အခန်း (၁၅၇-၁၅၉)

အခန်း (၁၅၇) - ဖရိုဖရဲ တိုက်ပွဲကြီး စတင်ခြင်း.. ကစားသမားများရဲ့ ပွဲတော်ကြီး

~နေဝင်ဆည်းဆာ အချိန်။ သေမင်းတမန် မြေအောက်သင်္ချိုင်း။ မိစ္ဆာတစ်သောင်း စုဝေးပွဲ နေရာဝယ်၊

ချင်ရွှမ် အရှင် ၏ မိုးကြိုးမီးတောက်များ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ ပစ်ကျလာသော အခိုက်အတန့်၌၊ နောက်ဆုံး ကျန်ရှိနေသည့် ဟန်ဆောင် ငြိမ်းချမ်းရေးလေးမှာ လုံးဝကို အစိတ်စိတ် ကွဲကြေသွားလေတော့သည်။

“သတ်ဟေ့... မိစ္ဆာတွေကို နှိမ်နင်းပြီး တာအိုကို ကာကွယ်ကြစမ်း”

“လောကကြီး အေးချမ်းဖို့အတွက်... ဒီမိစ္ဆာသိုက်ကို ပြောင်သလင်းခါအောင် ရှင်းပစ်ကြကွ”

ကောင်းကင်ယံ ထက်တွင် ဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ်မှ အင်အားစုကြီးသည် ပြိုင်တူ အော်ဟစ်လိုက်ကြလေသည်။ မရေမတွက်နိုင်သော ဓားပျံများနှင့် မှော်လက်နက်များသည် နွေရာသီ မုန်တိုင်းတစ်ခုပမာ မိုးရွာချသကဲ့သို့ ကျဆင်းလာပြီး၊ ထိုရတနာများ၏ သက်တံ့ရောင် အလင်းတန်းများက မှိုင်းညို့နေသော ချောက်ကမ်းပါးကြီးကို လင်းထိန်သွားစေတော့၏။

အောက်ဘက်ရှိ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ များကလည်း အရှုံးမပေးဘဲ သည်းကြီးမည်းကြီး တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။ သွေးခြောက်သွေ့ အရှင် သည် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သွေးရောင် အလံနီကြီး တစ်ခုကို ဖြန့်ကြက်လိုက်ရာ၊ မိစ္ဆာချီ အငွေ့အသက် လှိုင်းလုံးကြီးများ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွား၏။ ဟိန်းဟောက်နေသော သရဲခေါင်းကြီးများ အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကျဆင်းလာသော ရတနာများကို ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်လိုက်လေ၏။

“ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...”

မိုးခြိမ်းသံပမာ ကျယ်လောင်လှသော ပေါက်ကွဲသံများ ကောင်းကင်ယံအထိ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး၊ သေမင်းတမန် မြေအောက်သင်္ချိုင်း တစ်ခုလုံး သိမ့်သိမ့်ခါသွားအောင် လှုပ်ယမ်းသွားတော့သည်။

သို့ဖြစ်သော်ငြားလည်း ထိုမုန်တိုင်း၏ အလယ်ဗဟို တည့်တည့်တွင် ရှိနေပြီး စစ်မီးစကို စတင် မွှေးပေးခဲ့သော ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း ၏ တပည့်များမှာမူ မည်သူမျှ မျှော်လင့်မထားသော အပြုအမူများကို လုပ်ဆောင်နေကြ၏။

“အိုး.. ပွဲစပြီကွ... ဟို အထူးပြုလုပ်ချက်တွေနဲ့ အလင်းရောင်တွေကို ကြည့်စမ်း... ငါ့ကွန်ပျူတာရဲ့ ဂရပ်ဖစ်ကတ် (ဂျီပီယူ) တောင် လောင်တော့မယ်ဟေ့”

ဒီဖရဲသီးမှည့်ပြီလား ဟု အမည်ရသည့် ဝမ်သဲ့ဖာ သည် ပါးစပ်ထဲမှ မီးသွေးခဲများကို ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တောက်လောင်နေလေသည်။ ကောင်းကင်ပေါ်ရှိ သိပ်သည်းလှသော ဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ်မှ ကျင့်ကြံသူ အုပ်ကြီးကို လက်ညှိုးထိုးပြနေပုံမှာ၊ လေထဲတွင် ပျံသန်းနေသော ရွှေတုံးရွှေခဲ အမြောက်အမြားကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အလား ဖြစ်နေတော့၏။

“ညီအစ်ကိုတို့... ဟိုမှာ ကြည့်စမ်း... နာမည်နီ တွေကွ... အကုန်လုံး နာမည်နီ တွေချည်းပဲဟေ့”

“ဟို ရွှေရောင် ဝတ်ရုံနဲ့ ကောင်ကြီးက ကမ္ဘာ့ဘော့စ် ကြီးကွ... ကျန်တဲ့ ကောင်တွေက အီလိုက်တ်တွေပဲ... သူတို့ကို သတ်ရင် ပစ္စည်းကျမယ့် နှုန်းတွေ သောက်ရမ်း မိုက်မှာ သေချာတယ်ဟေ့”

“ဒါဆို ဘာစောင့်နေဦးမှာလဲကွာ...”

အမာခံ ပရို ကစားသမားကြီး ဖြစ်သူ ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက် သည် သူ၏ ဓားရှည်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်လေသည်။ ဓားရောင်တစ်ချက်ဝင်းလက် သွား၏။

“ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း ရဲ့ ပထမ တပ်မတော်... နေရာယူကြစမ်း”

“ငါတို့ရဲ့ ဆောင်ပုဒ်က... နာမည်နီ တွေက မွန်းစတား တွေပဲ... နာမည်စိမ်း တွေ (မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေ) က ယာယီ မဟာမိတ်တွေပဲ... သူတို့ဆီက ပစ္စည်း မကျလာသရွေ့ပေါ့ကွာ”

“ချကြစမ်းဟေ့...”

ထိုအမိန့်ပေးသံနှင့်အတူ၊ လူသစ်များနှင့် နောက်ကျမှ ရောက်လာသော စစ်ကူများ ပါဝင်သည့် ကစားသမား သုံးထောင်ကျော်သည် တာတမံ ကျိုးကျသွားသကဲ့သို့ ဝံပုလွေအူသံများ ပေးလျက် ဖရိုဖရဲ စစ်ပွဲကြီးထဲသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားကြတော့သည်။

ဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ်မှ လူများသည် ဤတိုက်ပွဲကို သေသပ်လှပသော "ဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ် နှင့် မိစ္ဆာ" တို့၏ အားပြိုင်ပွဲ တစ်ခု အဖြစ်သာ မျှော်လင့်ထားခဲ့ကြ၏။ အခင်းအကျင်းများ၊ မှော်မန္တန်များ၊ ကျင့်ကြံခြင်း စွမ်းအားများနှင့် မှော်လက်နက်များကို အပြန်အလှန် ယှဉ်ပြိုင်ကြမည် ဟုပေါ့။

သို့သော် သူတို့ ဘယ်လောက်တောင် မှားယွင်းနေခဲ့သလဲ ဆိုတာကို အလျင်အမြန်ပင် သိရှိသွားကြရတော့၏။

ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း မှ ဤ "မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ" များသည် တိုက်ပွဲ ဝင်နေကြခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ လုံးဝကို အတိုင်းအတာ တစ်ခုလုံးကို ရိုက်ချိုး ဖျက်ဆီးပစ်မည့် ဖရိုဖရဲ အခြေအနေကြီးကို ယူဆောင်လာခဲ့ကြခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

