အခန်း (၅၇၁-၅၇၂)

အခန်း (၅၇၁) အခက်အခဲများ

​လုံချန်း တံခါးပိတ်လိုက်ချိန်တွင် မင်ရင်းက နောက်နားမှာ ရှိနေဆဲပင်။ သူမက မျက်နှာရဲရဲလေးနဲ့ ခေါင်းငုံ့ထားမိသည်။ သူမသည် လုံချန်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံအထင်လွဲသွားပြန်ပြီး သူက တခြားကိစ္စတစ်ခုအတွက် တံခါးပိတ်သည်ဟု ယူဆလိုက်မိခြင်း ဖြစ်သည်။

​တံခါးကို ဂျက်ထိုးပြီးနောက် လုံချန်းသည် အဝတ်အစားမပါဘဲ ရှိနေသည့် မင်ရင်းဆီသို့ ပြန်လျှောက်လာသည်။ သူက သူမ၏ ပုခုံးနှစ်ဖက်ကို ကိုင်ကာ သူမ၏မျက်လုံးများအား စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

​"မင်းက အရူးလား" သူက ဘာအားနာမှုမှမရှိဘဲ တည့်တည့်မေးလိုက်သည်။

​"ဘာ... ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်" မင်ရင်းက ဇဝေဇဝါမျက်နှာထားဖြင့် မေးသည်။

​"ငါပြောတာက မင်းတို့မျိုးနွယ်စုကို ငါ့မိသားစုနေတဲ့ ကမ္ဘာထဲကို ပြောင်းရွှေ့ပေးဖို့ ပြောတာ။ အဲဒီကမ္ဘာထဲမှာ အခြေချပြီး အဲဒီကနေ တိုးတက်အောင်လုပ်ဖို့ ငါက ဖြစ်စေချင်တာ၊ အခုလိုမျိုး မဟုတ်ဘူး။ အခုတော့ ငါ့လက်ထဲမှာ နောက်ထပ် လက်ထပ်ပွဲတစ်ပွဲ တိုးလာပြီ။ ငါ့ရဲ့ ယောက္ခမက ငါ့မိန်းမ ဖြစ်သွားတယ်ဆိုတာကို လူတိုင်းကို ဘယ်လိုရှင်းပြရမလဲတောင် ငါမသိတော့ဘူး။ မင်း တစ်သက်လုံး ယောက်ျားနဲ့ မပတ်သက်ဖူးဘူးဆိုရင်တောင် ဒါက ဘယ်လောက်အထိ ထူးဆန်းနေသလဲဆိုတာ နားလည်တယ်မလား။ ဒါက ရှင်းပြဖို့ လုံးဝမဖြစ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စပဲ။ ငါ အခု ဘာလုပ်ရမလဲ" လုံချန်းက သူ၏စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင်ထားရင်း အော်မဟစ်မိစေရန် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

​"အဲ... နင်က အဲဒါကို လိုချင်ခဲ့တာလား။ တောင်းပန်ပါတယ်... ငါ နောက်တစ်ကြိမ် အမှားလုပ်မိပြန်ပြီ။ နင့်ရဲ့ဘဝကို ငါ ပိုပြီး ခက်ခဲအောင် လုပ်မိသွားပြီ" မင်ရင်းက ပြောရင်း မျက်ဝန်းမှာ အရည်လည်လာပြီး မျက်ရည်များ စတင်စီးကျလာတော့သည်။

​"အဲဒါကို စိတ်မပူပါနဲ့တော့။ ဒါတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာကို မေ့လိုက်ပါ။ နင် လန်အာနဲ့အတူ ထွက်သွားလို့ရပါတယ်။ နင် ဖြစ်စေချင်တဲ့ ကမ္ဘာထဲကိုလည်း မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံး ရွှေ့ပေးပါ့မယ်။ လန်အာက မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်အဖြစ် တာဝန်ယူလို့ရတာပဲ။ ငါကတော့ ဒီကမ္ဘာမှာပဲ ကျန်ခဲ့ပါ့မယ်။ နင့်ကို အခက်အခဲ မဖြစ်စေပါဘူး" သူမက မျက်ရည်များကို ဖုံးကွယ်ရန် ခေါင်းငုံ့ထားရင်း ဆိုသည်။ "ငါ နောက်တစ်ကြိမ် ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ အမှားမျိုး လုပ်မိလိမ့်မယ်လို့ မယုံနိုင်ဘူး။ နင်က မျိုးနွယ်စုကို ဒီလောက်အထိ ကူညီပေးထားတာတောင်မှ..."

