အခန်း (၅၇၉-၅၈၀)

အခန်း (၅၇၉) အထူးအခွင့်အရေး

​လုံချန်းသည် တောင်လယ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး တောင်ကြီး၏ တုန်ခါမှုများ ရပ်တန့်သွားချိန်တွင်...

​မြေပြင်တွင် စိုက်ထူထားသော ထောင်ပေါင်းများစွာသော ဓားများသည် မြေကြီးထဲမှ ရုန်းထွက်ကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားကြသည်။ လုံချန်းသည် ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ တောင်ပေါ်တွင် ပျံဝဲနေသော ဓားများကို မြင်လိုက်ရသည်။

​"တာအိုဓားက ကောင်းကင်မှာ မရှိဘူး။ အဲဒါက တောင်ထိပ်မှာပဲ စိုက်လျက်သား ရှိနေဦးမှာပဲ" လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း တောင်ထိပ်သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။ သို့သော် သူ ပထမဆုံး ခြေလှမ်း လှမ်းလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဖိအားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

​ထိုဖိအားမှာ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး သူ့အပေါ်သို့ ပြိုကျလာပြီး သူ့ကို ဒူးထောက်ခိုင်းနေသကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသည်။

​တောင်ထိပ်မှနေ၍ လေပြင်းများကလည်း သူ့ထံသို့ တိုက်ခတ်လာသည်။ ထိုလေပြင်းများမှာ ဓားအရှိန်အဝါများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး လုံချန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်သန်းသွားတိုင်း ပွတ်တိုက်သွားကြသည်။

​"ဒါက ဝိဇ္ဇာဓားပညာရပ်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မယ်" ရွှင်းက ဆိုသည်။

​"ငါ သိပါတယ်။ ဒီမှာ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ မသိရအောင် ငါက အတွေ့အကြုံနည်းတဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး" လုံချန်းက ပြောကာ ထိုဖိအားများနှင့် ဓားဆန္ဒများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကြားမှ တောင်ထိပ်သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ အစွမ်းသန့်သန့်ဖြင့်သာ ကျော်ဖြတ်လိုသဖြင့် မည်သည့် ရတနာကိုမျှ အကာအကွယ်အဖြစ် အသုံးမပြုခဲ့ပေ။

​သူ့ကို ဖိချနေသော ဤအရှိန်အဝါမှာ ကြောက်စရာကောင်းလှသော်လည်း ၎င်းက သူ၏ မိစ္ဆာဘုရင် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုမို သန်မာလာစေသည်အား သူ ခံစားသိရှိနေသည်။

​လုံချန်း တောင်ပေါ်သို့ ပိုမိုမြင့်မားစွာ ရောက်ရှိလာသည်နှင့်အမျှ ဖိအားမှာလည်း ထပ်မံ တိုးလာပြန်သည်။ သူ၏ ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ ပြင်းထန်သော အားကြောင့် တောင်ပေါ်တွင် ကျင်းများ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

​နောက်ထပ် တစ်နာရီ ကုန်ဆုံးသွားချိန်တွင် သူသည် တောင်ထိပ်နှင့် ၁၀ မီတာခန့်သာ ဝေးတော့သည်။ တောင်ထိပ်တွင် ခန့်ညားထည်ဝါသော ဓားတစ်လက်ကို သူ မြင်တွေ့နေရပြီ ဖြစ်သည်။

​သူ နောက်ထပ် တစ်လှမ်း တိုးလိုက်ချိန်တွင် ကောင်းကင်ရှိ ဓားအားလုံးမှာ သူ့ထံသို့ စတင် ကျဆင်းလာတော့သည်။

​"တကယ်ပဲလား။ ဒါတွေသာ တကယ် ထိမှန်ရင် ငါ့ကို နှစ်ပိုင်း ပိုင်းပစ်တော့မှာပဲ" ထောင်ချီသော ဓားများ သူ့ထံသို့ ကျဆင်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လုံချန်းက အံ့သြတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

​ဤဖိအားအောက်တွင် ရှေ့ရှိ ဓားဆီသို့ လမ်းလျှောက်သွားရန် အချိန်အများကြီး မရှိတော့ကြောင်း သူ သိသည်။