လေထဲတွင် ချီ စုစည်းမှု အဆင့် တပည့် တစ်စုသည် ဓားပျံများပေါ်မှ ဖြတ်သန်း ပျံသန်းလာပြီး ဓားချီ များကို ထုတ်လွှတ်ရန် ပြင်ဆင်နေကြလေသည်။ သူတို့သည် ကျက်သရေရှိစွာ လှုပ်ရှားနေကြပြီး ဓားသွားများကလည်း တလက်လက် တောက်ပနေ၏။ သို့သော် ရုတ်တရက်... မည်သည့် နေရာမှန်း မသိသော နေရာမှနေ၍ ဆူးများပါသော လျှော်ကြိုးများနှင့် သံကြိုး ရာပေါင်းများစွာသည် အဆိပ်ပြင်း မြွေဟောက်ကြီးများပမာ အပေါ်သို့ ပစ်တက်လာတော့၏။

“အောက်ဆင်းခဲ့စမ်းကွာ…”

ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်မှ ဦးလေးကျန်း နှင့် သူ၏ အဖွဲ့သားများသည် ကြိုတင်၍ ချုံခို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်လေသည်။ လေမည်း ဓားပြတောင်ကြော တွင် အစွမ်းကုန် လေ့ကျင့်ထားခဲ့သော ကြိုးကွင်းပစ် စွမ်းရည်များကို အသုံးပြုကာ၊ ရန်သူများ လာမည့် လမ်းကြောင်းကို အတိအကျ တွက်ချက်ထားပြီး ချိတ်များဖြင့် ဓားပျံများကို ဖြစ်စေ၊ ခြေကျင်းဝတ်များကို ဖြစ်စေ ဖမ်းချိတ်လိုက်ကြတော့၏။

“အား...”

တစ်ချိန်က အလွန်တရာ အထာကျလှသော တပည့် ဆယ်ယောက်ကျော်ခန့်သည် ဟန်ချက်ပျက်သွားပြီး ဖက်ထုပ်များပမာ အောက်သို့ ဝုန်းခနဲ ပြုတ်ကျလာကြလေသည်။

မြေပြင်ပေါ်သို့ မကျခင်မှာပင်၊ တောင့်တင်း သန်မာလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံသူ ကစားသမားကြီးများက ခုန်အုပ်လာကြပြီး သူတို့ကို တစ်လုတ်တည်း ဝါးမျိုပစ်လိုက်ကြတော့၏။

“သူ့ကို ချုပ်ထား... လုံးဝ ပေးမလှုပ်နဲ့”

“လက်နက်တွေ အကုန် ချွတ်စမ်း... သူ့ခါးမှာ သိုလှောင်အိတ် ရှိတယ်ကွ... စုတ်ပြဲမသွားစေနဲ့နော်”

“ဘယ်ကောင် ငါ့ကို လာစမ်းနေတာလဲ... ငါက ကိုယ့်လူဟေ့... ဂိမ်းအမည်ကို အရင် ကြည့်ပါဦးကွ”

အသက်ရှူကြိမ် အနည်းငယ် အတွင်းမှာပင် ထို မာနထောင်လွှားနေခဲ့သော တပည့်လေးများမှာ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီများဖြင့်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး၊ သူတို့၏ ဘဝကိုပင် သံသယ ဝင်လာကာ ငိုယိုနေကြရရှာတော့သည်။ ဂုဏ်သိက္ခာကို ကာကွယ်ရန် ဓားတစ်လက်ပင် မကျန်တော့ချေ။

အခြား နေရာများတွင်မူ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်မှုက ပို၍ပင် ဆိုးရွားနေသေးတော့သည်။

"နာမည်စိမ်း တွေက မဟာမိတ်တွေ" ဟု ဆိုသော်ငြားလည်း၊ သွေးဆူလာပြီ ဆိုပါက ဆွေမျိုးအရင်းကိုပင် ဂရုစိုက်တော့မည် မဟုတ်ချေ။

မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးနှင့် ဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ်မှ တပည့် တစ်ဦးတို့သည် မှော်မန္တန်များ အပြန်အလှန် ပစ်လွှတ်ကာ အကြိတ်အနယ် တိုက်ခိုက်နေကြစဉ်... ထိုနေရာသို့ ရှန်နွန် ဆေးမြစ်စမ်းသပ်သူ ဟု အမည်ရသည့် ကစားသမား ပြေးဝင်လာလေသည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဖြောင့်မတ် မှန်ကန်သော အမူအရာ ရှိနေပြီး၊ လက်ထဲတွင်လည်း အရောင်တောက်တောက် အမှုန့် တစ်ဆုပ်ကို ဝှေ့ယမ်းလာတော့၏။

“တာအိုမိတ်ဆွေ... မကြောက်နဲ့ကွ... ငါ လာကူပြီဟေ့”

“ဝှစ်...”

အဆိပ်မှုန့်များသည် လေနှင့်အတူ လွင့်ပျံသွားလေသည်။

ထို တပည့်ဖြစ်သူမှာ မျက်လုံးများကို အတင်း ဖိအုပ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်ရတော့၏။

မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ ကလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သွားသည်။

“အဟွတ်... ငတုံးကောင်... မင်း လေညာ ကနေ ပက်လိုက်တာလေကွာ... ငါပါ ကန်းသွားပြီကွ”

“အယ်... လေကြောင်း ပြောင်းသွားလို့ပါကွာ... ဆောရီး”

ဟန်ဆောင် ပန်ဆောင် တောင်းပန်စကား ဆိုလိုက်ပြီးနောက်၊ ရှန်နွန် သည် သူတို့နှစ်ယောက် မျက်စိကန်းကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလှိမ့်နေစဉ်မှာပင် နှစ်ယောက်စလုံး၏ သိုလှောင်အိတ် များကို နှိုက်ယူသွားတော့သည်။

“ကျေးဇူးပါပဲ သဘာဝတရားကြီးရေ... တစ်ချက်ခုတ် နှစ်ကောင်ပြတ်သွားပြီဟေ့”

အဆိုးရွားဆုံး ကိစ္စကတော့... ဤ သွေးသံရဲရဲ တိုက်ပွဲကြီး အလယ်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က စီးပွားရေး လာလုပ်နေခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

စားဖိုမှူး 'ကျောက်ကပ်ကြော်' သည် သူ ပြုပြင် မွမ်းမံထားသော လှည်းလေးကို တွန်းကာ စစ်မြေပြင်၏ အစွန်အဖျား တစ်လျှောက်တွင် သွားလာနေပြီး၊ သူ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် "စစ်မြေပြင် ထောက်ပို့ တာဝန်ခံ" ဟူသော ကိုယ်ပိုင် ဘွဲ့အမည်လေးကို တပ်ဆင်ထားတော့၏။

“သွေးပြန်ပြည့်စေမယ့် အသားကင် ပူပူလေးတွေ ရမယ်ဗျို့... အဆိပ်ပြေ ဟင်းရည်လေးတွေလည်း ရှိတယ်နော်... အခုလေးတင် ကျက်ထားတာ... ဈေးလည်း ပေါတယ် ဗိုက်လည်း ဝတယ်ဟေ့”

သေလုမြောပါး လဲကျနေသော မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ သူက ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အလွန် စိုးရိမ်ပူပန်နေဟန်ဖြင့် ဆိုလိုက်လေသည်။

“အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီးရဲ့ အသက်မီးတောက်လေး ငြိမ်းတော့မယ်ဗျ... အထူး ကျောက်ကပ်ကင် တစ်တုတ်လောက် စားမလားဟင်... ချက်ချင်း သွေးပြန်ပြည့်ပြီး ပြန်လည် တိုက်ခိုက်နိုင်မှာနော်”

ဆီတမြှပ်မြှပ် ထွက်နေသော အသားကင်ကို ကြည့်ကာ ထိုကျင့်ကြံသူ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာရသည်။

“ဘယ်... ဘယ်လောက်လဲ”

“ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးဆယ်... ကြိုရှင်းရမယ်နော်”

မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ မှာ ဝေဒနာကို မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ သွေးများ ဝေါ့ခနဲ အန်ချလိုက်ရ၏။

“မင်း ဓားပြတိုက်နေတာလားကွ”