​"မင်းက တကယ်ကို အရူးပဲ။ ငါ မင်းကို ဒီမှာထားခဲ့ပြီး ဒါတွေကို မေ့ပစ်လိုက်ရင် မင်း သေသွားလိမ့်မယ်ဆိုတာ ငါမသိဘူးလို့ ထင်နေလား။ အမှောင်နတ်မိမယ်တွေရဲ့ လက်ထပ်မှုအကြောင်း လန်အာ ငါ့ကို အချို့တလေ ပြောပြထားပြီးသား။ လင်မယားနှစ်ယောက်က ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှု မပြုဘူးဆိုရင် အမှောင်နတ်မိမယ်က သေဆုံးသွားတတ်တယ်လို့ သူပြောဖူးတယ်။ ငါသာ ဒီအတိုင်း ထွက်သွားရင် မင်းသေဆုံးရခြင်းရဲ့ အကြောင်းရင်းက ငါ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်" လုံချန်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

​သူက သူမ၏ ပုခုံးပေါ်မှ လက်ကို ဖယ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

​"ဒီကိစ္စကိုလည်း ငါ ရှင်းပြရတော့မယ် ထင်တယ်။ သူတို့ ငါ့ကို စိတ်မဆိုးဘဲ ရာဂကြီးတဲ့သူလို့ မသတ်မှတ်ဖို့ပဲ မျှော်လင့်ရတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အမေ့အတွက်တော့ စိတ်မကောင်းဘူး။ သူနဲ့ တန်းတူရည်တူ စကားပြောခဲ့တဲ့ ဆွေမျိုးက ရုတ်တရက်ကြီး ချွေးမ ဖြစ်သွားတယ်ဆိုတာ သိရင် သူ ဘယ်လိုတုံ့ပြန်မလဲဆိုတာကို ငါ အစိုးရိမ်ဆုံးပဲ" လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း ကုတင်ပေါ်မှာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ခေါင်းကို လက်နဲ့အုပ်ထားမိသည်။

​မင်ရင်းက သူ့ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ မျက်ရည်များ ပိုမိုစီးကျလာသည်။ "ငါ ဒီလောက်အထိ အမှားအယွင်းကြီးလုပ်ပြီး နင်ကို အခက်တွေ့အောင် လုပ်ထားတာတောင် နင်က ငါ့အကြောင်းကိုပဲ တွေးပေးနေတုန်းပဲလား" သူမက ပြောရင်း လုံချန်းအနားသို့ တိုးကပ်လာသည်။

​"ဒီအထင်လွဲမှုအတွက် ငါ စိတ်မကောင်းဖြစ်သင့်မှန်း သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ငါ စိတ်မကောင်း မဖြစ်တော့ဘူး။ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ ဇနီးဖြစ်ရတာ ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ ငါတစ်ခါမှ မသိခဲ့ဘူး။ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုကို ခံရတာ ဘယ်လိုလဲဆိုတာလည်း ငါမသိခဲ့ဘူး။ အခု ငါ သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ငါ လိုချင်တာအားလုံး ရလိုက်သလိုပါပဲ။ အခု ငါ သေသွားရင်တောင် ဘာမှ နောင်တရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ငါ့ကို ထားခဲ့လိုက်ပါ။ ဒီလက်ထပ်ပွဲကို စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒါတွေ ဖြစ်ခဲ့တာကိုလည်း မေ့ပစ်လိုက်ပါ" သူမက လုံချန်း၏ ပါးပြင်ကို လက်နဲ့အသာအယာ ထိရင်း ပြောလိုက်သည်။

