဆာမျိုးမှာ လူ့လောကတွင် အမှန်တကယ် မတည်ရှိသင့်သည့် အရာပင်

လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာမူ အေးစက်တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

မည်သို့မျှ တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိဘဲ...

"ဘာတွေ လေကန်နေတာလဲ "

လီယန်ချူသည် တရားသူကြီးကလောင်ထဲသို့ စွမ်းအားများ ပို၍ ထည့်သွင်းလိုက်သည်

ချုပ်နှောင်ခံထားရသော မြေအောက်ယင်သန္ဓေ အစုအပုံကြီးမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် အမည်းရောင် ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုအဖြစ် မာကျောသွားတော့သည်။

၎င်းထံမှ မိစ္ဆာအလင်းတန်းများမှာလည်း အားနည်းစွာ ထွက်ပေါ်နေသည်။

အဘိုးကြီးသူတောင်းစား၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်လည်း ထိုမိစ္ဆာအလင်းတန်းမျိုး ရုတ်တရက် တောက်ပလာသည်။

"ငါကိုယ်တော်ကို လွှတ်စမ်း၊ မဟုတ်ရင် ဒီအဖိုးကြီးရဲ့ ဝိညာဉ်ကို အပြီးတိုင် ဖျက်ဆီးပစ်မယ် "

မြေအောက်ယင်သန္ဓေက ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ငါက ဘယ်သူ့ရဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုကိုမှ အလျှော့ပေးလေ့မရှိဘူး "

လီယန်ချူသည် ရင်ဘတ်ထဲမှ ရှေးဟောင်းတံဆိပ်တော် တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်

၎င်းထံမှ ရှေးကျ၍ ကျယ်ပြောလှသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာသည်

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ယင်အငွေ့အသက်များမှာ ထိုတံဆိပ်တော်ဆီသို့ တစ်ခဏချင်းမှာပင် စုပြုံရောက်ရှိလာတော့သည်။

"အားးးး အားးးးး"

"ဒါ... ဒါက ဘာကြီးလဲ"

မြေအောက်ယင်သန္ဓေထံမှ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

စောစောကတည်းက လူ့လောကကို ဒုက္ခပေးနိုင်သည့် ထိုမိစ္ဆာဆိုးမှာ လီယန်ချူ၏ နှိမ်နင်းခြင်းကို တောက်လျှောက် ခံနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ လီယန်ချူက ထိုက်ဆန်းဖူကျွင်းတံဆိပ်တော် ကို ထုတ်သုံးလိုက်ချိန်တွင်မူ...

၎င်းကို လုံးဝ ဥဿုံ ဖိနှိပ်လိုက်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

မဟုတ်သေး...

ဤသည်မှာ မြေအောက်ယင်သန္ဓေကို အပြီးတိုင် အစဖျောက် ပျက်စီးစေနိုင်ခြင်းပင်

လီယန်ချူသည် စိတ်အာရုံကို စုစည်းကာ ထိုက်ဆန်းဖူကျွင်းတံဆိပ်တော်ကို နှိုးဆော်လိုက်သည်

ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော နတ်စွမ်းအားတစ်ခုမှာ တိုက်ရိုက်ပင် ပွင့်ထွက်သွားတော့သည်။

ဝုန်း

မြေအောက်ယင်သန္ဓေ ပြောင်းလဲသွားသည့် ကျောက်တုံးမှာ ချက်ချင်းပင် လေတိုက်ခံရသည့် မြေမှုန့်များအလား အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲအက်သွားတော့သည်။

လေထုထဲတွင် လုံးဝ အစဖျောက် ပျောက်ကွယ်သွားရလေပြီ

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...

ထိုက်ဆန်းဖူကျွင်းတံဆိပ်တော်အတွင်းမှ နတ်အလင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး...

အဘိုးကြီးသူတောင်းစားကို တိုက်ရိုက် လွှမ်းခြုံလိုက်သည်။

အဘိုးကြီးသူတောင်းစား၏ မျက်ဝန်းထဲမှ မိစ္ဆာအလင်းတန်းများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး...

ခဏချင်းမှာပင်

စေးပျစ်သော အမည်းရောင် အရည်တစ်စက်မှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ အတင်းအဓမ္မ ခွာထုတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

လီယန်ချူ၏ အတွေးမှာ ရိုးရှင်းပါသည်။

ဤအရာသည် ငရဲပြည်မှ လာသည်ဆိုပါက၊ ထိုက်ဆန်းဖူကျွင်းတံဆိပ်တော်၏ နှိမ်နင်းမှုမှာ ၎င်းအတွက် ပျက်သုဉ်းခြင်းပင် ဖြစ်ရပေမည်။

အမှန်တကယ်ပင်

ရလဒ်မှာ ထူးခြားကောင်းမွန်လှပေသည်။

မြေအောက်ယင်သန္ဓေမှာ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်နေသော်လည်း ယခုအခါ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ချေ။

အဘိုးကြီးသူတောင်းစား၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အရည်တစ်စက်သာမက...