“ဒါဆိုလည်း သေလိုက်လေဗျာ”

ကျောက်ကပ်ကြော် သည် ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး နောက်သို့ ချာခနဲ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

“ဟေ့... သေမယ့်အတူတူ မင်းရဲ့ လက်နက် ကိရိယာတွေကို အရင် ချွတ်ထားခဲ့ဦး... နှမြောစရာကြီးကွာ”

စစ်မြေပြင်ကြီးမှာ ဆန်ပြုတ်အိုးကြီး တစ်အိုးပမာ လုံးဝကို ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားလေပြီ။

ဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ် နှင့် မိစ္ဆာ တို့ကြား ပြင်းထန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသော စစ်ပွဲကြီး ဖြစ်လာရမည့်အစား... ဧရာမ လမ်းဘေး လူမိုက်များ၏ အုပ်စုဖွဲ့ ရိုက်နှက်ပွဲကြီး နှင့် ပျံကျ ဈေးတန်းကြီး တစ်ခု ပေါင်းစပ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားရရှာတော့၏။

အထက် ကောင်းကင်ယံတွင် သွေးခြောက်သွေ့ အရှင် နှင့် အသေအလဲ တိုက်ခိုက်နေသော ချင်ရွှမ် အရှင် သည် အောက်ဘက်သို့ တစ်ချက် ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ... သွေးလေ တိမ်းပါးကာ ချီ သွေဖည်မှု ဖြစ်လုမတတ် ခံစားလိုက်ရပြီး၊ သူ၏ ဓားပျံပေါ်မှပင် ပြုတ်ကျမတတ် ဖြစ်သွားရတော့သည်။

သူ၏ အထက်တန်းလွှာ တပည့်လေးများသည် အတွင်းခံ ဘောင်းဘီများသာ ဝတ်ဆင်ထားသော လူတစ်သိုက်၏ တောင်ကုန်းများ တစ်လျှောက် လိုက်လံ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံနေရသည်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ အလွန်တရာ ရက်စက် ကြမ်းကြုတ်လှသော မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ များမှာလည်း မဟာမိတ်များ၏ ပစ်မှတ်လွဲ တိုက်ခိုက်မှုများကြောင့် နာကျင်စွာ ငိုယိုနေကြရပြီး အသက်ရှင်ရန်အတွက် ပိုက်ဆံများ ပေးနေကြရတော့၏။

ထို့ထက် ဆိုးသည်မှာ... တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒယ်အိုးကြီး တစ်လုံး တည်ထားပြီး လဲကျသေဆုံးနေသော ဝိညာဉ်သားရဲ များကို အရှင်လတ်လတ် ပြုတ်နေခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

“ဒါ... ဒါက ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း လားကွ...”

သူ၏ လက်များ တုန်ယင်နေပြီး မုတ်ဆိတ်မွေးများပင် တဆတ်ဆတ် တုန်ခါနေတော့၏။

“ဒါက မိစ္ဆာဂိုဏ်း မဟုတ်ဘူးကွ... ဒါက ခွေးရူး တစ်အုပ်၊ ကျိုင်းကောင် အုပ်ကြီးပဲ... ယဉ်ကျေးတဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းကို လုံးဝ စော်ကားနေတာပဲကွ...”

နည်းဗျူဟာများ အားလုံးကို လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး သူက ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။

“တပ်ဖွဲ့တွေ အားလုံး နားထောင်စမ်း... မိစ္ဆာတွေကို ဂရုမစိုက်နဲ့တော့... ဒီ ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း က အရူးတွေကို အရင်ဆုံး ပြောင်သလင်းခါအောင် ရှင်းပစ်ကြ... အားလုံး စုပေါင်းပြီး... သူတို့ကိုပဲ ပစ်မှတ်ထား တိုက်ခိုက်ကြ”

သူ၏ အမိန့်ကြောင့် ဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ်မှ အင်အားစုကြီးသည် ရုတ်တရက် လှည့်ထွက်လာကြပြီး၊ မရေမတွက်နိုင်သော မှော်မန္တန် အလင်းတန်း များသည် ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း ၏ တပ်စခန်းဆီသို့ စုပြုံ ကျရောက်လာတော့၏။

“သေပါပြီကွာ... ဘော့စ် ကြီးက ငါတို့ဆီ အာရုံ ပြောင်းသွားပြီဟေ့”

“တောင့်ထားကြစမ်း... ပြန်လည် မွေးဖွားမယ့် နေရာက ငါတို့ နောက် ဆယ်စက္ကန့် အကွာမှာပဲ ရှိတာကွ”

“ပစ္စည်းတွေ အတွက်... သေသည်အထိ တိုက်ကြစမ်းဟေ့...”

ထိုသို့ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုကြီးအောက်တွင် ကစားသမားများမှာ နောက်ဆုတ်မသွားသည့်အပြင်... ပို၍ပင် ရူးသွပ်လာကြတော့သည်။

သေသွားမှာလား။ ခဏလေး မြို့ပြန်ပြီး ပစ္စည်းတွေ ပြန်ဖြည့်ရုံပဲလေ။

လူအုပ်ကြီးက ဒီရေလှိုင်းများပမာ အဆက်မပြတ် တိုးဝင်နေပြီး အဖြူရောင် အလင်းတန်း များကလည်း ရပ်တန့်ခြင်း အလျဉ်းမရှိ လင်းလက်နေတော့၏။

ထို ဖရိုဖရဲ အခြေအနေကြီး လွှမ်းမိုးနေသော မြေပြင်ပေါ်တွင်၊ စတုတ္ထကပ်ဘေး သည် အင်မော်တယ် ကျင့်ကြံခြင်း လောကကြီးအား... "ဖရိုဖရဲ ဖြစ်မှု" ဆိုသည်မှာ အဘယ်အရာ ဖြစ်ကြောင်း အလွန်တရာ ရှင်းလင်း ထင်ရှားသော သင်ခန်းစာ တစ်ခုကို ပေးစွမ်းလိုက်လေတော့သတည်း။

အခန်း (၁၅၈) - ကျန်းချန် ဝင်ပါပြီ.. ကောင်းကင်ကြီးကိုတောင် လက်တစ်ဖက်တည်းနဲ့ ဖုံးအုပ်နိုင်တယ်လေ

~အရိုးသင်္ချိုင်း ချောက်ကမ်းပါး။ စစ်မြေပြင်၏ အထက် ကောင်းကင်ယံ၌ ၊

အချိန်များ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ... ဤဖရိုဖရဲ စစ်ပွဲကြီးက ဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ် မဟာမိတ်တပ်ကြီးကို လုံးဝ (လုံးဝ) အရှုံးပေး ဒူးထောက်သွားစေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“ဒီ အောက်တန်းစားတွေကများ... ဒီလို ယုတ်မာတဲ့ အကွက်တွေနဲ့ ကောင်းကင်ဘုံကို အာခံရဲတယ်ပေါ့လေ"

ချင်းယန်ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ် ချင်ရွှမ် အရှင် သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။ အောက်သို့ ငုံ့လိုက်သောအခါ၊ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီများသာ ကျန်တော့သည်အထိ အချွတ်ခံထားရပြီး တခြားသူများ လိုက်လံ ရိုက်နှက်ခံနေရရှာသော မိမိ၏ တပည့်များကို ည့်လိုက်မိသည့် အခါတွင်မူ... သူ၏ ဒေါသများက ကောင်းကင်ဘုံကိုပင် လောင်ကျွမ်းသွားစေနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်လွန်းနေတော့၏။

“တာအိုရောင်းရင်းတို့... သနားညှာတာ မနေကြနဲ့တော့။ ‘မိစ္ဆာသုတ်သင် အခင်းအကျင်း’ ကို ဖွဲ့စည်းကြစမ်း။ ဒီနေ့ ဒီနေရာကို မြေလှန် မပစ်နိုင်ရင်... ဖြောင့်မတ်တဲ့ လမ်းစဉ် အတွက် ဘယ်လို မျက်နှာပြစရာ ရှိတော့မှာလဲကွ”

“ကောင်းပြီလေ"

လျိုယွင် တောင်ကြားနှင့် ကျင်းကန်း ဂိုဏ်း အပါအဝင်... အခြားသော ဂိုဏ်းကြီးများမှ ဂိုဏ်းချုပ်များကလည်း တစ်သံတည်း ပြန်လည် အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။

“ဝုန်း...”

