အခန်း (၄၄၇-၄၄၈)
Vol. 23 Ch. 447-448
အပိုင်း(၄၄၇) သင်္ဘောကပ္ပတိန်များ၏ အတွေးများ
မိန်တောင်၊ ယွင်ချွမ်ဘုရားကျောင်း စစ်ဘက်ရေးရာအခြေစိုက်စခန်း။
စစ်တပ်အဆောင်တွင် သင်္ဘောကပ္ပတိန်များစွာနှင့် ၎င်းတို့၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို ဤနေရာ၌ ယာယီ နေရာချထားပေးသည်။
အမှတ် ၃ အဆောင်၊ ၄ လွှာရှိ အိပ်ခန်းတစ်ခန်းထဲတွင် ဖြစ်သည်။
လီချုံမင်၊ ကျိုးဝမ်ရှီး၊ မုန့်ချင်နှင့် ရှောင်မင်ထင်းတို့ လူတစ်စုကို အခန်းတစ်ခန်းထဲတွင် နေရာချထားပေးသည်။
ဤအချိန်တွင် ကျိုးဝမ်ရှီးတို့ထဲမှ မည်သူမျှ အိပ်မပျော်ကြသေးပေ။
အပြင်ဘက်တွင်ကား မိုးခြိမ်းသံများ ဟိန်းထွက်နေပြီး မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည်။
သူတို့၏ စိတ်အခြေအနေသည်လည်း ထိုရာသီဥတုကဲ့သို့ပင် ငြိမ်သက်ရန် ခက်ခဲနေသည်။
ယနေ့ ထိုက်ယန်တောင်ဆိပ်ကမ်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး ထိုက်ယန်တောင်ဆိပ်ကမ်းရှိ ကျောက်ခိုင်နှင့် အခြားသူများ၏ တပ်စွဲထားမှုကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်မှသာ လင်းယွမ် ပြောသော ခိုလှုံရေးစခန်းဆိုသည်မှာ မည်မျှ အံ့မခန်း အတိုင်းအတာ ရှိနေကြောင်း သူတို့ သဘောပေါက်သွားကြသည်။
အထူးသဖြင့် ဆိပ်ကမ်း၏ ဘယ်ညာ ရေပြင်ပေါ်တွင် ရပ်နားထားသော သင်္ဘောကြီးငယ်များမှာ သူတို့၏ ကုန်တင်သင်္ဘောလောက် မကြီးမားသော်လည်း အဓိကအချက်မှာ ထိုသင်္ဘောများက အလွန် သစ်လွင်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ဒါက ဘာကို ဖော်ပြနေသနည်း။
ထိုက်ယန်တောင်တွင် ကိုယ်ပိုင်သင်္ဘော တည်ဆောက်နိုင်စွမ်း ရှိသည်ကို ဖော်ပြနေခြင်းပင်။
ထို့အပြင် ထိုသူများ ဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်အစားများ၊ ဖိနပ်နှင့် ခြေအိတ်များကို ကြည့်ရသည်မှာ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ထဲမှ လူများနှင့် လုံးဝ မတူပေ။
သူတို့၏ အဝတ်အစားများ၊ ဖိနပ်နှင့် ခြေအိတ်များက သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေပြီး မကြာခဏ လဲလှယ်လျှော်ဖွပ်ထားပုံ ရသည်။
ပစ္စည်းများအတွက် တစ်နှစ်ပတ်လုံး ဒုက္ခရောက်နေရသော သင်္ဘောကပ္ပတိန်များအတွက် ဤအရာက တွေးကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။
ထို့အပြင် တောင်ပေါ်ရှိ ခံတပ်များနှင့် ယခု စစ်ဘက်ရေးရာ အခြေစိုက်စခန်းတို့ကလည်း သူတို့ကို အချက်တစ်ချက် ပြသနေသည်။
ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းက မြူခိုးမြို့တော်ထက် လုံးဝ မနိမ့်ကျသော ခိုလှုံရေးစခန်းတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။
"ချုံမင်... အိပ်ပြီလား"
ကျိုးဝမ်ရှီးက နောက်ဆုံးတွင် မနေနိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်သည်။
"ဘာလုပ်မလို့လဲ"
အပေါ်ထပ် ခုတင်ပေါ်မှ လီချုံမင်၏ ဩရှရှ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
သူကလည်း သိသိသာသာ အိပ်မပျော်သေးပေ။
ကျိုးဝမ်ရှီးက မေးလိုက်သည်။ "ဒီကို ရောက်နေတာလည်း တစ်ရက်ရှိပြီ... မင်းမှာ ဘာအကြံအစည်တွေ ရှိလဲ"
လီချုံမင်က အနည်းငယ် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် စကားတစ်ခွန်း ထွက်ကျလာသည်။ "ငါကတော့ ဆရာလင်း နောက်ပဲ လိုက်တော့မယ်"
ကျိုးဝမ်ရှီးက မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ အမြင်ကို ပြောပြပါဦး"
"ဟက်ဟက်... ဘာပြောစရာ ရှိတော့လို့လဲ... ငါတို့ အသက်တွေက ဆရာလင်း လက်ထဲမှာလေ... အစကတည်းက ရွေးချယ်စရာမှ မရှိတာ"
"ဒါပေမယ့် ရွေးချယ်ခွင့် ရှိရင်တောင် ငါက သူတို့ဆီကို မတွေဝေဘဲ ဝင်မှာပဲ... မင်း ထိုက်ယန်တောင်ရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ ဒီခိုလှုံရေးစခန်းက လူတွေရဲ့ လူနေမှုဘဝကို ကြည့်လိုက်လေ"
"ဒီနေရာက ငါမြင်ဖူးတဲ့ ဘယ်ခိုလှုံရေးစခန်းထက်မဆို ပိုကောင်းတယ်"
လီချုံမင်၏ စကားကြောင့် ကျိုးဝမ်ရှီး မှင်သက်သွားရသည်။ လီချုံမင်က ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းအပေါ် ဤမျှလောက် အသိအမှတ်ပြုလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မထားခဲ့ပေ။
သူက မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေရာက ကွမ်ဖူထက် ပိုကောင်းမယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား"
သူက မြူခိုးမြို့တော်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ရလောက်အောင် မမိုက်မဲပေ။
တကယ်တမ်းတွင် နှိုင်းယှဉ်စရာပင် မလိုပေ။ မြူခိုးမြို့တော်က တကယ်ကို နေရာကောင်းတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း အုပ်ချုပ်သူ ချန်ယွင်တောက်ကမူ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိအောင် အရှုံးသမားတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။
ကြီးမားလှသော မြူခိုးမြို့တော်ကြီးကို အလွတ်ကြီး စောင့်ရှောက်ထားသော်လည်း ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်အောင် အာရုံမစိုက်ဘဲ အပြင်လူများကို ကျွန်းပေါ်သို့ ခြေချခွင့်မပြုရန်သာ အမြဲတမ်း ဦးနှောက်စားခံပြီး ကြံစည်နေခဲ့သည်။
သို့သော် ထိုက်ယန်တောင်ဘက်တွင်မူ လာသမျှလူကို ငြင်းပယ်ခြင်း မရှိပေ။ အနည်းဆုံးတော့ ဤနေရာရှိ လူဦးရေ အရေအတွက်က မြူခိုးမြို့တော်ထက် အများကြီး သာလွန်နေသည်။
လီချုံမင်က သူ့ကို မဖြေဘဲ မျက်နှာချင်းဆိုင် ခုတင်ပေါ်မှ မုန့်ချင်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။
သူ့အသံတွင် သရော်သံများ ပါဝင်နေသည်။ "ဟားဟား... ကွမ်ဖူက နေရာကောင်းတစ်ခုလို့ မင်းတို့ တကယ်ပဲ ထင်နေကြတာလား"
"ကွမ်ဖူက အင်အားစုတွေ ရှုပ်ထွေးနေပြီး နေရာတိုင်းမှာ ဂိုဏ်းတွေချည်းပဲ... မင်းသာ ဂိုဏ်းတစ်ဂိုဏ်းဂိုဏ်းကို မဝင်ဘူးဆိုရင် အသက်ရှင်ရပ်တည်ဖို့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး"
"ဂိုဏ်းထဲ ဝင်လိုက်ရင်လည်း ဂိုဏ်းရဲ့ ဖိနှိပ်မှုတွေကို ရင်ဆိုင်ရမှာပဲ... သူတို့က မင်းကို မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ မြန်မြန် စုစည်းနိုင်ဖို့ အမြဲတမ်း ဖိအားပေးနေပြီး မင်းကို တာဝန်တွေ ပေးလိမ့်မယ်"
"အနည်းဆုံးတော့ ဘယ်ဂိုဏ်းကမှ စိုက်ပျိုးရေးကို သေသေချာချာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်အောင် လုပ်နေတာ ငါ မမြင်ဖူးဘူး... ဟိုဘက်မှာ နေ့တိုင်း တိုက်ပွဲတွေကြောင့် သေနေတဲ့သူတွေက သန္ဓေပြောင်း သားရဲတွေရဲ့ ပါးစပ်ထဲမှာ သေတဲ့သူတွေထက် မနည်းဘူး"
ထိုစကား ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် ကျိုးဝမ်ရှီး၊ လီချုံမင်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ ဆွေးနွေးမှုတွင် သိပ်မပါဝင်သော ရှောင်မင်ထင်းတို့အားလုံး မှင်သက်သွားကြသည်။
ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဂိုဏ်းမှ ဖြစ်သော မုန့်ချင်က ဤကဲ့သို့ စကားမျိုး ပြောထွက်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မျှော်လင့်မထားခဲ့ကြပေ။
ကျိုးဝမ်ရှီးက မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဂိုဏ်းက မဟုတ်ဘူးလား... ဟိုဘက်က တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် ရက်စက်တာလား"
မုန့်ချင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့ တွေးထားတာထက်တောင် ပိုပြီး ရက်စက်ဦးမယ်"