ဂူဂေဟာအတွင်း ပုန်းအောင်းနေသည့် ကျန်အရည်နှစ်စက်မှာလည်း ထိုက်ဆန်းဖူကျွင်းတံဆိပ်တော်၏ နတ်အလင်းကြောင့် တစ်နေရာတည်းသို့ စုစည်းသွားတော့သည်။

မြေအောက်ယင်သန္ဓေအတွက်မူ ထိုက်ဆန်းဖူကျွင်းကဲ့သို့သော တည်ရှိမှုမျိုးမှာ အဆင့်အတန်း မြင့်မားလွန်းလှသည်

သူသည် ထိုအရာကို မသိသော်လည်း...

သဘာဝအလျောက် ပေးစွမ်းသည့် စင်ကြယ်လှသော နှိမ်နင်းမှုကိုမူ အပြည့်အဝ ခံစားနေရသည်။

ဝုန်း

ငရဲပြည်မှ လူ့လောကသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ချူကျန်းမြစ်အောက်ခြေတွင် ချိပ်ပိတ်ခံထားရသော မြေအောက်ယင်သန္ဓေမှာ အပြီးတိုင် ပျောက်ကွယ်သွားလေပြီ

လီယန်ချူ၏ လက်ချက်ဖြင့် အခြေခံမှစ၍ လုံးဝ ပျက်သုဉ်းသွားရခြင်း ဖြစ်သည်။

အဘိုးကြီးသူတောင်းစား၏ မျက်ဝန်းများမှာ ကြည်လင်လာပြီး မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့နေသည်။

ခုနကတင် သူ သေပြီဟု ထင်ထားသော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ ကယ်တင်ခြင်း ခံလိုက်ရခြင်းပင်

"လီတာအိုဆရာ ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ် "

သူသည် လီယန်ချူကို လက်အုပ်ချီ၍ အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။

ယခုအခါ အဘိုးကြီးသူတောင်းစားမှာ မျက်နှာဖြူဖျော့ကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေရပြီး အားအင်များ ကုန်ခမ်းနေရှာသည်။

ယခုဆိုလျှင်...

ချူကျန်းနဂါးနန်းတော် တစ်ခုလုံးမှာ အသတ်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

ဂူဂေဟာအတွင်း ချိပ်ပိတ်ထားသည့် မြေအောက်ယင်သန္ဓေကိုပင် လီယန်ချူက အဖိုးတန် ရတနာများဖြင့် အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်လိုက်ပြီ မဟုတ်ပါလား။

အားလုံးမှာ နဂါးနန်းတော်၏ အပြင်ဘက်ရင်ပြင်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြသည်။

တစ်ခုခုကို ရှာဖွေရန် ကြံရွယ်နေစဉ်မှာပင်...

နဂါးနန်းတော်ကြီးမှာ ဝုန်းခနဲ ပြိုကျသွားတော့သည်

တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဝေဝါးလာပြီး...

ထိုရေအောက်နန်းတော်ကြီးမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားကာ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် လီယန်ချူ၏ လက်ထဲသို့ ပျံဝင်လာတော့သည်။

၎င်းမှာ အခြားမဟုတ်... နဂါးအကြေးခွံတစ်ခုပင် ဖြစ်နေသည်။

၎င်းထံမှ စစ်မှန်သော နဂါး တစ်ကောင်၏ အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

"ဒီရေအောက်နန်းတော်က နဂါးစစ်နဂါးအကြေးခွံတစ်ခုကနေ ပြောင်းလဲထားတာလား "

လီယန်ချူသည် ထိုကဲ့သို့သော လောကဓာတ်ကို ဖန်တီးနိုင်သည့် နည်းလမ်းကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားမိသည်။

သူသည် စိတ်အာရုံကို နဂါးအကြေးခွံအတွင်းသို့ ထည့်သွင်းကြည့်လိုက်သော်လည်း...

အတွင်း၌ ထူးခြားသော ဟင်းလင်းပြင် မျိုး မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှင်းနေသည်မှာ...

ဤသည်မှာ မိမိနှင့်အတူ ယူဆောင်သွားနိုင်သည့် ဂူဂေဟာမျိုး မဟုတ်ဘဲ...

နဂါးစစ်နဂါးအကြေးခွံကို သုံး၍ ဤနေရာတွင် ထူးခြားသော နယ်မြေတစ်ခုကို တည်ဆောက်ထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

မြစ်ရေများမှာ ပြင်းထန်စွာ စီးဆင်းနေသည်

သို့သော် လူတိုင်းမှာ ကြီးမားလှသော အလင်းအကာအကွယ်ကြီး တစ်ခုအတွင်း ရောက်ရှိနေကြသည်။

၎င်းမှာ အဘိုးကြီးသူတောင်းစား၏ ရတနာဖြစ်သော...