​"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ငါ ဒါကို မြင်ဖူးသွားပြီဆိုတော့ အသုံးချလို့ ရပြီ" လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

​သူ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထောင်ချီသော ဓားများသည် သူ ရပ်နေခဲ့သည့် နေရာပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ မြေပြင်မှာ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲအက်သွားပြီး တောင်ကြီးတစ်တောင်လုံး တုန်ခါသွားသော်လည်း လုံချန်းမှာမူ သေဆုံးမသွားပေ။ သူသည် တောင်ထိပ်ရှိ ဓားကြီး၏ နောက်ကွယ်တွင် ပေါ်လာပြီး သူ၏ ရှေ့ရှိ နက်ရှိုင်းသော ကျင်းကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။

​"ဒီလောက်ဆို တော်ပြီ။ မင်းရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ငါ့ကို ပေးတော့ ဝိဇ္ဇာဘုရင်" လုံချန်းက ကြုံးဝါးရင်း တောင်ထိပ်အလယ်တွင် စိုက်ထူထားသော ဝိဇ္ဇာတာအိုဓားကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။ ထိုဓားမှာ တကယ့် ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်းများဖြင့် ပြုလုပ်ထားပုံမရဘဲ ဝေဝါးနေကာ ချီစွမ်းအင်များဖြင့်သာ ဖွဲ့စည်းထားပုံရသည်။

​လုံချန်းသည် ဓားကို ဆွဲထုတ်ရန် ဓားရိုးအား ကိုင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ စိတ်ထဲသို့ သတင်းအချက်အလက်များ အလုံးအရင်းနှင့် စီးဝင်လာတော့သည်။ ဝိဇ္ဇာဓားပညာရပ်နှင့် ပတ်သက်သော ဗဟုသုတများ သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားသည်။

​သူသည် ဓားကို ကိုင်ထားရင်း အတော်ကြာအောင် ငေးငိုင်နေခဲ့ပြီးနောက်တွင်မှ သတင်းအချက်အလက် စီးဝင်မှုများ ရပ်တန့်သွားသည်။

​လုံချန်းသည် ချက်ချင်းပင် တရားမှတ်သည့်ပုံစံဖြင့် ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ သင်ယူခဲ့ရသမျှကို စတင် နားလည်သဘောပေါက်အောင် ကြိုးစားတော့သည်။ သူ ထိုင်လိုက်ချိန်တွင် ရှေ့ရှိ ဝိဇ္ဇာတာအိုဓားမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း သူကမူ မျက်လုံးမှိတ်ထားသဖြင့် သတိမထားမိပေ။

​အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်တွင် လုံချန်းသည် ပြုံးလျက် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။

​"တကယ်ကို ထူးခြားတဲ့ ပညာရပ်ပဲ" သူက ချီးကျူးလိုက်သည်။ "ဒီပညာရပ်ကို ဖန်တီးခဲ့တဲ့သူဟာ နိယာမစွမ်းအားတွေ၊ သဘာဝတရားတွေနဲ့ တကယ့်ကို လိုက်လျောညီထွေရှိခဲ့တာပဲ"

​လုံချန်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်ချိန်တွင် တောင်ကြီးမှာ သူ၏ တာဝန်ကျေပွန်သွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ လုံချန်း မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သောအခါ သူ၏ရှေ့တွင် ထိုင်နေသော မူယွမ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

​"ဒီတစ်ခေါက်ကော ဘယ်နှစ်ရက် ကြာသွားလဲဟင်" သူက မူယွမ်ကို မေးလိုက်သည်။

​"ဒီနေ့က သုံးရက်မြောက်နေ့ပဲ" မူယွမ်က ပြန်ဖြေသည်။

​"သုံးရက်မြောက်နေ့ ဟုတ်လား။ ဒါဆိုရင် ဒီနေ့က ယဇ်ပူဇော်ပွဲ ကျင်းပမယ့်နေ့ပေါ့" လုံချန်းက အံ့သြတကြီး ဆိုသည်။