"ထိုက်ယန်တောင်ဆိုတဲ့ နေရာက ရေပေါ်ကျွန်း မရှိပေမယ့် အနာဂတ်မှာ ရေလွှမ်းမိုးခံရနိုင်တဲ့ အန္တရာယ်ကို ရင်ဆိုင်ရနိုင်သေးတယ်... ဒါပေမယ့် ဆရာလင်းရဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး မဟာဗျူဟာကို ကြည့်ရင် သူက ကွမ်ဖူက အင်အားစု ခေါင်းဆောင်တွေထက် အများကြီး အမြော်အမြင် ရှိတယ်"
"အနည်းဆုံးတော့ ဆရာလင်းက ထိုက်ယန်တောင်ကို အရမ်းကောင်းအောင် စီမံခန့်ခွဲထားနိုင်တယ်... တကယ်လို့ သူ့မှာသာ ရေပေါ်ကျွန်း တစ်ကျွန်း ရှိမယ်ဆိုရင် သူ့ရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ဆို ကွမ်ဖူက ဂိုဏ်းကြီး သုံးဂိုဏ်းရဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုထက် လုံးဝ နိမ့်ကျမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ယုံတယ်"
မုန့်ချင်၏ ဤစကားများက တကယ်ကို ရင်ထဲမှ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ပြောဆိုခြင်း ဖြစ်ပြီး လင်းယွမ်အား မြှောက်ပင့်ပြောဆိုနေခြင်း မဟုတ်ပေ။
သူက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဂိုဏ်းမှ ထွက်လာသူ ဖြစ်သောကြောင့် ကွမ်ဖူဘက်၏ အခြေအနေကို သဘာဝကျကျ ပိုမို ရှင်းလင်းစွာ သိရှိနေသည်။
ထိုက်ယန်တောင်ရှိ ဒေသခံများ၏ လူနေမှုဘဝက ကွမ်ဖူဘက်ရှိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ၏ လူနေမှုဘဝနှင့် လုံးဝ ကွာခြားနေသည်။
ထိုက်ယန်တောင်ဘက်ရှိ ဒေသခံတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တက်ကြွမှုများ ရှိနေပြီး မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေကာ အနာဂတ်အပေါ် မျှော်လင့်ချက်များ ထားရှိကြသည်။
သို့သော် ကွမ်ဖူဘက်ရှိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကမူ အလွန် အဆိုးမြင်ကြပြီး သူတို့က ဂိုဏ်းကြီး သုံးဂိုဏ်းမှ ဖန်တီးထားသော စိတ်ကူးယဉ် နတ်ဘုရားများအပေါ်တွင်သာ မျှော်လင့်ချက်ကို ပုံအပ်ထားနိုင်ကြသည်။
ဂိုဏ်းကြီး သုံးဂိုဏ်းက ယုံကြည်သူများကို ထိန်းချုပ်ရန်အတွက် ဆာလောင်မှု နည်းလမ်းကို အသုံးပြုကြသည်။
သူတို့က ယုံကြည်သူများကို တကယ် ဝဝလင်လင် စားသောက်ခွင့် မပြုကြဘဲ ယုံကြည်သူများကို တစ်ဝက်တစ်ပျက်သာ စားစေပြီး အမြဲတမ်း ဆာလောင်နေအောင် ထားရှိမှသာ သူတို့က ဂိုဏ်းကို မှီခိုပြီး ဂိုဏ်း၏ လုပ်ရပ်များကို ကျေးဇူးတင်ကြမည် ဖြစ်သည်။
ဂိုဏ်းသားများကို အစားအစာ အနည်းငယ် ကျွေးရုံဖြင့် ဤလူများ၏ သစ္စာရှိမှုကို ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်ရာ ၎င်း၏ ကုန်ကျစရိတ်မှာ သဘာဝကျကျ အလွန် နည်းပါးပေသည်။
ထိုက်ယန်တောင်ဘက်သို့ ပြန်ကြည့်ရမည်ဆိုလျှင် လူတိုင်း ဝဝလင်လင် စားသောက်ရသည်ကို မဆိုထားနှင့်၊ လူတိုင်းတွင် လုပ်စရာ အလုပ် ရှိပြီး အားလုံးက ကြိုးစားနေကြသည်။
ဤသို့သော လူနေမှုဘဝ အခြေအနေချင်းက လုံးဝ မတူညီပေ။
ဆရာလင်းက ဒေသခံများကို ဦးနှောက်ဆေးပြီး ထိန်းချုပ်ရန် ဂိုဏ်းများကဲ့သို့သော နည်းလမ်းကိုပင် အသုံးမပြုခဲ့ပေ။
ထိုအစား လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ချက်များဖြင့် လူတိုင်း၏ စိတ်နှလုံးကို ထိုက်ယန်တောင်ဆီသို့ ရောက်ရှိလာစေခဲ့သည်။
ဒါကမှ အကောင်းဆုံးသော နည်းလမ်းပင်။
မျက်နှာချင်းဆိုင် အပေါ်ထပ် ခုတင်ပေါ်မှ ရှောင်မင်ထင်းက ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "အခုဒါတွေပြောနေပြီး ဘာလုပ်မလို့လဲ... ဒီနေ့ ဟိုခေါင်းဆောင်ကျောက်က ပြောသွားတယ် မဟုတ်လား... ငါတို့တွေက ထိုက်ယန်တောင်ကို အခုမှ ရောက်လာတာမို့လို့ ထိုက်ယန်တောင်ရဲ့ စည်းကမ်းတွေအရ တစ်လတိတိ အလုပ်ကြမ်း လုပ်ရမယ်တဲ့"
"ဒီတစ်လ အလုပ်ကြမ်း ပြီးသွားရင် ငါတို့ရဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်ကို ကန့်သတ်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး... တောင်ပေါ်မှာ နေရာအနှံ့ သွားလာလို့ ရပြီ"
"အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါတို့ ဒီခိုလှုံရေးစခန်း ဘယ်လောက်အထိ ဖွံ့ဖြိုးနေလဲဆိုတာ သွားကြည့်ရင် သိရမှာပေါ့"
"မင်းပြောတာ မှန်တယ်... ဒီခိုလှုံရေးစခန်းက အသစ်အဆန်းတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်... အပြင်ဘက်က သန္ဓေပြောင်း နေကြာပန်းခင်းဆိုရင် နေရောင်ခြည်တောင် ထုတ်ပေးနိုင်ပြီး ကွင်းပြင်ကြီးကို လင်းထိန်နေစေတယ်လေ"
"ငါ နေပူစာမလှုံရတာ ဘယ်လောက် ကြာပြီလဲတောင် မမှတ်မိတော့ဘူး" မုန့်ချင်က ခံစားချက်ပြင်းပြစွာ ပြောလိုက်သည်။
ထိုစကား ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် အခြားသုံးယောက်၏ ရင်ထဲတွင်လည်း ချက်ချင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။
နှစ်ဝက်ကျော် ကြာမြင့်သော မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းမှုကြောင့် နေရာတိုင်းတွင် စိုစွတ်နေပြီး ခြောက်သွေ့နေသော နေရာဟူ၍ တစ်နေရာမျှ မရှိပေ။
လူများက နေရောင်ခြည်၏ အငွေ့အသက်ကို အတိုင်းမသိ လွမ်းဆွတ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ကျိုးဝမ်ရှီးကလည်း ခံစားချက်ပြင်းပြစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်... ငါ ဒီအခြေစိုက်စခန်းကို စရောက်လာတုန်းက နေရောင်ခြည်တွေ ထုတ်ပေးနိုင်တဲ့ သန္ဓေပြောင်း နေကြာပန်းတွေကို မြင်လိုက်ရတော့ ငါတောင် ကြောင်အမ်းသွားတာပဲ... အဲဒီအချိန်တုန်းက ငါ မျက်ရည်တောင် ကျလုမတတ်ဖြစ်သွားတယ်... နေရောင်ခြည်... ငါ နေရောင်ခြည်ကို မမြင်ရတာ တကယ်ကို ကြာလှပြီ"
အပေါ်ထပ် ခုတင်မှ လီချုံမင်မှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်လုံးများကို မှိတ်ချလိုက်မိပြီး သူ၏ မျက်ထောင့်မှ မျက်ရည်တစ်စက် စီးကျလာသည်။
သူ့နားထဲတွင် သူ၏ ချစ်လှစွာသော သမီးလေး မသေဆုံးမီ ပြောခဲ့သော စကားသံများက ပဲ့တင်ထပ်နေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။
"ဖေဖေ... ဒီမိုးက ဘယ်အချိန်အထိ ရွာနေမှာလဲဟင်... သမီး အပြင်ထွက်ပြီး နေပူဆာလှုံချင်တယ်"
သမီးဖြစ်သူ သူ့ရင်ခွင်ထဲ လဲလျောင်းသွားချိန်အထိ သူက သမီး၏ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းမပေးနိုင်ခဲ့ပေ။
အကယ်၍... အကယ်၍များ ထိုအချိန်က သန္ဓေပြောင်း နေကြာပန်း တစ်ပင်လောက် ရှိခဲ့မည်ဆိုလျှင် သမီးလေးလည်း မျက်စိမှိတ်နိုင်လောက်ပေမည်။
……
အလားတူ စကားပြောဆိုမှုမျိုးကို ယွင်ချွမ်ဘုရားကျောင်း စစ်ဘက်ရေးရာ အခြေစိုက်စခန်း တစ်ခုလုံးတွင် ဆွေးနွေးနေကြသည်။
ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်း၏ အခြေအနေက သင်္ဘောကပ္ပတိန်အားလုံး၏ စိတ်ထဲတွင် သိချင်စိတ်ကို ရိုက်နှိပ်လိုက်သည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိပေ။
သူတို့က ယခု ဤခိုလှုံရေးစခန်းအပေါ် စူးစမ်းချင်စိတ်များ ပြည့်နှက်နေပြီး အပြင်ထွက်ကာ ထိုက်ယန်တောင် တစ်ခုလုံး၏ အခြေအနေကို ချက်ချင်း သွားရောက်လေ့လာချင်နေကြသည်။
သို့သော် လောလောဆယ်တွင် သူတို့က စစ်ဘက်ရေးရာ အခြေစိုက်စခန်းမှ သဘောကျ ထွက်ခွာသွားရန် နည်းလမ်း မရှိသေးပေ။
ဤနေရာတွင် သူတို့က တစ်လတိတိ အလုပ်ကြမ်း လုပ်ရမည် ဖြစ်ပြီး ဤတစ်လတာက သူတို့အတွက် အမှတ်အချို့ ရှာဖွေရန် အခွင့်အရေးတစ်ခုဟု သတ်မှတ်နိုင်သည်။
