အခန်း (၅၇၃-၅၇၄)
Vol. 58 Ch. 573-574
အခန်း (၅၇၃) အားလုံးကို သိမ်းပိုက်ခြင်း
မိနစ်သုံးဆယ်ကျော်ကြာ ပြင်းထန်သော အစီအစဉ်အပြီးတွင် လုံချန်းသည် သူ၏ အဖြူရောင်အရည်များကို သူမ၏ ပါးစပ်အတွင်းသို့ ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။
"ဒါ... ဒါကြီးက စေးကပ်နေတာပဲ" မင်ရင်းက သူမ၏ ပါးစပ်ထဲတွင် အရည်များ ရှိနေစဉ် ပြောလိုက်သည်။
"ဒါကို ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ မင်လန်က မင်းကို မပြောပြဘူးလား" လုံချန်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးသည်။
မင်ရင်းက ခေါင်းခါပြသည်။
"ဒါကို မျိုချလိုက်ရတာ။ ဒါက ကျန်းမာရေးအတွက် မဆိုးသလို ဘေးလည်းမဖြစ်စေဘူး" လုံချန်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။
မင်ရင်းက ခေါင်းငြိတ်ပြပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ ထိုစေးကပ်သော အဖြူရောင်အရည်အားလုံးကို မျိုချလိုက်သည်။
လုံချန်းသည် သူမ၏ ပုခုံးကို ကိုင်ကာ မတ်တပ်ရပ်ခိုင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမကို ကျောခိုင်းစေပြီး နံရံဘက်သို့ မျက်နှာမူခိုင်းလိုက်သည်။ "ရှေ့ကို ကိုင်းလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို နံရံမှာ ထောက်ထားလိုက်" သူက ခိုင်းလိုက်သည်။
မင်ရင်းက သူခိုင်းသည့်အတိုင်း ရှေ့သို့ ကိုင်းညွှတ်လိုက်ရာ သူမ၏ တင်းလှပသော တင်ပါးများမှာ လုံချန်း၏ မျက်စိရှေ့တွင် အထင်းသား ပေါ်လာတော့သည်။
လုံချန်းက ရှေ့သို့ တိုးသွားပြီး သူ၏ ဓားကို သူမ၏ ပေါင်ကြားရှိ လျှို့ဝှက်သော နယ်မြေအဝင်ဝတွင် နေရာချလိုက်သည်။ သူက သူမ၏ ခါးကို လက်ဖြင့် ကိုင်ကာ "ငါ ဝင်တော့မယ်" သူ ပြောလိုက်သည်။
"အင်း..." မင်ရင်းက မျက်လုံးမှိတ်ထားရင်း ပြန်ထူးသည်။
လုံချန်းသည် သူ၏ အရာကို သူမ၏ နက်ရှိုင်းသော ဂူအတွင်းသို့ တဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုးသွင်းလိုက်ရာ အဆုံးအထိ ရောက်သွားတော့သည်။ မင်ရင်းမှာ အသံထွက်မလာစေရန် မျက်လုံးကို တင်းတင်းမှိတ်ကာ သွားများကို ကြိတ်ထားမိသည်။
"နည်းနည်းတော့ နာမယ်ဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ မိန်းကလေးတိုင်း ကြုံရတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မကြာခင် သက်သာသွားမှာပါ။ ဒါက မင်းအတွက် ပထမဆုံးအကြိမ်မို့လို့ပါ" လုံချန်းက ရှင်းပြသည်။
"ငါ... ငါသိပါတယ်။ လန်အာ ပြောပြထားတယ်" မင်ရင်းက နာကျင်သော အသံဖြင့် ဆိုသည်။
"ငါ စတော့မယ်နော်" လုံချန်းက ပြောရင်း ခါးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း စတင်လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး သူမ အသားကျလာမှသာ အရှိန်ကို မြှင့်လိုက်သည်။
မင်ရင်းသည်လည်း လုံချန်း၏ အရှိန်နှင့် အညီ သူမ၏ တင်ပါးများကို နောက်သို့ ပြန်လည် တွန်းကန်ရင်း သာယာသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
ရေပန်းအောက်တွင် ဆယ်မိနစ်ခန့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် လုံချန်းက ပုံစံပြောင်းလိုက်ပြန်သည်။ သူမကို သူ့ဘက်သို့ မျက်နှာမူစေပြီး မတ်တပ်ရပ်ခိုင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ ဘယ်ဘက်ဒူးအောက်မှ ကိုင်ကာ သူမ၏ ခြေထောက်ကို သူ၏ ခါးအမြင့်အထိ မြှင့်လိုက်သည်။