​"ဟုတ်တယ်၊ ဒီနေ့ပဲ" မူယွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

​"ဒါဆို ကျွန်တော် နောက်ကျသွားပြီလား၊ ပါဝင်ခွင့်ကော ရှိဦးမလား" သူက သူမကို စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

​"သား ပါဝင်လို့ ရပါသေးတယ်။ သားမှာ ကျောင်းတော်သခင် ဘက်ကပေးထားတဲ့ အထူးအခွင့်အရေး ရှိတာပဲ။ အချိန်မှန်ရောက်ရင် ပါဝင်လို့ ရပါတယ်။ စာရင်းပေးတာနဲ့ တခြားကိစ္စတွေကိုတော့ အမေ အကုန်လုပ်ထားပေးပြီးသားပါ" မူယွမ်က ပြောသည်။

​"ဒါပေမဲ့ အမေ တစ်ခု ထပ်မေးပါရစေဦး။ သား တကယ်ပဲ ပါဝင်ချင်တာလား။ တကယ်လို့ သား မပါချင်ဘူးဆိုရင် ကျော်လိုက်လို့ ရပါတယ်။ သား ပညာရပ်ကို နားလည်အောင် လုပ်နေရင်းနဲ့ နောက်ကျသွားတယ်လို့ အမေ ပြောပေးမယ်။ သားရဲ့ ဘဝရွေးချယ်မှုကို အမေက အတင်းအကျပ် မလုပ်ချင်ဘူး၊ ဒါကြောင့် သားကိုယ်တိုင်ပဲ ဆုံးဖြတ်ပါ" သူမက ဆိုသည်။

​"ကျွန်တော့်အတွက် လိမ်မပေးပါနဲ့။ ကျွန်တော် ပါဝင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးသားပါ" လုံချန်းက ခေါင်းငြိတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် အနိုင်လည်း ရအောင် တိုက်မှာပါ"

​မူယွမ်က ခေါင်းညိတ်ကာ လုံချန်း၏ ပါးကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ သူမသည် သူ၏လက်ထဲမှ နားလည်သဘောပေါက်ခြင်း စာလိပ်ကို ယူကာ သိုလှောင်အိတ်ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး အခြားအရာတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

​"ကောင်းပြီ... ဒါဆိုလည်း ဒါကို ယူထားလိုက်။ ယဇ်ပူဇော်ပွဲထဲ ရောက်နေတဲ့အချိန်မှာ ဒါကို လုံးဝ မချွတ်ပါနဲ့" ထိုသို့ ဆိုကာ သူမက ဆွဲကြိုးတစ်ကုံးကို လုံချန်းအား ပေးလိုက်သည်။

​"ဒါက ဘာဆွဲကြိုးလဲဟင်" လုံချန်းက ထူးခြားလှသော ထိုဆွဲကြိုးကို ကြည့်ရင်း မေးသည်။

​"ဒါက ကျောင်းတော်သခင်ရဲ့ ဆွဲကြိုးပဲ။ ဒါကို ဝတ်ထားပြီး ဘယ်တော့မှ မချွတ်နဲ့။ ဒါက သားရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ကာကွယ်ပေးလိမ့်မယ်။ တကယ်လို့ ယဇ်ပူဇော်ပွဲမှာ သား တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့ရင်တောင် အသက်ပေးဆေးလုံး သုံးပြီး သားကို အသက်ပြန်သွင်းလို့ ရအောင်လို့ပေါ့" သူမက ရှင်းပြသည်။

​'ဪ... ရွမ်းယီ ပြောဖူးတာပဲ၊ ယဇ်ပူဇော်ပွဲမှာ သေတဲ့ သူတွေက အသက်ပေးဆေးလုံးနဲ့တောင် ပြန်ရှင်လို့ မရဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်က ချက်ချင်း ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရလို့ပဲ။ ဒါဆို ဒီဆွဲကြိုးက ဝိညာဉ်ကို ကာကွယ်ပေးတဲ့ ရတနာတစ်ခုပေါ့။ ကျောင်းတော်သခင်ရဲ့ ရတနာလား... စိတ်ဝင်စားစရာပဲ' လုံချန်းသည် ဆွဲကြိုးကို ခေတ္တမျှ စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။

