အခန်း (၂၄၉-၂၅၀)

အခန်း ၂၄၉ ။ ချင်မျိုးရိုး

အခြားတစ်ဖက်တွင် ယဲ့ယွင် နှင့် ကျိုးဝမ်ရုန်တို့သည် ယီမေ့နန်းဆောင်တွင် တစ်နေကုန် စကားပြောပြီးမှ ပြန်သွားကြသည်။

သူမတို့၏ ဆွေးနွေးမှု ခေါင်းစဉ်သည် လူသစ်များကို မိမိဘက်ပါအောင် ဆွဲဆောင်သင့်၊ မသင့် ဆိုသည့် အကြောင်းအရာသာ ဖြစ်သည်။ ထိုအချက်ကိုယဲ့ယွင်က ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

သူမသည် လက်ရှိတွင် အချစ်ခံရမှုနှင့် ရာထူးနေရာ ခိုင်မာနေပြီဖြစ်၍ လူသစ်များကို မလိုအပ်တော့ဟု ခံယူထားသည်။

အစပိုင်းက ကျိုးမျိုးရိုးကို သိမ်းသွင်းခဲ့ခြင်းသည် နေရာမခိုင်မာသေး၍ အင်အားလိုအပ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဝမ်ရွှင်ရုန်နှင့် မဟာမိတ်ဖွဲ့ခြင်းသည်လည်း အကျိုးရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အနာဂတ်နှင့် စိတ်နေသဘောထား မသေချာသော လူသစ်တစ်ယောက်ကို ဆွဲခေါ်ခြင်းသည် အန္တရာယ်များလှသည်။

ယဲ့ယွင်သည် ကျိုးမျိုးရိုးကို ပိုမို မြှောက်စားပေးရန် သို့မဟုတ် ကျန်းချိုက်ရန်ကို နေရာပေးရန် ပိုစိတ်ဝင်စားသည်။ ဝမ်ရွှင်ရုန်သည် အစပိုင်းတွင် လူသစ်တစ်ယောက်ကို မျက်စိကျနေသော်လည်း ဆွေးနွေးပြီးနောက် လက်လျှော့လိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဒီအဖွဲ့ထဲ၌ ယဲ့ယွင်က ဦးဆောင်နေသူဖြစ်သည်။ ဝမ်ရွှင်ရုန်သည် သမီးရှိနေပြီဖြစ်၍ အချစ်ခံရမှုကို စိတ်မဝင်စားတော့ဘဲ သမီးလေးအတွက် အနာဂတ်ကောင်းမွန်စေရန် ယဲ့ယွင်နှင့် ပူးပေါင်းထားခြင်းဖြစ်သည်။

ကျိုးဝမ်ရုန်ကတော့ ပြောစရာမလိုတော့ပေ။ ယဲ့ယွင်၏ စကားကို တသွေမတိမ်း လိုက်နာသူ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤကိစ္စကို ဤမျှဖြင့် အဆုံးသတ်လိုက်ကြသည်။

.....

ယောင်ရှန်းအနေဖြင့် ယခုလက်ရှိ အားသာချက်မရှိသဖြင့် လူသစ်များကို သိမ်းသွင်းရန် ခက်ခဲနေသည်။ အချစ်ခံရမှု သာမန်သာ ရှိပြီး ယဲ့ယွင်နှင့် ယိရွှင်ရုန်တို့၏ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ကျိုဖင်ရာထူးမှ ပြုတ်ကျသွားခဲ့ပြီး လောလောဆယ် တစ်ယောက်တည်း ရပ်တည်ရမည် ဖြစ်သည်။

သူမအနေဖြင့် တခြားသူများကို အားကိုးလျှင် ရနိုင်သော်လည်း မာနကြီးသူမို့ မလုပ်ချင်ပေ။

....

နောက်ဆုံးအဆင့် ရွေးချယ်ပွဲ ကျင်းပမည့်နေ့ ရောက်ရှိလာသည်။ ဒီနေ့တွင် နင်ချန် တက်ရောက်ခြင်းမရှိလျှင် မကောင်းသဖြင့် တက်ရောက်ခဲ့သည်။ မယ်တော်ကြီးလည်း ပါဝင်လာသည်။ ကျန်ရှိနေသော ၄၀ ဦးကို ၅ ယောက်တစ်ဖွဲ့ခွဲပြီး ဝင်ရောက်တွေ့ဆုံခိုင်းသည်။

ပထမအဖွဲ့ နှစ်ဖွဲ့မှ ၁၀ ယောက်လုံးကို နင်ချန်က တစ်ယောက်မှ မရွေးချယ်သဖြင့် မယ်တော်ကြီး စိတ်မရှည်တော့ပေ။