ကောင်းကင်ယံထက်ဝယ်... ရွှေအမြုတေအဆင့် ပညာရှင် ငါးဦး၏ အရှိန်အဝါများမှာ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့် မီးတောင်ကြီး ငါးလုံးပမာ မည်သည့် ထိန်းချုပ်မှုမှ မရှိဘဲ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။ အရောင်အသွေး မတူညီသော ကြောက်မက်ဖွယ် ဝိညာဉ်အလင်းတန်းကြီး ငါးခုမှာ ကောင်းကင်သို့တိုင် ထိုးတက်သွားပြီး... အထက် ကောင်းကင်ယံ၌ စုဆုံကာ ချောက်ကမ်းပါးကြီး တစ်ခုလုံးကို ဖုံးအုပ်သွားစေနိုင်လောက်သည့် ဧရာမ ကြိတ်ဆုံကျောက်ကြီး တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။

ကြိတ်ဆုံကျောက်ကြီးမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ လည်ပတ်နေပြီး... မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့ခြင်းများနှင့် ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်စွမ်း ရှိသော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေတော့သည်။ ၎င်း၏ အတွင်း၌ မရေမတွက်နိုင်သော သေးငယ်လှသည့် ဓားအလင်းတန်းများ၊ မိုးကြိုးများနှင့် လေပြင်းများ စုစည်းနေပြီး... အောက်ဘက်ရှိ သက်ရှိ အားလုံးကို အချိန်မရွေး အမှုန့်ကြိတ်ပစ်တော့မည့်အလား ရှိနေ၏။

“ဘုရားရေ..ဒီတစ်ခါတော့ တကယ် သွားပြီ ထင်တယ်ဟေ့"

မြေပြင်ပေါ်တွင် ပစ္စည်းများကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လုယက်နေကြသော ကစားသမားများမှာ... တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီ ဆိုသည်ကို နောက်ဆုံး၌ သဘောပေါက်သွားကြပြီ ဖြစ်၏။

တိုင်ရှန်း တောင်ကြီး ဖိချလာသည့်အလား အသည်းထိတ်ဖွယ် ဖိအားကြီးကြောင့်... သူတို့၏ အသက်သွေးကြောတန်းများမှာ အလိုအလျောက် ကျဆင်းလာပြီး၊ သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှု အရှိန်နှုန်းများမှာလည်း အတင်းအကြပ် ထက်ဝက်ခန့် ကျဆင်းသွားတော့သည်။

“အဲ့ဒါ ကွင်းလုံးကျွတ် အသေသတ်တဲ့ အကွက်ကြီးဟ"

“စနစ်ကနေ သတိပေးချက် လာပြီ... အန္တရာယ် အရမ်း များတယ်တဲ့။ ခုခံလို့ မရနိုင်ဘူး... ချက်ချင်း ထွက်ပြေးဖို့ အကြံပြုထားတယ်ဟေ့"

“ဖင်ပဲ ပြေးလို့ ရတော့မယ်... ငါ့ ခြေထောက်တွေ တုန်နေပြီ။ ဒီ ဇာတ်ဝင်ခန်းကြီးက ဘယ်တော့မှ ပြီးမှာလဲ"

ဝမ်သဲ့ဖာ သည် အပေါက်တွေ ဖြစ်နေသော သံမဏိ ဒိုင်းကာကြီးကို မကာ... ဆုချင်းကောကို ကာကွယ်ပေးရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း၊ သူ၏ ဝဖြိုးလှသော ခြေထောက်ကြီး နှစ်ချောင်းမှာ သစ်ရွက် တစ်ရွက်ထက်ပင် ပိုမို ပြင်းထန်စွာ ဆတ်ဆတ် တုန်ယင်နေတော့၏။

“ညီမလေးရေ... အစ်ကိုတော့ ဒီတစ်ခါ တကယ် သွားပြီ ထင်တယ်။ အစ်ကို သေသွားရင် ပစ္စည်းတွေ ပြန်ကောက်ပေးဖို့ မမေ့နဲ့ဦးနော်။ အဲ့ဒီ ဒိုင်းကာကြီးက ပိုက်ဆံ အများကြီး ပေးဝယ်ထားရတာ...”

ဆုချင်းကော၏ မျက်နှာလေးမှာလည်း သွေးဆုတ်နေပြီး... ကောင်းကင်ယံမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ကျဆင်းလာနေသည့် လောကကြီးကို ဖျက်ဆီးပစ်မည့် ကြိတ်ဆုံကျောက်ကြီးကို မော့ကြည့်နေမိသည်။

ထိုအရာ အတွင်း၌ ပါဝင်နေသော ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားများကို သူမ ရှင်းလင်းစွာ ခံစားနေရ၏။ ရွှေအမြုတေအဆင့် အောက်က ဘယ်အရာကိုမဆို သုတ်သင် ရှင်းလင်းပစ်နိုင်မည့်... သေမင်းတမန် အခင်းအကျင်းကြီး တစ်ခုပင်။

“ပြီးသွားပြီ... အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီပဲ...”

သူမ၏ ရင်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းလှသော အထီးကျန်မှုများ ပြည့်နှက်လာတော့၏။

အခုမှ စရုံလေးပဲ ရှိသေးသည့် သူမ၏ သူလျှို ဘဝလေးက... သူမရော ဒီအရူးတွေနှင့်ပါ အတူတကွ ဒီလောက် မြန်မြန် ပြီးဆုံးသွားလိမ့်မည်ဟု သူမ တစ်ခါမှ မတွေးမိခဲ့ပါ။

မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေ ဆိုလျှင်တော့... ကြောက်လန့်လွန်း၍ မြေကြီးပေါ် ပုံလျက်သား လဲကျနေကြပြီ ဖြစ်ပြီး... ထွက်ပြေးဖို့ ခွန်အားတောင် မရှိကြတော့ပါ။

ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်စွမ်း ရှိသော အလင်းတန်းကြီး ကျဆင်းလာတော့မည်.. အရိုးသင်္ချိုင်း ချောက်ကမ်းပါးကြီး တစ်ခုလုံး မီးဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်နေသော မြေပြင်ကြီး အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့မည်ပင်။

“ဟူး...”

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင်... သက်ပြင်း သဲ့သဲ့ ချသံလေး တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။

အသံက မကျယ်လောင်သော်လည်း... မိုးခြိမ်းသံတွေ၊ တိုက်ခိုက် အော်ဟစ်သံတွေကို ထိုးဖောက်ပြီး... ထိုနေရာ၌ ရှိနေသော လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။ ၎င်းအသံထဲတွင် အကူအညီမဲ့မှု အနည်းငယ်၊ ပျင်းရိနေမှု အနည်းငယ်နှင့်... အထီးကျန် ဆန်သော ဂရုမစိုက်မှုများ ပါဝင်နေ၏။

“ငါ့ကောင်တွေက နည်းနည်းတော့ ရမ်းကားချင် ရမ်းကားမယ်... ဒါပေမဲ့ အပြင်လူတွေ ဝင်ပြီး ဆုံးမစရာ အကြောင်းမှ မရှိတာ"

“ဒါတင် မကသေးဘူး...”

အသံမှာ ရှေးဟောင်း ရေခဲမြစ်ကြီး တစ်ခု ကွဲအက်သွားသည့်အလား ရုတ်တရက် အေးစက်သွားသည်။

“ငါ့ပိုင်နက်ထဲမှာ ငါ့လူတွေကို လာထိရဲအောင်... မင်းတို့က ငါ့ကိုကော မေးပြီးပြီလား"

“ဝှစ်...”

ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း၏ ဂုဏ်ထူးဆောင် နေရာရှိ စင်မြင့်ထက်တွင်... ခရမ်းရွှေရောင် ဝတ်ရုံနှင့် လူရိပ်တစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လာ၏။

ကျန်းချန် ပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် ဘယ် မှော်ရတနာကိုမှ မထုတ်သလို... ဘယ် မန္တန်ကိုမှလည်း မရွတ်ဆိုခဲ့ပေ။ သူသည် ညာဘက် လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး... လက်ဝါးကို အပေါ်လှန်ကာ၊ ကောင်းကင်ယံမှ ဖိချလာနေသော ကြောက်မက်ဖွယ် ကြိတ်ဆုံကျောက်ကြီး ဆီသို့ ညင်သာစွာ ပင့်တင်လိုက်ရုံသာ ဖြစ်၏။

“ရပ်လိုက်စမ်း"

သူ ထုတ်ပြောလိုက်သော စကား တစ်ခွန်းက... လောက၏ စည်းမျဉ်းများကိုပင် ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သည့် အာဏာစက်များ ပါဝင်နေသည့်အလား ရှိနေတော့သည်။

ကျန်းချန်ကို ဗဟိုပြုပြီး... မျက်စိနှင့် မမြင်နိုင်သော်လည်း အဆုံးအစမဲ့ ကျယ်ပြန့်လှသော လှိုင်းဂယက် တစ်ခု ချက်ချင်း ပြန့်ထွက်သွားတော့၏။ ၎င်းမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် မဟုတ်ပေ... ၎င်းမှာ အကြွင်းမဲ့ စိုးမိုးရာ နယ်မြေ ၏ စည်းမျဉ်း စွမ်းအားများပင် ဖြစ်တော့သည်။

ဆယ်မိုင် ပတ်လည် အတွင်း၌... လေများ ရပ်တန့်သွားပြီး တိမ်များလည်း လွင့်စင်သွား၏။

ကောင်းကင်ယံရှိ ရွှေအမြုတေအဆင့် ပညာရှင် ငါးဦး၏ အစွမ်းများ အကုန် စုစည်းထားသော ‘မိစ္ဆာသုတ်သင် အခင်းအကျင်း’ ကြီးမှာ... ဗီဒီယို တစ်ခုကို ရပ်တန့်လိုက်သကဲ့သို့ လေထဲတွင် နေရာမှာတင် တောင့်ခဲသွားတော့သည်။

ဂိုဏ်းချုပ် ငါးဦးက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ဘယ်လောက်ပဲ ထုတ်လွှတ်ပြီး မျက်နှာများ ဘယ်လောက်ပဲ နီရဲနေပါစေ... ကြိတ်ဆုံကျောက်ကြီးမှာတော့ ကောင်းကင်ကို ထောက်ထားသည့် တိုင်လုံးကြီး တစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့... လုံးဝ (လုံးဝ) မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။

“ဒါ... ဒါ ဘယ်လို နည်းလမ်းကြီးလဲ"

ချင်ရွှမ် အရှင် ၏ သူငယ်အိမ်များ ချက်ချင်း ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး... သူ၏ ခေါင်းထဲတွင်လည်း တုန်လှုပ်မှုများကြောင့် ယောက်ယက်ခတ်သွားရ၏။

ရွှေအမြုတေအဆင့် ငါးဦး၏ အခင်းအကျင်း တိုက်ခိုက်မှုကို... လက်ဗလာနှင့် ပင့်တင်ထားတယ် ဟုတ်လား။ ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ မူလဝိဉာဉ် အဆင့်... ဘိုးဘေးကြီး ကိုယ်တိုင် လာရင်တောင်မှ ဒီလောက်ထိ လွယ်လွယ်ကူကူနဲ့ လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။

“ဘုရားရေ..သူက မူလဝိဉာဉ် အဆင့်က မိစ္ဆာအိုကြီးများလား"

သူတို့ အံ့သြတုန်လှုပ်မှုများ မှ မရုန်းထွက်နိုင်သေးမီမှာပင်... ကျန်းချန်က သူ၏ လက်ဝါးကို အနည်းငယ် လှည့်လိုက်ပြီး... ပင့်တင်ထားရာမှ ဖိချလိုက်သည့် ပုံစံမျိုးသို့ ပြောင်းလဲလိုက်၏။

“လွင့်စင်သွားစမ်း"

“ဝုန်း...”

လေဟာနယ် အတွင်းမှ... ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသော တန်ပြန် အင်အားကြီး တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့၏။

ဧရာမ စွမ်းအင် ကြိတ်ဆုံကျောက်ကြီးမှာ... ကလေးငယ် တစ်ဦး ဖောက်ခွဲလိုက်သော ဆပ်ပြာပူပေါင်းလေး တစ်ခုပမာ... ကြောက်လန့်နေကြသော မျက်လုံးပေါင်း များစွာ၏ ရှေ့၌ပင် ချက်ချင်း ပြိုကွဲသွား၏။... တောက်ပလှသော အလင်းတန်း မိုးပေါက်လေးများ အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ခြေရာလက်ရာပင် မကျန်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

“ဖူး...”

ကောင်းကင်ယံတွင်မူ... ချင်ရွှမ် အရှင် အပါအဝင် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ငါးဦးစလုံးမှာ မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့... သွေးတစ်ပွက် အန်ချလိုက်ရ၏။

လေထဲတွင် သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာများ ယိုင်တိုင်တိုင် ဖြစ်သွားပြီး... မျက်လုံးများ ထဲတွင်လည်း ကြောက်ရွံ့မှုများနှင့် မယုံနိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

တိုက်ခိုက်မှု တစ်ချက်တည်းပဲလေ။

လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံနှင့်တင်... သူတို့၏ အစွမ်းထက်ဆုံး သတ်ကွင်း အခင်းအကျင်းကြီးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ရုံသာမက... ရွှေအမြုတေအဆင့် ငါးဦးကိုပါ ပြင်းထန်သည့် ဒဏ်ရာတွေ ရသွားစေခဲ့တာပါလား။

မြေပြင်ပေါ်တွင်မူ...

မြို့သို့ ပြန်ပြီး ပြန်ရှင်လာရန် အသင့်ပြင်ထားသော ကစားသမားများမှာ... ဤမြင်ကွင်းကို ပါးစပ် အဟောင်းသားနှင့် ကြောင်အမ်းအမ်း ကြည့်နေကြ၏။

“ဝှက်သယ်ဖာ့ခ်"

“ဒါ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးလားဟ"

“ဒါ ဇာတ်ဝင်ခန်းလေးလား။ တကယ့်ကို သောက်ရမ်း မိုက်တာပဲ"

ဝမ်သဲ့ဖာ က သူ၏ ဒိုင်းကာကြီးကို လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး... စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် အဆီများပင် တုန်ခါနေတော့သည်။

“တွေ့လား... ဟိုမှာ တွေ့လား။ အဲ့ဒါ ငါတို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ကြီးကွ။ ငါ ပြောသားပဲ... အစ်ကိုကြီး ကျန်း ရဲ့ နောက်ကို လိုက်ရင် သုံးရက် ဆက်တိုက် ငတ်မယ်... အဲ... မဟုတ်ဘူး... ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်စေရမယ် လို့လေ"

ဆုချင်းကော၏ လှပသော မျက်ဝန်းလေးများလည်း ပြူးကျယ်နေပြီး... လေထဲတွင် ဝတ်ရုံစများ တဖျတ်ဖျတ် လွင့်ပျံနေသည့် စင်မြင့်ထက်က လူရိပ်ကိုသာ မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေမိတော့၏။

ဤအချိန်တွင်... ကျန်းချန် သည် လူ့ပြည်သို့ ဆင်းသက်လာသော နတ်ဘုရား တစ်ပါးပမာ... ဝိညာဉ် အလင်းတန်းများ အောက်တွင် ရေချိုးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ တည်ငြိမ်မှု၊ သူ၏ အာဏာစက်နှင့်... သူရဲကောင်း အားလုံးကို အထင်သေးနေသည့် သူ၏ ဟန်ပန်များက...