သူက လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူမ၏ ခြေထောက်ကို မထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ကို သူမ၏ ခါးနောက်တွင် ထားကာ သူ့အနားသို့ ပိုမို ဆွဲကပ်လိုက်သည်။ လုံချန်းသည် ယခင်ဘဝက ဗီဒီယိုများတွင် မြင်ဖူးခဲ့သော်လည်း သူ၏ ဇနီးသည်များနှင့် တစ်ခါမှ မစမ်းသပ်ဖူးသေးသော ဤပုံစံသစ်ဖြင့် ဆက်လက် ဆောင်ရွက်နေသည်။
နောက်ထပ် မိနစ်နှစ်ဆယ်အကြာတွင် သူက သူမကို နံရံဘက်သို့ ပြန်ကပ်ကာ ပုံစံပြောင်းလိုက်ပြန်သည်။ စုစုပေါင်း တစ်နာရီခန့် ကြာမြင့်ပြီးနောက် လုံချန်းသည် သူ၏ အနှစ်သာရများကို သူမ၏ အတွင်းထဲသို့ နောက်ဆုံးတွင် ထုတ်လွှတ်လိုက်ပါတော့သည်။
မင်ရင်းသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှုရင်း လုံချန်း၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ နုံးချည့်စွာ လဲကျသွားသည်။ လုံချန်းက သူမကို ပွေ့ချီကာ ရေပိတ်ပြီး ရေချိုးခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူက မင်ရင်းကို ကုတင်ပေါ်တွင် အသာချလိုက်သည်။
"ဒါက တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ။ ငါ့ဘဝမှာ တစ်ခါမှ ဒီလောက်အထိ မခံစားဖူးဘူး။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" သူမက ဆိုသည်။
လုံချန်းက သူမကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ငါ အမြဲတမ်း လုပ်ချင်နေတဲ့ နောက်ထပ် တစ်ခုရှိသေးတယ်။ တစ်ခါလောက် ထပ်လုပ်လို့ ရမလား" သူက မေးသည်။
"ရတာပေါ့။ နင် ငါ့ကို ဘာပဲလုပ်လုပ် ရပါတယ်။ နင်က ငါ့ယောက်ျားပဲလေ။ ငါ့ဘဝက အခု နင်ပိုင်တာပါ" မင်ရင်းက ဆိုသည်။
လုံချန်းက မင်ရင်းကို ကုတင်အစွန်းတွင် ဒူးထောက်ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။ 'ငါ ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ။ ငါ တကယ်ပဲ ဒါကို လုပ်မှာလား။ ဘာလို့ ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ ပုံစံတွေပဲ ငါ့ခေါင်းထဲ ရောက်နေရတာလဲ' လုံချန်း တွေးတောနေမိသည်။ မင်ရင်း၏ ရင်သားများမှာ သူ၏ ဇနီးသည်များထဲတွင် အကြီးဆုံးဖြစ်သော ကျိချင်းထက်ပင် နှစ်ဆခန့် ပိုကြီးနေသည်။
သူက သူမ၏ လက်များကို ကိုင်ကာ သူမ၏ ရင်သားကြီးများကြားတွင် သူ၏ ညီလေးကို ညှပ်ခိုင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရင်သားများကို အထက်အောက် လှုပ်ရှားစေကာ ရင်သားဖြင့် ပြုစုပေးစေသည်။
လုံချန်း၏ မျက်နှာပေါ်မှ ကျေနပ်မှုကို မြင်ရသဖြင့် မင်ရင်းလည်း ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ပေးနေသည်။ လုံချန်း ထပ်မံ ထုတ်လွှတ်လိုက်သောအခါ သူမ၏ ရင်သားများမှာ စေးကပ်သွားတော့သည်။ မင်ရင်းက သူမ၏ ရင်သားများကို မ,ကာ လုံချန်း၏ အရည်များကို လျက်ယူလိုက်သည်။ သူမသည် ထိုအရသာကို စတင် နှစ်သက်လာပုံရသည်။
"ကဲ... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ဆေးကြောလိုက်တော့" လုံချန်းက ပြောရင်း အဝတ်အစားများ ပြန်ဝတ်လိုက်သည်။
"ငါ သွားတော့မယ်။ လန်အာ နိုးလာတော့မယ်" ထိုသို့ ပြောကာ သူမကို ခပ်ဖွဖွ နမ်းပြီး နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အစွမ်းဖြင့် သူ၏ အခန်းသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။
နောက်တစ်နေ့တွင်...