"အရှင်မင်းကြီး... ရွေးချယ်ပွဲဆိုတာ တော်ဝင်မျိုးဆက် ပြန့်ပွားဖို့အတွက်ပါ။ ရုပ်ရည်ကို အရမ်းကြီး မရွေးပါနဲ့"

နင်ချန် မျက်လွှာချလိုက်သည်။

"သားတော် နားလည်ပါပြီ"

ဘေးတွင် ထိုင်နေသော မိဖုရားခေါင်ကြီးက နူးညံ့စွာ ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ယိရွှင်ရုန်နဲ့ မင်ရှိုးရုန်တို့လို ရုပ်ရည်မျိုးက ရှားပါးပါတယ် မယ်တော်ကြီး"

"အလှတရားနဲ့ အရှင်မင်းကြီးကို မြှူဆွယ်တာ ကောင်းတဲ့အရာ မဟုတ်ပါဘူး။ မိဖုရားခေါင်ကြီးအနေနဲ့ အရှင်မင်းကြီးကို သတိပေးသင့်ပါတယ်"

မယ်တော်ကြီးက နှာမှုတ်လိုက်သည်။

ဒီစကားက ယိရွှင်ရုန်နှင့် ယဲ့ယွင်တို့ကို ရည်ရွယ်ပြီး ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ မယ်တော်ကြီးက သူတို့နှစ်ဦးကို သဘောမကျကြောင်း သိသာသည်။

မိဖုရားခေါင်ကြီး၏ စကားသည် မယ်တော်ကြီးကို သတိပေးလိုက်ခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။ အရမ်းလှပလွန်းသူများကို မရွေးချယ်သင့်ကြောင်း သွယ်ဝိုက်ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

နင်ချန် မိဖုရားခေါင်ကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှ မပြောပေ။

နောက်တစ်ဖွဲ့တွင်မူ နှစ်ယောက် ရွေးချယ်လိုက်သည်။ ပထမတစ်ယောက်မှာ အိမ်ရှေ့စံဆရာ ချီချန်ရူ၏ တူမဖြစ်ပြီး ဒုတိယတစ်ယောက်မှာ မြို့တော်ဝန် လီတောက်ချင်း၏ သမီးဖြစ်သည်။

နှစ်ယောက်စလုံး ရုပ်ရည်ချောမောကြပြီး တစ်မျိုးစီ လှပကြသည်။

ချီမျိုးရိုးသည် ပညာတတ်မျိုးရိုးမှ ဆင်းသက်လာပြီး စာပေလေ့လာလိုက်စားသူ ဖြစ်သဖြင့် မာနကြီးပြီး အေးစက်စက်နိုင်သော အလှမျိုးဖြစ်သည်။ လီမျိုးရိုးသည် ရိုးရာအစဉ်အလာကြီးမားသော အိမ်တော်မှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်ပြီး ယိရွှင်ရုန် နန်းတွင်းစရောက်စဉ်က ပုံစံနှင့် ဆင်တူသည်။

နောက်တစ်ဖွဲ့တွင်လည်း နှစ်ယောက် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

ရှန်ကျိုးဒေသမှ မြို့စားသမီး ဝမ်မျိုးရိုးနှင့် မိသားစုနောက်ခံ သာမန်သာရှိသော ယွီမျိုးရိုးတို့ ဖြစ်သည်။ ယွီမျိုးရိုးကို မယ်တော်ကြီးက ရွေးချယ်ပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

အလှတရားဖြင့် မမြှူဆွယ်ရဟု ပြောထားသော်လည်း နင်ချန် စိတ်မဝင်စားသလို ဖြစ်နေသည်ကို ကြည့်ပြီး ယောက်ျားလေးသဘာဝအရ လှပသူကို သဘောကျမည်ဟုတွေးကာ ယွီမျိုးရိုးကို ရွေးပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

နောက်တစ်ဖွဲ့တွင် နင်ချန်က စစ်သူကြီးဟို၏ ညီမဖြစ်သူ ဟိုမျိုးရိုးကို ချက်ချင်း ရွေးချယ်လိုက်သည်။ ဟိုမျိုးရိုး အရွေးခံရသောအခါ ရှူးဖေး၏ မျက်နှာ မဲပုပ်သွားသည်။