သေချာပေါက် အလုပ်ကြမ်း လုပ်ပြီး အားလပ်ချိန်တွင် သူတို့က မိန်တောင် နေရာအနှံ့ကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုရန် အချိန်ရရှိပေသည်။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် အောက်ထပ်ရှိ ယွင်ချွမ်ဘုရားကျောင်း ကွင်းပြင်ပေါ်မှ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ထို့နောက် ရေဒီယို အသံချဲ့စက်မှ အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ရေဒီယိုထဲမှ အသံမှာ တေးဂီတသံများ ဖြစ်ပြီး ညင်သာ ငြိမ့်ညောင်းလှသည်။
ခုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ကျိုးဝမ်ရှီးက မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် စင်္ကြံလမ်းထဲသို့ ဖြာကျနေသော နေရောင်ခြည်ကို ကြည့်ရင်း အပြင်ဘက်မှ မိုးသံနှင့် တေးဂီတသံများကို နားထောင်နေမိသည်။
သူ့မှာ တစ်ခဏတာမျှ ထူးဆန်းသော မှင်သက်မှု ခံစားချက်မျိုး ရရှိသွားသည်။
သူ့ကိုယ်သူ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ် အထက်တန်းကျောင်း နံနက်ခင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
သူ့ခေါင်းထဲတွင် ငါ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ ငါက ဘယ်သူလဲ ဆိုသော ရှင်းပြမတတ်သည့် ခံစားချက်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
ထိုစဉ် စင်္ကြံလမ်းမှ ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး မကြာမီ အမျိုးသားတစ်ဦး အဆောင်တံခါးဝတွင် ပေါ်လာကာ တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
"ထကြတော့... ထကြတော့... အစ်ကိုတို့ရေ... အမှတ်ရှာဖို့ ပြင်ဆင်ရအောင် ထကြပါတော့"
ကျိုးဝမ်ရှီး ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ အခန်းတံခါးဝတွင် ရပ်နေသော အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် လူငယ်တစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူတို့အားလုံးထက် အသက်ပိုငယ်ပုံ ရသည်။
လူငယ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေပြီး ကြည့်ရသည်မှာ စာပေသမားတစ်ဦးနှင့် တူကာ ပညာတတ်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
ကျိုးဝမ်ရှီးက တစ်ဖက်လူကို မြင်သည်နှင့် မသိစိတ်မှနေ၍ သတိထားသည့် အရိပ်အယောင်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ချက်ချင်းပင် ဤနေရာက မည်သည့်နေရာ ဖြစ်ကြောင်း သတိရသွားပြီး ရုတ်တရက် ထိုင်လိုက်ကာ အလျင်အမြန် ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဒီက ညီလေးက"
လူငယ်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ကြီးကြပ်ရေးမှူးပါ... အဆောင်ငါးဆောင်ကို ကြီးကြပ်ရေးမှူး တစ်ယောက် ချထားပေးတယ်... ခင်ဗျားတို့ကို နောက်တစ်လလုံး ကျွန်တော်က ဦးဆောင်သွားမှာပါ"
"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မိတ်ဆက်ရရင် ကျွန်တော့်နာမည် ဝမ်ရှောင်ပါ... မြန်မြန် မျက်နှာသစ်လိုက်ကြပါဦး... ဆယ်မိနစ်အတွင်း အောက်ထပ် ကွင်းပြင်မှာ လူစုရမယ်... နောက်ကျရင် ပြစ်ဒဏ်ရှိတယ်ဗျ"
ဝမ်ရှောင်က စကားပြောပြီးသည်နှင့် ရပ်တန့်မနေဘဲ နောက်ထပ် အဆောင်တစ်ခုဆီသို့ အမြန်လျှောက်သွားကာ စောစောက စကားများကို ဆက်ပြောလေသည်။
ကျိုးဝမ်ရှီးတို့ လူစုလည်း တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး အားလုံး အလျင်အမြန် ထလိုက်ကြသည်။
မျက်နှာသစ်ခြင်း၊ သွားတိုက်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ယောကျ်ားကြီးများက သိပ်အရေးမကြီးလှသဖြင့် ဆယ်မိနစ်ပင် အချိန်မယူလိုက်ရဘဲ မျက်နှာသစ်ကာ အဝတ်အစားများ ကောက်စွပ်ပြီး ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
အပြင်ဘက် စင်္ကြံလမ်းပေါ်တွင် ရပ်ကာ အောက်ထပ်ရှိ ကွင်းပြင်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ကြီးမားလှသော ကွင်းပြင်ပေါ်တွင် အလွန်ကြီးမားသော ဆင်ခြေလျှော မိုးကာတဲကြီးတစ်ခု ဆောက်လုပ်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
ဤမိုးသည်းထန်မှုက မိုးကာတဲမှတစ်ဆင့် ယွင်ချွမ်ဘုရားကျောင်း ခြံစည်းရိုးအပြင်ဘက်ရှိ မြစ်ချောင်းထဲသို့ စီးဆင်းသွားမည် ဖြစ်သည်။
ဤအချိန်တွင် ထိုတဲထဲ၌ သင်္ဘောကပ္ပတိန် အတော်များများ တဖြည်းဖြည်း ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ကျိုးဝမ်ရှီး၊ လီချုံမင်၊ ရှောင်မင်ထင်းနှင့် မုန့်ချင်တို့က အလျင်အမြန် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့ကြသည်။
မကြာမီ ကွင်းပြင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ဘေးအဆောင်မှ ထန်တယ်ချန်၊ ကျန်းဟန်လျန်နှင့် အခြားသူများလည်း ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
အားလုံး တွေ့ဆုံကြပြီးနောက် အလျင်အမြန် စကားပြောဆိုလိုက်ကြသည်။
စကားနှစ်ခွန်းမျှပင် မပြောရသေးမီ နံနက်က သူတို့ကို လာနှိုးသော ဝမ်ရှောင် လျှောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
လူအနည်းငယ်က အလျင်အမြန် ဝိုင်းသွားကြပြီး အသီးသီး နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။
"ကြီးကြပ်ရေးမှူး... မင်္ဂလာပါ"
"ကြီးကြပ်ရေးမှူးဝမ်... ကျွန်တော်တို့ အခု ဘာလုပ်ရမှာလဲ"
"လူတွေအကုန်လုံး ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီကို ရောက်နေကြတာလဲ"
……
ဝမ်ရှောင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "မလောပါနဲ့... ကျွန်တော် တစ်ယောက်ချင်းစီ ဖြေပေးပါ့မယ်"
"ဒီနေ့ ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို အလုပ်ကြမ်းလုပ်ဖို့ တာဝန်ပေးမှာပါ... ဒါပေမယ့် အလကား လုပ်ခိုင်းမှာတော့ မဟုတ်ဘူး... တစ်ယောက်ကို အမှတ် နှစ်ဆယ်စီ ရမှာပါ"
"အမှတ် ဟုတ်လား" ကျိုးဝမ်ရှီးက သံသယဖြစ်စွာ မေးလိုက်သည်။ "ကြီးကြပ်ရေးမှူး... အမှတ်ဆိုတာ ဘာလဲ"
ဝမ်ရှောင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "အမှတ်ဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ ထိုက်ယန်တောင်ရဲ့ ငွေကြေးလို့ ခင်ဗျားတို့ နားလည်ထားလို့ ရတယ်... ဒီထိုက်ယန်တောင်မှာ အရောင်းအဝယ် အားလုံးကို အမှတ်တွေနဲ့ အရောင်းအဝယ် လုပ်လို့ရတယ်"
"အင်းပေါ့ ပစ္စည်းချင်း ဖလှယ်လို့လည်း ရပါတယ်... ဒါပေမယ့် အဲဒီလိုလုပ်ရင်တော့ အမှတ်နဲ့ အရောင်းအဝယ်လုပ်တဲ့ မှတ်တမ်း မရှိတော့ဘဲ ထိုက်ယန်တောင်ရဲ့ အကာအကွယ်ပေးထားတဲ့ အရောင်းအဝယ် မဟုတ်တော့ဘူးပေါ့"
"ခင်ဗျားတို့အားလုံး အလုပ်ကြမ်းလုပ်ပြီးသွားတဲ့အခါ ထိုက်ယန်တောင် ဘက်စုံရုံးခန်းဆီ သွားပြီး နေထိုင်ခွင့်ကတ်နဲ့ အမှတ်ကတ်ကို သွားထုတ်လို့ရတယ်... အဲဒီအချိန်ကျရင် ခင်ဗျားတို့ ဒီအဆင့်မှာ အလုပ်ကြမ်းလုပ်တုန်းက ရထားတဲ့ အမှတ်တွေအားလုံးကို အဲဒီထဲ ထည့်ပေးထားလိမ့်မယ်"
ကျိုးဝမ်ရှီးတို့ လူစုက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရုတ်တရက် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
ထိုက်ယန်တောင်တွင် ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင် ငွေကြေးစနစ်တစ်ခု ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မထားခဲ့ကြပေ။
လီချုံမင်က မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။ "ဒီအမှတ်တွေနဲ့ ဘာတွေ ဝယ်လို့ရလဲ"
ဝမ်ရှောင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ထိုက်ယန်တောင်မှာ ရှိတဲ့ ပစ္စည်းမှန်သမျှ အကုန် ဝယ်လို့ရတယ်... အစားအစာကနေ အဝတ်အစားတွေ... စွမ်းအင်ကျောက်တုံးတွေ... သင်္ကေတအရိုးတွေနဲ့ သင်္ကေတကျောက်တုံးတွေကိုတောင် ဝယ်လို့ရတယ်"
