အခန်း (၃၈၃-၃၈၄)

အခန်း (၃၈၃) - ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို သွေးသောက်စမ်းသပ်ခြင်း ၊ ယန်ဝိညာဉ်ဆိုသည်မှာ ထိုမျှသာပါလား ၊ ပေဖုန်းခရိုင်၏ အချောဆုံး တာအိုဆရာလေး

​ယခင်က တရားသောလမ်းစဉ်၏ ထင်ရှားကျော်ကြားသော ပညာရှင်ကြီး၊ ရှင်ရှောင်းဂိုဏ်း၏ ဂုဏ်သရေရှိ အကြီးအကဲဖြစ်သူမှာ ယခုအချိန်တွင် မျက်နှာတစ်ခုလုံး စိမ်းပုပ်နေတော့သည်။

​စောစောက သူ၏လည်ပင်းမှ ခွက် ခနဲ မြည်သံတစ်ချက်နှင့်အတူ အရိုးအက်သွားသည့် အသံထွက်ပေါ်ခဲ့ပြီး၊ ပေါက်ထွက်သွားလုနီးပါးပင် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

​သူသည် လီယန်ချူကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှု၊ ဒေါသထွက်မှုတို့ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

သူ၏မျက်နှာမှာ ရေစက်များပင် ကျလာတော့မတတ် ညိုမှောင်နေသည်။

ထိုကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်ရော ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအားပါ တစ်ပြိုင်နက်တည်း လေ့ကျင့်ထားသည့် ကျင့်ကြံသူမျိုးသည် တကယ်ကို သေသင့်လှပေသည်

​တောက်ပလှသော အလင်းတန်းများ ပွင့်ထွက်လာသည်။

​အတောင်ပံဖြန့်လိုက်လျှင် ပေပေါင်းရာချီ ရှည်လျားသော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ သားရဲငှက်ကြီးတစ်ကောင်မှာ ကောင်းကင်ယံတွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ ရိုင်းစိုင်းရဲတင်းလှသော အရှိန်အဝါများ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

​ထိုသည်မှာ သူ၏ ယန်ဝိညာဉ် ပုံရိပ် ပင် ဖြစ်သည်

​ရွှေကိုပင် ဖောက်ထွက်နိုင်ပြီး ကျောက်ခဲကိုပင် ကွဲအက်စေနိုင်သည့် စူးရှလှသော ငှက်ဟိန်းသံနှင့်အတူ၊ ထိုသားရဲငှက်ကြီးမှာ ထိုးသုတ် ဆင်းလာတော့ရာ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးပင် မှောင်မိုက်သွားရသည်။

​သူသည် မိုးကြိုးအရှိန်အဝါများဖြင့် လီယန်ချူကို တစ်ကိုက်တည်း ဝါးမြိုပစ်ကာ မိမိ၏ ကုန်ဆုံးသွားသော စွမ်းအားများကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းရန် ကြံစည်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

​"လာစမ်း... အတော်ပဲ"

​လီယန်ချူက အားရပါးရ ဟစ်ကြွေးလိုက်သည်။

​သူ၏ ကိုယ်ဟန်အမူအရာနှင့် အရှိန်အဝါမှာ တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် မြင့်တက်လာတော့သည်။

​ဤသည်မှာ ဝိညာဉ်ပုံရိပ် မဟုတ်ဘဲ၊ လုံဟူရှန်းတောင်၏ အထူးဆန်းဆုံးသော လျှို့ဝှက်ပညာရပ် နှစ်ခုအနက်မှ တစ်ခုဖြစ်သည့် ဖာထျန်းရှန့်တီ ( ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးအလား ကြီးမားသောကိုယ်ထည်) ပင် ဖြစ်သည်။

​ဒါဟာ ဝိညာဉ်ပုံရိပ်ထက် မနိမ့်ကျတဲ့ အလွန်ပင် ကြမ်းတမ်းလှတဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းအားတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။

လုံဟူရှန်းရဲ့ ကျားနဂါး ရွှေအမြုတေ လျှို့ဝှက်ချက်ကို သူ မတတ်မြောက်သေးပေမယ့်၊ ဒီကိုယ်ထည်ကြီးထွားတဲ့ အတတ်ကိုတော့ သူ အမြန်ဆုံး အောင်မြင်ခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။

​ဒါဟာ နည်းစနစ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အဆင့်အတန်းတစ်ခုပင်