ရေခွဲပုတီးစေ့ ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုပစ္စည်းမှာ ရေအောက်တွင် တိုက်ခိုက်ရန် အလွန် သင့်တော်လှပေသည်။

ယခုအခါ ချူကျန်းမြစ်အတွင်းရှိ မိစ္ဆာသားရဲများ၏ အလောင်းများမှာ မြစ်ပြင်ပေါ်သို့ ပေါ်ထွက်လာကြသည်။

ထိုအထဲတွင် ချူကျန်းနဂါးမင်းကြီး

နဂါးမင်းသားနှင့် နဂါးသမီးတော်တို့၏ ရုပ်အလောင်းများလည်း ပါဝင်နေသည်။

သွေးများကြောင့် မြစ်ပြင်တစ်ခုလုံးမှာ တစ်ခဏချင်းမှာပင် နီရဲသွားတော့သည်။

မူလက ဤကဲ့သို့သော နဂါး ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ဆေးဝါးဖော်စပ်ရန်အတွက် အလွန်ကောင်းမွန်သော ပစ္စည်းများ ဖြစ်ကြသည်။

သို့သော်လည်း မြစ်တစ်ခုလုံးရှိ အလောင်းများမှာ ရုတ်တရက် သွေးရောင်အလင်းတန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ...

လီယန်ချူ၏ လက်ထဲရှိ နဂါးအကြေးခွံအတွင်းသို့ အကုန်အစင် စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရသည်

ထို့နောက်တွင်မူ လေထုထဲ၌ ပျောက်ကွယ်သွားကြပြီး...

တစ်ခါမှ မတည်ရှိခဲ့ဖူးသကဲ့သို့ပင်

ထိုမြင်ကွင်းမှာ လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။

လောကတွင် နဂါးစစ်နဂါးများ မရှိတော့ချေ။

သို့ဆိုလျှင် ထိုနဂါးအကြေးခွံကို အသုံးချပြီး နဂါးစစ်နဂါး၏ သွေးမျိုးဆက်ကို ပြန်လည်မွေးဖွားနိုင်သလော

လီယန်ချူ၏ လက်ထဲတွင် နဂါးပုတီးစေ့ တစ်လုံးလည်း ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား

"ရတနာဆိုတာ ကံထူးသူနဲ့ပဲ ဆိုင်တာပါပဲ၊ လီတာအိုဆရာ ကတော့ တကယ်ပဲ ကံတရားရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကို ခံရသူပါပဲ"

ပန်ရှင်းဆရာတော်က လက်အုပ်ချီ၍ ဆိုလိုက်သည်။

လင်းစုံ့ကျန့်ရင်နှင့် အခြားသူများလည်း ဝမ်းမြောက်စကား ဆိုကြသည်။

သို့သော်လည်း...

မျက်နှာကြည့် အတတ်ပညာ တွင် ကျွမ်းကျင်သော လင်းစုံ့ကျန့်ရင်မှာမူ မျက်မှောင်ကြုတ်နေမိသည်။

လီယန်ချူ၏ ကံတရားမှာ မည်မျှ ကြီးမားသနည်းဆိုသည်ကို သူ မမြင်နိုင်ချေ

နက်နဲလှသော စွမ်းအားတစ်ခုက ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက် ကို ဖုံးကွယ်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း...

လီယန်ချူ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်အရ ဆိုလျှင်မူ သူသည် ကံကောင်းတတ်သူ မဟုတ်ဘဲ ဇာတာအလွန်မာသူ မျိုး ဖြစ်နေသည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင်...

သူ အသက်ရှင်နေရခြင်းမှာ သူ၏ ဇာတာက လုံးဝ အရှုံးမပေးဘဲ မာကျောနေခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

"ဝူလျန့်တောက်ပု ... ဒါကတော့ မှားစရာမရှိဘူး၊ ဒီတာအိုမျိုးဆက်သစ်လေးဟာ မြေအောက်ကမ္ဘာလို အလွန်ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ နေရာမျိုးကို ဝင်သွားပြီးတော့တောင် ဘာမှမဖြစ်ဘဲ ပြန်ထွက်လာနိုင်တယ် "

"တကယ့်ကို ဇာတာမာတာပဲ "

လူတိုင်းမှာ ရေပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်လာကြပြီး မကြာမီမှာပင် ကမ်းစပ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်

ထို့နောက် ယန်ချွမ်းနယ်မြေ၏ မြို့တော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။

ဤသည်မှာ နဂါးကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည့် ကြီးကျယ်သော အောင်မြင်မှုကြီးပင်

နယ်စားမင်းကြီးမှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး မျက်ရည်များပင် ဝဲလာတော့သည်။

"အရမ်းကောင်းတာပဲ "

"ပညာရှင်ကြီးတို့ရဲ့ အကူအညီအတွက် တကယ့်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျုပ်အနေနဲ့ ဒီသတင်းကို နန်းတော်ကို တင်ပြပြီး အားလုံးရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ကျော်ကြားအောင် လုပ်ပေးပါ့မယ် "

လင်းစုံ့ကျန့်ရင်နှင့် အခြားသူများမှာ ပြုံးရွှင်နေကြသည်။

မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းခြင်းမှာ လောကတရားကို စောင့်ရှောက်ရန် ဖြစ်သော်လည်း...