ရှောင်မင်ထင်းတို့က အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားလာကြပြီး မုန့်ချင်က ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်မှာ သွားဝယ်ရမလဲ"
"ထိုက်ယန်တောင် ဘက်စုံရုံးခန်းဘက်မှာ ဈေးဝယ်စင်တာ ရှိတယ်... အဲဒီထဲမှာ ဝယ်စရာတွေ အများကြီး ရှိတယ်... ဒါ့အပြင် သန္ဓေပြောင်း ဆေးရည်တွေ၊ သန္ဓေပြောင်း အစားအစာတွေ အပါအဝင် ကိုယ်ပိုင်ဆိုင်တွေလည်း အများကြီး ရှိသေးတယ်"
"ထမင်းမချက်ချင်ရင်လည်း ထမင်းစားဆောင်မှာ သွားစားလို့ရတယ်"
"အင်းပေါ့ ခင်ဗျားတို့က အခု မိန်တောင်မှာဆိုတော့ ထိုက်ယန်တောင်နဲ့ နည်းနည်း ဝေးတယ်... ဒါကြောင့် မိန်တောင်မှာရှိတဲ့ လက်လီဆိုင်မှာပဲ ပစ္စည်းတွေ ဝယ်လို့ရတယ်... ဒါပေမယ့် လက်လီဆိုင်က ပစ္စည်းတွေကတော့ ဈေးဝယ်စင်တာဘက်ကလောက် စုံလင်မှာတော့ မဟုတ်ဘူး"
ထိုနေရာရှိ လူအုပ်ကြီးက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် အံ့ဩဝမ်းသာမှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။
ဤအရာအားလုံးက သူတို့ကို ယဉ်ကျေးသော လူ့အဖွဲ့အစည်းဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။
အထူးသဖြင့် ဈေးဝယ်စင်တာဆိုသော အရာမျိုးကို သူတို့ မကြားရသည်မှာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာပြီလဲ။
စကားပြောနေစဉ်မှာပင် လက်နက်အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားသော တပ်ဖွဲ့တစ်ဖွဲ့က အပြင်ဘက်မှ ပြေးဝင်လာသည်။
ထို့နောက် ကျောက်ခိုင် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး မူလက ဆူညံနေသော ကွင်းပြင်ပေါ်တွင် အလျင်အမြန် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ကျောက်ခိုင်က ထိုနေရာရှိ လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "တန်းစီ"
ဝမ်ရှောင်က ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် အရင် သွားလိုက်ဦးမယ်"
သူက အမြန်ပြေးသွားရာ မကြာမီ ကြီးကြပ်ရေးမှူး ဒါဇင်ပေါင်းများစွာက အလျင်အမြန် သပ်ရပ်စွာ တန်းစီလိုက်ကြပြီး တပ်ဖွဲ့တစ်ခု ဖွဲ့စည်းသွားသည်။
ဤတပ်ဖွဲ့သည် နောက်ဘက်ရှိ ရှုပ်ပွနေသော သင်္ဘောသားများနှင့် သိသိသာသာ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။
ကျောက်ခိုင်၏ တည်ကြည်သော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ "ကြီးကြပ်ရေးမှူး အသီးသီး ရှေ့ထွက်ပြီး ဒီနေ့တာဝန်တွေကို လာယူကြ"
ရုတ်တရက် ဘေးဘက်ရှိ လူတစ်ယောက်က စက္ကူအကြမ်းတစ်ထပ်ကို ကိုင်ထားပြီး ကြီးကြပ်ရေးမှူး အသီးသီးက အလျင်အမြန် ရှေ့ထွက်ကာ မိမိတို့၏ တာဝန်များကို ယူလိုက်ကြသည်။
ဝမ်ရှောင်က တာဝန်ကို ယူပြီးနောက် အလျင်အမြန် တန်းပြန်စီလိုက်သည်။
ကျောက်ခိုင်က တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "မနက်ဖြန် ခေါင်းလောင်းတီးပြီးရင် ခင်ဗျားတို့ ရောက်လာတဲ့အခါ အခုလို ကစဉ့်ကလျားဖြစ်နေတဲ့ ပုံစံမျိုး မဟုတ်ဘဲ စတုရန်းပုံစံ တန်းစီထားတဲ့ တပ်ဖွဲ့မျိုး ဖြစ်ဖို့ မျှော်လင့်တယ်"
"ကျွန်တော်တို့ ထိုက်ယန်တောင်က အဖွဲ့အစည်းနဲ့ စည်းကမ်းရှိတဲ့ နေရာတစ်ခုပဲ... ကြီးကြပ်ရေးမှူးများ... ပြန်ရောက်ရင် ခင်ဗျားတို့ တာဝန်ယူထားတဲ့ လူသစ်တွေကို သေချာ လေ့ကျင့်ပေးထားကြ"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ"
ကြီးကြပ်ရေးမှူးများစွာက အသီးသီး ပြန်ဖြေလိုက်ကြသည်။
ဆက်လက်၍ ကျောက်ခိုင်က သတိထားရမည့် အချက်အချို့ကို ပြောပြခဲ့ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကြီးကြပ်ရေးမှူး အသီးသီးကို မနက်ဖြန်မတိုင်မီ သင်တန်းသားများ၏ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်များနှင့် သန္ဓေပြောင်း အစွမ်းအချက်အလက်များကို စုစည်းပေးရန် ခိုင်းစေခဲ့သည်။
ဤအရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် ကျောက်ခိုင်က တပ်ဖွဲ့ကို လူစုခွဲလိုက်ပြီး ကြီးကြပ်ရေးမှူးများကို လူသစ်များနှင့် သွားရောက် ချိတ်ဆက်စေလိုက်သည်။
ဝမ်ရှောင် ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် ကျိုးဝမ်ရှီးတို့ လူစုက ချက်ချင်း ဝိုင်းအုံလာကြသည်။
"ကြီးကြပ်ရေးမှူးဝမ်... ကျွန်တော်တို့ ဒီနေ့ တာဝန်က ဘာလုပ်ရမှာလဲ"
"ကြီးကြပ်ရေးမှူး... စောစောက တစ်ယောက်က ဘယ်သူလဲ"
"ကျွန်တော်တို့ နောက်လာမယ့် တစ်လလုံး ဒီလိုပဲ နေရမှာလား"
……
လူအုပ်ကြီးက တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ပြောနေကြရာ ဝမ်ရှောင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "မလောပါနဲ့... ကျွန်တော် တစ်ယောက်ချင်းစီ ဖြေပေးပါ့မယ်"
"ဒီနေ့ တာဝန်က အရမ်း ရိုးရှင်းပါတယ်... ပထမဆုံးက ခင်ဗျားတို့ကို ထိုက်ယန်တောင်ရဲ့ စည်းကမ်းတချို့ကို သင်ပေးမှာပါ... ဒါ့အပြင် စတုရန်းပုံစံ တန်းစီဖို့လည်း သင်ပေးရဦးမယ်... မနက်ဖြန်ကျရင် ဒီလို ပရမ်းပတာဖြစ်နေလို့ မရဘူးလေ"
"ဒုတိယအချက်က ဒီနေ့ရဲ့ အဓိကတာဝန်ပဲ... ကျွန်တော်တို့ ခဏနေရင် ဆောက်လုပ်ရေး အင်ဂျင်နီယာဌာနနဲ့ စိုက်ပျိုးရေးဌာနတို့ ပူးပေါင်းပြီး ဒီမိန်တောင်ဘက်မှာ စပါးကျီ တချို့နဲ့ ကုန်ထုတ်စက်ရုံတွေကို ဆောက်လုပ်ရမယ်"
"ဒါနဲ့... ခင်ဗျားတို့ အရင်ဆုံး ကျွန်တော့်ဆီမှာ နာမည်နဲ့ သန္ဓေပြောင်း အစွမ်းအချက်အလက်တွေကို လာစာရင်းသွင်းကြပါဦး... ကျွန်တော် စာရင်းပြုစုပြီးရင် ခင်ဗျားတို့ နောက်ထပ် ဘာဆက်လုပ်ရမလဲဆိုတာကို အသေးစိတ် စီစဉ်ပေးပါ့မယ်"
……
ကျိုးဝမ်ရှီးနှင့် လီချုံမင်တို့ လူစုက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ဝမ်ရှောင်တို့၏ အလုပ်လုပ်ပုံ အဆင့်ဆင့်မှာ စနစ်ကျကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။
ဒါက နေ့ချင်းညချင်း စဉ်းစားထားသည့် လုပ်ငန်းစဉ်မျိုး မဟုတ်ဘဲ အချိန်အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ အကောင်အထည်ဖော် လုပ်ဆောင်နေခဲ့သည်မှာ သေချာလှသည်။
ဤအသေးအဖွဲ အသေးစိတ်အချက်အလက်လေး တစ်ခုကို ကြည့်ရုံဖြင့် ထိုက်ယန်တောင်၏ စီမံခန့်ခွဲမှု စနစ်က အတော်လေး ထူးချွန်ကြောင်း သိမြင်နိုင်ရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် တစ်ခုကို ကြည့်ပြီး အားလုံးကို သိနိုင်သကဲ့သို့ သေးငယ်သော စစ်ဘက်ရေးရာ အခြေစိုက်စခန်း လေ့ကျင့်ရေးကွင်းလေးပင် ဤမျှ စနစ်ကျနေပါက ထိုက်ယန်တောင် တစ်ခုလုံးရှိ အခြား ဌာနအသီးသီးကလည်း ဤကဲ့သို့ပင် အလုပ်လုပ်ကြမည်ဟု ထင်မှတ်ရသည်။
ဤအရာအားလုံးက ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းသည် ခိုလှုံရေးစခန်း အသေးစားလေး တစ်ခု မဟုတ်ကြောင်း ဖော်ပြရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။
သူတို့တွင် ကိုယ်ပိုင် စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများ ရှိပြီး ကိုယ်ပိုင် လည်ပတ်မှုပုံစံ ရှိကာ ၎င်းက ရင့်ကျက်သော ခိုလှုံရေးစခန်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ထိုနေရာရှိ သင်္ဘောသားများ၊ သင်္ဘောကပ္ပတိန်များအားလုံးက ဤခိုလှုံရေးစခန်းအပေါ် အလိုအလျောက်ပင် စူးစမ်းချင်စိတ်နှင့် လေ့လာလိုစိတ်များ ပြည့်နှက်သွားကြသည်။
ထို့အပြင် ရင်ထဲ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ မျှော်လင့်ချက် တစ်စွန်းတစ်စလည်း ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။
ဆက်ရန်...