သူမနှင့်အတူ ပါလာသော ချင်မျိုးရိုးလည်း အရွေးခံရသည်။ ချင်မျိုးရိုးသည် မိသားစုနောက်ခံ နိမ့်ပါးသော်လည်း ဉာဏ်ကောင်းသည်။ မိတ်ဆက်ချိန်တွင် စစ်ပွဲအကြောင်း ကဗျာတစ်ပုဒ် ရွတ်ပြခဲ့သည်။ သူမ၏ ရုပ်ရည်ကလည်း နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသော မိန်းကလေးများကြားတွင် ထူးခြားနေသည်။

နင်ချန် သဘောကျသွားပြီး စကားအနည်းငယ်ပြောဆိုကာ ရွေးချယ်လိုက်သည်။

ချင်မျိုးရိုးပြီးနောက် နင်ချန်နှင့် မယ်တော်ကြီးတို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ကျန်ရှိနေသော သူများထဲမှ မိဖုရားခေါင်ကြီးက ဟန်မျိုးရိုးနှင့် ဝမ်မျိုးရိုးတို့ကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

နှစ်ယောက်စလုံး မိသားစုနောက်ခံ နိမ့်ပါးသော်လည်း ရုပ်ရည်ချောမောသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် နန်ချီ၏ ဒုတိယအကြိမ် ရွေးချယ်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားသည်။

ဒီတစ်ခေါက်တွင် လူသစ် ရှစ်ယောက် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ လေးယောက်က မိသားစုနောက်ခံ ကောင်းမွန်ပြီး ကျန်လေးယောက်က သာမန်ဖြစ်သည်။

မိသားစုနောက်ခံ ကောင်းမွန်သူများကို လူအများ စိတ်မဝင်စားကြဘဲ ရုပ်ရည်ချောမောသော ယွီမျိုးရိုးနှင့် အရှင်မင်းကြီး စကားပြောခဲ့သော ချင်မျိုးရိုးတို့ကို စိတ်ဝင်စားနေကြသည်။

နောက်ဆုံးအဆင့်ထိ ရောက်လာသူများသည် မိသားစုနောက်ခံ သို့မဟုတ် ရုပ်ရည်တစ်ခုခုကောင်းမွန်ရမည်။ ချင်မျိုးရိုး၏ရုပ်ရည်ကို မမြင်ဖူးသော်လည်း ဆိုးမည်မဟုတ်ဟု ခန့်မှန်းကြသည်။

အထူးသဖြင့် အရှင်မင်းကြီးက သူမတစ်ယောက်တည်းကိုသာ စကားပြောခဲ့သဖြင့် ပိုမိုထင်ရှားနေသည်။

....

နောက်တစ်နေ့တွင် လူသစ်များ၏ ရာထူးအဆင့်အတန်းကို ထုတ်ပြန်ကြေညာခဲ့သည်။

ဒီတစ်သုတ်တွင် ရာထူးမြင့်မြင့်ဖြင့် စတင်သူ မရှိပေ။ အမြင့်ဆုံးမှာ ချီမျိုးရိုးနှင့် ဝမ်မျိုးရိုးတို့ဖြစ်ပြီး ချိုက်ရန်ရာထူး ရရှိကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏ မိသားစုနောက်ခံက အမြင့်ဆုံးဖြစ်သည်။

ဟိုမျိုးရိုးနှင့် လီမျိုးရိုးတို့သည် ပေါင်လင်ရာထူး ရရှိကြသည်။

အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ ချင်မျိုးရိုးလည်း ပေါင်လင်ရာထူးရရှိခဲ့ပြီး ကျန်သော မိသားစုနောက်ခံ နိမ့်ပါးသူ သုံးဦးမှာ အနိမ့်ဆုံး ချိုက်နွီရာထူးသာ ရရှိကြသည်။

ဒီအချက်က ချင်မျိုးရိုးကို လူပြောများစေသည်။

အရှင်မင်းကြီးက ချင်ပေါင်လင်ကို အထူးသဘောကျသည်ဟု ထင်မြင်နေကြသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် သူမ၏ရာထူးကို မိဖုရားခေါင်ကြီးက သတ်မှတ်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

နင်ချန်သည် မိသားစုနောက်ခံကောင်းမွန်သူ လေးဦး၏ ရာထူးကိုသာ သတ်မှတ်ပေးခဲ့ပြီး ကျန်လူများကို မိဖုရားခေါင်ကြီးအား လွှဲအပ်ခဲ့သည်။

မိဖုရားခေါင်ကြီးက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် ချင်မျိုးရိုးကို မြှောက်စားပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ ရှင်းပါသည်။

....