​"ငါ ပြောပြီးပြီလေ၊ ငါနဲ့ လက်ထပ်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို အသေမခံနိုင်ဘူးလို့။ လူတိုင်းကို ငါ အမှန်အတိုင်း ပြောမယ်။ ငါ တာဝန်ယူပါ့မယ်" လုံချန်းက ပြောရင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ သူ တံခါးဆီကို လျှောက်သွားဖို့ ပြင်လိုက်သော်လည်း မင်ရင်းက သူ့လက်ကို ဆွဲပြီး တားလိုက်သည်။

​"မလုပ်ပါနဲ့... ကျေးဇူးပြုပြီး..." သူမက လုံချန်း၏ နက်ရှိုင်းသော မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

​"စိတ်မပူပါနဲ့။ ခဏလောက် အရှက်ရရုံပါပဲ။ ကိုင်တွယ်လို့မရတဲ့ ကိစ္စမျိုး မဟုတ်ပါဘူး" လုံချန်းက သူမ၏လက်ကို ပြန်အုပ်ကိုင်ကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

​"မဟုတ်ဘူး။ နင်က ငါ့ကို ဇနီးတစ်ယောက်အဖြစ် လက်ခံလိုက်ပြီဆိုရင် ငါ့ရဲ့ တာဝန်တွေကို ထမ်းဆောင်ခွင့်ပေးပါ။ ဇနီးတစ်ယောက်ဟာ သူ့ကြောင့်နဲ့ သူ့ယောက်ျား အရှက်ရတာ၊ သိက္ခာကျတာကို ဘယ်တော့မှ မကြည့်ရက်ဘူး။ ငါတို့ လက်ထပ်ထားတယ်ဆိုတာကို တစ်ယောက်ယောက်ကို ပြောပြရင် ငါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေမယ်လို့ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်တဲ့ ဘိုးဘေးတွေကို တိုင်တည်ပြီး ကျိန်ဆိုလိုက်တယ်" မင်ရင်းက သူ့လက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

​"ဒါက..." လုံချန်းသည် သူမ၏ ကျိန်ဆိုမှုကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဘာပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားသည်။ သူ အကျပ်ရိုက်သွားသော်လည်း သူမသည် ကျိန်းသေပေါက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်မည့်သူမှန်း သိသဖြင့် သူမ၏ ကျိန်ဆိုမှုအား မလွန်ဆန်ရဲပေ။

​"ငါက နင့်ရဲ့ ဇနီး၊ နင်က ငါ့ရဲ့ လင်ယောက်ျား။ ငါတို့နှစ်ယောက်ပဲ သိနေရင် ငါ ကျေနပ်ပါပြီ။ ဘယ်သူ့ကိုမှ ပြောပြဖို့ မလိုပါဘူး။ တကယ်လို့ ပြောပြရင် ငါ ကျိန်ဆိုထားတဲ့အတိုင်း လုပ်ရလိမ့်မယ်၊ အဲဒီကျိန်ဆိုချက်ကို ဖျက်လို့မရဘူး" မင်ရင်းက ဆိုသည်။

​"နင့်ရဲ့ဇနီးအဖြစ် နင့်အနားမှာ ရှိနေရရုံနဲ့တင် ငါ ပျော်ပါတယ်။ တခြားသူတွေ မသိရင်လည်း ဘာမှမဖြစ်ဘူး" မင်ရင်းက ပြောရင်း မှင်တက်နေသော လုံချန်းကို ဆွဲယူကာ သူမ၏ ကိုယ်လုံးတီး ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ဖက်လိုက်ပြီး နူးညံ့သော နှုတ်ခမ်းများဖြင့် နမ်းလိုက်သည်။