မိမိတို့ ဂိုဏ်း၏ အမည်နာမ ကျော်ကြားလာပြီး ဘုရားကျောင်းများတွင် လူစည်ကားလာခြင်းမှာလည်း မကောင်းသည့်အရာ မဟုတ်ပါလား

လီယန်ချူကမူ နယ်စားမင်းကြီးကို တိတ်တဆိတ် သွားရောက်တွေ့ဆုံကာ မိမိ၏ အမည်ကို မဖော်ပြရန် ပြောဆိုလိုက်သည်။

တစ်လောကလုံးကိုလည်း မကြေညာရန် တားမြစ်လိုက်သည်

သူသည် အရှုပ်အရှင်းများကို မလိုလားခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

နယ်စားမင်းကြီးမှာ ဦးစွာ အံ့ဩသွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ လီယန်ချူ၏ တောင်းဆိုချက်ကို သဘောတူလိုက်သည်။

နာမည်ကျော်ကြားလိုသည်ဖြစ်စေ၊ ဘုရားကျောင်း စည်ကားလိုသည်ဖြစ်စေ၊

သို့မဟုတ် လီယန်ချူကဲ့သို့ နာမည်မကြီးလိုသည်ဖြစ်စေ...

မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းနိုင်သရွေ့ နယ်စားမင်းကြီးအတွက်မူ အားလုံးမှာ အတူတူပင် ဖြစ်တော့သည်။

အခန်း (၃၇၂) - ကုသိုလ် ခုနစ်သိန်းလေးသောင်း ၊ ပုထျန်းဆေးလုံး ၊ ယင်ယန်ကျင့်စဉ် ၊ မြို့တွင်းမှ ထူးဆန်းသော လူသတ်မှု

လီယန်ချူသည် ယန်ချွမ်းမြို့တော်တွင် ကြာရှည်စွာ မနေထိုင်ဘဲ ဝေမြို့သို့ အမြန်ဆုံး ပြန်ရန်အတွက် ခရီးစတင်ခဲ့သည်။

တည်ခိုးခန်းပိုင်ရှင် ဆိုင်ရှင်မအတွက်မူ ဖန့်ချင်းလန်၏ အသက်ရှင်သေဆုံးမှုကို မသိရသေးဘဲ တည်းခိုးခန်း တွင် စိုးရိမ်တကြီး စောင့်မျှော်နေရှာမည် မဟုတ်ပါလား။

မြို့ပြင်သို့ ရောက်၍ လူသူကင်းဝေးသော နေရာသို့ ရောက်သည်နှင့်...

လီယန်ချူသည် ရှေ့သို့တိုးကာ ဖန့်ချင်းလန်၏ ခါးလေးကို ဆွဲဖက်လိုက်သည်။

"ရှင်... ဘာလုပ်တာလဲ "

ဖန့်ချင်းလန်၏ ပါးပြင်ပေါ်တွင် နီမြန်းသော အသွေးအရောင်များ ယှက်သန်းသွားပြီး မနေနိုင်ဘဲ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

"မင်းကို ဝေမြို့ ပြန်ခေါ်သွားမလို့လေ"

လီယန်ချူက ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက်...

သူ့ခြေဖဝါးအောက်တွင် တိမ်တိုက်များ ပေါ်ထွက်လာပြီး ဖန့်ချင်းလန်၏ သွယ်လျ၍ ကျစ်လျစ်သော ခါးလေးကို ဖက်ကာ ကောင်းကင်ယံသို့ တဟုန်ထိုး ပျံတက်သွားတော့သည်

ဖန့်ချင်းလန်မှာ အံ့ဩတုန်လှုပ်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် လီယန်ချူကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

"တိမ်စီးနှင်တာ "

သူမ၏ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်အတန်းနှင့်ပင် ထိုအခြင်းအရာကို မြင်တွေ့ရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

ဤသည်မှာ တတိယနယ်ပယ် ယန်ဝိညာဉ် အဆင့်ရှိ ပညာရှင်ကြီးများသာ တတ်စွမ်းနိုင်သည့် အမှတ်အသား ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

လီယန်ချူက မျက်စိတစ်ချက် မှိတ်ပြလိုက်ရင်း...

"တကယ်တော့... ငါ မင်းကို မပြောရသေးတဲ့ အချက်တစ်ချက် ရှိတယ်၊ ငါက အတားအဆီးတွေကို ချိုးဖျက်ပြီး ယန်ဝိညာဉ်အဆင့်ကို ရောက်နေတာ ကြာလှပြီ"

ဖန့်ချင်းလန်မှာ လှပသော မျက်ဝန်းအစုံကို ဝိုင်းစက်အောင် ပြူးကြည့်နေမိပြီး...

ခဏအကြာတွင်မူ... "ဖူး" ခနဲ မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

"ကြွားနေပြန်ပြီ "

ယခုအခါ လီယန်ချူမှာ ကျင့်ကြံမှု တိုးတက်လာသည်ဖြစ်ရာ တိမ်စီးခြင်းအတတ်ကို အသုံးပြုသောအခါ အရှိန်မှာလည်း အလွန်ပင် လျင်မြန်လှပေသည်။

ဝေမြို့သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ...