မင်ရင်းသည် သူမ၏ မျိုးနွယ်စုဝင်များကို စုရုံးကာ ပိုမိုဘေးကင်းပြီး သီးသန့်ဖြစ်သော နေရာသစ်သို့ ပြောင်းရွှေ့တော့မည်ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာလိုက်သည်။ မျိုးနွယ်စုဝင်များမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု၏ အန္တရာယ်ကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသဖြင့် ပြောင်းရွှေ့ရန် သဘောတူခဲ့ကြသည်။
လုံချန်း၏ အကြံပေးချက်အရ မျိုးနွယ်စုတစ်စုလုံး အသင့်ပြင်ကြရသည်။ လုံချန်းက အဆောက်အဦးများကို သယ်ဆောင်၍ မရနိုင်ကြောင်းနှင့် လူများကိုသာ သယ်ဆောင်နိုင်မည်ဖြစ်သဖြင့် လိုအပ်သည်များကို သိုလှောင်လက်စွပ်များထဲတွင် ထည့်ထားရန် မှာကြားခဲ့သည်။
အားလုံး အသင့်ပြင်ရန် တစ်ရက်ခန့် ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ ပြင်ဆင်နေကြစဉ်အတွင်း လုံချန်းသည် နောက်ထပ် အဆင့်တက်သွားခဲ့ပြီး ကောင်းကင် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
ယခုအခါ သူသည် မည်သည့် ပညာရပ်မျှ အသုံးမပြုဘဲ ကိုယ်တိုင် ပျံသန်းနိုင်သော ကောင်းကင် အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်လာပြီဖြစ်သည်။ ကောင်းကင် အဆင့် ကျင့်ကြံသူများသည် ကောင်းကင်ကို ထိတွေ့နိုင်သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် လေထဲ၌ လမ်းလျှောက်ခြင်း သို့မဟုတ် ပြေးခြင်းသာ ပြုလုပ်နိုင်သေးသည်။ ကောင်းကင်ဘုံ အဆင့် ရောက်မှသာ အမှန်တကယ် ပျံသန်းနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ထိုအဆင့်တွင် ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာတစ်ခုကိုပင် ဖန်တီးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
မျိုးနွယ်စုမှ ထွက်ခွာမည့်နေ့ ရောက်လာသည်။ လုံချန်းသည် အခန်းတစ်ဖက်တွင် ရပ်နေပြီး အမှောင်နတ်မိမယ်များသည် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး သူ့ထံသို့ လာနေကြတော့သည်။
အခန်း (၅၇၄) တစ္ဆေကျောင်းတော်သို့ အပြန်
လုံချန်းသည် အမှောင်နတ်မိမယ်များကို ကမ္ဘာတု အတွင်းသို့ ပို့ဆောင်ရန် တစ်ဦးချင်းစီကို လိုက်လံထိတွေ့နေရသည်။ သူသည် သူတို့ကို ကမ္ဘာတုအတွင်းသို့ ဆက်တိုက် ရွှေ့ပြောင်းပေးနေခဲ့သည်။
ယေဘုယျအားဖြင့် လုံချန်းသည် သူနှင့် ပတ်သက်မှုရှိသူ သို့မဟုတ် ခိုင်မာသော သံယောဇဉ်ရှိသူများကိုသာ ကမ္ဘာတုအတွင်းသို့ ပို့ဆောင်နိုင်သည်။ မင်ရင်းနှင့် မင်လန်တို့မှာ သူ၏ ဇနီးသည်များဖြစ်ပြီး အမှောင်နတ်မိမယ်အားလုံးမှာလည်း ဘိုးဘေးတစ်ဦးတည်းမှ ဆင်းသက်လာကာ အချင်းချင်း ဆက်နွှယ်နေကြသူများ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လုံချန်းသည်လည်း သူတို့နှင့် ဆက်နွှယ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသောကြောင့် သူတို့ကို ခေါ်သွားနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ချက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။
