အခန်း (၅၇၇-၅၇၈)
Vol. 58 Ch. 577-578
အခန်း (၅၇၇) နဂါးတို့၏ ပညာရပ်
လုံချန်းသည် ကျဉ်းမြောင်းလှသော ကုန်းမြေအစွန်းလေးတွင် ရပ်ရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
သူ မြင်သမျှမှာ ရေပြင်ကျယ်ကြီးသာ ဖြစ်သည်။ ထိုရေထုသည် မည်မျှနက်သည်ကို သူ မသိသော်လည်း ရေ၏အရောင်အား ကြည့်ရုံဖြင့် အလွန်နက်ရှိုင်းမည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။
'ဒီပညာရပ်က ရေဓာတ်နဲ့ ပတ်သက်နေတာလား' လုံချန်းက ရေပြင်ကို ကြည့်ရင်း တွေးတောနေမိသည်။
သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် တရားမှတ်သည့်ပုံစံဖြင့် ထိုင်ချလိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခု ထူးခြားလာနိုးဖြင့် ရေပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်တွင် သူ၏ ရှေ့တည့်တည့်ရှိ ရေပြင်မှာ စတင် မြင့်တက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုရေထုသည် ဧရာမ တောင်ကြီးတစ်လုံးသဏ္ဌာန် ဖြစ်ပေါ်လာသည်အထိ ဆက်တိုက် မြင့်တက်နေခဲ့သည်။ ရေဖြင့် ဖန်တီးထားသော ထိုတောင်မှာ အလွန်အမင်း မမြင့်လှဘဲ အမြင့်ပေ ၂၀ နှင့် အနံ ၃ ပေခန့်သာ ရှိပုံရသည်။
လုံချန်းသည် ထိုရေတောင်ကြီးကို ကြည့်ရင်း တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်နေသည်။ ဤတောင်ကြီးကို ကြည့်နေရုံဖြင့် ပညာရပ်ကို နားလည်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ယခင်က စာလိပ်တွင် ကျင့်ကြံပုံနည်းလမ်း ရေးထိုးထားသည့် ကျောက်တိုင်ရှိသကဲ့သို့ ဤနေရာတွင်လည်း ထိုကဲ့သို့သော အရာတစ်ခုခု ရှိရမည် မဟုတ်လော။
လုံချန်းသည် ဤစာလိပ်၏ ကျင့်စဉ်နည်းလမ်းမှာ အဘယ်မှာ ရှိသနည်းဟု ရှာဖွေနေမိသည်။
"အဲဒီနည်းလမ်းက ရေတောင်ထဲမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ပင်လယ်ထဲမှာလား။ ကုန်းမြေနဲ့တော့ သိပ်မဝေးလောက်ဘူး ထင်တယ်။ မဟုတ်ရင် မူလင်းက ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်မှာ ဒီပညာရပ်ကို နားလည်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ အဲဒီနည်းလမ်းကို ရှာတွေ့မှ ဒီပညာရပ်က ဘာလဲဆိုတာ သိနိုင်မှာ" လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်သည်။
ထိုရေတောင်ကြီးကဲ့သို့သော အခြားထူးခြားမှုများ ထပ်ရှိဦးမလား သိနိုင်ရန် သူ ခေတ္တ ထပ်မံ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။
အတန်ကြာပြီးနောက်တွင် ရေတောင်ကြီးမှာ နောက်ထပ် အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ရေတောင်ကြီးပေါ်တွင် အက်ကြောင်းများ ပေါ်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်မှာ မြင်ရသူအဖို့ ထူးဆန်းလှသည်။
မကြာမီမှာပင် ထိုရေတောင်ကြီးမှာ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲအက်သွားပြီး ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။ ၎င်းမှာ တရားမှတ်နေသည့် ပုံစံဖြင့် ထိုင်နေသော ရေဖြင့် ဖန်တီးထားသည့် လူသားပုံရိပ်တစ်ခုပင်။