လူသစ်များသည် တစ်လအကြာတွင် နန်းတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။ ဇွန်လလယ်ရောက်မှ လူသစ်များကို တွေ့မြင်ခွင့်ရကြသည်။

ပထမဆုံးနေ့တွင် ဖုန်းရှီးနန်းဆောင်သို့ သွားရောက်ပြီး ဂါရဝပြုကြသည်။ ထို့နောက် ကိုယ့်နေအိမ်သို့ပြန်ပြီး အိပ်ဆောင်ဝင်ခွင့်ရမည့်နေ့ကို စောင့်မျှော်ရသည်။ အိပ်ဆောင်ဝင်ပြီးမှသာ တရားဝင် ကိုယ်လုပ်တော်ဖြစ်လာပြီး နေ့စဉ် ဂါရဝပြုခွင့်ရရှိမည်ဖြစ်သည်။

အောက်တွင် ဒူးထောက်နေသော လှပျိုဖြူ ရှစ်ဦးကို ကြည့်ပြီး ယဲ့ယွင်တစ်ယောက်ဧကရာဇ်ဖြစ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။

ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသည်မှာ သူမက အချစ်တော်ကိုယ်လုပ်တော် တစ်ပါးသာဖြစ်သည်။ အချစ်တော်ဆိုမှတော့ အချစ်တော်လို နေပြရမှာပေါ့။ လူသစ်တွေကို ကြိုတင်သတိပေးထားမှ နောက်ပိုင်း ပြဿနာမရှာရဲမှာ။

မိဖုရားခေါင်ကြီး ဆုံးမစကားပြောပြီးသည်နှင့် ယဲ့ယွင်က ဦးစွာ စကားစပြောလိုက်သည်။

"ချင်ပေါင်လင်က ဘယ်သူလဲ။ သိချင်နေတာ ကြာပြီ။ ထွက်ပြပါဦး"

"ဒီချန်းချဲ့... ချင်မျိုးရိုးပါ။ မင်ရှိုးရုန်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး အနောက်ဘက်ဆုံးတွင် ထိုင်နေသော ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသန်မာသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကာ ဂါရဝပြုပြီးနောက် ခေါင်းမော့လိုက်သည်။

စည်းကမ်းနားလည်ပုံ ရသည်။ ယဲ့ယွင်ကို တည့်တည့်မကြည့်ဘဲ အကြည့်ကို အောက်သို့ အနည်းငယ် ချထားသည်။

"ရုပ်ရည် မဆိုးပါဘူး။ အရှင်မင်းကြီး သဘောကျတာ မဆန်းပါဘူး"

ယဲ့ယွင် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။ နှုတ်ခမ်းထောင့် ကွေးတက်သွားပြီးကုလားထိုင်ပေါ်တွင် မှီချလိုက်ကာ ပျင်းရိသလိုလိုနှင့် အရှိန်အဝါ ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

"ကြားတာတော့ ရွေးချယ်ပွဲတုန်းက စစ်သည်တွေအကြောင်း ကဗျာရွတ်ပြတယ်ဆို။ ငါကလည်း စစ်ဘက်မျိုးရိုးကပဲ။ စိတ်ဆတ်တယ်နော်။ နင့်စိတ်က ငါနဲ့တူနေရင် ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်းနေ။ ငါ့ထက် စိတ်ကြီးတဲ့သူကို မကြိုက်ဘူး"

ချင်မျိုးရိုး ပြန်မပြောရသေးခင်မှာပင် ယိရွှင်ရုန်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"အို... မင်ရှိုးရုန်ကလည်း လူသစ်လေးကို စစချင်း ခြိမ်းခြောက်နေပြန်ပြီ။ ချင်ပေါင်လင် မကြောက်ပါနဲ့။ နန်းတွင်းစည်းကမ်းလိုက်နာပြီး ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေးနေရင် ဘယ်သူမှ ဒုက္ခမပေးပါဘူး"

လက်ရှိ အချစ်တော် နှစ်ပါးက တစ်ယောက်တစ်လှည့် ပြောဆိုနေသဖြင့် ချင်ပေါင်လင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

ဒူးညွှတ်အရိုအသေပြုရာတွင် အနည်းငယ် တုန်ရီနေသည်။

"မယ်မယ်တို့ရဲ့ ဆုံးမစကားကို မှတ်သားထားပါ့မယ်။ စည်းကမ်းမဖောက်ဖျက်ရဲပါဘူး"

***

wunzinnosp

အလှလေးကဧကရာဇ်ရဲ့ကိုယ်လုပ်တော်တဲ့ (IC) -250

အခန်း ၂၅၀ ။ လှုပ်ရှားမှုအသေးစား

"မလုပ်ပါနဲ့။ ဒီချန်းချဲ့က ဒီလိုခေါ်ခံရလောက်အောင် အရည်အချင်းမရှိပါဘူး"