​သူ့လက်ထဲက ကျန့်ကျောင်းဓားကလည်း အလွန်ပင် စူးရှတောက်ပလာပြီး၊ ဓားကလည်း ပုံရိပ်ယောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပေပေါင်းများစွာ ရှည်လျားသွားတော့သည်။

​ဝုန်း

​ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ရွှေရောင်ဓားအလင်းတန်းနှင့် အနက်ရောင်အရှိန်အဝါတို့ ပြင်းထန်စွာ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံသွားကြသည်။

နှစ်ဦးသားမှာ ရှောင်တိမ်းခြင်းမရှိဘဲ တည့်တည့်ပင် အားပြိုင်လိုက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

​ခဏအတွင်းမှာပင်

ရွှေရောင်ဓားအလင်းနှင့် အနက်ရောင်အလင်းတန်းတို့မှာ ရောယှက်ကာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး၊ ပင့်ကူအိမ်သဏ္ဌာန် အက်ကြောင်းများမှာ ပေပေါင်းရာချီသည့်အထိ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

​ဤသည်မှာ ဝိညာဉ်ချင်း တိုက်ခိုက်မှုနှင့် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ စွမ်းအင်များ ပြင်ပသို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ထူးခြားသော ဖြစ်စဉ်ပင်

​ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...

​မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် လူတစ်ယောက်၏ စိတ်ကူးစိတ်သန်းပေါင်း တစ်ထောင်မက လျှင်မြန်လှသော အရှိန်ဖြင့်၊ ထိုသားရဲငှက်ကြီးနှင့် လီယန်ချူတို့မှာ အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်နေကြတော့သည်။

​မြင်ကွင်းမှာ တကယ့်ကို ကြောက်မက်ဖွယ်ရာပင်

​လီယန်ချူမှာ ယခုအခါ ပေပေါင်းများစွာ မြင့်မားသော ကိုယ်ထည်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ကိုယ်ပေါ်တွင် ချပ်ဝတ်တန်ဆာများကို ဝတ်ဆင်ကာ လက်ထဲတွင် ဓားရှည်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားလျက် ထိုသားရဲငှက်ကြီးနှင့် ကောင်းကင်ပြိုမတတ် တိုက်ခိုက်နေသည်။

​သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ငှားရမ်းအသုံးပြုထားသော စင်ကြယ်သော ယန်နတ်ဘုရား အရှိန်အဝါ များမှာ မီးတောက်များကဲ့သို့ တောက်လောင်နေသည်

​မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်လှသော လျှပ်စီးများအလား ဖြစ်နေပြီး၊ ကောင်းကင်နန်းတော်မှ နတ်စစ်သူကြီးတစ်ပါး လောကကြီးကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုကာ မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းနေသကဲ့သို့ပင်

​မော့ယွန်းကျိန့်ရန်က အေးစက်သောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

​"ဝေမြို့လိုမျိုး ချောင်ကျတဲ့ နေရာမှာ မင်းလို လူငယ်ထူးချွန်တစ်ယောက် ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး၊ ဒီနေ့သာ ငါ မင်းကို မသတ်နိုင်ခဲ့ရင် နောင်တစ်ချိန်မှာ တကယ့်ကို အန္တရာယ်ကြီးတဲ့ အနှောင့်အယှက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ် "

​သူ ဆင့်ခေါ်ထားသော သားရဲငှက်ကြီးမှာ တောင်နှင့်ပင်လယ်ကျမ်း ထဲမှ နတ်ငှက်တစ်ကောင် ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ နဂါးဦးခေါင်းနှင့် ငှက်ကိုယ်ထည်ရှိသော နတ်ဘုရား ပင် ဖြစ်သည်။

​"ဒီနေ့ မင်းကို သုံးပြီး ငါ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို သွေးသောက်စမ်းသပ် ရတာပေါ့ "

​လီယန်ချူက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

​ကိုးကြိမ်တိုင်တိုင် အဆင့်မြှင့်တင်ထားသော ကျန့်ကျောင်းဓား၏ စွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလွန်းလှသဖြင့် သူပင်လျှင် အနည်းငယ် ထိန်းချုပ်ရ ခက်ခဲနေသည်။

ဆန်းကြယ်လှသော တုန်ခါမှုလှိုင်းများမှာ ရန်သူကို သတ်နိုင်ရုံသာမက မိမိ၏ ကိုယ်တွင်းသွေးကြောများ ကိုပါ တုန်ခါစေနိုင်သောကြောင့်...