အပိုင်း(၄၄၈) သွားရည်ကျစရာ ပဲပြား
"ဟာ... ဒါ... ဒါက ဘာကြီးလဲ"
"ဒါက ပဲပုပ်တွေလား"
"ဘုရားရေ... ဒီမြေကွက်ထဲမှာ အကုန်လုံး ဒါတွေချည်းပဲလား"
"ဒါက သောက်ကျိုးနည်း ဧကဆယ်ချီလောက် ရှိမနေဘူးလား"
...
မိန်တောင်၏ တောင်ခါးပန်းရှိ လှေကားထစ် စိုက်ခင်းများထဲတွင် လူတစ်ရပ်စာကျော် မြင့်မားသော သန္ဓေပြောင်း ပဲပုပ်ပင်များက အားရစရာကောင်းလောက်အောင် ရှင်သန်ကြီးထွားနေကြသည်။
ပဲပုပ်ပင်တိုင်းတွင် ပဲတောင့်များ ပြည့်နှက်နေပြီး ပဲတောင့်များမှာလည်း ဖောင်းကားကာ အပြည့်အသိပ် တွဲလောင်းကျနေ၏။
ပဲပုပ်စေ့တိုင်းက လက်မအရွယ်အစားခန့် ရှိကြပြီး သာမန်ပဲပုပ်စေ့များထက် နှစ်ဆခန့် ပိုမိုကြီးမားနေသည်။
ကျိုးဝမ်ရှီးနှင့် အခြားသူများက ထိုသန္ဓေပြောင်း ပဲပုပ်ပင်များကို ကြည့်ရင်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အံ့သြမှင်တက်သွားကြသည်။
လူတိုင်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အချင်းချင်း အပြန်အလှန် မေးမြန်းနေကြတော့သည်။
ဤပဲပုပ်ပင်များက ဘာကိုဆိုလိုသလဲဆိုတာကို မည်သူမဆို သိကြပေသည်။
ဒါက စားနပ်ရိက္ခာကို ဆိုလိုခြင်းပင်။
ရေလွှမ်းမိုးမှုကြီး ခေတ်ကာလတွင် စားနပ်ရိက္ခာဆိုသည်မှာ အသက်အိုးအိမ်စည်းစိမ်ပင် ဖြစ်သည်။
ဝမ်ရှောင်က လူအုပ်ကြီးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အားလုံးပဲ... ဒါက ကျွန်တော်တို့ ထိုက်ယန်တောင်က ရှန်ယွင်ပဲတွေပါ... ပဲပုပ်ရဲ့ သန္ဓေပြောင်း မျိုးစိတ်တစ်ခုပေါ့... ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တာဝန်က ဒီပဲပုပ်တွေကို ရိတ်သိမ်းပြီး ပဲထွက်ပစ္စည်း စက်ရုံဆီ ပို့ဆောင်ပေးဖို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်"
"ဒီ... ဒီပဲပုပ်တွေ အကုန်လုံးက စားလို့ရတာလား" ကျိုးဝမ်ရှီးက စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။
ဝမ်ရှောင်က ပြုံးရင်း ပြန်ဖြေသည်။ "ဒါပေါ့... စားလို့မရရင် ဒါတွေကို ဘာလုပ်ဖို့ စိုက်ထားမှာလဲ"
ကျိုးဝမ်ရှီး၏ မျက်လုံးများက ချက်ချင်း နီရဲသွားပြီး အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "စားလို့ရတယ်... တကယ်ကြီး စားလို့ရတာပဲ... အရင်တုန်းက ငါတို့ သင်္ဘောပေါ်မှာသာ ဒီပဲပုပ်တွေ ရှိခဲ့ရင် ဘယ်လိုလုပ် လူဒီလောက်အများကြီး သေပါ့မလဲ"
လီချုံမင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင်လည်း မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာပြီး တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။ "ဆရာလင်းက ဒီနေရာမှာ ကိုယ့်ထမင်းကိုယ်စားနိုင်တဲ့ အခြေအနေကို ရောက်နေပြီလို့ ပြောခဲ့တာ မဆန်းတော့ပါဘူး... ဒီလောက်များပြားတဲ့ ပဲပုပ်တွေနဲ့ ဒီလိုအထွက်နှုန်းမျိုးဆိုရင် လူတွေရဲ့ လိုအပ်ချက်ကို လုံလုံလောက်လောက် ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်မှာ အသေအချာပဲ"
ရှောင်မင်ထင်းကလည်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေရာကမှ တကယ့် ခိုလှုံရေးစခန်း အစစ်ပဲ... မြူခိုးမြို့တော်က ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းကောင်း စားစရာ ဒီလောက် အများကြီးမှ မရှိတာ"
မုန့်ချင်ကမူ ဝမ်ရှောင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။ "ကြီးကြပ်ရေးမှူး... ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ စက်ရုံပါ ရှိနေတာလား"
ဝမ်ရှောင်က ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ရှိတာပေါ့... ခဏနေ ပဲတွေ ရိတ်သိမ်းပြီးရင် ခင်ဗျားတို့ စက်ရုံဘက်ကို သွားပြီး ကူညီပေးရလိမ့်မယ်... ရောက်သွားရင် သိလိမ့်မယ်"
လူအုပ်ကြီးက အချင်းချင်း အပြန်အလှန် ကြည့်လိုက်ကြပြီး အားလုံး၏ သွေးများ ဆူပွက်လာသလို ခံစားလိုက်ရကာ ယခုချက်ချင်းပင် ပဲထွက်ပစ္စည်း စက်ရုံသို့ သွားရောက် လေ့လာချင်စိတ်များ ပေါက်လာကြသည်။
ထို့နောက်တွင်တော့ အလုပ်များရမည့် အချိန်ပင် ဖြစ်သည်။
ရှန်ယွင်ပဲ ရိတ်သိမ်းရသည့် အလုပ်က ရေလွှမ်းမိုးမှုကြီး မတိုင်မီက သာမန်လူများအတွက်ဆိုလျှင် ခွန်အား အတော်လေး ကုန်ခမ်းစေသည့် ကိစ္စတစ်ခုဟု ဆိုနိုင်သည်။
သို့သော်လည်း ယခု လက်ရှိ အစွမ်းပိုင်ရှင်များအတွက်မူ တကယ်ကို ခွန်အား သိပ်စိုက်ထုတ်စရာ မလိုပေ။
အဖွဲ့ငယ်တစ်ဖွဲ့လျှင် လူနှစ်ဆယ် ပါဝင်ပြီး အလျင်အစွမ်းပိုင်ရှင်များက လျင်မြန်စွာ ရိတ်သိမ်းရန် တာဝန်ယူကာ ခွန်အားအစွမ်းပိုင်ရှင်များက သယ်ယူပို့ဆောင်ရန် တာဝန်ယူကြသည်။
သဘာဝစွမ်းအင် အမျိုးအစား အစွမ်းပိုင်ရှင်များအတွက်မူ ပို၍ပင် လွယ်ကူသေးသည်။ သဘာဝစွမ်းအင် စွမ်းရည်များကို တိုက်ရိုက် အသုံးပြုကာ ပဲပုပ်များကို ရစ်ပတ်ထားလိုက်သဖြင့် ပဲတစ်စေ့လေးမျှပင် ပြုတ်ကျခြင်း မရှိတော့ပေ။
ထို့အပြင် ပဲပုပ်များ ရိတ်သိမ်းပြီးနောက်တွင် မီးဓာတ် အစွမ်းပိုင်ရှင်များက ရိုးတံများကို လာရောက် မီးရှို့ရန် တာဝန်ယူကြပြီး မြေဓာတ် အစွမ်းပိုင်ရှင်များက မြေလှန်ပေးကြသည်။
နောက်ဆုံးတွင်တော့ မွေးမြူရေးခြံနှင့် သားသတ်ရုံဘက်မှ အကူအညီပေးသူများက လာရောက်ကာ မြေသြဇာ ကျွေးကြသည်။
လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခုလုံးက တကယ်ကို ချောမွေ့လွန်းလှပေသည်။