​ထိုအနမ်းမှာ ခေတ္တမျှသာဖြစ်ပြီး သူမက ဖယ်လိုက်သည်။ သူမသည် အဝတ်အစားများကို ကောက်ယူကာ ပြန်ဝတ်လိုက်သည်။

​"သွားတော့။ ဒီနေ့ ဒီမှာ ဖြစ်ခဲ့တာတွေကို မေ့လိုက်ပါ။ ငါက နင့်ရဲ့ ဇနီးအဖြစ် ရှိနေမှာဖြစ်သလို၊ နင်ပြောတဲ့အတိုင်း မျိုးနွယ်စုကိုလည်း နင့်ရဲ့ကမ္ဘာထဲကို ရွှေ့ပေးပါ့မယ်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ ဘာမှမပြောပါနဲ့တော့" သူမက ဆိုသည်။

​သူမ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ လုံချန်းမှာ မလှုပ်မယှက် ရှိနေဆဲပင်။ သူက မျက်ရည်များ စိုရွှဲနေသော သူမ၏ မျက်နှာကို ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

​"သွားတော့လေ၊ ငါ ရေချိုးတော့မယ်" သူမက ပြောရင်း ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်ကာ တံခါးပိတ်လိုက်သည်။

​လုံချန်းက ထိုတံခါးကို ခေတ္တမျှ ကြည့်ပြီးနောက် အခန်းပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ မင်လန်က အပြင်မှာ စောင့်နေဆဲဖြစ်ပြီး တခြားအစောင့်များနှင့် စကားပြောနေသည်။

​"နောက်ဆုံးတော့ ထွက်လာပြီပဲ။ အကြာကြီးပဲနော်။ အမေနဲ့ ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ" သူမက လုံချန်းကို မေးသည်။

​လုံချန်းက မင်လန်၏လက်ကို ဆွဲကာ ထိုနေရာမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူတို့၏ အိပ်ခန်းထဲ ရောက်သောအခါ သူက ကုတင်ပေါ်မှာ ထိုင်လိုက်သော်လည်း တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေဆဲ ဖြစ်ပုံရသည်။ မင်လန်က သူ့အနားသို့ လျှောက်လာပြီး သူ့ပေါင်ပေါ်မှာ ထိုင်လိုက်ကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သူ့လည်ပင်းကို သိုင်းဖက်ပြီး မျက်လုံးချင်း စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

​"ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ တည်နေရတာလဲ။ ပြောပြပါဦး၊ ဘာတွေ ပြောခဲ့ကြတာလဲ။ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စလား" မင်လန်က စူးစမ်းသည်။

​လုံချန်းက မင်လန်၏ မျက်လုံးများကို ခေတ္တမျှ စိုက်ကြည့်ပြီးမှ စကားစလိုက်သည်။

​"ငါက အံ့ဩသွားအောင် လုပ်မလို့ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မကြာခင် မင်းလည်း သိရမှာဆိုတော့ ငါကိုယ်တိုင် ပြောပြတာက ပိုကောင်းမယ် ထင်တယ်။ မင်းအမေနဲ့ ငါက..."

​"အမှောင်နတ်မိမယ် မျိုးနွယ်စုကို ငါ့မိသားစုနေတဲ့ ကမ္ဘာထဲကို ပြောင်းရွှေ့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြပြီ။ အဲဒီကမ္ဘာမှာ အရင်းအမြစ်တွေ အများကြီးရှိသလို တိုက်ခိုက်မယ့် တခြားမျိုးနွယ်စုတွေလည်း မရှိဘူး။ အေးအေးချမ်းချမ်း နေလို့ရတယ်" လုံချန်းက သူ၏မိသားစု အထီးမကျန်စေရန်အတွက် သူမ၏ မျိုးနွယ်စုကိုပါ ခေါ်သွားမည့် အစီအစဉ်ကို ပြောပြလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သူမ၏ မိသားစုနှင့် မျိုးနွယ်စုအတွက်လည်း နောင်အနာဂတ်မှာ စည်ပင်ဝပြောပြီး ဘေးကင်းစေမည် ဖြစ်သည်။