ယခု ထိုနဂါးခေါင်းနှင့် ငှက်ကိုယ်ထည်ရှိသော နတ်ဘုရားကို အသုံးချကာ၊ ကိုးကြိမ်မြောက် အဆင့်မြှင့်ထားသော ဤဓားကို ကျွမ်းကျင်အောင် လေ့ကျင့်ယူနေခြင်း ဖြစ်သည်။

​လီယန်ချူ၏ မောက်မာလှသော စကားများကို ကြားသောအခါ၊ မော့ယွန်းကျိန့်ရန်၏ နဂါးခေါင်းငှက်ကိုယ်ထည် ဝိညာဉ်ပုံရိပ်မှာ တိုက်ရိုက်ပင် တိုးဝင်တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။

​ဝုန်း ဝုန်း

​ထက်မြက်လှသော လက်သည်းများပေါ်တွင် အနက်ရောင် လျှပ်စီးများ ပေါက်ကွဲနေပြီး၊ ကိုယ်ပေါ်မှ ယင်အငွေ့အသက်များမှာလည်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။

တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အနက်ရောင် လျှပ်စီးမြွေများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

တောင်နှင့်ပင်လယ်ကျမ်း ထဲမှ သားရဲကြီး နိုးထလာသကဲ့သို့ပင်၊ အရှိန်အဝါများမှာ တရစပ် မြင့်တက်လာပြီး ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် အေးစက်လှသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပျံ့နှံ့နေတော့သည်။

​ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အရှိန်အဝါမှာ ဟင်းလင်းပြင်ကိုပင် လှိုင်းတွန့်များ ဖြစ်သွားစေသည်။

ဤမျှ ပြင်းထန်လှသော တုန်ခါမှုလှိုင်းများမှာ လူကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားစေကာ...

တည့်တည့်ပင် ကြည့်ဝံ့စရာ မရှိချေ

​ဘေးမှ ကြည့်နေကြသော ကျင့်ကြံသူ အများအပြားမှာ မျက်နှာပျက်သွားကြပြီး မနေသာတော့ဘဲ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။

အများစုမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်သည့် နည်းလမ်းများကို စတင် အသုံးပြုနေကြရသည်

ထိုကဲ့သို့သော ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ စွမ်းအားများ ထိမှန်သွားလျှင် ဝိညာဉ်ပင် လွင့်စင်သွားနိုင်သည့် အခြေအနေ ဖြစ်သည်

​တတိယအဆင့် ယန်ဝိညာဉ်၊ ထို့ပြင် တောင်နှင့်ပင်လယ်ကျမ်း လာ နဂါးခေါင်းငှက်ကိုယ်ထည် ပုံရိပ်ယောင်...

ထိုလောကတွင် ဤအစွမ်းကို မည်မျှသော ကျင့်ကြံသူများက တည့်တည့်ရင်ဆိုင်ဝံ့ကြမည်နည်း။

​လီယန်ချူကမူ ထိုသူများအနက် တစ်ဦး ဖြစ်သည်

​ဝုန်း

​သူသည် အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး၊ နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို အသုံးပြုကာ ပြိုင်ဘက်ဆီသို့ ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

​နဂါးခေါင်းငှက်ကိုယ်ထည် သားရဲကြီးမှာလည်း ကြမ်းတမ်းရက်စက်လှသော အမူအရာဖြင့် တိုးဝင်လာသည်။

သူသည် စစ်မှန်သော ယန်ဝိညာဉ်ပညာရှင် ဖြစ်ပြီး၊ မရေမတွက်နိုင်သော ရတနာများစွာကို အသုံးချကာ ယန်ဝိညာဉ်ကို ဖွဲ့စည်းထားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် အလွန်ပင် ခိုင်မာလှပေသည်။

​လီယန်ချူက ဓားကို လွှဲလိုက်သည်။

​တောက်ပလှသော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ နဂါးခေါင်းငှက်ကိုယ်ထည် ဝိညာဉ်ပုံရိပ်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်ပင် ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။

​နှစ်ဦးသား၏ တိုက်ခိုက်မှု အရှိန်မှာ ပို၍ ပို၍ လျင်မြန်လာကာ...