​"ကောင်းပြီ။ ဆေးရေချိုးလိုက်ဦး၊ ပြီးရင် အမေတို့ သွားကြမယ်။ သားရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေနဲ့ အားမဖြည့်ပေးတာ အတော်ကြာသွားပြီလေ" မူယွမ်က ပြောကာ အခန်းထဲမှ ထွက်သွားသည်။

​လုံချန်းလည်း ထလိုက်သည်။ သူသည် ရေချိုးခန်းထဲသို့ သွားကာ ရှားပါးဆေးဖက်ဝင်အပင်များ ထည့်ထားသော ရေချိုးကန်ထဲတွင် လဲလျောင်းလိုက်သည်။

​'ဒီလို ဘဝမျိုးကလည်း မဆိုးလှပါဘူး။ သာမန်အိမ်လေးတစ်လုံးရှာပြီး မိသားစုနဲ့အတူ အေးအေးချမ်းချမ်း နေရတာပေါ့။ တစ်ခါတစ်လေကျရင် ဒီလို အေးချမ်းတဲ့ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်တဲ့သူတွေကို ငါ အားကျမိတယ်' လုံချန်းက သက်ပြင်းချရင်း တွေးလိုက်မိသည်။

​"အဲဒါက သူတို့မှာ ရည်မှန်းချက် မရှိလို့လေ။ သေခြင်းတရားနဲ့ ဘဝကြားမှာပဲ ကန့်သတ်ခံထားရတာကို သူတို့က ကျေနပ်နေကြတာ။ သူတို့က ကံကြမ္မာကို ပြန်မတိုက်ခိုက်ကြဘူး၊ ဒါကြောင့် ကံကြမ္မာက သူတို့ရဲ့ သေးနုပ်တဲ့ ဘဝလေးတွေကို လွှတ်ထားပေးတာပေါ့။ သူတို့က ဘာမှ တန်ဖိုးမရှိဘူး။ နင်ကတော့ ဒီစကြာဝဠာရဲ့ အဓိက ကစားသမားပဲ။ နင်သာ အစွမ်းကုန် တိုးတက်လာမယ်ဆိုရင် စကြာဝဠာရဲ့ အောက်ခြေကနေ ထိပ်ဆုံးအထိ အရာအားလုံးကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်မယ့်သူ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျမှ နင်က..." ရွှင်းက ပြန်ပြောရင်း စကားစကို ရပ်လိုက်သည်။

​"အဲဒီအချိန်ကျမှ ငါက ဘာဖြစ်မှာလဲ" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။

​"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ကဲ... ဒါနဲ့ ဝိဇ္ဇာဓားပညာရပ်ကိုကော နားလည်သွားပြီလား" သူမက မေးသည်။

​"လုံးဝကြီးတော့ မဟုတ်သေးဘူး။ ငါ့မှာ ဗဟုသုတတွေနဲ့ အခြေခံတွေတော့ ရှိသွားပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ပြည့်စုံဖို့တော့ လိုသေးတယ်။ အဲဒါကို အောင်မြင်အောင် လုပ်ပြီး ဝိဇ္ဇာဓားကို ဖန်တီးဖို့ကတော့ အချိန်ယူရဦးမယ်" လုံချန်းက ခေါင်းခါရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

​"ငါ တစ်ခု မေးချင်လို့။ နင်က ဘာလို့ တစ္ဆေကျောင်းတော်ရဲ့ ယဇ်ပူဇော်ပွဲမှာ ပါဝင်နေရတာလဲ။ နင် ဒီကို ရောက်လာတာက နင့်အဖေအကြောင်း စုံစမ်းဖို့ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ ဒီမှာ အချိန်ဖြုန်းနေတာလဲ" ရွှင်းက မေးလိုက်တော့သည်။

အခန်း (၅၈၀) မူလအစနှင့် နေမင်း

​"နင် အဲဒီဟင်းလင်းပြင်ထဲကို ဆုလာဘ်အနေနဲ့ ဝင်ခွင့်ရဖို့အတွက် ဒါကို လုပ်နေတာလား" ရွှင်းက လုံချန်းကို မေးလိုက်သည်။