သူသည် မိန်းကလေးများကို တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ကမ္ဘာတုအတွင်းသို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ နောက်ထပ် တစ်ရက် ကုန်ဆုံးသွားချိန်တွင် လုံချန်းသည် အမှောင်နတ်မိမယ်ပေါင်း ငါးထောင်ခန့်ကို ကမ္ဘာတုအတွင်းသို့ ပို့ဆောင်ပေးပြီးစီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။
အဓိက ပြဿနာမှာ သူတို့နေထိုင်ရန် နေရာဖြစ်ပြီး ၎င်းကို အသင့်မပြင်ရသေးပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့တွင်ပါလာသော ပစ္စည်းများဖြင့် မျိုးနွယ်စုသစ် တစ်စုကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မတည်ဆောက်နိုင်မီအထိ တဲများထိုးကာ ယာယီနေထိုင်ကြရန်သာ သူ စီစဉ်ပေးနိုင်သည်။ လုံချန်းက ထိုအကြောင်းကို ကြိုတင် အသိပေးထားပြီးဖြစ်သဖြင့် သူတို့အားလုံးမှာလည်း အသင့်ပြင်ထားကြပြီးသား ဖြစ်သည်။
ဤကမ္ဘာတုနှင့် ပတ်သက်၍ သူ သဘောမကျသည့် တစ်ခုတည်းသော အချက်မှာ ထိုအရာပင် ဖြစ်သည်။ ဤကမ္ဘာတုမှာ သူ့အတွက် အဖိုးတန်ဆုံး ရတနာဖြစ်သော်လည်း လူများနှင့် ရုပ်သေးများကိုသာ ပို့ဆောင်နိုင်ပြီး သားရဲများ သို့မဟုတ် အဆောက်အဦးများကိုမူ သယ်ဆောင်၍ မရနိုင်ပေ။
ကောင်းသည့်အချက်မှာ ကမ္ဘာတုအတွင်းမှ အဆောက်အဦးများကိုမူ အပြင်သို့ ပြန်လည်ထုတ်ယူ၍ ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် မျိုးနွယ်စု တည်ဆောက်ပြီးသွားပါက နောက်ပိုင်းတွင် သူတို့သည် ကမ္ဘာတုထဲမှ ထွက်ခွာလိုလျှင်ပင် အဆောက်အဦး အားလုံးနှင့်တကွ နေရာသစ်သို့ တစ်ပါတည်း သယ်ဆောင်သွားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ၎င်းက သူတို့အတွက် နောက်တစ်ကြိမ် အပင်ပန်းခံ အလုပ်လုပ်စရာ မလိုတော့ခြင်းပင်။
အမှောင်နတ်မိမယ် မျိုးနွယ်စုဝင်အားလုံး ကမ္ဘာတုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် လုံချန်းသည် မင်လန်နှင့် မင်ရင်းတို့ကိုပါ ထိုနေရာသို့ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။
"ပြန်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ။ ဒီခရီးစဉ်က တကယ်ကို ကောင်းမွန်ပြီး စိတ်အပန်းပြေစေခဲ့တယ်။ အချိန်တွေက ရပ်တန့်မသွားဘဲ စွမ်းအားနောက်ကိုပဲ တကောက်ကောက် လိုက်နေရတဲ့ တကယ့်ကမ္ဘာကို ပြန်ရတော့မယ်" လုံချန်းက နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဝန်းကျင်ကို လှည့်ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
"နင် စိတ်ပါမယ်ဆိုရင် ဒီမှာ နှစ်နည်းနည်းလောက် နေပြီး အနားယူလို့ရပါတယ်။ နင် လိုချင်တဲ့ ဘဝမျိုးမှာ နေထိုင်ကြည့်ပေါ့။ ဒီနေရာကို ရောက်ဖို့က မလွယ်ဘူးလေ။ ဒါက နင့်အတွက် နောက်ဆုံးအခွင့်အရေးလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်" ရွှင်းက သူ၏ စိတ်ထဲမှနေ၍ ဆိုသည်။