​"တကယ်လား" မင်လန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူမ၏မျက်နှာမှာ အပြုံးများဖြင့် ပြည့်သွားသည်။

​"တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" သူမက တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် သူ့နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်သည်။

​"အင်း... ပြောင်းရွှေ့ဖို့က ရက်နည်းနည်းလောက် ကြာဦးမှာဆိုတော့ အဲဒီအချိန်အထိ ငါတို့ ဒီမှာပဲ နေကြမယ်" လုံချန်းက ပြောသည်။

​"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ နင်က အကောင်းဆုံးပဲ။ ငါ့မိသားစုနဲ့ ပြန်မဆုံရတော့ဘူးလို့ စိုးရိမ်နေတာ၊ အခုတော့ နင်က သူတို့ကိုပါ ခေါ်သွားပေးတော့မှာပေါ့" မင်လန်က ပြောရင်း သူ့လက်ကို ဆွဲကာ မတ်တပ်ရပ်ခိုင်းလိုက်သည်။ သူမက လုံချန်း၏ ရင်ဘတ်ကို တွန်းလိုက်ရာ သူ ကုတင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။

အခန်း (၅၇၂) ဖြစ်ရပ်များပြည့်နှက်နေသောနေ့

​​မင်လန်သည် လုံချန်း၏ ဘောင်းဘီအနားသတ်များကို ကိုင်ကာ ဆွဲချလိုက်ပြီး သူ၏ အဖိုးတန်ဓားကို ဖော်ထုတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ကုတင်ပေါ်သို့ တက်ကာ သူ၏ ဒူးနှစ်ဖက်ကြားတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ နုပျိုချောမွေ့သော လက်များဖြင့် လုံချန်း၏ ယောက်ျားပီသမှုကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

​သူမသည် လက်ကို အထက်အောက် ရွေ့လျားကာ လုံချန်း၏ ညီငယ်ကို ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။

​"ဒီနည်းနဲ့ပဲ ငါ ကျေးဇူးတင်တာကို ဖော်ပြပါရစေ" သူမက ဆိုရင်း သူ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကြားရှိ ထိုအရာကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

​သူမသည် ရှေ့သို့ ကိုင်းညွှတ်ကာ သူ၏ ညီလေးကို အသာအယာ လျက်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ပါးစပ်ကို ဟကာ ၎င်းတစ်ခုလုံးကို သူမ၏ ပါးစပ်အတွင်းသို့ ငုံသွင်းလိုက်သည်။ သူမသည် ၎င်းကို လည်ချောင်းဝအထိ ရောက်အောင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ငုံထားနိုင်ပြီး သူမ၏ ပါးစပ်ကို ရှေ့တိုးနောက်ငင် လုပ်ကာ စုပ်ယူပေးနေသည်။

​လုံချန်းလည်း ထိုအရသာကို ခံစားနေရသည်။ သူမက သူ့အရာကို စုပ်ပေးနေစဉ်မှာပင် သူက သူမ၏ ရင်သားများအား လက်ဖြင့် ဆုပ်နယ်ပေးနေသည်။

​သူမသည် မိနစ်သုံးဆယ်ကျော်ကြာအောင် ထိုသို့ ပြုစုပေးနေပြီး လုံချန်းက သူမ၏ ပါးစပ်အတွင်းသို့ သူ၏ ဖြူလွလွ အရည်များဖြင့် အပြည့်အလျှံ ထုတ်လွှတ်လိုက်မှသာ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

​သူမသည် ပြုံးလျက် ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ သူ၏ ဝတ်ရည်များကို သူ့မျက်စိရှေ့မှာတင် မျိုချလိုက်သည်။