​"ဟုတ်တယ်။ ငါလည်း အဲဒီနေရာကို သွားဖို့ စီစဉ်ထားတာ။ တစ္ဆေကျောင်းတော်တောင် မက်မက်မောမော ဖြစ်နေတဲ့ အဲဒီလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှာ တစ်ခုခုတော့ ရှိရမယ်" လုံချန်းက မျက်လုံးမှိတ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

​"တကယ်လို့ နင် သေသွားရင် ဘယ်လောက် ဒုက္ခရောက်မလဲဆိုတာ သိတယ်မဟုတ်လား။ နင့်ရဲ့ အမှတ်အသားက ပေါ်သွားမှာ ဖြစ်သလို သူတို့ကလည်း နင့်ကို အသက်ပြန်သွင်းပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ အရာအားလုံး အဆုံးသတ်သွားလိမ့်မယ်" ရွှင်းက သတိပေးသည်။

​"ငါ သိပါတယ်။ ဒါကြောင့်လည်း ငါ မသေအောင် ကြိုးစားမှာပေါ့။ မကြာခင်မှာ တကယ်ကို ကြီးမားတဲ့ တစ်ခုခု ဖြစ်တော့မယ်လို့ ငါ ခံစားနေရတယ်၊ အဲဒါကြောင့် ဒီအခွင့်အရေးကို ငါ အဆုံးရှုံးမခံနိုင်ဘူး။ ဒီရှာဖွေမှုနဲ့ ပတ်သက်နေမယ် ထင်တယ်။ ငါ့ကိုယ်ထဲက သွေးတွေတောင် ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေသလိုပဲ။ အရေးကြီးတာတစ်ခုခု ဖြစ်တော့မှာမို့ ငါ အဲဒါကို လက်လွတ်မခံချင်ဘူး။ ပြီးတော့ ဒါက ကျောင်းတော် ယဇ်ပုရောဟိတ်တွေနဲ့ နီးစပ်ဖို့ အခွင့်အရေးလည်း ရမှာလေ" လုံချန်းက ဆိုသည်။

​"ဒီမှာ ကြီးမားတဲ့ တစ်ခုခု ဖြစ်တော့မယ်လို့ ဘာလို့ ထင်နေရတာလဲ။ ငါကကော ဘာလို့ ဘာမှ မခံစားရတာလဲ" ရွှင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

​"ငါလည်း မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ့သွေးတွေကို ဒီလောက်အထိ လှုပ်ခတ်စေတယ်ဆိုရင် အဲဒါက သွေးမျိုးဆက် ဒါမှမဟုတ် မူလအစနဲ့ တစ်ခုခု ပတ်သက်နေလိမ့်မယ်။ ငါ့သွေးမျိုးဆက်ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေဆီက ရှေးဟောင်းပစ္စည်းအချို့ကို ရနိုင်မလားပေါ့။ အဲဒါဆိုရင်တော့ တကယ် မိုက်မှာပဲ" လုံချန်းက ပြောလိုက်သည်။

​"သွေးမျိုးဆက်သခင်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အရာလား..." ရွှင်း၏ မျက်မှောင်ကြုတ်မှုက ပိုမို နက်ရှိုင်းသွားသည်။ "အဲဒီလိုအရာမျိုး ဒီမှာ တကယ် ရှိနေနိုင်လို့လား။ ကောင်းတဲ့အရာ ဖြစ်ပါစေလို့ပဲ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်"

​"ကောင်းတာလား၊ ဆိုးတာလားတော့ ငါ မသိဘူး။ ငါ့သွေးမျိုးဆက်ကို အာရုံခံကြည့်တိုင်း တစ်မျိုးကြီးပဲ၊ ဝမ်းလည်းသာသလို ဝမ်းလည်းနည်းသလို ခံစားရတယ်။ အဲဒီအရာနဲ့ နီးနီးကပ်ကပ် ရှိချင်သလိုလို တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ဝေးဝေးမှာ နေချင်သလိုလို ဖြစ်နေတာ။ အဲဒီကို ရောက်မှပဲ အဲဒါ ဘာလဲဆိုတာ ငါ သိမှာပါ" လုံချန်းက ပြန်ဖြေသည်။