"ငါ ဒီမှာ နေလို့ရတာပေါ့၊ အပြင်လောကရဲ့ အချိန်က ဒီမှာကုန်ဆုံးတဲ့ အချိန်အပေါ် သက်ရောက်မှုမရှိဘူးဆိုတော့ အေးအေးဆေးဆေး နေလို့ရတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ငါ အဲဒီလို မလုပ်နိုင်ဘူး။ အပြင်မှာ ငါ့ကို စောင့်နေတဲ့သူ ရှိတယ်။ ငါ့ကို ယုံကြည်ပြီးတော့ ငါဖြစ်ချင်တာတွေ လုပ်နိုင်အောင် အန္တရာယ်ကြားမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့သူလေ။ သူ အဲဒီမှာ ရှိနေတုန်း ငါက ဒီမှာ သာယာနေလို့ မဖြစ်ဘူး။ သူက ငါ့မိသားစုပဲ၊ မိသားစုဆိုတာ အတူတူ ရှိနေရမှာလေ" လုံချန်းက ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။
လုံချန်းသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ သူ၏ အနှစ်သာရအတွင်းရှိ သူ့ကို ဤနေရာတွင် ထိန်းထားပေးသော ဟင်းလင်းပြင် နိယာမအား အာရုံခံလိုက်သည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် သူသည်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
လုံချန်းသည် ဟင်းလင်းပြင် ဟာလာဟင်းလင်းအတွင်း ဖြတ်သန်းကာ ကမ္ဘာများကြားမှ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။
သူသည် တစ္ဆေကျောင်းတော်ရှိ ၂၅ ထပ်မြောက်သို့ သွားရာ ဝင်ပေါက် ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သို့သော် အရင်က ထိုဝင်ပေါက်မှ ပေါက်ထွက်နေသော အပင်မှာမူ ယခုအခါ မရှိတော့ပေ။
လုံချန်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မည်သူမျှ မရှိပေ။ သူ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည့် အချိန်နှင့် နေရာသို့ ပြန်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်ပုံရသော်လည်း ရွှင်း ရှင်းပြထားဖူးသဖြင့် သူ သိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်သည်။
၂၅ ထပ်မြောက်သို့ သွားရာ ဝင်ပေါက်မှာ အလုပ်မလုပ်တော့သဖြင့် လုံချန်း ၎င်းကို အသုံးမပြုနိုင်တော့ပေ။
သူသည် ပိုမိုနိမ့်သော အထပ်များသို့သွားကာ ထိုနေရာများရှိ ၂၅ ထပ်မြောက် ဝင်ပေါက်များကို ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ မနက်မလင်းခင်အထိ အချိန်အနည်းငယ် ကျန်သေးသဖြင့် အနည်းဆုံးတော့ အလုပ်လုပ်သည့် ဝင်ပေါက်တစ်ပေါက်ကို ရှာတွေ့နိုင်မည်ဟု သူ ယူဆထားသည်။ သို့မှသာ နောက်တစ်နေ့ညတွင် ၂၅ ထပ်မြောက်ကို ရှာဖွေနိုင်မည် မဟုတ်လား။
လုံချန်းသည် ပထမထပ်သို့ တိုက်ရိုက် သွားလိုက်သည်။
"ငါ့မှာ ဒီအထပ်ကို ဝင်ခွင့်ရှိတာပဲ၊ ၂၅ ထပ်မြောက် ဝင်ပေါက်ကို ရှာတွေ့နိုင်မှာပါ။ အဲဒီဝင်ပေါက်ရဲ့ လုံခြုံရေးကတော့ အတော်လေး မြင့်မှာပေါ့၊ ငါ သတိထားရမယ်" လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း သူ၏ တပည့်တံဆိပ်ပြားကို ထိတွေ့ကာ မြေပုံကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ဟော... ဟိုမှာပဲ" ၂၅ ထပ်မြောက် ဝင်ပေါက်ရှိရာနေရာကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူ ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူသည် သူ၏ ဝိညာဉ်ဓားကို စီးနင်းကာ ထိုနေရာသို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။
တစ်ဖက်မှ အခြားတစ်ဖက်သို့ အတော်ကြာအောင် ပျံသန်းပြီးနောက် လုံချန်းသည် ၂၅ ထပ်မြောက် ဝင်ပေါက်ရှိရာသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