ထိုရေလူသား၌ ရေဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဆံပင်ရှည်များရှိပြီး လှုပ်ရှားနေသည်ကိုပင် မြင်တွေ့နိုင်သည်။ လုံချန်းသည် ထိုရေလူသားကို ကြည့်ရင်း ၎င်းမှာ ဤပညာရပ်၏ အနှစ်သာရ ဖြစ်နိုင်မလားဟု တွေးတောနေမိသည်။
ရုတ်တရက် ထိုရေလူသားသည် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို ကောင်းကင်သို့ မြှောက်လိုက်သည်။ လုံချန်းကလည်း ထိုလှုပ်ရှားမှုကို လိုက်လုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး တရားမှတ်သည့်ပုံစံဖြင့် ထိုင်ကာ သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
ထိုရေလူသား၏ ရင်ဘတ်အနီးတွင် သေးငယ်သော အလင်းစက်လေးတစ်စက် ပေါ်လာပြီး ရင်ဘတ်မှတစ်ဆင့် ဘယ်ဘက်လက် ထို့နောက် ဒန်တျန်နှင့် ဘယ်ဘက်လက်ဆီသို့ ရွေ့လျားသွားသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။
'ဒါက ရေလူသားရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက သတ်မှတ်ထားတဲ့ အမှတ်တွေကို ဖြတ်ပြီး ပတ်လမ်းတစ်ခု ဖန်တီးနေတာပဲ။ ငါ လိုက်လုပ်ရမယ့် ချီစွမ်းအင် လမ်းကြောင်းတွေကို ကိုယ်စားပြုနေတာလား' လုံချန်းက ထိုအလင်းစက်လေး၏ ထူးခြားသော လှုပ်ရှားမှုကို ကြည့်ရင်း တွေးတောနေမိသည်။
လုံချန်းတစ်ယောက် ရေလူသားအတိုင်း ချီစွမ်းအင်ကို စတင် လှုပ်ရှားတော့မည့်ဆဲဆဲမှာပင် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ အသံတစ်သံ ကြားလိုက်ရသည်။
"နင် တကယ်ပဲ အဲဒီ ချီစွမ်းအင် လှုပ်ရှားမှုကို လိုက်လုပ်မှာလား။ ဒီစာလိပ်က ဖော်ပြချင်တဲ့အရာက အဲဒါပဲလို့ နင် သေချာလို့လား။ တကယ်လို့ နင် မှားသွားရင် ဒုက္ခရောက်နိုင်တယ်။ ချီစွမ်းအင်ကို မှားယွင်းစွာ လှုပ်ရှားမိရင် စွမ်းအင် ပြန်ကန်ထွက်ပြီး ဒဏ်ရာရနိုင်တယ်နော်။ နင် တကယ်ပဲ သေချာလို့လား" ရွှင်းက လုံချန်းကို သတိပေးလိုက်သည်။
"သေချာပေါက် ငါ စမ်းကြည့်မှာပေါ့။ ဒီပညာရပ်က ငါ့ကို ဒါပဲ လုပ်ခိုင်းနေတာလို့ ငါ ယုံကြည်တယ်။ ပညာရပ်အချို့က ထူးခြားတဲ့ ချီစွမ်းအင် လှုပ်ရှားမှုတွေ လိုအပ်တာပဲလေ။ ပြီးတော့ ကလေးတစ်ယောက်တောင် ဒီပညာရပ်ကို သင်နိုင်တယ်ဆိုရင် ငါလည်း သင်နိုင်ရမှာပေါ့။ ဒါက နည်းလမ်းအမှန်ပဲ ဖြစ်ရမယ်" လုံချန်းက လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
"နင့် သဘောပဲလေ" ရွှင်းက ပြောကာ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။
လုံချန်းသည် သူ၏ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားလိုက်ပြီး ရှေ့ရှိ ရေလူသားပုံရိပ်ကိုသာ အာရုံစိုက်ကာ ချီစွမ်းအင်အား ထိုပုံရိပ် ရွေ့လျားသည့်အတိုင်း လိုက်လံ လှုပ်ရှားစေလိုက်သည်။
ချီစွမ်းအင်ကို လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပင်လယ်ပြင်မှ ထူးဆန်းသော အေးစက်သည့် စွမ်းအင်များ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စိမ့်ဝင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