ဖြစ်ပေါ်လာသော လေပြင်းလှိုင်းများမှာ လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခုအလား အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားသို့ တိုက်ခတ်နေတော့သည်။

​မော့ယွန်းကျိန့်ရန်မှာ တိုက်ရင်း တိုက်ရင်းနှင့် ထိတ်လန့်လာရသည်။

သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာများစွာ ရရှိနေပြီး၊ ဝိညာဉ်၏ အတွေးစများမှာလည်း မကြည်လင်တော့ဘဲ ရွှံ့ညွန်ထဲတွင် ပိတ်မိနေသကဲ့သို့ ခံစားလာရကာ ကန့်သတ်ချက်များစွာကို ကြုံတွေ့နေရသည်။

​"ဒီကောင်လေးက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ "

​နဂါးခေါင်းငှက်ကိုယ်ထည် ပုံရိပ်ယောင်ပေါ်မှ သွေးများ အဆက်မပြတ် စီးကျနေပြီး၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဒဏ်ရာကြီးများမှာ မြင်မကောင်းလောက်အောင်ပင်။

ဒါဟာ ဝိညာဉ် ပြိုကွဲတော့မယ့် လက္ခဏာပဲ

အဆိုးဆုံးမှာ ကျန့်ကျောင်းဓားကြောင့် ရရှိသော ဒဏ်ရာများမှာ ပြန်လည် မကုသနိုင်ခြင်းပင်

ယန်ဝိညာဉ် ပညာရှင် ဖြစ်လျှင်ပင် မတတ်နိုင်ချေ

​"ငါတော့ မော့ယွန်းကျိန့်ရန်က ဒီတာအိုဆရာလေးကို မနိုင်ဘူးလို့ ခံစားနေရတယ် "

​"ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တယ်၊ တကယ်ပဲ နောက်လှိုင်းက ရှေ့လှိုင်းကို ကျော်တက်သွားတာပဲ "

​"အင်း... တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ ပညာရှင်ကြီးတစ်ဦး၊ ဂုဏ်သရေရှိပြီး တပည့်တပန်းတွေ အများကြီးရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်က ဘာကြောင့် မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ထဲ ဝင်သွားရတာလဲ "

​"အသနားစရာ အကောင်းဆုံးက မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ထဲ ဝင်ပြီးတော့တောင် လူငယ်တာအိုဆရာလေးရဲ့ အရိုက်ခံနေရတာပဲ၊ တကယ်ပဲ အမှားက အမှန်ကို မနိုင်ပါလား "

​"ရှူး... တိုးတိုးပြော အသက်မရှင်ချင်တော့ဘူးလား မင်းက မော့ယွန်းကျိန့်ရန်ရဲ့ မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်နေတာပဲ "

​ကျင့်ကြံသူ အများအပြားမှာ အပြန်အလှန် ဆွေးနွေးနေကြသည်။

​အချို့က အံ့အားသင့်ကြသည်၊ အချို့က နှမြောတသ ဖြစ်ကြသည်၊ အချို့ကမူ နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ကဲ့ရဲ့ကြသည်

သို့သော် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ကြောက်ရွံ့စိတ်များမှာ ပျောက်ကွယ်လာတော့သည်။

အကြောင်းမှာ...

​တတိယအဆင့် ယန်ဝိညာဉ် ဆိုသည့် နာမည်က မည်မျှပင် ကြောက်စရာကောင်းပါစေ

နဂါးခေါင်းငှက်ကိုယ်ထည် ပုံရိပ်ယောင်က မည်မျှပင် ကြမ်းတမ်းပါစေ

​ယခု မြင်တွေ့နေရသော မြင်ကွင်းမှာ မော့ယွန်းကျိန့်ရန်က စကားကြီးစကားကျယ်တွေ အများကြီး ပြောခဲ့ပြီး၊ ထုတ်သုံးလိုက်တဲ့ အတတ်ပညာတွေက ကောင်းကင်ပြိုမတတ် ဖြစ်နေသော်လည်း...

တကယ့်လက်တွေ့မှာတော့ အမြဲတမ်း အနှိပ်စက်ခံနေရခြင်းပင်

​မျက်နှာကို ခြေထောက်နဲ့ အကန်ခံရတာတင်မကဘဲ

ဓားနဲ့လည်း ခုတ်ပိုင်းခံရလို့ တစ်ကိုယ်လုံး ဒဏ်ရာတွေနဲ့ ဗူးသီးဟင်းခါး ဖြစ်နေပြီ မဟုတ်ပါလား

​မော့ယွန်းကျိန့်ရန်မှာ တိုက်ခိုက်နေစဉ်အတွင်း ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ၊ သူ၏ တာအိုစိတ်နှလုံး မှာ ပြိုကွဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။