ဆိုင်ရှင်မ မှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ မပြေပျောက်သေးဘဲ ဖန့်ချင်းလန်၏ လက်ကိုဆွဲကာ ဟိုဟိုဒီဒီ မေးမြန်းနေတော့သည်။

ညီမဖြစ်သူကို အပြစ်တင်စကား ပြောလိုက်၊ သနားသွားလိုက်နှင့်...

လှပကျော့ရှင်းသော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် မျက်ရည်များ ဝဲနေကာ ငိုယိုနေရှာသည်။

လီယန်ချူမှာမူ ထိုညီအစ်မနှစ်ဦး ပြန်လည်ဆုံစည်းသည့် ကြည်နူးစရာ မြင်ကွင်းကို အနှောင့်အယှက် မပေးလိုသဖြင့်...

ချင်းယွန်းကျောင်း သို့ ပြန်၍ အနားယူလိုက်သည်။

ယခုတစ်ခေါက် ချူကျန်းမြစ်သို့ သွားခဲ့သည့် ခရီးတွင် ကုသိုလ်မှတ် ခုနစ်သောင်းသုံးထောင် ရရှိခဲ့သည်။

ထို့ပြင် နဂါးပုတီးစေ့ တစ်လုံး

နဂါးစစ်ရဲ့ အကြေးခွံ တစ်ခု

ရေခွဲပုတီးစေ့ တစ်လုံး တို့ကိုလည်း ရရှိခဲ့သည်။

ထိုအထဲမှ ရေခွဲပုတီးစေ့မှာ အဘိုးကြီးသူတောင်းစားက လီယန်ချူကို အတင်းအဓမ္မ လက်ဆောင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုဆိုလျှင် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ကုသိုလ်မှတ်များမှာ ခုနစ်သိန်း ငါးသောင်း လေးထောင် ဖြစ်သွားလေပြီ

ဆရာဦးလေး မှာမူ ကျောင်းတွင် မရှိတော့ဘဲ စာတစ်စောင် ချန်ထားကာ လုံဟုရှန်း သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

နတ်သက်ကြွေထားသည့် အလား သန့်စင်သော အရှိန်အဝါများ ရှိလာသည့် ထိုတာအို ပညာရှင်ကြီးသည်...

ဝေမြို့တွင် ရှိနေစဉ်အတွင်း တစ်စုံတစ်ခုကို သိမြင်နားလည်သွားပုံရပြီး ကျင့်ကြံမှု အဆင့်အတန်း လှုပ်ခတ်လာကာ ယန်ဝိညာဉ်အဆင့်ကို ပြန်လည် ရရှိရန် မျှော်လင့်ချက် ရှိနေပုံရသည်။

သူက လီယန်ချူကို ကျင့်ကြံမှုအား ကောင်းကောင်း လုပ်ဆောင်ရန်သာ မှာကြားခဲ့ပြီး အခြားအရာများကိုမူ များများစားစား မပြောခဲ့ချေ။

လောကီအငွေ့အသက်နှင့် တာအိုအငွေ့သက် နှစ်မျိုးစလုံး ပိုင်ဆိုင်သည့် ထိုအဘိုးကြီး ထွက်သွားပြီးနောက်...

ချင်းယွးန်ကျောင်းမှာ ပြန်လည်၍ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်သွားတော့သည်။

ကိစ္စကြီးကြီးမားမား ကြုံပြီးတိုင်း အိပ်စက်အနားယူခြင်းမှာ အကောင်းဆုံးပင်

သူသည် စိတ်ကြည်လင်လန်းဆန်းစွာဖြင့် နိုးထလာခဲ့သည်။

နံနက်ခင်းတွင် လီယန်ချူသည် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ထိုက်ဖင်တည်းခိုးခန်းသို့ သွားကာ ဖြူဖွေးအိစက်၍ နူးညံ့လှသော အသားလုံးပေါင်း အလုံးနှစ်ဆယ်ကျော်ကို စားပွဲတော် တည်လိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်မ၏ လက်ရာမှာ ပို၍ပင် ကောင်းမွန်လာပြီး ပေါက်စီအတွင်းမှ ဟင်းရည်များမှာလည်း ချိုမြိန်လှသည်။

အနေတော် ကျိုထားသော ဆန်ပြုတ်နှင့် တွဲဖက်စားလိုက်ရသဖြင့် အလွန်ပင် လူကို အားရှိစေသည်။

"ချင်းလန် ဘာလို့ အပြင်ထွက်သွားတာလဲဆိုတာ မင်း သိလား "

လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

"သူမက သူမရဲ့ ဝိညာဉ်ကို တည်ငြိမ်အောင်လုပ်ဖို့ ပုထျန်းဆေးလုံး တစ်လုံး လိုအပ်နေတာ၊ ဖုန်းတူး ကို သွားတာကလည်း အဲဒီဆေးလုံး ဖော်စပ်ဖို့ လိုအပ်တဲ့ အရေးကြီးတဲ့ ဆေးမြစ်တစ်မျိုးကို သွားရှာတာပဲ"

ဟု မမကြီးက ပြောပြသည်။

"ဝိညာဉ်ကို တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ဖို့ ဟုတ်လား"

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

ဆိုင်ရှင်မက သက်ပြင်းချရင်း...