လုံချန်းသည် ဆယ်ပတ်ခန့် တိတိကျကျ လှုပ်ရှားပြီးသွားချိန်တွင် ရေလူသားသည် သူ၏ ညာဘက်လက်ကို ရင်ဘတ်အနီးသို့ မြှောက်ကာ နှလုံးသားအနီးတွင် ထားလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် အလင်းစက်လေးမှာ ဆက်လက် ရွေ့လျားနေဆဲပင်။
လုံချန်းသည်လည်း ထိုအတိုင်း လိုက်လုပ်ကာ ချီစွမ်းအင်ကို ဆက်လက် လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။ နောက်ထပ် နှစ်ပတ်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင် ရေလူသားသည် သူ၏ ညာဘက်လက်ကို ကောင်းကင်သို့ မြှောက်လိုက်ပြီး အစကတည်းက မြှောက်ထားသော ဘယ်ဘက်လက်နှင့် ရိုက်လိုက်သည်။
လုံချန်းသည်လည်း ထိုအတိုင်း လိုက်လုပ်လိုက်ရာ သူ၏ လက်နှစ်ဖက် တိုက်မိသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကောင်းကင်ယံမှာ မှောင်မိုက်သွားတော့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် လုံချန်းပင်လျှင် ထိတ်လန့်သွားမိသည်။
လုံချန်းသည် မှောင်မိုက်နေသော တိမ်တိုက်များကြားမှ ရံဖန်ရံခါ အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
"ဝေါင်း..."
လုံချန်းသည် ကောင်းကင်ယံမှ ပြင်းထန်သော ဟိန်းဟောက်သံကြီးကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရတော့သည်။
ကောင်းကင်ယံမှ အပြာရောင် နဂါးတစ်ကောင်မှာ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်ရင်း ဆင်းသက်လာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ ဟိန်းဟောက်သံ တစ်ချက်စီတိုင်းနှင့်အတူ မိုးကြိုးပေါင်း ထောင်ချီ၍ ရေပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းလာပြီး လုံချန်း၏ အဝတ်အစားများကို စိုရွှဲသွားစေသော လှိုင်းလုံးကြီးများကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ သို့သော် လုံချန်းကမူ ထိုနဂါးကြီးကိုသာ အာရုံစိုက်နေမိသည်။
ရုတ်တရက် သူသည် ထိုကောင်းကင်ယံမှ အပြာရောင်နဂါးကြီးနှင့် ဆက်နွှယ်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ထိုနဂါးကို အမိန့်ပေးကာ တိုက်ခိုက်ခိုင်း၍ ရနိုင်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
ထိုရေလူသားပုံရိပ်မှာ ပါးစပ်ဟနေသော်လည်း မည်သည့်အသံမျှ ထွက်မလာပေ။ သို့သော် လုံချန်း၏ နားထဲတွင်မူ စကားလုံးများ ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့သည်။
"ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အပြာရောင်နဂါးဟာ တော်ဝင်မျိုးနွယ်တွေရဲ့ ရန်သူအားလုံးကို ဒီလောကကနေ သုတ်သင်ပစ်လိမ့်မယ်"