​ထို့နောက် သူမသည် မတ်တပ်ရပ်ကာ သူ့ခါးအထက်သို့ ခွထိုင်လိုက်သည်။ သူမသည် အဝတ်အစားများကို ချွတ်ချကာ ကိုယ်ကို နှိမ့်ချလိုက်ပြီး လုံချန်း၏ ဓားကို သူမ၏ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သော နယ်မြေအတွင်း အတွင်းအနက်ပိုင်းအထိ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ခွင့် ပေးလိုက်သည်။ သူမသည် ခါးကို အထက်အောက် လှုပ်ရှားရင်း ရှေ့သို့ ကိုင်းညွှတ်ကာ လုံချန်း၏ နှုတ်ခမ်းများအား နမ်းလိုက်သည်။

​လုံချန်းကလည်း သူမကို ပြန်လည် နမ်းရှိုက်သည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် မင်လန်ကသာ ဦးဆောင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ လုံချန်းက သူ၏ လျှာကို သူမ၏ ပါးစပ်အတွင်းသို့ သွင်းရန် ကြိုးစားချိန်မှာပင် မင်လန်က အသာစီးရသွားသည်။ မင်လန်က ဦးဆောင်ကာ သူမ၏ လျှာကို လုံချန်း၏ ပါးစပ်အတွင်းသို့ ပို့လွှတ်လိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦး၏ ချိုမြိန်သော တံတွေးများဖြင့် ပြင်းထန်သော လျှာချင်း တိုက်ပွဲကို ဆင်နွှဲနေကြတော့သည်။

​ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲမှာ သုံးနာရီခန့် ကြာမြင့်သွားသည်။ ပုံစံအမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် မင်လန်မှာ ဆက်လက် မလုပ်ဆောင်နိုင်တော့ဘဲ ရှုံးနိမ့်သွားရသည်။ သူမသည် အလွန်ပင် မောပန်းသွားသဖြင့် လုံချန်း၏ ရင်ဘတ်ပေါ်မှာတင် အိပ်ပျော်သွားပါတော့သည်။

​လုံချန်းသည် မင်လန်၏ ခါးကို လက်ဖြင့် သိုင်းဖက်ထားရင်း မျက်လုံးများအား မှိတ်ထားလိုက်သည်။

​လုံချန်း မျက်လုံးမှိတ်ထားစဉ်မှာပင် ရှေ့ဆက် ဘာလုပ်ရမလဲဆိုသည်ကို စဉ်းစားနေမိသည်။ မျိုးနွယ်စုကို ပြောင်းရွှေ့ပေးခြင်းက သူ့မိသားစုအတွက် ပျော်ရွှင်စရာ ဖြစ်လာမှာ မှန်သော်လည်း အဓိက စိုးရိမ်ရသည်မှာ မင်ရင်း ဖြစ်သည်။

​သူမ၏ ကျိန်ဆိုမှုကြောင့် သူမနှင့် ပတ်သက်သည့် အကြောင်းကို မည်သူ့ကိုမျှ ပြောပြ၍ မရပေ။ သို့သော် သူ၏ မိသားစုအပေါ် ဤသို့သော ကိစ္စမျိုးကို ဖုံးကွယ်မထားချင်ပေ။ နောက်ဆုံးတွင်မူ သူမ၏ ကျိန်ဆိုမှုကို လေးစားလိုက်နာရန်နှင့် ထိုကိစ္စကို လျှို့ဝှက်ချက်အဖြစ်သာ ထားရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ယင်က သူမ၏ အမှားဆိုပေမည့် သူမအတွက် သူ စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေမိသည်။

​လုံချန်းသည် သူမအား အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအထိ ဂရုစိုက်နေရသနည်းဆိုသည်ကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ ကြင်နာတတ်သော သဘာဝကြောင့်လား သို့မဟုတ် သူမက သူ့အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အနစ်နာခံဖို့ အသင့်ဖြစ်နေခြင်းကြောင့်လား။ လုံချန်းသည် သူ၏ ရင်ဘတ်နားသို့ လက်ကို တင်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

​'ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... အခြေအနေ ကြည့်ပြီးပဲ လုပ်ရတော့မှာပေါ့' သူ တွေးလိုက်သည်။