မွန်းလွဲပိုင်းသို့ ရောက်သောအခါ ဝမ်ရှောင်၏ အဖွဲ့က သူတို့ တာဝန်ကျရာ မြေကွက်အတွက် လုပ်ငန်းများကို ပြီးစီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူတို့ အဖွဲ့ထဲတွင် လီချုံမင်၊ ကျိုးဝမ်ရှီး၊ ရှောင်မင်ထင်းစသည့် လူများက အဓိက အရည်အသွေး ၄၅ မှတ်နှင့် အထက်သို့ နီးပါး ရောက်ရှိနေသူများ ဖြစ်ကြသည်။
ဤကဲ့သို့သော အစွမ်းပိုင်ရှင်များအနေဖြင့် ဤလယ်ယာလုပ်ငန်းခွင်များကို လုပ်ကိုင်ရသည်မှာ သဘာဝကျကျပင် အလွန် လွယ်ကူသွက်လက်လှသည်။
အလုပ်ပြီးသွားချိန်တွင်ပင် သူတို့၏ တစ်ကိုယ်လုံး၌ ခွန်အားများ ပြည့်ဝနေဆဲ ဖြစ်ပြီး အစွမ်းများကလည်း တစ်ဝက်ကျော်လောက်သာ ကုန်ခမ်းသွားခဲ့သည်။
ဝမ်ရှောင်က လက်ခုပ်တီးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကဲ... နောက်လုပ်ရမယ့် အပိုင်းတွေကို မြေလှန်ပြီး မြေသြဇာကျွေးမယ့် အဖွဲ့ဆီ လွှဲပေးလိုက်တော့မယ်... အားလုံးပဲ ကျွန်တော့်နောက်ကနေ ပဲထွက်ပစ္စည်း စက်ရုံဘက်ကို လိုက်ခဲ့ကြပါ"
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လူအုပ်ကြီးက ချက်ချင်း ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြပြီး ဝမ်ရှောင်၏ နောက်မှနေ၍ ပဲထွက်ပစ္စည်း စက်ရုံဆီသို့ အသီးသီး လိုက်ပါသွားကြတော့သည်။
ဤစက်ရုံက စိုက်ခင်းများနှင့် သိပ်မဝေးလှဘဲ ကျဲ့ဆစ် စာသင်ကျောင်း အနီးတွင် တည်ရှိသည်။
စက်ရုံမှာ သိပ်မကြီးမားလှဘဲ ဧရာမ ဂိုဒေါင်ကြီး တစ်လုံးနှင့် တူညီလှသည်။
သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ စက်ရုံထဲ၌ လူများ အလုပ်ရှုပ်နေကြပြီး ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း ဟူသော အသံများက မပြတ်တမ်း ထွက်ပေါ်နေသည်။
ကျိုးဝမ်ရှီးတို့အဖွဲ့က အတွင်းဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ပဲပုပ်မြောက်မြားစွာကို သန့်စင်အောင် ဆေးကြောပြီးနောက် မလှမ်းမကမ်းရှိ ဧရာမ ကြိတ်ဆုံကြီး နှစ်ခုထဲသို့ အလျင်အမြန် လောင်းထည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
ထိုဧရာမ ကြိတ်ဆုံကြီးများ၏ အလယ်တွင် စက်ဝိုင်းပုံ အပေါက်ကြီးများစွာ ရှိပြီး ပဲများကို ထိုအပေါက်ကြီးများထဲသို့ လောင်းထည့်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကြိတ်ဆုံ၏ ဘေးဘက်တွင် ဧရာမ သစ်သားတိုင်ကြီး လေးတိုင်ကို စိုက်ထူထားပြီး ကြီးမားလှသော ကားဘီးကြီး တစ်ဘီးနှင့် ဆင်တူလှသည်။
ယခုအချိန်တွင် ခွန်အားအစွမ်းပိုင်ရှင်များက ထိုသစ်သားတိုင်ကြီးများကို တွန်းလှည့်နေကြပြီး ကြိတ်ဆုံကြီးက စတင် လည်ပတ်နေတော့သည်။
ရေဓာတ် အစွမ်းပိုင်ရှင်များကလည်း ဘေးဘက်မှနေ၍ ရေစီးကြောင်းများကို အခါအားလျော်စွာ ဖန်တီးကာ ထိုအပေါက်ကြီးများထဲသို့ ထည့်သွင်းပေးနေကြသည်။
မကြာမီမှာပင် ထိုကြိတ်ဆုံ နှစ်ခုကြားမှနေ၍ ပဲနို့ရည် အမြောက်အမြား စတင် စီးကျလာတော့သည်။
အောက်ဘက်ရှိ ကြိတ်ဆုံကို ကတော့ပုံစံ ပြုလုပ်ထားသဖြင့် ပဲနို့ရည်များက ထိုကတော့ပုံစံအတိုင်း အောက်သို့ စီးဆင်းသွားပြီး မကြာမီမှာပင် အောက်ဘက်ရှိ ဧရာမ သစ်သားစည်ပိုင်းကြီးထဲတွင် စုပုံသွားတော့သည်။
သစ်သားစည်ပိုင်း ပြည့်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူတစ်ယောက်က ချက်ချင်း လာရောက် လဲလှယ်သွားပြီးနောက် သစ်သားစည်ပိုင်း အသစ်တစ်ခုကို ထပ်မံ သယ်ဆောင်လာပြန်သည်။
ပဲနို့ရည်များ ပြည့်နေသော သစ်သားစည်ပိုင်း အချို့ကိုမူ တိုက်ရိုက် အဖုံးပိတ်လိုက်ပြီးနောက် အလျင်အမြန် သယ်ယူသွားကြသည်။
အချို့ကိုမူ ဘေးဘက်ရှိ စက်ရုံခန်းထဲသို့ သယ်ဆောင်သွားကြသည်။
ထိုနေရာတွင် ပဲပြား၊ ပဲပြားချဉ်၊ ပဲပြားခြောက်၊ ပဲလိပ်၊ ပဲပြားအမာ စသည့် အစားအစာများအဖြစ် စတင် ထုတ်လုပ်နေကြသည်။
လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခုလုံးက အတော်လေး အသားကျနေပြီ ဖြစ်ပြီး စက်ရုံထုတ် လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်နေပေသည်။
ကျိုးဝမ်ရှီး၊ လီချုံမင်နှင့် အခြားသူများမှာ ကြည့်ရှုရင်း အလွန်တရာ ဝမ်းသာအံ့သြနေကြတော့သည်။
"ဒီနေရာက စက်ရုံလား"
"ထိုက်ယန်တောင်က တကယ်ကြီး ကိုယ်တိုင် ပဲပြားတွေတောင် စလုပ်နေပြီလား"
"တကယ်ကြီး ပဲပြားတွေ ရှိနေတာပဲ... တကယ်ကို မွှေးလွန်းတယ်... ငါ ပဲပြားမစားရတာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာပြီလဲဆိုတာတောင် မမှတ်မိတော့ဘူး"
(လမ်းကြုံလို့ဗဟုသုသအနေနဲ့ ပြောပြရဦးမယ်။ မင်မင်တို့အားလုံး သိထားတဲ့ Tofu ဆိုတာ တစ်ကယ်တော့ ပဲပြား ကိုပြောတာပါ။ မင်မင်တို့မြန်မာတွေစားတဲ့ တို့ဟူးဆိုတာကမှ တစ်ကယ့် တို့ဟူးပါ။ အခု ဈေးထဲမှာရောင်းနေတဲ့ ဆီတို့ဟူး(ဖူး) ဆိုတာက တစ်ကယ်တော့ ပဲပြားနဲ့လုပ်ထားတာပါ၊ ဘာလို့တို့ဟူးနဲ့ တို့ဖူး (ပဲပြား) ကွာနေလဲဆိုတော့ တို့ဖူးက တရုတ်ကလာတဲ့ တရုတ်အစားအစာဖြစ်ပြီး တို့ဟူးက ရှမ်းပြည်ကလာတဲ့ မြန်မာအစားအစာဖြစ်လို့ပါပဲ။ နာမည်က ဆင်နေလို့မသိရင် တို့ဟူးကို တရုတ်တို့ဖူး (ပဲပြား) ကနေ လာတယ်လို့ထင်ကြလိမ့်မယ်။ တစ်ကယ်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ တို့ဖူး (ပဲပြား) လုပ်ပုံလုပ်နည်း ပါဝင်တဲ့အမယ်တွေ အားလုံးက တို့ဟူး လုပ်ပုံလုပ်နည်း ပါဝင်တဲ့အမယ်တွေနဲ့ တစ်ခုလေးမှ မတူပါဘူး။ အရသာကလဲ ပဲပြားရော တို့ဟူး ရော စားဖူးတဲ့သူတိုင်း တစ်ခြားစီဆိုတာ သိကြမှာပါ။ အခုဒီမှာ ပဲပြားဆိုတာ မြန်မာလိုဆီလျော်အောင် ပြန်ထားတာပါ။ တကယ်က တို့ဖူးကို ပြောနေတာဖြစ်ပါတယ်။)
သူတို့အဖွဲ့က သင်္ဘောကပ္ပတိန်တွေ ဖြစ်ပြီး မြူခိုးမြို့တော်တွင် ရှိနေစဉ်က သြဇာတိက္ကမ ကြီးမားသူများ ဖြစ်ခဲ့ကြလျှင်တောင်မှ...