ယဲ့ယွင် မျက်လွှာချလိုက်သည်။

ကျိုဖင် ကိုယ်လုပ်တော်တွေထဲက နောက်ဆုံးအဆင့်ပဲရှိသေးတာလေ။ သူမက မောက်မာတတ်ပေမဲ့ ဘဝင်မြင့်တတ်တာတော့ မဟုတ်ဘူး။

ယိရွှင်ရုန်ကလည်း သဘောတူပုံရသည်။ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းလွှဲကာ လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း ဘာမှမပြောဘဲ နေလိုက်သည်။ သူမတို့နှစ်ဦးက စကားစခဲ့ပြီး အခုကျတော့ ချင်မျိုးရိုးကို လစ်လျူရှုထားလိုက်သဖြင့် ချင်မျိုးရိုးမှာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ ရှက်ရွံ့နေရသည်။

"ကဲပါ... ဂါရဝပြုပြီးပြီဆိုတော့ မင်းတို့ အဆောင်တွေပြန်ပြီး နားကြတော့။ အရှင်မင်းကြီး ခေါ်မယ့်အချိန်ကို စောင့်ကြ။ အိပ်ဆောင်ဝင်ပြီးမှ တရားဝင် ကိုယ်လုပ်တော်ဖြစ်လာမှာ။ အဲ့ဒီကျမှ နေ့တိုင်း ဂါရဝပြုဖို့လာခဲ့ကြ"

မိဖုရားခေါင်ကြီး လက်ကာပြလိုက်ပြီး လူသစ်များနှင့် လူဟောင်းများ၏ ပထမဆုံး တွေ့ဆုံပွဲကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။

.....

ဖုန်းရှီးနန်းဆောင်မှ ထွက်လာသောအခါ ယဲ့ယွင်သည် သူမ၏ အဆောင်သို့ ပြန်ရန် စိတ်ကူးမရှိပေ။ ကျိုချန်နန်းဆောင်သို့ တန်းသွားလိုက်သည်။

တခြားသူတွေကတော့ သူမ စိတ်ပူနေတယ်လို့ ထင်ကြမှာ အသေအချာပင်။ လူသစ်တွေက အရည်အချင်းရှိကြပြီး သူမမှာက ကလေးမရှိတော့ ယိရွှင်ရုန်လောက် နေရာမခိုင်မာဘူးလေ။

တခြားလူတွေ ဘာထင်ထင် သူမ ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ အရှင်မင်းကြီး ဘယ်လိုထင်လဲဆိုတာပဲ အရေးကြီးတယ်။

အချစ်တော် ကိုယ်လုပ်တော်တစ်ပါးအနေနဲ့ ကိုယ့်နေရာကို ခိုင်မာအောင် လုပ်ပြီး ငွေထုတ်ပေးမည့်သူရဲ့ စိတ်ကို အမြဲဖမ်းစားထားဖို့ လိုတယ်လေ။ သူမ ရောက်သွားချိန်တွင် နင်ချန် ညီလာခံပြီးစ ဖြစ်၍ နဂါးဝတ်ရုံကို မလဲရသေးပေ။

ယဲ့ယွင် ဝင်လာပြီး ဂါရဝပြုလိုက်သည်။ ထို့နောက် မျက်လုံးများ အရောင်တောက်ကာ အထက်အောက် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးက ဒီဝတ်စုံနဲ့ဆိုရင် တကယ့်ကို ခန့်ညားပြီး ကြည့်ကောင်းတာပဲ"

"ရောက်တာနဲ့ မြှောက်ပင့်ပြောနေတယ်။ ဘာအကြံရှိလို့လဲ"

နင်ချန် ပြုံးပြီး ကြည့်ကာ လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။

ဘေးနားတွင် ရပ်နေသော ယွမ်ကျိုသည် သဘောပေါက်ပြီး နေရာဖယ်ပေးလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးက အမြဲတမ်း ဒီလိုပြောနေတယ်။ ဒီချန်းချဲ့က အဲ့လောက်တောင် ဆိုးနေလို့လား"

ယဲ့ယွင် မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။

လက်ကတော့ ခါးပတ်ကို လျင်မြန်စွာ ဖြည်ပေးနေသည်။ လေးလံသော အပေါ်ထပ်ဝတ်ရုံကို ချွတ်ပေးပြီး စင်ပေါ်မှ ပေါ့ပါးသော အိမ်နေဝတ်စုံကို ယူကာ အနောက်ဘက်သို့ သွားရောက် ဝတ်ဆင်ပေးလိုက်သည်။