​သူသည် အိပ်မောကျနေသော မင်လန်ကို ကုတင်ဘေးသို့ အသာအယာ ရွှေ့ထားလိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။

​အိပ်ပျော်နေသော မင်လန်၏ မျက်နှာကို ကြည့်ကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းအား အသာအယာ နမ်းလိုက်ပြီးနောက် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အစွမ်းကို အသုံးပြုလိုက်သည်။

​လုံချန်းသည် ထိုအခန်းထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လွန်ခဲ့သော နာရီအနည်းငယ်က သူ ရှိနေခဲ့သည့် အခြားအခန်းတစ်ခန်းသို့ ရောက်သွားသည်။ ၎င်းမှာ မင်ရင်း၏ အခန်းပင် ဖြစ်သည်။

​'သူ ဘယ်မှာလဲ' လုံချန်းသည် အခန်းထဲတွင် သူမကို မတွေ့သဖြင့် အံ့ဩနေစဉ်မှာပင် ရေချိုးခန်းထဲမှ ရေကျသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

​'သူ ရေထပ်ချိုးနေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ငါ့ကို ထွက်သွားခိုင်းဖို့ ဒါကို ဆင်ခြေအနေနဲ့ သုံးခဲ့တာလား' သူ တွေးမိသည်။

​လုံချန်းသည် ရေချိုးခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး တံခါးကို အသာအယာ တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

​မင်ရင်းသည် သူ့ကို မျက်နှာမူလျက် ရပ်နေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ရေများ ကျနေစဉ် သူမသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားသည်။ သူမ လုံချန်းကို မမြင်ပေ။

​လုံချန်းသည် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းနည်းနေသကဲ့သို့သော လက္ခဏာကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ၏ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ချောမွေ့သော ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ရေစက်ကလေးများမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း စီးကျနေသည်။

​လုံချန်းသည် အဝတ်အစားများ မစိုစေရန် ချွတ်လိုက်သည်။ တစ်ယောက်ယောက် ဝင်လာပြီး အဝတ်အစားများကို တွေ့သွားမည်စိုးသဖြင့် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

​သူသည် ရေချိုးခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ နောက်မှ တံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။

​သူသည် သူတို့ကြားတွင် လက်မအနည်းငယ်ခန့်သာ ကွာဝေးတော့သည့်အထိ ရှေ့သို့ တိုးသွားသည်။ ရေစက်များမှာ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တပြိုင်နက်တည်း ဆေးကြောပေးနေသည်။

​မင်ရင်းသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ လုံချန်းကို မြင်လိုက်ရသည်။

​"နင်... နင် ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ" လုံချန်း၏ ညီလေးကို သူမ မြင်လိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာမှာ ရဲတက်သွားကာ မေးလိုက်သည်။

​လုံချန်းသည် ရှေ့သို့တိုးကာ မင်ရင်းကို ဖက်လိုက်သည်။

​"ငါ့ဇနီးနဲ့ တွေ့ပြီး ချစ်ပွဲ နွှဲဖို့ လာတာလေ။ မင်းနဲ့ ငါ နှစ်ရက်အတွင်း ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှု မလုပ်ရင် မင်း သေသွားလိမ့်မယ်ဆိုတာကို ငါ မေ့နေမယ် ထင်လို့လား။ မြန်မြန်လုပ်လေ ပိုကောင်းလေပဲ" လုံချန်းက သူမ၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

​သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြောလိုက်သောအခါ သူမ၏ ရင်သားများမှာ ပိုမို တင်းမာလာသည်အား သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့ ခန္ဓာကိုယ်နှစ်ခုကြားတွင် ဖိကပ်ထားသော သူမ၏ နူးညံ့သည့် ရင်သားအစုံမှာ နေရာရဖို့ ပြန်လည် တွန်းကန်နေသလိုပင်။

​သူ့အရာမှာလည်း စတင် ထောင်မတ်လာပြီး မင်ရင်း၏ ပေါင်ကြားရှိ နူးညံ့သော နေရာကို သွားထိမိသည်။