"ငါလည်း မနေ့ညကမှ သူမနဲ့ စကားပြောကြည့်တော့မှ ဒီအကြောင်းစုံကို သိရတာ၊ ပုထျန်းဆေးလုံး ရှိရင်တောင်မှ အမြန်ဆုံး သုံးလေးနှစ်၊ နှေးရင် ရှစ်နှစ် ဆယ်နှစ်အတွင်း သူမရဲ့ ကျင့်ကြံမှုတွေ ပျက်စီးပြီး သေဆုံးသွားနိုင်တယ်တဲ့"

ဤမျှအထိ ပြင်းထန်လှပါသလော... လီယန်ချူ၏ မျက်မှောင်များ ပို၍ ကြုတ်သွားကာ..

"ဝိညာဉ်ကို အားဖြည့်ပေးနိုင်တဲ့ ဆေးဆိုရင် ရပြီလား "

ဝိညာဉ်ကို အားဖြည့်ပေးနိုင်သည့် နတ်ဆေးများမှာ ရှားပါးလှသော်လည်း သူ့လက်ထဲတွင် အမျိုးအမည် အနည်းငယ် ရှိနေပါသည်။

ဆိုင်ရှင်မ က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ရင်း...

"တခြားဆေးတွေ သုံးလို့ရရင် သူလည်း ဖုန်းတူးလို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ နေရာမျိုးကို သွားမှာမဟုတ်ဘူး"

အခန်းတွင်းရှိ လေထုမှာ အနည်းငယ် လေးလံသွားသည်။

"တကယ်တော့..."

ဆိုင်ရှင်မ က သူမ၏ ပြည့်ဖြိုးလှသော နှုတ်ခမ်းလေးကို ခပ်ဖွဖွ ကိုက်လိုက်ရင်း...

"ချင်းလန်ကို ကယ်နိုင်တဲ့ နောက်ထပ် နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိသေးတယ်"

"ဘာနည်းလမ်းလဲ "

"ယင်ယန်ကျင့်စဉ် ပဲ"

ဆိုင်ရှင်မသည် သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ဝါကျင့်ကျင့် စာအုပ်ငယ်လေး တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

မျက်နှာဖုံးတွင် ယင်ယန်ကျင့်စဉ် ဟူသော စာလုံးကြီး သုံးလုံးကို ရေးသားထားသည်။

" ယင်ယန်ကျင့်စဉ် "

လီယန်ချူမှာ အကြီးအကျယ် အံ့ဩသွားရသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ အခု သူမကို ကူညီနိုင်တာ ရှင်တစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်"

"သူမရဲ့ ပြဿနာက... အရမ်းပြင်းထန်တယ်၊ ကုသိုလ်အရှိန်အဝါ ရှိတဲ့သူနဲ့ ယင်ယန်ရောရှပ်မှသာ သူမ သေဆုံးမယ့်ဘေးက လွတ်မှာ၊ ရှင်က အဲဒီအချက်နဲ့ ကိုက်ညီနေတယ်"

ကုသိုလ်အရှိန်အဝါ ဟုတ်လား... လီယန်ချူသည် ဆိုင်ရှင်မ ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါမှမဟုတ်... ညကျရင် ကျွန်မပါ အတူတူ လာခဲ့ရမလား "

ဆိုင်ရှင်မ က သူ့ကို ညှို့ဓာတ်ပြင်းသော မျက်ဝန်းများဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

လီယန်ချူ : "..."

ထိုနှောင့်ယှက်တတ်သော မြေခွေးမလေး

ငါ့ရဲ့ တာအိုစိတ်ဓာတ်ကို ဖျက်ဆီးဖို့ ကြံနေတာပဲ

ဟင်း... ဟင်း

လီယန်ချူသည် ထိုစာအုပ်ငယ်လေးကို ယူကာ ချင်းယွန်းကျောင်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

စိတ်ထဲတွင် အတွေးများစွာဖြင့် ရှုပ်ထွေးနေသည်။

ဆိုင်ရှင်မ နှင့် ဖန့်ချင်းလန်တို့၏ နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းကို သူ ပို၍ပင် စိတ်ဝင်စားလာမိသည်။

သို့သော်လည်း...

ယခု လက်ရှိ အရေးအကြီးဆုံး ကိစ္စမှာ...

လူကယ်ဖို့ မဟုတ်ပါလား

ညမှောင်လာသောအခါ...