လုံချန်းသည် ၎င်းမှာ ပညာရပ်တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားပြီး ရန်သူများကို တိုက်ခိုက်ရန် နဂါးတစ်ကောင်အား ဆင့်ခေါ်သည့် နဂါးနှင့်ပတ်သက်သော ပညာရပ်တစ်ခုဖြစ်မည်ဟု ယူဆလိုက်သည်။ ထိုနဂါးမှာ တကယ့်နဂါးအစစ် မဟုတ်သော်လည်း အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်လှသည်။ လုံချန်း၏ အမြင်အရ သူသာ ဤပညာရပ်ကို ထိရောက်စွာ အသုံးပြုနိုင်ပါက ၎င်းသည် သူ၏ အစွမ်းထက်ဆုံး ပညာရပ် ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။ တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်မှာ ဤနဂါးကို ဆင့်ခေါ်ရန် ချီစွမ်းအင် ပတ်လမ်းအားလုံးနှင့် လက်ဟန်ခြေဟန် အားလုံးကို အပြီးသတ်ရန် အချိန်အတော်လေး ယူရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
လုံချန်းသည် အဝေးရှိ ရေပြင်ကို တိုက်ခိုက်ရန် တွေးတောရင်း ထိုပညာရပ်ကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။
အပြာရောင်နဂါးကြီးမှာ ကောင်းကင်ယံမှ ဆင်းသက်လာကာ ပါးစပ်ကို ဟလျက် ရေပြင်ပေါ်သို့ ထိုးဆင်းတိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် လုံချန်း တိုက်ခိုက်ရန် စိတ်ကူးထားသည့် နေရာအတိအကျကိုပင် တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲမှုကြီး ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး လုံချန်းမှာ သန်မာသူတစ်ဦး ဖြစ်လင့်ကစား နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ လုံချန်းသည် ကုန်းမြေနှင့် အလှမ်းဝေးသော ရေပြင်ထဲသို့ ကျသွားခဲ့သည်။ သူ ရေကူးနေစဉ်တွင် ရေလူသားပုံရိပ်မှာ ပျက်စီးမသွားဘဲ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်လိုက်ရသော်လည်း ကမ္ဘာကြီးမှာမူ ထပ်မံ ဝေဝါးလာပြန်သည်။
'ငါ့အတွက် အချိန်ကုန်သွားပြီ ထင်တယ်။ ငါ ပညာရပ်ကို နားလည်သွားပြီဆိုတော့ ဒီစာလိပ်ကမ္ဘာက ပျောက်ကွယ်သွားတော့မှာပဲ' လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်သည်။ သို့သော် ကမ္ဘာကြီး မပျောက်ကွယ်မီလေးတွင် ထိုရေလူသားပုံရိပ်က သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်သကဲ့သို့ သူ ခံစားလိုက်ရသည်။
လုံချန်း မျက်လုံးပွင့်လာသောအခါ သူ၏ရှေ့တွင် ထိုင်နေသော မူယွမ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
"နိုးလာပြီလား။ သားက မျှော်လင့်ထားတာထက် ပိုကြာသွားပေမဲ့ ပညာရပ်ကို နားလည်သွားတာပဲ၊ တော်တယ်" မူယွမ်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
'မျှော်လင့်ထားတာထက် ပိုကြာတယ် ဟုတ်လား။ သူက ငါသာ ကြိုးစားရင် ရက်ပိုင်းအတွင်း နားလည်နိုင်မယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်လား။ ငါက နာရီပိုင်းအတွင်းမှာ နားလည်သွားတာလေ။ သူ ဘာကို ပြောတာလဲ။ နေပါဦး... ငါ ထင်ထားတာထက် အချိန်တွေ ပိုကုန်သွားတာလား' လုံချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း တွေးတောနေမိသည်။
ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးမှာ မကြာခဏ ဖြစ်လေ့ရှိသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် လူတို့က အချိန်အနည်းငယ်သာ ကုန်ဆုံးသွားသည်ဟု ထင်မှတ်သော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ အချိန်အတော်ကြာ ကုန်ဆုံးသွားတတ်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်လည်း ထိုသို့ပင် ဖြစ်သွားခြင်းလားဟု လုံချန်း သိချင်နေမိသည်။