​ရွှင်းက ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူမသည် လုံချန်း၏ သွေးမျိုးဆက် ကျောင်းတော်ထဲသို့ ဝင်သွားပြီး အနက်ရောင် မှန်တစ်ချပ်ရှိသည့် အခန်းတစ်ခန်းထဲသို့ ဝင်ခဲ့သည်။

​'သွေးမျိုးဆက်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အရာတဲ့... ပြောစမ်းပါဦး၊ အဲဒါက ကောင်းတဲ့အရာလား၊ ဆိုးတဲ့အရာလား' သူမက မှန်ကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

​မှန်ပေါ်တွင် သွေးဖြင့် ရေးသားထားသကဲ့သို့သော စာသားအချို့ ပေါ်လာသည်။

​"နေမင်းကဲ့သို့သော မူလအစ၏ ကြံရာပါဟောင်း၊ လမင်းကဲ့သို့သော နေမင်း၏ ရန်သူ။ ကောင်းသူအတွက် အသက်၊ ဆိုးသူအတွက် သေခြင်း။ ထာဝရ အိပ်စက်ခြင်း ပျက်စီးလေပြီ၊ နောင်တများ လိုက်ပါလာလိမ့်မည်။ သေခြင်းတရားက မဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ သေခြင်းတရားသည်သာ တစ်ခုတည်းသော အဖြေ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်"

​ရွှင်းသည် မှန်ပေါ်က စာသားများကို ဖတ်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

​"ဒါတွေက ဘာစကားလုံးတွေလဲ။ သူငယ်ချင်းအကြောင်းရော ရန်သူအကြောင်းရော တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြောနေသလိုပဲ။ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောစမ်းပါ။ အဲဒါက ကောင်းတာလား၊ ဆိုးတာလား" သူမက သွေးမျိုးဆက်ဗိမာန်ထဲက မှန်ကို ထပ်မေးသည်။ သို့သော် မှန်က ဘာမှ ထပ်မပြတော့ပေ။

​"ဟူး... နင် ပြောမှာ မဟုတ်တော့ဘူးပေါ့။ သွေးမျိုးဆက်တောင် မူလအစ အကြောင်းကို မပြောနိုင်ဘူးပဲ။ ဆိုးတဲ့အရာဆိုရင် သူ့ကို တားဖို့ ငါ မျှော်လင့်ထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါ ဘာလဲဆိုတာတောင် ငါ မသိဘူး။ သူ့အတွက် မဆိုးပါစေနဲ့လို့ပဲ ဆုတောင်းရမှာပဲ" ရွှင်းက သက်ပြင်းချရင်း သူမ အဖြေရမည် မဟုတ်တော့ကြောင်း သိလိုက်သည်။

​သူမ အခန်းထဲမှ ထွက်ကာ တံခါးပိတ်လိုက်သည်။ သူမ ထွက်သွားချိန်တွင် မှန်ပေါ်၌ စာသားများ ထပ်မံ ပေါ်လာပြန်သည်။

​"မူလအစက နေမင်းကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် နေမင်းက မူလအစကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တာလား။ သေခြင်းတရားက ကောင်းသလား၊ ဆိုးသလား။ နောင်တကော ရှိဦးမလား။ နေမင်းရဲ့ အပြစ်ပေးမှုကို မူလအစရဲ့ ရင်သွေးက ဖျက်ဆီးလိုက်တာလား။ ထာဝရ တရားမျှတမှုလား၊ ဒါမှမဟုတ် အဆုံးသတ်လား"

​လုံချန်းသည် ရေချိုးကန်ထဲမှ ထွက်လာပြီး အဝတ်အစားလဲကာ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ မူယွမ်နှင့် တွေ့ဆုံလိုက်သော်လည်း ထွက်ခွာဖို့ စကားမပြောရသေးခင်မှာပင် ဝင်းတံခါး ပွင့်သွားသည်။

​"မူယွမ်... လာမှာလား၊ မလာဘူးလား။ ယဇ်ပူဇော်ပွဲက နောက်တစ်နာရီဆို စတော့မယ်။ သူ မနိုးသေးဘူးလား"