“မူလဝိဉာဉ် အဆင့်... ဒါ သေချာပေါက် မူလဝိဉာဉ် အဆင့်ပဲ"

ဆုချင်းကော၏ နှလုံးသားလေး တဒိုင်းဒိုင်း ခုန်နေတော့၏။ အစကတည်းက သူမ သံသယ ဝင်နေခဲ့သည်များကို ယခုတော့ သေချာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ဤ ကျန်းချန် သည်... အရာအားလုံးကို ဂရုမစိုက်သလို နေတတ်ပြီး အတိုင်းအဆမရှိ နက်ရှိုင်းလှသော... ပုန်းကွယ်နေသည့် ဆရာကြီး တစ်ပါး ဖြစ်ကြောင်းကိုပင်။

ကျန်းချန် က သူ၏ လက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်ရုတ်လိုက်သည်။...

လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် လေထဲတွင် ယိုင်တိုင်တိုင် ဖြစ်နေကြသော ဖြောင့်မတ်သည့် လမ်းစဉ်မှ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးများကို အေးစက်စက် အကြည့်များဖြင့် ဝေ့ကြည့်လိုက်ကာ... ခက်ထန်သော အသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

“မင်းတို့ရဲ့ ပထမဆုံး အကြိမ် အပြစ်မို့လို့... ဒီနေ့ ငါ မင်းတို့ကို မသတ်ဘူး”

“ဝိညာဉ်သိုလှောင်အိတ်တွေနဲ့ မှော်ရတနာတွေ အကုန်လုံးကို ချထားခဲ့... ပြီးရင်တော့...”

“လစ်ကြစမ်း"

“လစ်ကြစမ်း” ဆိုသည့် စကားတစ်ခွန်းက မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့... ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ငါးဦးစလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေတော့၏။ သွေးများ ဆူပွက်လာပြီး နောက်တစ်ကြိမ် သွေးအန်မလို ဖြစ်သွားရရှာသည်။

အရှက်ရစရာပဲ။

အရင်က တစ်ခါမှ မကြုံဖူးတဲ့ အရှက်ရမှုကြီးပါလား။

သို့သော် ဤမျှလောက် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့စရာ ကောင်းလောက်အောင် ကွာဟနေသော အင်အား ကွာခြားချက်ကြီး ရှေ့တွင်မူ... သူတို့ ဘယ်လို ကြမ်းတမ်းသည့် စကားကိုမှ မပြောရဲကြတော့ချေ။

“ဆုတ်... ဆုတ်ကြမယ်"

ချင်ရွှမ် အရှင် က အံကို ကြိတ်လိုက်ပြီး... ဆုချင်းကော ရှိနေသည့် နေရာကို မကျေမနပ်ဖြင့် တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ သို့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ အသိတရားက စိတ်လိုက်မာပါ လုပ်ချင်စိတ်ကို အနိုင်ယူသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ သူက ရှေ့ဆောင်ပြီး ဝိညာဉ်သိုလှောင်အိတ်ကို ပစ်ချလိုက်ကာ... လေလှေကြီးကို မောင်းနှင်ပြီး ကျန်ရစ်နေသည့် တပ်ဖွဲ့များကို ဦးဆောင်လျက်... လမ်းဘေးခွေးများလိုပင် သနားစရာ ကောင်းလောက်အောင် ထွက်ပြေးသွားရရှာတော့သည်။

အခြားသော ဂိုဏ်းကြီး လေးဂိုဏ်းကလည်း နောက်ကျ မခံရဲကြဘဲ... အကုန်လုံး ဂိတ်ကြေးများ ချန်ထားခဲ့ပြီး ထွက်ပြေးကုန်ကြ၏။

တစ်ချိန်က ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် အင်အား ကြီးမားလှသော သုတ်သင်ရှင်းလင်းရေး စစ်တပ်ကြီးမှာ... မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နေဝင်ဆည်းဆာ အောက်တွင်... ဆွဲဆောင်မှု ရှိစွာ တောက်ပနေသော ဝိညာဉ်သိုလှောင်အိတ်များနှင့် မှော်ရတနာများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့၏။

“ငါတို့ နိုင်ပြီဟေ့။ ငါတို့ ထပ်နိုင်ပြန်ပြီဟေး"

“ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက ပြိုင်ဘက်ကင်းပဲဗျာ။ ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းက ပြိုင်ဘက်ကင်းပဲဟေ့”

အောင်ပွဲခံ အော်ဟစ်သံများက ကောင်းကင်ယံ တစ်ခုလုံးကို ပဲ့တင်ထပ်သွားစေတော့သည်။

စင်မြင့်ထက်တွင် ရပ်နေသော ကျန်းချန် ကတော့... ထွက်ပြေးသွားသည့် လူရိပ်များကို ကြည့်ရင်း... စိတ်ထဲမှနေ၍ သက်ပြင်း သဲ့သဲ့ ချလိုက်မိပြီး လက်ဖဝါးမှ ချွေးအေးများကို ခိုးသုတ်လိုက်ရ၏။

တော်သေးတာပေါ့... ခုနက ဟိတ်ဟန် ထုတ်လိုက်တာလေး ကတင်... စနစ်ထဲမှာ စုဆောင်းထားတဲ့ စွမ်းအင်တွေ အကုန်လုံး ကုန်သွားတာလေ။

သူတို့သာ ဆက်ပြီး တောင့်ခံနေမယ် ဆိုရင်... ငါလည်း ငါ့လူတွေကို ခေါ်ပြီး ထွက်ပြေးဖို့ပဲ ရှိတော့မှာ။

သို့သော်လည်း... အောက်ဘက်ရှိ ရူးသွပ်လောက်အောင် အားကျလေးစားနေကြသော အကြည့်များနှင့်... စနစ်၏ နောက်ခံ မျက်နှာပြင်တွင် တစ်ဟုန်ထိုး မြင့်တက်လာနေသော ဂိုဏ်း၏ ဂုဏ်သတင်း (ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း) များကို ကြည့်လိုက်ရသည့် အခါတွင်မူ...

ကျန်းချန် ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်လေးတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတော့၏။

“ဒီတစ်ခါတော့... တကယ့်ကို အမြတ်ကြီး မြတ်သွားတာပဲလေ။

အခန်း (၁၅၉) - အမွှေးတစ်ပင်တောင် အကျွတ်မခံဘဲ လွတ်မြောက်သွားခြင်း.. အကုန်လုံးကို ပြောင်သလင်းခါအောင် လုယက်ကြစမ်း

~နေဝင်ရီသရော အချိန်။ အရိုးသင်္ချိုင်း ချောက်ကမ်းပါး။ မိစ္ဆာပေါင်း တစ်သောင်း တွေ့ဆုံပွဲ ကျင်းပရာ အပျက်အစီးများကြား၌ ဖြစ်၏။

ဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ် မဟာမိတ်တပ်ကြီး ဖရိုဖရဲ ဆုတ်ခွာသွားသည်နှင့်... တင်းမာနေသော လေထုကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် လွင့်စင်သွားတော့၏။

ထိုနေရာတွင် သေမင်းတမန်ပမာ တိတ်ဆိတ်မှုကြီးက အစားထိုး ဝင်ရောက်လာသည်။

သွေးမိစ္ဆာဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး အပါအဝင် နေရာရှိ ရာနှင့်ချီသော မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများမှာ နေရာမှာတင် ကျောက်ရုပ်များပမာ တောင့်ခဲနေကြ၏။... ရွှေအမြုတေအဆင့် ပညာရှင် ငါးဦးကို လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းဖြင့် ဆုတ်ခွာသွားအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည့် စင်မြင့်ထက်မှ ဖြူလွလွ ဝတ်ရုံပိုင်ရှင်ကိုသာ မျက်တောင်မခတ်တမ်း ငေးမော ကြည့်နေကြသည်။

ကြောက်ရွံ့ရိုသေမှုများ၊ ထိတ်လန့်မှုများနှင့် ရူးသွပ်မှုများ... စသည့် ရှုပ်ထွေးလှသော ခံစားချက်ပေါင်းစုံက သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရောယှက်နေတော့၏။

“ဒါကမှ... စစ်မှန်တဲ့ မိစ္ဆာသခင်ကြီး အစစ်ပဲဗျာ"

သွေးမိစ္ဆာဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးသည် တံတွေးကို အသံမြည်အောင် မျိုချလိုက်ပြီး... ရှေ့သို့ ထွက်ကာ ဖားယားသော စကားအချို့ ပြောဆိုလျက် ရင်းနှီးမှု ရယူရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ ခြေတစ်လှမ်းပင် မလှမ်းရသေးမီ...