"ဘယ်နှစ်ရက် ရှိသွားပြီလဲဟင်" သူက မူယွမ်ကို မေးလိုက်တော့သည်။
အခန်း (၅၇၈) ဝိဇ္ဇာဘုရင်
"ဘယ်နှစ်ရက် ရှိသွားပြီလဲဟင်" လုံချန်းက မူယွမ်ကို မေးလိုက်သည်။
"ငါးရက်တောင် ရှိသွားပြီ။ ယဇ်ပူဇော်ပွဲ အကြောင်း ကြေညာဖို့ နှစ်ရက်ပဲ ကျန်တော့တယ်၊ သုံးရက်မြောက်နေ့မှာတော့ ယဇ်ပူဇော်ပွဲ စတော့မှာ" မူယွမ်က ပြန်ဖြေသည်။
'ငါးရက်တောင်လား... ငါ ထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုကြာသွားတာပဲ။ ဟို ရေတောင်ကြီးနဲ့ ရေလူသားပုံရိပ် ဖြစ်ပေါ်လာဖို့က ငါ ထင်ထားတာထက် အချိန်ပိုယူရပုံရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ဒီပညာရပ်က ငါ့ဘဝရဲ့ ငါးရက်တာထက် အများကြီး ပိုတန်ဖိုးရှိပါတယ်' လုံချန်း တွေးလိုက်မိသည်။
"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သား အခုသင်ယူခဲ့တဲ့ ပညာရပ်က သားအဖေက သားအတွက် ချန်ထားရစ်ခဲ့တဲ့ ပညာရပ်ပဲ။ အဲဒါကို နဂါးအမျက်လို့ ခေါ်တယ်။ သား အဖေက အမေ့ကို မှာထားတယ်၊ ဒီပညာရပ်ကို လွယ်လွယ်နဲ့ မသုံးပါနဲ့တဲ့။ သားရဲ့ အသက်အန္တရာယ် တကယ်စိုးရိမ်ရတဲ့ အရေးပေါ်အခြေအနေမျိုးမှာပဲ သုံးတာ အကောင်းဆုံးပဲ၊ မဟုတ်ရင် သားဆီကို ကံဆိုးမှုတွေ ရောက်လာလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် သူ့စကားကို နားထောင်ပါနော်။ အရင်က သား ဒီပညာရပ်ကို တစ်ခါမှ မသုံးခဲ့သလိုပဲ၊ နောင်လည်း မသုံးပါနဲ့ဦး။ တခြားနည်းလမ်းမရှိတော့ဘဲ အသက်ဘေးကြုံရတဲ့အခါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုအနေနဲ့ပဲ သိမ်းထားလိုက်ပါ" မူယွမ်က လုံချန်းကို မှာကြားသည်။
"လွယ်လွယ်နဲ့ သုံးလို့မရတဲ့ နဂါးပညာရပ်တစ်ခုပေါ့။ အဲဒီအစွမ်းကို ကြည့်ရတာ ဒါက လူသားတွေရဲ့ ပညာရပ် မဟုတ်တာတော့ သေချာတယ်။ ဒါက နဂါးမျိုးနွယ်စုရဲ့ ပညာရပ် ဖြစ်ရမယ်။ မူလင်းရဲ့ အဖေက နဂါးမျိုးနွယ်စုက ဖြစ်နေတာ ဒါမှမဟုတ် နဂါးမျိုးနွယ်ဆီက တစ်ခုခုကို အသက်ရှင်လျက်နဲ့ လုယူနိုင်ခဲ့တဲ့သူ ဖြစ်ရမယ်" ရွှင်းက ဆိုသည်။
"ဒီပညာရပ်ကို မသုံးဖို့ သူ မှာနေပုံအရဆိုရင် ဒုတိယအချက် ဖြစ်ဖို့ ပိုများတယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီလူက တကယ်ကို သန်မာတဲ့သူ ဖြစ်ရမယ်" သူမက ထပ်လောင်းပြောသည်။
လုံချန်းက သူမ၏ စကားကို ထောက်ခံသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤပညာရပ်မှာ အမှန်တကယ် အစွမ်းထက်လှသည်။ လက်ရှိတွင် သူ၌ ရှိသမျှသော ပညာရပ်များထဲတွင် အစွမ်းအထက်ဆုံးလည်း ဖြစ်သည်။
"တကယ် လိုအပ်တဲ့အချိန်ကလွဲရင် ကျွန်တော် အဲဒါကို မသုံးပါဘူး" လုံချန်းက မူယွမ်ကို အပြစ်ကင်းစင်စွာ ပြုံးပြရင်း ပြောလိုက်သည်။
သူသည် စာလိပ်ကို မူယွမ်ထံ ပြန်ပေးလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးစာလိပ်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