သို့သော် ထိုနေရာမှာ သူ မျှော်လင့်ထားသလို မဟုတ်ပေ။ အစောင့်များစွာ သို့မဟုတ် အနည်းဆုံး ၁၂ ထပ်မြောက် ဝင်ပေါက်မှာရှိသလောက် အစောင့်မျိုး ရှိနေမည်ဟု သူ ထင်ထားသော်လည်း လက်တွေ့မှာမူ လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ပင်။ ဤနေရာတွင် အစောင့် တစ်ယောက်မှ မရှိဘဲ လုံးဝ လူသူကင်းမဲ့နေသည်။
လုံချန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဝင်ပေါက်အနီးသို့ တိုးသွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ စိတ်ပျက်သွားရသည်။ ဤနေရာရှိ ဝင်ပေါက်မှာလည်း ပျက်စီးနေသည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်လိုင်း အချို့မှာ ပြတ်တောက်နေသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ဤဝင်ပေါက်က အလုပ်မလုပ်တော့ဘဲ အစောင့်များလည်း မရှိခြင်းဖြစ်မည်ဟု သူ ယူဆလိုက်သည်။
"ဒီညတော့ အတော်လေး အလုပ်များဦးမှာပဲ" လုံချန်းက သက်ပြင်းချရင်း ဝင်ပေါက်ကို ကြည့်ကာ ဆိုသည်။
သူသည် မြေပုံကို ပြန်ကြည့်ကာ ဒုတိယထပ်ရှိ ဝင်ပေါက်ကို ရှာဖွေလိုက်သည်။
လုံချန်းသည် ဒုတိယထပ် ဝင်ပေါက်သို့ ပျံသန်းသွားကာ အစောင့်နှစ်ဦး ရှိနေသော်လည်း အတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်။ အစောင့်များမှာ လုံချန်းကို မမြင်နိုင်သဖြင့် သူ ဘာအခက်အခဲမှ မရှိခဲ့ပေ။
နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း စနစ်က လုံချန်းကို ဒုတိယထပ်သို့ ပို့ဆောင်ပေးသည်။ သူသည် မြေပုံကို ထပ်ကြည့်ကာ ဤအထပ်ရှိ ၂၅ ထပ်မြောက် ဝင်ပေါက်ရှိရာသို့ ထပ်မံ ပျံသန်းသွားပြန်သည်။ သို့သော် ရလဒ်မှာ အတူတူပင်။ ၂၅ ထပ်မြောက်သို့ သွားရာ ဝင်ပေါက်မှာ ပျက်စီးနေသည်။
"ဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ ၂၅ ထပ်မှာ ဘာတွေ ရှိနေလို့လဲ။ ဒီဝင်ပေါက်တွေ အကုန်လုံး ပျက်နေတာက တိုက်ဆိုင်မှုတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဘယ်သူ့ကိုမှ ၂၅ ထပ်ကို ပေးမဝင်ချင်တာ သိသာနေတာပဲ" လုံချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူသည် ၂၅ ထပ်မြောက်ကို အတော်လေး သံသယဝင်လာပြီး သူ လိုအပ်နေသော အဖြေများမှာ ထိုနေရာတွင် ရှိနေနိုင်သည်ဟု ယုံကြည်လိုက်သည်။
သူသည် နောက်ထပ် အထပ်အချို့ကို ကျော်ဖြတ်ကာ ၆ ထပ်မြောက်ရှိ ဝင်ပေါက်ကို သွားရောက် စစ်ဆေးလိုက်သည်။ သူ၏ ထင်မြင်ချက် မှန်၊ မမှန် စမ်းသပ်ကြည့်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၆ ထပ်မြောက်ရှိ ၂၅ ထပ်မြောက် ဝင်ပေါက်မှာလည်း ပျက်စီးနေပြန်သည်။
"ငါ ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ။ ဒါလည်း ပျက်နေတာပဲ။ အကြီးအကဲတွေနေတဲ့ အထပ်မှာကော ၂၅ ထပ်မြောက် ဝင်ပေါက် ပျက်နေမလားပဲ။ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ၂၄ ထပ်ကိုပဲ အာရုံစိုက်နေလို့ သေသေချာချာ မကြည့်မိလိုက်ဘူး" လုံချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ၂၁ ထပ်မြောက် ဝင်ပေါက်ဆီသို့ ပြန်လည် ပျံသန်းသွားသည်။