​ရွမ်းယီ တစ်ယောက် ဝင်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။ သူမသည် တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖုံးအုပ်ထားသည့် လှပသော အပြာရောင် ဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ မူယွမ်နှင့် လုံချန်းတို့ မတ်တပ်ရပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ ရပ်လိုက်သည်။

​"အခုပဲ သွားတော့မလို့။ သူ နိုးနေပြီ၊ အဆင်သင့်ပဲ" မူယွမ်က ရွမ်းယီကို ပြောလိုက်သည်။

​"ကောင်းပြီ။ ဒါဆို သွားကြစို့" ရွမ်းယီက ဆိုသည်။

​သူတို့အားလုံး ဝင်းထဲမှ ထွက်လာပြီး မူယွမ်၏ မိုးပျံ သားရဲပေါ်သို့ တက်လိုက်ကြသည်။ ထိုသားရဲက သူတို့ကို အနီးဆုံး နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဝင်ပေါက်ဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

​'ဒါက ၁၉ ထပ်မြောက်က ဝင်ပေါက်ပဲ။ အဲဒီမှာ သေမင်းခန်းမ ရှိတာကိုး' လုံချန်းက ဝင်ပေါက်ကို ကြည့်ပြီး မှတ်မိသွားသည်။ သူသည် မူယွမ်၊ ရွမ်းယီတို့နှင့်အတူ ဝင်ပေါက်ပေါ်သို့ တက်လိုက်ရာ အထပ် ၂၀ မြောက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

​'ဒါက...'

​လုံချန်း ၂၀ ထပ်မြောက်သို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် အံ့သြသွားမိသည်။ သူ၏ ရှေ့တွင် ဧရာမ နန်းတော်ကြီးတစ်ဆောင်ရှိပြီး ၎င်းမှာ ဤအထပ်၏ ဧရိယာ ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းကျော်ကို ဖုံးလွှမ်းထားသည်။ နန်းတော်ဝင်ပေါက်နားတွင် လူများစွာ မတ်တပ်ရပ်နေကြသည်။ ထောင်ချီသော တပည့်များ ရှိနေသော်လည်း အများစုမှာ စမ်းသပ်ပွဲတွင် ပါဝင်မည့်သူများ မဟုတ်ကြောင်း သူ သိသည်။ တပည့်များကို သင်ကြားပေးသည့် အကြီးအကဲ တစ်ဦးစီမှာ နှစ်ဦးစီသာ ရွေးချယ်ခွင့် ရှိသဖြင့် ကျန်ရှိသောသူများမှာ လာရောက်ကြည့်ရှုသူများသာ ဖြစ်သည်။

​ထိုနေရာတွင် သူသည် မီလောင်ကိုလည်း တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမမှာ မူလင်းကို သတ်ခဲ့သည့် မိန်းကလေး ဖြစ်သည်။ သူမမှာ ရွေးချယ်မခံရသဖြင့် ပွဲကြည့်ပရိသတ်အဖြစ်သာ ရောက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူမ၏ အစ်မဖြစ်သူ မီယင်နားတွင် ရပ်နေသည်။ သူတို့အနားတွင် လူငယ်တစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီး အကြီးအကဲတစ်ဦးလည်း ရှိနေသည်။

​လုံချန်းသည် တခြားသော အကြီးအကဲများနှင့် သူတို့၏ တပည့်များကိုလည်း နေရာအနှံ့တွင် တွေ့ရသည်။ မူယွမ်၊ ရွမ်းယီနှင့် လုံချန်းတို့ နန်းတော်တံခါးနားသို့ ရောက်သွားချိန်တွင်...