မူယွမ်က ပြုံးလျက် ထိုစာလိပ်ကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲ ပြန်ထည့်ကာ နောက်ထပ် တစ်စောင်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ် စာလိပ်မှာ ငွေရောင်ဖြစ်ပြီး အမှားအယွင်းတစ်ခု လုပ်မိရုံဖြင့် လူတစ်ဦးကို အလွယ်တကူ ပိုင်းဖြတ်ပစ်နိုင်မည့် ထက်ရှသော ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းနေသည်။
"တတိယမြောက် ပညာရပ်ကတော့ သား အသုံးအများဆုံး ပညာရပ်ပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သားကို နဂါးအမျက်ကို သုံးခွင့်မပေးထားလို့လေ။ ဒါကလည်း တကယ်ကို အသုံးဝင်တဲ့ ပညာရပ်တစ်ခုပါ။ သားမှာ အရင်က ပညာရပ် လေးမျိုး ရှိခဲ့ပေမဲ့ ယဇ်ပူဇော်ပွဲ မတိုင်ခင် သုံးမျိုးပဲ ရွေးချယ်သင်ပေးဖို့ အမေ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာ။ နဂါးပညာရပ်နဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းပညာရပ်ကတော့ သေချာပေါက် ပါရမှာဆိုပေမဲ့ တတိယမြောက်အတွက်တော့ အမေ အတော် စဉ်းစားခဲ့ရတယ်။ သရဲဘုရင် ရာသီဥတုလား ဒါမှမဟုတ် ဝိဇ္ဇာဓားပညာရပ်လား ဆိုပြီးတော့ပေါ့။ သားက ဝိဇ္ဇာဓားပညာရပ်ကို သုံးရတာ ပိုဝါသနာပါလို့ ဒါကိုပဲ ရွေးပေးလိုက်တယ်။ ရော့..." မူယွမ်က တတိယစာလိပ်ကို လုံချန်းအား ပေးလိုက်သည်။
လုံချန်းသည် သူမ၏ လက်ထဲမှ စာလိပ်ကို ယူလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် လှုပ်ခတ်သွားကာ ဓားဆန္ဒများမှာ ပြင်ပသို့ ထွက်ပေါ်လာရန် ဟိန်းဟောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ လုံချန်းသည် သူ၏ ဓားအရှိန်အဝါကို မနည်း ထိန်းချုပ်ရင်း စာလိပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
စာလိပ် ပွင့်သွားချိန်တွင် လုံချန်းသည် ထုံးစံအတိုင်း အခြားနေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားပြန်သည်။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် တောင်ခြေတစ်ခုသို့ ရောက်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးတွင် ဓားများစွာ ရှိနေသည်။ ထိုဓားအားလုံးမှာ တောင်ပေါ်တွင် စိုက်ထူထားခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဝိဇ္ဇာဓားပညာရပ် ဟုတ်လား။ ဒီပညာရပ်က ဒီလူသားလောကမှာ ဘာလာလုပ်နေတာလဲ" ရွှင်းသည် လုံချန်း၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး အံ့သြတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။
"နင် ဒီပညာရပ်ကို သိသလား" လုံချန်းက ရွှင်းကို ကြည့်ကာ မေးသည်။
"သေချာပေါက် သိတာပေါ့။ ဒါက အင်မော်တယ်လောကမှာ အင်မတန် အစွမ်းထက်တဲ့ ပညာရပ်တစ်ခုပဲ။ ဒီပညာရပ်ကို ပိုင်ဆိုင်တဲ့သူက အင်မော်တယ်လောကရဲ့ မြို့တစ်မြို့ကို အုပ်ချုပ်တဲ့ အရှင်သခင်ပဲ။ သူက အဲဒီမြို့မှာ ရှိသမျှ အင်မော်တယ်တိုင်းကို ထိတ်လန့်စေခဲ့တဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ တည်ရှိမှုမျိုးပေါ့။ အဲဒီလူမှာ ပညာရပ်တွေ အများကြီး ရှိပေမဲ့ သူကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့တဲ့ ဒီဝိဇ္ဇာဓားပညာရပ်ကြောင့်ပဲ လူသိများတာ။ သူကတော့ ရွှေရောင်တစ္ဆေမြို့တော်ရဲ့ ဝိဇ္ဇာဘုရင်ပဲ" ရွှင်းက ရှင်းပြသည်။