“ချကြစမ်းဗျို့... ပစ္စည်းတွေ သွားလုကြဟေ့"

တည်ငြိမ်နေသော လေထုကြီးကို လုံးဝ (လုံးဝ) ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည့် စူးရှလှသော အော်ဟစ်သံ တစ်ခုက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်၏။

ကျန်းချန်၏ အနောက်တွင် လိမ်မာစွာ ရပ်နေခဲ့ကြသော ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းသား သုံးထောင်ကျော်မှာ ယခုအခါ လုံးဝ (လုံးဝ) ပုံစံပြောင်းသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ ချုပ်နှောင်ထားရာမှ လွတ်ထွက်လာသည့် ဆာလောင်နေသော ဝံပုလွေအုပ်ကြီးပမာ... စစ်မြေပြင်ကြီး အတွင်းသို့ ရုတ်တရက် အလုံးအရင်းနှင့် တိုးဝင်သွားကြတော့၏။

သူတို့၏ ပစ်မှတ်မှာ ဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ်မှ ကျင့်ကြံသူများ ချန်ရစ်ထားခဲ့သည့် ဝိညာဉ်သိုလှောင်အိတ်များနှင့် မှော်ရတနာများ သက်သက်သာ မဟုတ်ပေ။

(သုတ်သင်ရှင်းလင်းရေး စတင်ပြီ - မြေပုံတစ်ခုလုံးကို ပြောင်သလင်းခါအောင် လုယက်ခြင်း)

ဝမ်သဲ့ဖာ (ဒီဖရဲသီး မှည့်ပြီလား) သည် သူ၏ အဆင့် (၂) တောဝက်ကြီး ပက်ပါ ကို စီးလျက် ဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ် မဟာမိတ်တပ်ကြီး ခုနက ရပ်နေခဲ့သည့် နေရာဆီသို့ ရှေ့ဆုံးမှ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားသည်။

“ဒီ ဝိညာဉ်သိုလှောင်အိတ်က ငါ့အပိုင်ကွ။ ငါ့ရှေ့မှာတင် ကျသွားတာ ငါ မြင်တယ်ဟေ့"

“ဟို ကျိုးနေတဲ့ ဓားစုတ်ကြီးလည်း ငါ့ဟာပဲ။ အိမ်ပြန်ယူသွားပြီး အရည်ကျိုလိုက်ရင် သံမဏိစစ်စစ် နှစ်ကျပ်သားလောက် ရသေးတယ်ကွ"

ကစားသမားများမှာ ကျိုင်းကောင် ကပ်ဘေးကြီး တစ်ခုပမာ အလုအယက် တိုးဝှေ့နေကြပြီး... ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းတွင် အပျက်အစီးများမှလွဲ၍ ဘာတစ်ခုမှ မချန်ရစ်ခဲ့ပေ။

ဝိညာဉ်သိုလှောင်အိတ်များကို သာမကဘဲ... ကျိုးပဲ့နေသော မှော်ရတနာ အစအနများ၊ ကျွတ်ကျန်ခဲ့သော ဖိနပ်များနှင့်... (ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အကြွင်းအကျန်များ ပါဝင်သည်ဟု ယူဆရသော) မီးလောင်ထားသည့် မြေကြီးများကိုပင် တူးဆွနေကြတော့သည်။

သို့သော် ဒါက အစပျိုးခြင်းမျှသာ ရှိသေးသည်။

မကြာမီမှာပင်... ကစားသမားများ၏ လောဘရမ္မက် အပြည့်ပါသော အကြည့်များမှာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်မှ ‘မဟာမိတ်’ များထံသို့ ရောက်ရှိသွားတော့၏။

(လုယက်ရေး မြင်ကွင်း ၁ - မျက်နှာပြောင်တိုက် ခိုးယူခြင်း)

‘အရိုးဖြူ ဂိုဏ်း’ မှ တပည့်တစ်ဦးမှာ အူကြောင်ကြောင် ဖြစ်နေဆဲ အချိန်တွင်... သူ၏ လက်ထဲမှ အလေးချိန် ရုတ်တရက် ပေါ့ပါးသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ... အသက်တမျှ မြတ်နိုးရသော သူ၏ အရိုးဒိုင်းကာကြီး ပျောက်သွားပြီ ဆိုတာကို သိလိုက်ရတော့၏။

မော့ကြည့်လိုက်ရာ... ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းမှ ကစားသမား တစ်ဦးက သူ၏ အရိုးဒိုင်းကာကြီးကို ပိုက်ကာ အသည်းအသန် ပြေးလွှားနေပြီး အနောက်သို့ လှည့်ကာ အော်ဟစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ကျေးဇူးပဲ ညီအစ်ကိုရေ...ကျွန်တော် နှစ်ရက်လောက် ငှားသုံးမယ်နော်။ နောက်တစ်ခါ တွေ့ရင် ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်ဗျာ"

“ငါ့... ငါ့ရဲ့ မှော်ရတနာလေး...”

အရိုးဖြူ ဂိုဏ်းမှ တပည့်မှာ ငိုချင်သွားရရှာ၏။

သူက အနောက်မှ ပြေးလိုက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်... ဘေးနားရှိ လူတစ်ယောက်က သူ့ကို အတင်း ဆွဲထားလိုက်သည်။

“ဟေ့ကောင်... မလိုက်နဲ့လေ။ အဲ့ဒါ မိစ္ဆာခေါင်းဆောင် ကျန်းချန်ရဲ့ တပည့်တွေကွ။ မင်း သေချင်နေလို့လား”.

(လုယက်ရေး မြင်ကွင်း ၂ - အတင်းအကြပ် ဖျက်ဆီး ယူဆောင်ခြင်း)

ဆောက်လုပ်ရေးခွင်မှ ဦးလေးကျန်း သည် သူ၏ အင်ဂျင်နီယာ အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ... မိစ္ဆာပေါင်း တစ်သောင်း တွေ့ဆုံပွဲ၏ ယာယီ အဆောက်အဦးများဆီသို့ မျက်စိကျသွားသည်။

“ဒီ စားပွဲက မဆိုးဘူးဟ... ရှေးဟောင်း သစ်မည်းနဲ့ လုပ်ထားတာ။ ငါ ယူမယ်ဟေ့"

“ဒီ ကုလားထိုင်လည်း အတော်ပဲဗျ။ အရိုးတွေနဲ့ လုပ်ထားလို့ ထိုင်ရတာ နည်းနည်းတော့ စူးပေမယ့်... ဒီဇိုင်းလေးက ဆန်းနေတော့ ယူသွားဖို့ တန်တယ်ဗျို့"

သူတို့သည် ဂွများနှင့် တူများကို ကိုင်ဆောင်ကာ “ဒေါင်... ဒိုင်း...” မြည်အောင် အားရပါးရ စတင် ဖြုတ်ယူနေကြတော့၏။