​"ဒီနေရာက သေမင်းခန်းမပဲ။ ဒီမှာပဲ ကျောင်းတော် ယဇ်ပူဇော်ပွဲကို ကျင်းပမှာ" မူယွမ်က လုံချန်းကို ရှင်းပြသည်။

​ရုရှန် သည် အကြီးအကဲများကို မြင်သောအခါ သူတို့ထံ လျှောက်လာပြီး မူယွမ်နှင့် ရွမ်းယီကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

​"နှုတ်ဆက်ပါတယ် အကြီးအကဲ" ရူရှန်က ဆိုသည်။

​"ရူရှန်... ရောက်နေပြီလား၊ ကောင်းပြီ။ ယဇ်ပူဇော်ပွဲမှာ ပါဝင်တဲ့အခါ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါဦး" ရွမ်းယီက ခေါင်းညိတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ လုံချန်းသည် ရူရှန်ကို သိသည်။ သူသည် လုံချန်းနှင့်အတူ လူရွေးပွဲ အောင်မြင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူတို့ စကားအများကြီး မပြောဖြစ်ကြသလို ရူရှန်ကလည်း လုံချန်းကို နှုတ်မဆက်ပေ။

​"အကြီးအကဲယီ... နင် တကယ်ပဲ အကြီးအကဲယွမ်ရဲ့ သားကို ပါဝင်ခိုင်းတာလား။ သူ့အတွက် အန္တရာယ်များမယ်လို့ မထင်ဘူးလား" အခြားသော အမျိုးသမီး အကြီးအကဲတစ်ဦး လျှောက်လာပြီး ရွမ်းယီ၊ မူယွမ်တို့နှင့် စကားပြောလာသည်။

​"သူက ဘာလို့ ဂရုစိုက်ရမှာလဲ။ သူက သူ့အလုပ်အတွက်ပဲ စိတ်ပူနေတာလေ။ အကြီးအကဲယွမ်က ဒါကို ခွင့်ပြုလိုက်တာကိုပဲ ငါ ပိုအံ့သြမိတယ်" အခြားသော အကြီးအကဲတစ်ဦးက သူမ၏ တပည့်များနှင့်အတူ ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။

​သူမမှာ မီယင်ကို သင်ကြားပေးသည့် အကြီးအကဲ ဖြစ်သည်။ ရွမ်းယီက မီယင်ကို လွှတ်ပြီး အရေးကြီးကိစ္စပြောဖို့ ဖိတ်ခေါ်တုန်းက စော်ကားပြောဆိုခဲ့သည့် အကြီးအကဲလည်း ဖြစ်သည်။ သူမက ထိုကိစ္စကို အခုထိ အငြိုးထားနေဆဲပင်။ သူမ၏ အမည်မှာ အကြီးအကဲ ဖုမင် ဖြစ်သည်။

​"အကြီးအကဲမင်... နင့်အလုပ် နင်လုပ်ပြီး နင့်အတန်းကိုပဲ အာရုံစိုက်ပါ။ ငါတို့ ကိစ္စတွေထဲ ဝင်ပါစရာ မလိုပါဘူး" ရွမ်းယီက စိတ်ပျက်လက်ပျက် အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

​"နင့်ရဲ့ မိုက်မဲမှုကြောင့် အဲဒီကလေး တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင်လည်း အခုလို လေသံမျိုး ဆက်ထားနိုင်မလားဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်" ဖုမင်က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ဆိုသည်။

​လုံချန်းသည် တစ်စုံတစ်ယောက် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ သူ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသော မီယင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လုံချန်းက မီယင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ချိန်မှာပင် မီလောင်က သတိထားမိသွားသည်။

​"ဟွန်း... အဲဒီကောင်က မမကို ထပ်ပြီး စိုက်ကြည့်နေပြန်ပြီ။ မှတ်ဉာဏ်တွေ ပျောက်သွားတာတောင် မမကို လိုက်နှောင့်ယှက်နေတဲ့ တကှာရူးက အကျင့်မပျောက်သေးဘူးပဲ" သူမက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

​ထိုအချိန်မှာပင် လူအားလုံး အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

​"အကြီးအကဲအားလုံး... ရွေးချယ်ထားတဲ့ ကိုယ်စားလှယ်တွေကို သေမင်းခန်းမထဲကို ပို့ပေးကြပါ။ ယဇ်ပူဇော်ပွဲ စတင်တော့မှာ ဖြစ်ပါတယ်" ထိုအသံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

​'နောက်ဆုံးတော့ အချိန်ရောက်ပြီပဲ' လုံချန်းက နန်းတော်တံခါးကြီးကို ကြည့်ရင်း တွေးလိုက်တော့သည်။