"နန်းတော်ထဲ လူသစ်တွေ ရောက်လာပြီဆိုတော့ အရှင်မင်းကြီးက ဒီချန်းချဲ့ကို မေ့သွားပြီလားလို့ လာကြည့်တာပါ"

အင်္ကျီကော်လာကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဖြစ်အောင် ပြင်ဆင်ပေးရင်း မော့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

မျက်လုံးချင်း ဆုံမိသောအခါ မိန်းမပျိုလေး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ချွဲနွဲ့မှုများ ပါဝင်နေသလို လိမ္မာပါးနပ်မှုများလည်း ဖုံးကွယ်နေသည်။

နင်ချန် မမေ့နိုင်မှန်း သိလျက်နှင့် တမင် မေးလိုက်သလို ဖြစ်နေသည်။ ဒီအမူအရာကြောင့် နင်ချန် ရယ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားပြီး လက်မောင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူမကို ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။

"ကျန်းက မင်းကို မေ့သွားရင် မင်းက ဒီကျိုချန်နန်းဆောင်ကို ဖြိုချပစ်မှာ သေချာတယ်"

"အရှင်မင်းကြီး သိလို့တော်သေးတာပေါ့။ ချန်းချဲ့ကို လုံးဝ မမေ့ပါနဲ့နော်"

ယဲ့ယွင် မျက်လုံးများ မှေးကျဉ်းသွားပြီး လက်ညှိုးလေးဖြင့် နင်ချန်၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် စက်ဝိုင်းပုံ ဝိုက်ဆွဲနေသည်။

ယားယံသော ခံစားမှုကြောင့် နင်ချန်၏ အသက်ရှူသံ ပြင်းထန်လာသည်။

သို့သော် အခုအချိန်က အချစ်နယ်ကျွံလို့ ရသည့်အချိန် မဟုတ်သဖြင့် သည်းခံလိုက်ကာ အဆော့သန်သော လက်ကလေးကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

သူမကို ပြတင်းပေါက်ဘေးရှိ ကုတင်ပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ထိုင်စေသည်။ အပြင်ခန်းဆောင်တွင် စောင့်နေသော ယွမ်ကျိုက အခြေအနေကို အကဲခတ်ပြီး အစေခံမလေးများကို လက်ဖက်ရည်နှင့် မုန့်များ ယူလာရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ဖုန်းရှီးနန်းဆောင်မှာ အကုန်တွေ့ခဲ့ပြီလား"

နင်ချန် လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံသောက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ တကယ်တမ်းတွင် လူသစ်တွေ ဘယ်လိုပုံစံလဲ ဆိုတာ သူ မမှတ်မိတော့ပေ။ တစ်ခါပဲ တွေ့ဖူးတာဆိုတော့ မေ့ကုန်ပြီလေ။

ယဲ့ယွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သစ်ကြားသီးမုန့် တစ်ခုကို ယူစားလိုက်သည်။

"အားလုံးက လှပကြပါတယ်။ အရှင်မင်းကြီး ကံကောင်းတာပဲ။ အထူးသဖြင့် ချင်ပေါင်လင်က ထူးခြားတယ်။ ကြည့်ရတာ သွက်လက်မယ့်ပုံပဲ"

ဒီစကားပြောရင်း နင်ချန်၏ မျက်နှာထားကို အကဲခတ်နေသည်။ နင်ချန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

"ချင်မျိုးရိုးက ပေါင်လင်ရာထူး ရသွားတာလား"

ယဲ့ယွင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်။ အရှင်မင်းကြီး မသိဘူးလား"

"ဩော်... ဒီရက်ပိုင်း အလုပ်များနေလို့ မေ့သွားတာ ဖြစ်မယ်"

နင်ချန် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သော်လည်း မျက်ဝန်းများ မဲမှောင်သွားသည်။

ဒါက သေချာပေါက် ပြဿနာရှိနေပြီ။ ယဲ့ယွင် သတိထားမိသော်လည်း ဘာမှ မပြောပေ။

နင်ချန်ရဲ့ပုံစံအရဆို သူ ခန့်အပ်တာ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် မိဖုရားခေါင်ကြီး လက်ချက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ကြည့်ရတာ ချင်မျိုးရိုးကို မိဖုရားခေါင်ကြီးက ပစ်မှတ်အဖြစ် ဖန်တီးပေးလိုက်ပုံရသည်။