အဆိုးရွားဆုံး ကိစ္စကတော့... ကစားသမား အချို့က သွေးမိစ္ဆာဂိုဏ်း၏ အနက်ရောင် ကျောက်စိမ်း တစ်တုံးတည်းဖြင့် ထွင်းထုထားသော ဧရာမ ဂိုဏ်းကိုယ်စားပြု တိုင်လုံးကြီးကိုပင် မျက်စိကျသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

“တစ်... နှစ်... သုံး... မစမ်းဗျို့"

သွေးမိစ္ဆာဂိုဏ်းသားများ၏ ကြောက်လန့်တကြား အကြည့်များ အောက်တွင်ပင်... သွေးမိစ္ဆာဂိုဏ်း၏ ဂုဏ်ကျက်သရေကို ကိုယ်စားပြုသော ထို တိုင်လုံးကြီးမှာ ခွန်အားကြီး ကစားသမား ဆယ်ဂဏန်းခန့်၏ အမြစ်မှနေ၍ အတင်း ဆွဲနှုတ်ခံလိုက်ရပြီး... သူတို့၏ ပခုံးပေါ်တွင် ထမ်းကာ အပြေးအလွှား သယ်ဆောင်သွားကြလေတော့သည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး... သူတို့... သူတို့ ..ဂိုဏ်းတို့ရဲ့ တိုင်လုံးကြီးကို ခိုးသွားပြီ"

လီသွေးညဉ့် မှာ အလွန်တရာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သွေးမိစ္ဆာဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

သွေးမိစ္ဆာဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးမှာ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်သွားပြီး... စင်မြင့်ထက်တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ ဘာကိုမှ မသိသည့်အလား ဟန်ဆောင်နေသော ကျန်းချန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အံကိုကြိတ်ကာ ဒေါသများကို အတင်း မျိုချလိုက်ရရှာတော့၏။

“ထားလိုက်ပါတော့ကွာ... အဟောင်းသွားမှ အသစ်လာမှာပေါ့။ ဒီဆရာကြီးရဲ့ ပေါင်ကို ဖက်ထားနိုင်သရွေ့... တိုင်လုံး တစ်လုံးလောက်က ဘာများ အရေးကြီးလို့လဲ"

(လုယက်ရေး မြင်ကွင်း ၃ - မြေကြီးတောင် ချမ်းသာ မပေးခြင်း)

[စိုက်ပျိုးရေးကို မြတ်နိုးသူ] သည် အပန်းဖြေ ကစားသမား တစ်စုကို ဦးဆောင်ကာ မြေပြင်ပေါ်၌ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် မြေကြီးများကို အသည်းအသန် တူးဆွနေကသည်။

“ဒီ ‘အရိုးသင်္ချိုင်း’ ထဲက မြေကြီးတွေက မြေသြဇာ အရမ်း ကောင်းတာပဲ။ ငါ့ရဲ့ အဆိပ်မှိုတွေ စိုက်ဖို့အတွက် ကွက်တိပဲဟေ့"

“မြန်မြန် တူးကြစမ်း။ အားလုံးပဲ အိတ်ဆယ်လုံး ပြည့်မှ ပြန်ကြမယ်နော်"

ဤနည်းဖြင့်... မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများက အရူးများကို ကြည့်သည့် အကြည့်မျိုးဖြင့် ကြည့်နေကြစဉ်မှာပင်... မိစ္ဆာပေါင်း တစ်သောင်း တွေ့ဆုံပွဲ ကွင်းပြင်၏ မြေပြင်ကြီးမှာ အတင်းအကြပ် သုံးလက်မခန့် အခြစ်ခံလိုက်ရတော့သည်။

နာရီဝက်ခန့် အတွင်းမှာပင်။

မူလက ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ ကောင်းသော်လည်း ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အငွေ့အသက် ရှိနေသေးသည့် မိစ္ဆာပေါင်း တစ်သောင်း တွေ့ဆုံပွဲကြီးမှာ... လုံးဝ (လုံးဝ) အပျက်အစီး ပုံကြီး အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

စားပွဲများ၊ ကုလားထိုင်များနှင့် ခုံတန်းများ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။ အလှဆင် ပစ္စည်းများ အကုန်လုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။ မြေပြင်ပေါ်ရှိ အုတ်ခဲများကိုပင် ခွာယူသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများ ဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်အစားများမှလွဲ၍ (ကစားသမားများတွင် အနည်းဆုံးတော့ စည်းမျဉ်းလေး အချို့ ရှိသေးသည်... သို့မဟုတ် စနစ်၏ နာမည်နီ ပြစ်ဒဏ်ကို ကြောက်ရွံ့ကြသောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်)၊ သယ်ဆောင်သွား၍ ရနိုင်သမျှ အရာအားလုံးကို ပြောင်သလင်းခါအောင် ယူဆောင်သွားကြပြီ ဖြစ်၏။

“ဒီလောက်ဆို ရလောက်ပြီ"

စင်မြင့်ထက်တွင်မူ ကျန်းချန်သည် စနစ်၏ နောက်ခံ မျက်နှာပြင်ရှိ ပြည့်လျှံမလို ဖြစ်နေသော ကုန်ပစ္စည်း စာရင်း ဒေတာများကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး... အလွန် ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

သူသည် ဝတ်ရုံ လက်စကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ... သူ၏ အသံမှာ ကွင်းပြင် တစ်ခုလုံးသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။

“တပည့်တို့... တော်လောက်ပြီ။ ဂိုဏ်းကို ပြန်ကြစို့”

“အိုကေဗျို့... အိမ်ပြန်ပြီး ပစ္စည်းတွေ သွားခွဲကြမယ်ဟေ့”

ကစားသမားများမှာ အထုပ်ကြီး အထုပ်ငယ်များကို သယ်ဆောင်လျက်၊ ဝက်များကို မောင်းနှင်ကာ၊ လင်းယုန်များကို စီးနင်းပြီး... အောင်ပွဲခံ ပြန်လာသော ဓားပြအုပ်ကြီး တစ်ခုပမာ ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ် ခုန်ပေါက်လျက်... အရိုးသင်္ချိုင်း ချောက်ကမ်းပါးကြီးမှ ခမ်းနားစွာ ထွက်ခွာသွားကြလေတော့၏။

အေးစက်လှသော လေပြေထဲတွင်... ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီး ငိုချင်ရက်လက်တို့ဖြစ်နေကြသော မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ တစ်အုပ်ကြီးကိုသာ ချန်ရစ်ထားခဲ့တော့သည်။

ကွင်းပြင်ရှိ ဖရိုဖရဲ မြင်ကွင်းကြီးကို ကြည့်ရင်း... သွေးမိစ္ဆာဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ကို ချလိုက်၏။

“ဒါဟာ... ပြိုင်ဘက်ကင်း မိစ္ဆာဂိုဏ်းကြီး တစ်ခုရဲ့ ဘုန်းကျက်သရေများလား"

“ဖြတ်သွားတဲ့ နေရာတိုင်းမှာ... အမွှေးတစ်ပင်တောင် အကျန်မခံဘဲ ရှင်းလင်းသွားတာပဲ။ တကယ့်ကို ရက်စက်လွန်းလှပါတယ်"

ဤနေ့တွင် ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းသည်... ၎င်းတို့၏ စစ်ရေး အင်အားဖြင့် ဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ်နှင့် မိစ္ဆာလမ်းစဉ် နှစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့ရုံသာမက... ဤနယ်မြေ တစ်ခုလုံးကို ပြောင်သလင်းခါအောင် ‘လုယက်’ သွားခဲ့ခြင်းဖြင့်... ကျင့်ကြံခြင်း လောက တစ်ခုလုံးအတွက် ကျော်လွှား၍ မရနိုင်သော မှတ်တိုင်ကြီး တစ်ခုကို စိုက်ထူသွားခဲ့တော့သည်။