​"ဒီ... ဒီမှာလား" မင်ရင်းက မေးသည်။

​"အင်းလေ... ဘာလို့ မရမှာလဲ" လုံချန်းက ပြောရင်း သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို စုပ်ယူလိုက်သည်။ သူ၏ လက်များကလည်း သူမ၏ ကျောပြင်တစ်ခုလုံးကို ပွတ်သပ်နေရင်း နောက်ဆုံးတွင် တင်းလှပသော တင်ပါးများပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူသည် တင်ပါးတစ်ဖက်ကို လက်ဖြင့် ဆုပ်နယ်နေစဉ် ကျန်လက်တစ်ဖက်မှာမူ သူမ၏ လျှို့ဝှက် အဝနားတွင် ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။

​"အွန်း..." မင်ရင်းသည် သူမ၏ နှလုံးသား ပုံဆောင်ခဲကို ပေးအပ်ထားသည့် အမျိုးသား၏ ထိတွေ့မှုကြောင့် သာယာသံလေး ထွက်လာသည်။ ဤသို့သော လှုံ့ဆော်မှုမျိုးကို သူမ တစ်ခါမှ မခံစားဖူးပေ။

​လုံချန်းက သူမကို နမ်းနေစဉ် သူမက ဦးခေါင်းကို နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ပြီး ပြင်းထန်သော အနမ်းရှည်ကြီးမှ ရုန်းထွက်လိုက်သည်။

​"ဘာလို့လဲ" လုံချန်းက မေးသော်လည်း မင်ရင်းက ပြန်မဖြေပေ။ သူမသည် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ၏ ရှည်လျားသော မျှော်စင်ကြီးကို လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူမသည် ၎င်းကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။

​စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် သူမသည် ၎င်းကို ပါးစပ်အတွင်းသို့ ငုံသွင်းလိုက်ပြီး ပါးစပ်ဖြင့် သာယာမှု ပေးတော့သည်။

​"ဒါတွေကို မင်း ဘယ်လို သိတာလဲ" လုံချန်းက သူ၏ အရာကို သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများဖြင့် ပြုစုပေးနေသည်ကို သာယာစွာ ခံစားရင်း မေးလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ အနမ်းအကြောင်းလည်း ပါတာပေါ့။ အရင်က ငါ စဉ်းစားနေမိတာ။ မင်လန်တောင် ဒါကို မသိဘူး။ အနမ်းဆိုတာ ဘာသာစကား သင်ယူဖို့တင် မဟုတ်ဘဲ ချစ်ခင်မှုကို ပြသဖို့ဆိုတာကို ငါ သူမကို သင်ပေးခဲ့ရတာ။ သူ မသိတဲ့ အရာတွေကို မင်းက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် သိနေရတာလဲ"

​မင်ရင်းသည် လုံချန်း၏ ဓားကို ပါးစပ်ထဲမှ ခေတ္တ ထုတ်လိုက်သော်လည်း သေသေချာချာ လျက်ပေးလိုက်ဖို့တော့ မမေ့ပေ။ သူမသည် အပေါ်သို့ မော့ကြည့်ကာ သူ့မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

​"လန်အာက ပြောပြတာပါ။ သူမရဲ့ ပထမဆုံးညအကြောင်းကို ငါ သတိထားမိလို့ မေးကြည့်တော့ လူသားတွေ ဘယ်လို ချစ်ခင်မှု ပြသလဲဆိုတာကို သူက အချို့တလေ ပြောပြတယ်" မင်ရင်းက ဆိုသည်။

​"ဪ... ဒါဆို ငါက သူ့ကို သင်ပေးတယ်၊ သူက မင်းကို ပြန်သင်ပေးတယ်ပေါ့။ ဒါဆိုရင်တော့ ဟုတ်ပြီ" လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်သည်။

​မင်ရင်းသည် လုံချန်းကို သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများဖြင့် ဆက်လက် သာယာမှု ပေးနေတော့သည်။