သူမ နန်းတွင်းစရောက်တုန်းကလည်း ယိရွှင်ရုန်ကို ကာကွယ်ပေးဖို့အတွက် နင်ချန်က သူမကို ဒိုင်းကာအဖြစ် အသုံးချခဲ့ဖူးတာကို ပြန်သတိရမိသည်။

"ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ။ ငေးငိုင်နေပါလား။”

နင်ချန် မေးလိုက်သည်။

အတွေးစကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး ယဲ့ယွင် မျက်ခုံးပင့်ကာ တမင် ချွဲနွဲ့လိုက်သည်။

"ဒီချန်းချဲ့ နောင်တရနေတာ။ ဒီနေ့ ဖုန်းရှီးနန်းဆောင်မှာ ချင်ပေါင်လင်ကို စကားနာထိုးလိုက်မိတယ်။ ဒီနေ့ အရှင်မင်းကြီးက သူ့ကို အိပ်ဆောင်ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်ရင် ဒီချန်းချဲ့ မျက်နှာပျက်ရတော့မယ်"

ပြောရင်း လက်ကိုင်ပဝါကို ခါယမ်းကာ ခါးလေးကို လှုပ်ခါပြီး နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်သည်။ ချစ်စဖွယ် ကောင်းလှသည်။

နင်ချန် ရယ်မောလိုက်သည်။ ဒီမိန်းကလေးက ဟန်ဆောင်ချွဲနွဲ့ရင်တောင် ချစ်စရာကောင်းနေသည်။ ရှေ့မှ မုန့်တစ်ခုကို ယူပြီး သူမကို ခွံ့ကျွေးလိုက်သည်။

"မင်းကတော့ အမြဲတမ်း လျှောက်တွေးနေတာပဲ။ ကျန်းက ဘယ်တုန်းက သူ့ကို ခေါ်မယ် ပြောလို့လဲ။ ချင်းချင်းက ရောက်လာပြီးမှ ထွက်ပြေးချင်နေတာလား"

ဒီစကား မှန်သည်ဖြစ်စေ၊ မှားသည်ဖြစ်စေ ယဲ့ယွင် နားထောင်ရတာ သဘောကျသွားသည်။

မုန့်ကို ပါးစပ်ဖြင့် ကိုက်ယူလိုက်ပြီး လက်ဖြင့် ကိုင်ကာ တစ်ကိုက်ချင်း စားလိုက်သည်။

နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် မုန့်အစအနများ ပေကျံနေသော်လည်း လက်ကိုင်ပဝါဖြင့် မသုတ်ဘဲ လျှာဖြင့် သပ်လိုက်သည်။

ကြောင်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသည်။ နင်ချန် မျက်လုံးများ ရဲတက်လာပြီး နောက်ထပ် မုန့်တစ်ခု ထပ်ခွံ့ကျွေးလိုက်သည်။

နှစ်ယောက်သား ခဏကြာ ထိုင်နေပြီးနောက် ညီလာခံမှ စုပုံနေသော အစီရင်ခံစာများ ရောက်ရှိလာပြီး တောင်ပုံရာပုံ ဖြစ်နေသည်။

နောက်ထပ် သုံးလအကြာ ၉လပိုင်းတွင် ဆောင်းဦးရာသီ စာမေးပွဲကျင်းပမည် ဖြစ်၍ နေရာတိုင်းတွင် ပြင်ဆင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ နိုင်ငံလုံးဆိုင်ရာ ကိစ္စဖြစ်၍ ပေါ့ဆ၍ မရပေ။

ယဲ့ယွင် ရှိနေသဖြင့် ယွမ်ကျိုက မင်သွေးပေးစရာ မလိုတော့ပေ။ သူမ ကိုယ်တိုင် လုပ်ပေးလိုက်သည်။ ပြောရလျှင် သူမ မင်သွေးပေးရသည့်အလုပ်ကို မလုပ်တာကြာပြီဖြစ်သည်။

နင်ချန်သည် ပုံမှန်အားဖြင့် ကိုယ်လုပ်တော်များကို မင်သွေးခိုင်းလေ့ မရှိပေ။ ရံဖန်ရံခါမှသာ ခေါ်လေ့ရှိသည်။ အိပ်ဆောင်ဝင်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ မင်သွေးခိုင်းခြင်းသည် အချစ်ခံရမှုကို ပြသသော နောက်ထပ် နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဒီနေ့က တကယ် အလုပ်များသည်။

မနက်ပိုင်းတွင် စာဖတ်ပြီး နေ့လည်စာစားကာ နာရီဝက်ခန့် အိပ်စက်ပြီးနောက် ပြန်လည် အလုပ်လုပ်ရသည်။