​"တောက်... ခဏနေရင် မင်းတို့ အားလုံးကို အသေကောင်တွေအဖြစ် ပြောင်းပြီး၊ ဘယ်တော့မှ လူပြန်မဖြစ်နိုင်အောင် လုပ်ပစ်မယ် "

​မော့ယွန်းကျိန့်ရန်မှာ စိတ်ထဲမှ အလွန်ပင် နာကျည်းနေမိသည်

တာအိုပညာရှင်ကြီးတစ်ဦး မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ထဲ ဝင်ပြီး၊ ယန်ဝိညာဉ်အဆင့်နဲ့ ဘုရင်တစ်ပါးလို ပြန်လာတဲ့ ဇာတ်လမ်းက နည်းနည်းတော့ ဂုဏ်ယူစရာ ကောင်းသေးသည်။

ငါ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ထဲ ဝင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ အဆင့်သုံးကို ရောက်သွားတယ် ဆိုတာမျိုးပေါ့။

​ဒါပေမဲ့ အခုတော့ လူငယ်တာအိုဆရာလေးရဲ့ ခြေနင်းတုံး ဖြစ်နေပြီး၊

နှိမ်နင်းခံရတဲ့ မိစ္ဆာအိုကြီး ဖြစ်နေရတာက တကယ့်ကို မျက်နှာပျက်စရာကြီး ဖြစ်နေပြီ

​"ဒီနေ့ ငါ မင်းကို မသတ်နိုင်ရင် ငါလည်း အသက်ရှင်ပြီး ဒီနေရာက ထွက်မသွားဘူး "

နဂါးခေါင်းငှက်ကိုယ်ထည် ဝိညာဉ်က ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

​"လာလေ"

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် တိုက်ပွဲဝင်လိုစိတ်များမှာ တောက်လောင်နေသည်။

​ခန့်ညားထည်ဝါလှသော အရှိန်အဝါများ ပေါ်ထွက်လာပြီး

ရေးရေးမျှ...

သူ၏ နောက်ကျောတွင် မြင့်မားလှသော ပုံရိပ်ယောင်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

ထိုပုံရိပ်မှာ ဝေဝါးနေပြီး သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ရသော်လည်း

သူက ကျန့်ကျောင်းဓားကို မြှောက်လိုက်လျှင် ထိုပုံရိပ်ကြီးကလည်း အတူတူ လှုပ်ရှားလိုက်ရာ၊ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ အကူအညီကို ရရှိထားသကဲ့သို့ပင်

​ဝမ်လင်ကွမ်း သည် တာအိုဂိုဏ်း၏ အစောင့် နတ်မင်းကြီးဖြစ်ပြီး၊ ကောင်းကင်နန်းတော်ရှိ နတ်မင်းငါးရာ၏ အကြီးအကဲ ဖြစ်သည်။

မိစ္ဆာမှန်သမျှကို တုန်လှုပ်စေသူပင်

​ထိုအချိန်တွင် လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် နတ်ဘုရားအလင်းများ တရစပ် တောက်လောင်လာပြီး၊ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုကို အဆပေါင်းများစွာ မြှင့်တင်ပေးလိုက်သည်။

ဒါဟာ သူ၏ မူလကျင့်စဉ်အဆင့်ထက် အများကြီး သာလွန်သွားခြင်းပင်

​မော့ယွန်းကျိန့်ရန်၏ မျက်ဝန်းများမှာ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်၊ သူ၏ အမြင်အာရုံထဲတွင် လီယန်ချူ၏ ပုံရိပ်မှာ အဆုံးမရှိ မြင့်မားသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးမှာ သေးငယ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြား၌ ထိုခန့်ညားလှသော ပုံရိပ်ယောင်ကြီးတစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

​ဟင်

စောစောက ငါ တစ်ခုခု ပြောမိလို့ ဒီကောင်လေးကို သွားပြီး ဆွပေးလိုက်မိတာလား

ဒီလောက်အထိတော့ မဖြစ်သင့်ဘူးလေ။

​မော့ယွန်းကျိန့်ရန်မှာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး မျက်ဝန်းများမှာ ခက်ထန်သွားသည်၊

သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အရှိန်အဝါများမှာလည်း ထပ်မံ မြင့်တက်လာပြီး၊ ထိုနဂါးခေါင်းငှက်ကိုယ်ထည် သားရဲကြီးမှာ ပို၍ပင် ထက်မြက်လာတော့သည်။