သို့သော် သူတို့သည် ဤအငွေ့တစ်ထောင်းထောင်း ထနေသော ပဲပြားနှင့် ပဲနို့ရည်များကို တကယ်ပင် မစားဖူးခဲ့ကြပေ။
အနည်းဆုံးတော့ ရေလွှမ်းမိုးမှုကြီး ဖြစ်ပွားပြီးနောက်ပိုင်း သူတို့ မစားရသည်မှာ အတော်လေး ကြာမြင့်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ယခုအချိန်တွင် သူတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေပြီး ယခုချက်ချင်း ပြေးသွားကာ ပဲနို့ရည် တစ်စည်လောက် သောက်ချလိုက်ချင်စိတ်များ ပေါက်နေကြသည်။
ဝမ်ရှောင်က ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ လေးနက်စွာ သတိပေးလိုက်သည်။ "အလုပ်လုပ်နေတုန်း ခိုးမစားရဘူးနော်... ဒီနေ့ အလုပ်ပြီးသွားရင် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အမှတ်တွေ ရောက်လာလိမ့်မယ်... အဲဒီအခါကျရင် လာဝယ်စားလို့ ရပြီ"
"အမှတ်ကတ် ရှိရမယ်ဆို" ရှောင်မင်ထင်းက အလျင်စလို မေးလိုက်သည်။
"အမှတ်ကတ်က လုပ်ဖို့ အချိန်လိုသေးတယ်... ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အချက်အလက်တွေကိုလည်း စာရင်းသွင်းရဦးမယ်"
ဝမ်ရှောင်က ပြောလိုက်ပြီးနောက် စကားကို လွှဲကာ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့ အရင် အကြွေးမှတ်ထားလို့ ရတယ်... နောက်မှ ကတ်ထုတ်ပေးတဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့ဘက်က စာရင်းကိုင်တွေက အလိုအလျောက် စာရင်းရှင်းပေးလိမ့်မယ်"
"တကယ်လို့ ခင်ဗျားတို့က အမှတ်တွေကို နှမြောတယ်ဆိုရင် ညဘက် စစ်တပ်စခန်းဘက်က အိုးကြီးချက်ထမင်းမှာလည်း ပဲပြားစားရမှာပါ... ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာကလောက်တော့ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် မရှိဘူးပေါ့"
လူအချို့က တံတွေးမြိုချလိုက်ကြပြီး တစ်ခဏချင်းမှာပင် ထိုက်ယန်တောင်၏ နေ့ရက်များအပေါ် တကယ်ကို မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်သွားကြသည်။
ကျိုးဝမ်ရှီးတို့လို သင်္ဘောကပ္ပတိန်တွေတောင် ဒီလိုပုံစံ ဖြစ်နေမှတော့ အောက်ခြေက သာမန် သင်္ဘောသားတွေအကြောင်း ဆိုလျှင်တော့ ပြောစရာပင် မလိုတော့ပေ။
သူတို့ အားလုံးက နောင်တစ်ချိန်တွင် ထိုက်ယန်တောင်၏ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး ဖြစ်လာမည့် နေ့ရက်များကို ရင်ထဲမှနေ၍ စတင် မျှော်လင့်လာကြတော့သည်။
မွန်းလွဲပိုင်း တစ်ခုလုံး ပဲပြား၏ မွှေးပျံ့သော ရနံ့ကြောင့် နှိပ်စက်ခံလိုက်ရသဖြင့် ကျိုးဝမ်ရှီးနှင့် အခြားသူများ အလုပ်ဆင်းချိန်တွင် ဗိုက်များ အတော်လေး ဆာလောင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ဝမ်ရှောင်၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် သူတို့အဖွဲ့ စက်ရုံထဲမှ ထွက်လာချိန်၌ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်နေရာလုံးတွင် ယခင်က သင်္ဘောသားဟောင်းများ၏ ဆွေးနွေးသံများ ပြည့်နှက်နေသည်။
"သောက်ကျိုးနည်း... ငါ ဒီနေ့ သွားရည်ကျလွန်းလို့ သွားရည်တွေတောင် ခန်းခြောက်တော့မယ်"
"အမလေး... ငါက ပဲပြားစားရတာ တကယ်ကို အရမ်းကြိုက်တာ... ငါ ပဲပြားမစားရတာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာပြီလဲဆိုတာတောင် မေ့တော့မယ်"
"ငါလည်း အတူတူပဲ... အထူးသဖြင့် ရေခဲရိုက်ပဲပြားပဲ... ငါးနဲ့သာ ရောချက်လိုက်ရင်လေ... ငါ ထမင်း သုံးပန်းကန်လောက် အေးဆေး စားပစ်နိုင်တယ်"
"မင်းလို ခွန်အားအစွမ်းပိုင်ရှင်က ထမင်း သုံးပန်းကန်တည်း စားမှာလား"
"ချီးတဲ့မှ... ငါပြောတာက အရင်တုန်းကကွ... ရေလွှမ်းမိုးမှုကြီး မတိုင်ခင်က ပြောတာ"
"မင်းတို့ ပြောစမ်းပါဦး... ငါတို့ ထိုက်ယန်တောင်က ဒေသခံတွေ ဖြစ်လာရင်ရော ဒီစားစရာတွေကို ဝယ်စားလို့ ရနိုင်မလား"
"သေချာပေါက် ရမှာပေါ့... မင်း ကြီးကြပ်ရေးမှူး ပြောတာ မကြားလိုက်ဘူးလား... ငါတို့ အလုပ်လုပ်ရင်လည်း အမှတ်တွေ ရမှာပဲ... တကယ်လို့ မစောင့်နိုင်ဘူးဆိုရင် ဒီည အမှတ်တွေ ကျလာတဲ့အထိ စောင့်ပြီး နည်းနည်းလောက် ဝယ်မြည်းကြည့်လို့ ရတာပဲ"
"လခွမ်း... လုပ်ရမှာပေါ့... မဖြစ်မနေ လုပ်ရမယ်... ငါ မစောင့်နိုင်တော့ဘူး"
"ငါလည်း အတူတူပဲ"
...
အလားတူ ဆူညံသံများကြောင့် ကျိုးဝမ်ရှီးနှင့် အခြားသူများလည်း မနေနိုင်တော့ချေ။
မုန့်ချင်က အရင်ဆုံး စကားစလိုက်သည်။ "ဒါမှမဟုတ် ငါတို့ အမှတ်နည်းနည်း သုံးပြီး ပဲပြား နည်းနည်းလောက် ဝယ်မြည်းကြည့်ကြမလား"
ရှောင်မင်ထင်းကလည်း ချက်ချင်း ထောက်ခံလိုက်သည်။ "ရတယ်လေ... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီအမှတ်တွေက ရလာရင် သုံးဖို့ပဲဟာ"
ကျိုးဝမ်ရှီးက ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီအမှတ်တွေက တော်တော် အရေးကြီးမယ် ထင်တယ်... နောက်ပိုင်းကျရင် သုံးရမယ့်နေရာတွေ အများကြီး ရှိလာနိုင်တယ်"
ရှောင်မင်ထင်းက ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။ "ပဲပြား နည်းနည်း စားရုံနဲ့ အမှတ်ဘယ်လောက်များ ကုန်သွားမှာမို့လို့လဲ... ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်နဲ့ဆို နောက်ပိုင်း အမှတ်ရှာဖို့ ခက်ခဲနေဦးမှာလား"
ကျိုးဝမ်ရှီးက နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်ပြီး အတော်လေး တိတ်ဆိတ်နေသော လီချုံမင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "အစ်ကိုလီ... ခင်ဗျား ဘယ်လိုသဘောရလဲ"
လီချုံမင်ကလည်း အနည်းငယ် စိတ်ပါသွားပြီး အက်ကွဲနေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "တစ်တုံးကို အမှတ် ဘယ်လောက်ပေးရလဲ အရင်မေးကြည့်ရအောင်"
မုန့်ချင်က ချက်ချင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် စုံစမ်းပြီးပြီ... ဈေးမကြီးပါဘူး... တစ်ပေါင်ကို အမှတ် ငါးမှတ်ပဲတဲ့... ကျွန်တော်တို့ လေးယောက်က တစ်ယောက်ကို တစ်မှတ်စီ ထည့်ပြီး လေးမှတ်ဖိုးလောက် ဝယ်မြည်းကြည့်ကြမလား... ဘယ်လိုလဲ"
"ကောင်းသားပဲ"
"သွားကြစို့"
သူတို့အဖွဲ့က ချက်ချင်း တိုင်ပင်ဆွေးနွေးပြီးနောက် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ဝမ်ရှောင်ထံသို့ သွားကာ စာရင်းမှတ်ခိုင်းပြီး အမှတ် လေးမှတ် အကုန်ခံကာ ပဲပြား တစ်ပေါင်နီးပါးကို ဝယ်ယူလိုက်ကြသည်။
လေးတုံး ခွဲလိုက်ပြီးနောက် လူလေးယောက်၏ လက်ထဲသို့ ရောက်သွားတော့သည်။
မုန့်ချင်က ပူလောင်နေသော ပဲပြားကို ကိုင်တွယ်ထားရာ ထိုပဲထွက်ပစ္စည်း၏ မွှေးပျံ့သော ရနံ့က သူ၏ နှာခေါင်းထဲသို့ အတင်း တိုးဝင်လာတော့သည်။