ထိုက်ဖင်ဟိုတယ်

ညလေပြေမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုက်ခတ်နေပြီး အနည်းငယ် ပူအိုက်လှသည်။

တိတ်ဆိတ်လှသော ခြံဝန်းအတွင်း၌ ဖန့်ချင်းလန်နှင့် လီယန်ချူတို့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေကြသည်။

လေထုမှာ အနည်းငယ် အနေရခက်နေသည်။

"သူမက ရှင့်ကို ဘယ်လိုပြောလိုက်တာလဲ "

ဖန့်ချင်းလန်သည် တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစား၍ မေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူကလည်း အကုန်အစင်ကို ရိုးရိုးသားသားပင် ပြောပြလိုက်သည်။

"လူကယ်ဖို့ သက်သက်ပဲလား "

ဖန့်ချင်းလန်က သူ့ကို တစ်ချက် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို အေးစက်လှသော အမျိုးသမီး သူရဲကောင်းလေးမှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမူအရာများဖြင့် အသက်ဝင်လာသလိုပင်။

လီယန်ချူက အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်ကာ...

"အဲဒါ မဟုတ်ရင် ဘာဖြစ်ရမှာလဲ "

ဖန့်ချင်းလန်၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်အေးဆေးနေသော်လည်း အသက်ရှူသံမှာမူ အနည်းငယ် မြန်နေသည်။

၎င်းက သူမ၏ စိတ်နှလုံးသည်လည်း ပကတိအတိုင်း တည်ငြိမ်မနေကြောင်း ပြသနေသည်။

နှစ်ဦးသား ဆက်လက်၍ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

ဖန့်ချင်းလန်က ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ကာ အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ အရင်သွားပြီး ရေချိုးလိုက်ဦးမယ်"

လောကအတွေ့အကြုံရှိသော အမျိုးသမီး တစ်ယောက်အနေဖြင့် ယခုအချိန်တွင် ရှက်ကြောက်နေသည့် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ အမူအရာမျိုး မပြသင့်ဟု သူမ တွေးမိပုံရသည်။

"ကောင်းပါပြီ"

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးကို စိတ်မလှုပ်ရှားဘူးဟု ဆိုလျှင် လိမ်ရာကျပေလိမည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် သံယောဇဉ် အခြေခံက ရှိနေပြီးသား မဟုတ်ပါလား။

ဖန့်ချင်းလန်မှာ မည်သည့်အမူအရာမျှ မပြဘဲ ထွက်သွားသည်။

လီယန်ချူသည် လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး ခဏအကြာတွင် ထရပ်၍ အတွင်းသို့ ဝင်သွားတော့သည်။

အခန်းတွင်း၌ ရေနွေးငွေ့များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး လှပကျော့ရှင်းသော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ ဝေဝါးစွာ ပေါ်ထွက်နေသည်။

ဖန့်ချင်းလန်၏ ခြေတံများမှာ ရှည်လျားလှပြီး ပေါ့ပါးသော ကိုယ်ခံပညာကို ကျင့်ကြံထားသဖြင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သဘာဝအလျောက် အားသာချက်ရှိကာ အလွန်ပင် ပျော့ပျောင်းလှသည်။

ဤသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ သိုင်းပညာ ကျင့်ကြံထားခြင်း၏ ရလဒ်ပင်။

သာမန် အမျိုးသမီးများထက် နုနုရွရွဖြစ်မှု အနည်းငယ် လျော့နည်းသော်လည်း ခွန်အားရှိသော အလှတရားမှာ ပို၍ ထင်ရှားနေသည်။

အစပိုင်းတွင် အနည်းငယ် အနေရခက်ခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင်မူ အရာအားလုံးမှာ ရေစီးသကဲ့သို့ပင် ချောမွေ့သွားတော့သည်။

နှစ်ဦးသားမှာ ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သလို အပြန်အလှန်လည်း မေတ္တာရှိကြသူများ မဟုတ်ပါလား။

ဤကိစ္စမှာ ရုတ်တရက်ကြီး ဖြစ်လာသည်ဟုတော့ မဆိုနိုင်ချေ။

နှစ်ဦးသဘောတူ ဖြစ်သွားသည်ဟု ဆိုလျှင် ပိုမှန်ပေလိမည်။

နောက်တစ်နေ့

ရာသီဥတုမှာ သာယာလှပနေသည်။

လီယန်ချူသည် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သောအခါ ဘေးတွင်ရှိနေသော ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ နူးညံ့ချောမွေ့သည့် အမျိုးသမီးလေးကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် ပြုံးလိုက်မိသည်။

နှစ်ဦးသားကြားမှ အမုန်းတရားနှင့် အဖုအထစ်များမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။

အမှန်ပင်... ထိုနည်းလမ်းမှာ ဆက်ဆံရေးကို ပြန်လည် နွေးထွေးစေရန် အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းပင် ဖြစ်သည်။

ဖန့်ချင်းလန်၏ ဝိညာဉ်အတွင်းမှ ပြဿနာအချို့မှာ ယင်ယန်ကျင့်စဉ်ကြောင့် တည်ငြိမ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ နောင်တွင် မကြာခဏ ကျင့်ကြံပေးရုံဖြင့် သူမ ဘေးကင်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ကျင့်ကြံမှုမှာလည်း ပို၍ပင် တိုးတက်လာနိုင်သေးသည်။