သူသည် အကြီးအကဲမူ နှင့်အတူ နေထိုင်ခဲ့သည့် အထပ်သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ ၂၁ ထပ်မြောက်တွင် ဝင်ပေါက်များကို အစောင့်မထားသော်လည်း အထပ်မြင့် ဝင်ပေါက်များကို အသုံးပြုရန်အတွက် တခြားအရာတစ်ခု လိုအပ်သည်။ ၎င်းတို့မှာ အခြားဝင်ပေါက်များကဲ့သို့ အလိုအလျောက် ပွင့်မလာပေ။ ၎င်းကို လုံချန်းအနေဖြင့် ၂၄ ထပ်မြောက် ဝင်ပေါက်ကို အသုံးပြုရန် ကြိုးစားခဲ့စဉ်ကတည်းက သိရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။
"အထပ်မြင့် ဝင်ပေါက်တွေကို အကြီးအကဲတွေကလွဲပြီး တခြားဘယ်သူမှ မသုံးနိုင်ဘူးဆိုတော့၊ ဒီမှာရှိတဲ့ ၂၅ ထပ်မြောက် ဝင်ပေါက်ကို ဖျက်ဆီးထားစရာ အကြောင်းမရှိဘူး။ ငါ မြင်နိုင်ရမယ်။ တကယ်လို့ အဲဒီဝင်ပေါက်က ကောင်းနေသေးရင် ဒီဝင်ပေါက်တွေကို ဘယ်လိုသုံးရသလဲဆိုတဲ့ အချက်အလက်အချို့ကို ငါ ရှာကြည့်လို့ရတာပေါ့" လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း ၂၅ ထပ်မြောက် ဝင်ပေါက်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားသည်။
ခေတ္တအကြာတွင် လုံချန်းသည် ၂၅ ထပ်မြောက် ဝင်ပေါက်ရှေ့သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်ဓားပေါ်မှ ဆင်းကာ ဝင်ပေါက်အနီးသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
"ဒါက အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး။ ဒီမှာရှိတဲ့ ဝင်ပေါက်ကလည်း မကောင်းဘူးပဲ။ ၂၅ ထပ်မှာ တကယ်ပဲ ဘာတွေ ရှိနေတာလဲ" လုံချန်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ဆိုသည်။
"နေပါဦး... တခြားနယ်မြေတစ်ခုဆီ သွားတဲ့ ဝင်ပေါက်က ဒီမှာ ရှိနေတာလား။ ကျောင်းတော် ယဇ်ပူဇော်ပွဲ အတွက် သူတို့ ပြင်ဆင်နေတဲ့ နေရာပေါ့။ တကယ်လို့ အဲဒီနေရာကို သွားတဲ့ ဝင်ပေါက်သာ ဒီမှာရှိနေရင် သူတို့က တခြားဝင်ပေါက်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးထားပြီး ပြန်မပြင်တာက အဓိပ္ပာယ်ရှိသွားပြီ။ အဲဒီလိုမှမဟုတ်ရင်လည်း သူတို့ လူသိမခံချင်တဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုခု ရှိနေလို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်" လုံချန်းက အပေါ်သို့ မော့ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူသည် သူ၏ နေအိမ်ဝင်းအတွင်းသို့ ပြန်လည် ပျံသန်းသွားပြီး အတွင်းတွင် ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို သိရှိရန် သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံအား အသုံးပြုလိုက်သည်။ အရာအားလုံး အဆင်ပြေသည်ကို သေချာစေပြီးနောက် လုံချန်းသည် မင်ယု အိပ်ပျော်နေသော အခန်းအတွင်းသို့ နေရာရွှေ့ပြောင်းကာ ဝင်ရောက်လိုက်သည်။
သူသည် မင်ယု၏ ကိုယ်ပေါ်မှ စောင်ကို အသာအယာ ဖယ်လိုက်သည်။
"ငါ ပြန်လာပြီ" သူက ဆိုလိုက်တော့သည်။
မူရင်း၌ ရှေ့အခန်းများတွင် Formation ဝင်္ကပါဟု သုံးထားပြီး ဤအခန်းတွင် Portal ဝင်ပေါက်ဟု သုံးထားသဖြင့် မူရင်းအတိုင်းသာ ဘာသာပြန်လိုက်ပါသည်။