"ဒီပညာရပ်ကို ကြည့်ရုံနဲ့ အဲဒီလူနဲ့ အဲဒီမြို့အကြောင်းကို နင်က ဘယ်လိုလုပ် သိနေတာလဲ။ ငါ ထင်တာတော့ နင် အဲဒီလူနဲ့ တွေ့ဖူးမှာပဲ၊ တျန်းရှန်နဲ့ အတူရှိနေတုန်းက ဖြစ်လိမ့်မယ်။ အဲဒီလူရဲ့ စရိုက်ကို ငါ သိပြီးသားပဲ။ နင်က ဝိဇ္ဇာဘုရင်ကို သန်မာတယ်လို့ ပြောနေပုံအရဆိုရင် တျန်းရှန်က အဲဒီလူနဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးဖို့ အခွင့်အလမ်း အများကြီး ရှိတယ်" လုံချန်းက မေးစေ့ကို လက်ဖြင့် ပွတ်ကာ တွေးတောရင်း ဆိုသည်။
"နင် တျန်းရှန်ကို ဘယ်လိုလူလို့ ထင်နေလို့လဲ။ သူက သန်မာတဲ့သူတွေ့တိုင်း လိုက်ချနေတဲ့ တိုက်ပွဲရူး မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခုကိစ္စမှာတော့ နင်ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ အဲဒီလူက ဝိဇ္ဇာဘုရင်နဲ့ တကယ် တိုက်ခဲ့တာ။ ဝိဇ္ဇာဘုရင်က အားလုံးရဲ့ ရှေ့မှာတင် အသတ်ခံလိုက်ရတာလေ။ ဒါကြောင့်လည်း ဒီပညာရပ်က လူသားလောကမှာ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ပြန်ပေါ်လာတာလဲဆိုတာ အံ့သြစရာ ဖြစ်နေတာပေါ့။ သေသွားတဲ့သူက ပညာရပ်တွေကို မျှဝေပေးလို့ မရဘူးလေ။ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ" ရွှင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ရေရွတ်သည်။
"နင် မေ့နေတာလား။ မူလင်းရဲ့ အဖေက နဂါးမျိုးနွယ်စုရဲ့ ပညာရပ်တွေကိုတောင် ရအောင် ယူနိုင်တဲ့သူပဲလေ၊ သာမန်လူသား ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ ပညာရပ်က သူ့အတွက် ဘာခက်ခဲမှာလဲ" လုံချန်းက ရယ်မောရင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒီပညာရပ်အကြောင်း ငါ့ကို ပိုပြောပြပါဦး"
"နာမည်အတိုင်းပဲ ဒါက ဓားပညာရပ်တစ်ခုပါ။ ဒီပညာရပ်က ဘယ်လို အလုပ်လုပ်သလဲဆိုတာ ငါ မသိပေမဲ့ တျန်းရှန်နဲ့ ဝိဇ္ဇာဘုရင် တိုက်တုန်းကတော့ ဝိဇ္ဇာဘုရင်က ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ စွမ်းအင်တွေကို သုံးပြီး ပေတစ်ရာကျော် ရှည်တဲ့ ဧရာမ ဓားကြီးတစ်လက်ကို ဖန်တီးပြီး ရန်သူကို တိုက်ခိုက်နိုင်တယ်။ အဲဒါက အတော်လေး ဒုက္ခပေးတဲ့ စွမ်းရည်ပဲ" ရွှင်းက ရှင်းပြသည်။
"အဝေးကနေ တိုက်ခိုက်ဖို့အတွက် တကယ့်ကို မိုက်တဲ့ စွမ်းရည်ပဲ။ ဒါကြောင့် ဓားသမားတစ်ယောက်က အဝေးကနေ တိုက်ခိုက်နိုင်တာပေါ့၊ ပြီးတော့ အင်မော်တယ် လောကက ပညာရပ်ဆိုတော့ စွမ်းအားကလည်း မဆိုးလောက်ဘူး။ ဒီမူလင်းမှာ တကယ့်ကို ကောင်းတဲ့ ပညာရပ်တွေ ရှိနေတာပဲ။ ဒီတစ်ပတ်တော့ ငါ တကယ် ကံကောင်းတာပဲ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ရေရွတ်လိုက်သည်။