ဘုရားရေ... သူတို့လို လူတွေက တစ်နှစ်ပတ်လုံး သန္ဓေပြောင်း ငါးတွေကိုပဲ စားနေရပြီး နေ့တိုင်းရက်ဆက် လချီအောင်စားနေရသဖြင့် လူတွေတောင် ငါးညှီနံ့ နံနေလောက်ပြီ။
ဒါက ရေလွှမ်းမိုးမှုကြီး ဖြစ်ပြီးကတည်းက ယနေ့တိုင် ပထမဆုံးအကြိမ် ပဲပြား စားရခြင်းပင်။
အခြားသူများ ပြောရန်ပင် မလိုဘဲ သူတို့ လေးယောက်လုံး တိုက်ရိုက်ပင် တစ်ကိုက် ကိုက်စားလိုက်ကြသည်။
တစ်ခဏချင်းမှာပင် ပြင်းထန်သော ပဲရနံ့က သူတို့၏ အရသာခံဖုများကို ရိုက်ခတ်သွားပြီး သူတို့၏ ပါးစပ်ထဲတွင် ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။
ထိုသို့ ပူနွေးပြီး မွှေးပျံ့နေသော ပဲပြားမှာ အနည်းငယ် ချိုမြိန်သော အရသာလေးပင် ပါဝင်နေသေးသည်။
လူလေးယောက်လုံး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မိန်းမောသာယာနေသည့် အရိပ်အယောင်များ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
သူတို့ လေးယောက် သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင်တော့ လက်ထဲရှိ ပဲပြားက စားလို့ကုန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျိုးဝမ်ရှီးက ရုတ်တရက် သတိပြန်ဝင်လာပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "လခွီးပဲ... ဘယ်လိုလုပ် ကုန်သွားတာလဲ"
ရှောင်မင်ထင်းကလည်း မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက သောက်ရမ်းကို အရသာရှိလွန်းတာပဲ"
လီချုံမင်လည်း ဆွံ့အသွားတော့သည်။ "နည်းလွန်းတယ်... ဘယ်လိုမှ စားလို့မဝဘူး"
သူတို့အဖွဲ့က ညဘက် အိမ်ပြန်ရောက်မှ စားမယ်လို့တောင် ပြောထားသေးတာလေ။
ဒါကို စက်ရုံပေါက်ဝကနေတောင် မထွက်ရသေးဘူး စားလို့ ကုန်သွားပြီ။
"ထပ်ဝယ်ကြမလား" မုန့်ချင်က မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သော အကြံပြုချက် တစ်ခုကို ထုတ်ပြောလာသည်။
လီချုံမင်က မုန့်ချင်ဘက်သို့ ကြည့်ကာ မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါနဲ့ မုန့်ချင်... မင်းက ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဂိုဏ်းက လူပဲလေ... မင်းတို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဂိုဏ်းမှာ ပဲပြား မရှိဘူးလား"
မုန့်ချင်က ဆွံ့အသွားပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "သန္ဓေပြောင်း ပဲပုပ်တွေက နေရာတိုင်းမှာ ပေါက်နေတယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား"
"တောရိုင်းထဲမှာ ရှိနေရင်တောင် သီးသန့် စိုက်ပျိုးမယ့်လူမှ မရှိတာ... ဘယ်ကနေ သွားပြီး ပဲပြား လုပ်စားလို့ရမှာလဲ"
"ဘာသာရေးဂိုဏ်းကြီးသုံးခုရဲ့ မြေယာအရင်းအမြစ် အကုန်လုံးကို ဂိုဏ်းကပဲ ပိုင်တာ... ကိုယ်ပိုင် စိုက်ပျိုးခွင့်မှ မရှိတာ"
"အခု ထိုက်ယန်တောင်ကလည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တယ်... မြေယာအရင်းအမြစ် အကုန်လုံးကို ထိုက်ယန်တောင်ကပဲ တစ်စုတစ်စည်းတည်း စီမံခန့်ခွဲတာ" ကျိုးဝမ်ရှီးက ပြောလိုက်သည်။
လီချုံမင်က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်သည်။ "ဒါကတော့ သေချာတာပေါ့... အခု ရေလွှမ်းမိုးမှုကြီးက ပြန့်နှံ့နေတော့ မြေယာအရင်းအမြစ်တွေက ရှားပါးနေပြီလေ... ဗဟိုချုပ်ကိုင်မှုစနစ်နဲ့ စီမံခန့်ခွဲရမှာကတော့ သေချာပေါက်ပဲ"
"ရေလွှမ်းမိုးမှုကြီးက လူသားတွေရဲ့ ရှင်သန်နေထိုင်ရာ နေရာတွေကို ကျဉ်းကျပ်လာစေတယ်... မြေယာအရင်းအမြစ်တွေက သေချာပေါက် အရမ်း အရေးကြီးလာပြီ... တစ်စုတစ်စည်းတည်း စီမံခန့်ခွဲတာကမှ မှန်ကန်တာပေါ့" ရှောင်မင်ထင်းကလည်း ပြောလိုက်သည်။
မုန့်ချင်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "အကြောင်းပြချက်ကိုတော့ ဘယ်သူမဆို သိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ သောက်ကျိုးနည်း ဘာသာရေးဂိုဏ်းကြီးသုံးခုရဲ့ မြေယာတွေကို တစ်စုတစ်စည်းတည်း စီမံခန့်ခွဲပြီးတဲ့နောက်မှာလည်း ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေနဲ့ စားနပ်ရိက္ခာတွေ စိုက်ပျိုးတာကို မတွေ့ရပါဘူး... အောက်ခြေက လူတွေကတော့ ဝဝလင်လင် မစားရ၊ နွေးနွေးထွေးထွေး မဝတ်ရတဲ့ အဖြစ်ပါပဲ"
"ဘာသာရေးဂိုဏ်းကြီးသုံးခုက ဒီလိုမျိုး လုပ်နေတာ... အစောကြီးမဟုတ်ရင်တောင် တစ်ချိန်ချိန်ကျ ပြိုလဲသွားမှာပဲ" ကျိုးဝမ်ရှီးက ခေါင်းခါရင်း လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။
လီချုံမင်က မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒီလိုတော့ မဖြစ်လောက်ဘူး"
"ဖြစ်နိုင်တာပေါ့... ဆရာလင်းတို့လို ခိုလှုံရေးစခန်းမျိုးကမှ တကယ်ကောင်းတဲ့ ခိုလှုံရေးစခန်း အစစ်လေ"
ကျိုးဝမ်ရှီးက ပြန်လည် ချေပလိုက်သည်။ "ဘာသာရေးဂိုဏ်းကြီးသုံးခုက ဒီလိုလုပ်နေတာ... သူတို့ လက်အောက်က ဂိုဏ်းဝင်တွေ တစ်နေ့နေ့ကျရင် သဘောပေါက်သွားမှာပဲ"
လီချုံမင်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဘယ်လိုလုပ် သဘောပေါက်နိုင်မှာလဲ... အပြင်ဘက်မှာ ရေဘေးကြီးက ရပ်မှမရပ်တာ... အဲ့ဒီ သာမန် ဂိုဏ်းဝင်တွေက ကျွန်းပေါ်ကနေ ထွက်ဖို့တောင် လွယ်တာမဟုတ်ဘူး... တစ်သက်လုံး ဘာသာရေးဂိုဏ်းကြီးသုံးခုရဲ့ နယ်မြေထဲမှာပဲ အသက်ဆက်နေရဖို့ များတယ်"
"အရည်အချင်း နည်းနည်းပါးပါး ရှိပြီး ဘာသာရေးဂိုဏ်းကြီးသုံးခုရဲ့ အထက်တန်းလွှာ ဖြစ်နေတဲ့လူတွေကရော... သူတို့ ရထားတဲ့ အကျိုးအမြတ်တွေကို စွန့်လွှတ်ပြီး ကိုယ့်ဒုက္ခ ကိုယ်ရှာကြပါ့မလား"
"နောက်တစ်ခုက ထိုက်ယန်တောင်လို ကောင်းမွန်တဲ့ ခိုလှုံရေးစခန်းမျိုးဆိုတာ... စွမ်းအင်တွေ အများကြီး စိုက်ထုတ်ရမယ့်အပြင် အစပိုင်းမှာဆိုရင် ပစ္စည်းတွေ အများကြီး အကုန်အကျခံပြီးမှ တည်ဆောက်နိုင်မှာ"
"ဘာသာရေးဂိုဏ်းကြီးသုံးခုက အတုခိုးလို့ မရဘူးဆိုရင် ထိုက်ယန်တောင်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ သေချာပေါက် နည်းလမ်းရှာကြလိမ့်မယ်"
ရှောင်မင်ထင်းက ချက်ချင်း အသံနှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မယှဉ်နိုင်ရင် ဖျက်ဆီးပစ်မယ်ပေါ့"
"သေစမ်း... သူတို့က တကယ်ကြီး အဲဒီလို လုပ်နိုင်ချေ ရှိတယ်" မုန့်ချင်က မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။
လူအချို့က စကားပြောရင်း ပဲပြားကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံထားရသည့် သူတို့၏ အာရုံစိုက်မှုကို လွှဲပြောင်းကာ လူအုပ်ကြီးနောက်သို့ လိုက်၍ ယွင်ချွမ်ဘုရားကျောင်းဆီသို့ အလျင်အမြန် လျှောက်သွားကြတော့သည်။
ဆက်ရန်...