နင်ချန်က တစ်နေ့လုံး စာရေးပြီး ယဲ့ယွင်က တစ်နေ့လုံး မင်သွေးပေးရသဖြင့် ညနေရောက်သောအခါ လက်များ ကိုက်ခဲနေခဲ့သည်။ သူမအတွက် ပင်ပန်းသော်လည်း တခြားလူများအမြင်တွင် မနာလိုစရာ ကောင်းလှသည်။

လူသစ်များ ဝင်ရောက်လာသော ပထမဆုံးညတွင် အရှင်မင်းကြီးက မင်ရှိုးရုန်ကို တစ်နေ့လုံး ကျိုချန်နန်းဆောင်တွင် ခေါ်ထားခြင်းသည် ညဘက်တွင်လည်း သူမကိုသာ ရွေးချယ်မည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

.....

ဖုန်းရှီးနန်းဆောင်တွင် မိဖုရားခေါင်ကြီးက လူလွှတ်ပြီး စောင့်ကြည့်ခိုင်းနေသည်။

ညစာစားချိန် နီးကပ်လာသောအခါ ဧကရာဇ်အိပ်ဆောင်ရေးရာဌာနမှ တာဝန်ခံကို စေလွှတ်လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ဒီနေ့က လူသစ်တွေရောက်လာတဲ့ ပထမဆုံးညပါ။ အရှင်မင်းကြီး ဘယ်နန်းဆောင်မှာ အိပ်စက်မလဲ။ ကျွန်တော်မျိုးတို့ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားရအောင်ပါ"

ယဲ့ယွင်သည် နင်ချန်ဘေးတွင် ထိုင်နေပြီး မျက်ဝန်းများ အေးစက်သွားသည်။ မိဖုရားခေါင်ကြီးက တကယ် စိတ်ပျက်စရာကောင်းတာပဲ။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူမ ဝင်ပြော၍ မရသဖြင့် နင်ချန်၏ သဘောထားကို စောင့်ကြည့်ရမည်။ ဘေးသို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ နင်ချန်၏ မျက်နှာထား တင်းမာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် စိတ်ချသွားသည်။ ထင်သည့်အတိုင်းပင် အမျိုးသား၏ အေးစက်သော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မင်း မျက်လုံးကန်းနေတာလား။ မင်ရှိုးရုန် ဒီမှာရှိနေတာ မမြင်ဘူးလား။ တကယ်စကားများပြီး အလုပ်မဖြစ်တဲ့ကောင်။ ဧကရာဇ်အိပ်ဆောင်ရေးရာဌာန တာဝန်ခံရာထူးက ထွက်လိုက်တော့။ တခြားလူကို အစားထိုးလိုက်"

လာမေးသူသည်လန့်ဖျပ်သွားကာ မျက်လုံးပြူးပြီး အသနားခံချင်သော်လည်း အရှင်မင်းကြီးကို မစော်ကားရဲပေ။

နောက်ဆုံးတွင် ပါးစပ်ဟလိုက်၊ ပိတ်လိုက်ဖြစ်နေပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ ကျေးဇူးတင်စကားဆိုပြီး ထွက်ခွာသွားရသည်။

သေချာစဉ်းစားကြည့်လျှင် အကြောင်းရင်းကို သိနိုင်သည်။

နင်ချန်က ချင်မျိုးရိုးကို အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားမိရုံဖြင့် မိဖုရားခေါင်ကြီးက တမင်မြှောက်စားပြီး ဒုက္ခပေးရန် ကြံစည်သည်။ ဒီနေ့ ယဲ့ယွင် ကျိုချန်နန်းဆောင်တွင် တစ်နေ့လုံးရှိနေသဖြင့် မျက်နှာသာပေးခံရမည်မှန်း သိသာနေသော်လည်း မိဖုရားခေါင်ကြီးက တမင်လူလွှတ်မေးခိုင်းသည်။ နင်ချန်ကို တခြားနေရာသို့ လမ်းလွှဲပေးချင်နေခြင်းဖြစ်သည်။

အကယ်၍ နင်ချန်သာ တခြားလူကို ရွေးချယ်လိုက်လျှင် ယဲ့ယွင် မျက်နှာပျက်ရတော့မည်။ အရှင်မင်းကြီးက တစ်ယောက်ယောက်ကို ချစ်ပြရင် အဲ့ဒီလူကို ဖိနှိပ်ချင်နေတာပဲ။

သွေးဆူလွယ်သော လူငယ် နင်ချန်သည် မိဖုရားခေါင်ကြီး၏ လှုပ်ရှားမှု အသေးစားလေးများကို မနှစ်သက်ပေ။

***