ယနေ့တွင် သူမသည် အလွန်ပင် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေ၏။

နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးစလေး ယှက်သန်းနေပြီး ဆံပင်ရှည်များမှာ သူမ၏ ဖြူစင်လှသော နောက်ကျောပေါ်တွင် ပွင့်ချပ်များအလား ဖြန့်ကျက်နေသည်။

လီယန်ချူသည် သူမ၏ အသားအရေမှာ မည်မျှ နုနယ်ကြောင်းနှင့် ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားမှာ မည်မျှ ဆွဲဆောင်မှု ရှိကြောင်းကို ကိုယ်တိုင် ခံစားသိရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူထင်ထားသည်မှာ သူမသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ သိုင်းပညာကျင့်ကြံပြီး လောကအနှံ့ လှည့်လည်ခဲ့သူဖြစ်ရာ အသားအရေမှာ အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းနေမည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း...

မထင်မှတ်ဘဲ ဤမျှအထိ နုနယ်နေခြင်းပင်။

"ဒါဟာ ကျင့်ကြံခြင်းက ပေးတဲ့ ကောင်းကျိုးတွေပဲ ဖြစ်ရမယ် "

လီယန်ချူသည် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

သူသည် အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ကာ ကုတင်ဘေးတွင် ခန့်ညားစွာ ထိုင်လိုက်သည်။

ထိုစဉ် တံခါးပြင်ပမှ ဆိုင်ရှင်မ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ရုံးတော်က ဝမ်အရာရှိ က ရှင့်ကို လာရှာနေတယ်၊ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိပုံရတယ်"

လီယန်ချူ မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်သွားပြီး ဖန့်ချင်းလန်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမကို မနှိုးတော့ဘဲ စောင်ကို သေသေချာချာ ခြုံပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် တံခါးကိုဖွင့်၍ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် အဘိုးကြီးဝမ်က သူ့ကို လာရှာသည်ဆိုပါက ဖြေရှင်း၍မရသော နာနာဘာဝ သရဲတစ္ဆေ ကိစ္စများ ကြုံတွေ့နေရခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

"လူက ဘယ်မှာလဲ"

လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

"ရှေ့ဆောင်ခန်းမမှာ"

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်ပြကာ အပြင်သို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးဖြင့် ထွက်လာခဲ့သည်။

ဝမ်အရာရှိသည် ခါးတွင် ဓားကို ချိတ်ဆွဲထားပြီး ဓားကိုင်ရဲမက် နှစ်ဦးနှင့်အတူ ဟိုတယ်ခန်းမအတွင်း၌ ဟိုဟိုဒီဒီ လမ်းလျှောက်နေသည်။

လီယန်ချူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ချက်ချင်းပင် တောက်ပသွားတော့သည်။

ဝမ်အရာရှိက လက်အုပ်ချီ၍ ဆိုလိုက်သည်။

"လီတာအိုဆရာ မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်"

လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

"ဝမ်အရာရှိ ကျွန်တော့်ကို ဒီလောက် အသည်းအသန် လာရှာတယ်ဆိုတော့ ခက်ခဲတဲ့ အမှုတစ်ခုခု ကြုံနေရလို့လား "

ဝမ်အရာရှိက အသံကို နှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဝေမြို့မှာ အေးအေးချမ်းချမ်း ရှိနေတာ ကြာပြီ၊ ဒါပေမဲ့ မနေ့ညကမှ ထူးဆန်းတဲ့ လူသတ်မှုတစ်ခု ဖြစ်သွားတယ် "

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်၍...

"ဆက်ပြောပါဦး"

ဝမ်အရာရှိကလည်း အချိန်မဆွဲဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် ပြောတော့သည်။

"ဆန်စပါးအရောင်းအဝယ်လုပ်တဲ့ သူဌေးရွှီ ရဲ့ အိမ်မှာ လူသတ်မှု ဖြစ်သွားတာ၊ သူနဲ့အတူ အိမ်စေ အတော်များများ အသတ်ခံလိုက်ရတယ်၊ သေဆုံးပုံကလည်း အရမ်းကို ရွံစရာကောင်းပြီး ရက်စက်လွန်းတယ်"

"ဒါပေမဲ့ အိမ်က အမျိုးသမီးတွေအားလုံးကတော့ ဘာဒဏ်ရာမှမရဘဲ ဘေးကင်းနေကြတယ်၊ အသတ်ခံရတဲ့ညက သူဌေးရွှီရဲ့ ဇနီးငယ်လေးတောင်မှ သူနဲ့အတူ တစ်ကုတင်တည်း အတူတူ အိပ်နေခဲ့တာပဲ "

"ဟင်"

လီယန်ချူ အနည်းငယ် ထူးဆန်းသွားသည်။ ယောက်ျားတွေကိုပဲ ရွေးသတ်တာလား