"သေချာပေါက် ကံကောင်းတာပေါ့။ နင် ဇနီးသည် နှစ်ယောက်ရတယ်၊ အစွမ်းထက်တဲ့ ပညာရပ် နှစ်ခုရတယ်၊ ပြီးတော့ နင့်ရဲ့ ဟင်းလင်းပြင် နိယာမကလည်း အဆင့်တက်သွားသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီပညာရပ်ကို အထင်မသေးပါနဲ့။ နားလည်အောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါဦး" ရွှင်းက လုံချန်းကို ဆိုသည်။
"ကဲပါ... ကလေးတစ်ယောက်တောင် သင်နိုင်ခဲ့တာပဲ၊ ဘယ်လောက် ခက်ခဲမှာလဲ။ အလွန်ဆုံးတော့ သူကြာခဲ့တဲ့ အချိန်ထက် ငါ ပိုကြာသွားမှာပေါ့" လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း တောင်ပေါ်သို့ ပထမဆုံး ခြေလှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။
သူ တောင်ပေါ်သို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တောင်တစ်တောင်လုံး တုန်ခါသွားတော့သည်။
လုံချန်းသည် တောင်၏ တုန်ခါမှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ထိပ်ဆုံးသို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။ တောင်ပေါ်တွင် စိုက်ထူထားသော ထောင်ချီသည့် ဓားများကို သူ လျစ်လျူရှုထားခဲ့သည်။ သူ ရှေ့သို့ ဆက်သွားလေလေ ဓားများမှာ ပိုမို သန်မာလာလေလေ ဖြစ်သည်ကို သူ သတိပြုမိသည်။
"အားနည်းတဲ့ ဓားတွေက တောင်ခြေမှာ ရှိနေတာဆိုတော့ ပိုသန်မာတဲ့ ဓားတွေက တောင်ထိပ်မှာ ရှိနေမှာပေါ့။ အသန်မာဆုံး ဓားကတော့ တောင်ထိပ် အစွန်းဆုံးမှာ ရှိလိမ့်မယ်။ အဲဒါက ဝိဇ္ဇာဝိညာဉ်ဓားပဲ။ နင် ရယူရမှာက အဲဒါပဲ။ ငါ ကြားဖူးတာတော့ ဝိဇ္ဇာဓားဆိုတာ တကယ့်ဓား မဟုတ်ဘဲ တာအိုကနေ ဖန်တီးထားတဲ့ ပညာရပ်ဆိုင်ရာ ဓားတစ်လက်ပဲ။ နင် နားလည်သွားပြီး နင့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဝိဇ္ဇာဓားကို ဖန်တီးနိုင်သွားရင်တောင် ဒီဝိဇ္ဇာဓား နားလည်သဘောပေါက်ခြင်း တောင်ကြီးက နင့်ကို စိတ်ပျက်စေမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ တာအိုဓားက ဒီမှာ ရှိနေဦးမှာမို့လို့ပဲ" ရွှင်းက လုံချန်းကို ရှင်းပြသည်။
"ငါ နားလည်ပါပြီ။ ငါက အဲဒီ ဝိဇ္ဇာတာအိုဓားကို မလိုအပ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ နင်ပြောသလိုပဲ ငါကိုယ်တိုင် နားလည်ပြီး ဖန်တီးလိုက်တဲ့ ဝိဇ္ဇာဓားက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်၊ လူတိုင်းထက်လည်း နိမ့်ကျမှာ မဟုတ်ပါဘူး" လုံချန်းက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောရင်း တောင်ထိပ်သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားသည်။
လေးနာရီကျော် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် လုံချန်းသည် တောင်၏ ထက်ဝက်ခန့်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သို့သော် သူ တောင်လယ်သို့ ရောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တုန်ခါမှုများမှာ ရပ်တန့်သွားသည်။ လွန်ခဲ့သည့် လေးနာရီလုံးလုံး ငလျင်လှုပ်နေသကဲ့သို့ တုန်ခါနေခဲ့သော တောင်ကြီးမှာ ယခုအခါ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
တောင်ကြီး တုန်ခါမှု ရပ်တန့်သွားသော်လည်း အခြေအနေမှာ ပိုမို ဆိုးဝါးလာတော့သည်။