​ဝုန်း

​လီယန်ချူမှာ ဓားကို ကိုင်မြှောက်ကာ ခုတ်ပိုင်းချလိုက်သည်

သွေးအလင်းတန်းများ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး ဖုံးလွှမ်းသွားသည်

​မော့ယွန်းကျိန့်ရန်မှာ တုံ့ပြန်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ ဓားဖြင့် တိုက်ရိုက်ပင် နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားတော့သည်

သူ ပြင်ဆင်ထားသမျှ အားလုံးမှာ ထိုဓားချက်တစ်ချက်တည်း၏ ရှေ့မှောက်တွင် ရယ်စရာတစ်ခုအလား ဖြစ်သွားရသည်

​တစ်ကွင်းလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်

သေခြင်းတရားကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ခြင်းပင်

​တတိယအဆင့် ယန်ဝိညာဉ် ပညာရှင်ကြီး တစ်ဦး... ဒီလိုပဲ သေသွားတာလား

​လူတိုင်းမှာ လီယန်ချူကို ကြည့်ရင်း ကြောက်ရွံ့စိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြသည်။

အထူးသဖြင့် အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူ အချို့မှာမူ အသက်ရှူများ မြန်လာကာ၊ ပေါင်များကိုစေ့ပြီး၊ မျက်ဝန်းများမှာ အလွန်ပင် တောက်ပနေကြတော့သည်

​ဒီလောက်လည်း တိုက်နိုင်ခိုက်နိုင်သလို၊ ရုပ်ကလည်း ဒီလောက်အထိ ချောမောနေတာပဲ

ပေဖုန်းခရိုင်ရဲ့ အချောဆုံး တာအိုဆရာလေး လို့ပဲ ခေါ်တော့မယ်

​လီယန်ချူမှာ နဂါးခေါင်းငှက်ကိုယ်ထည် ပုံရိပ်ယောင်ကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက်၊ သူ၏ နားထဲတွင် ကြည်လင်လှသော အသံတစ်ချက် ကြားလိုက်ရသည်။

​"တင်း "

အခန်း (၃၈၄) - ကုသိုလ်မှတ်ကိုးသောင်း ၊ လူ့လောက၏ အငွေ့အသက် ၊ ဂွမ်ယွီရွာမှ ထူးဆန်းသော အိပ်မက်

​မော့ယွန်းကျိန့်ရန်သည် မိမိ၏ ရုပ်ခန္ဓာကို ဝိညာဉ်ပုံရိပ်အတွင်း၌ ဝှက်ထားခဲ့သော်လည်း ကျန့်ကျောင်းဓား၏ ဆန်းကြယ်လှသော တုန်ခါမှုလှိုင်းများအောက်တွင် ဝိညာဉ်ရော ရုပ်ပါ အမှုန့်အဖြစ် ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။

​ထိုပျက်စီးသွားသော နေရာမှ ဝိညာဉ်အလင်းတန်းလေးတစ်ခုသာ အောက်သို့ လွင့်စင်ကျလာတော့သည်။

​လီယန်ချူသည် ကိုယ်ဟန်ကို တစ်ချက်လှုပ်ရှားကာ ထိုအလင်းတန်းကို လက်ဖြင့် ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီးနောက် တစ်ကိုယ်လုံး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

​၎င်းမှာ တာအိုအတတ် နတ်ဘုရားခြေလှမ်း ပင် ဖြစ်သည်။

​ထိုနတ်ဘုရားစွမ်းအား၏ အာနိသင်မှာ အလွန်ပင် ကြမ်းတမ်းလှပေရာ၊ ဟင်းလင်းပြင်ဖောက်ထွက်ခြင်း အတတ်နှင့် တွဲဖက်အသုံးပြုလိုက်လျှင်...

တကယ့်ကို အံ့မခန်းဖွယ်ရာ အထူးပြုလုပ်ချက်တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

​၎င်းမှာ ချက်ချင်းလက်ငင်း ရွှေ့ပြောင်းခြင်း ပင် ဖြစ်သည်

​သူသည် ယွန်းနျန်းနှင့် ဆိုင်ရှင်မတို့၏ အနားတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး၊ ထိုနှစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ဘေးမှ ကြည့်နေကြသော ကျင့်ကြံသူများမှာမူ လီယန်ချူက မော့ယွန်းကျိန့်ရန်ကို သတ်ဖြတ်လိုက်သည့် အဖြစ်အပျက်ကြောင့် ရရှိသွားသော တုန်လှုပ်မှုထဲမှ...

အချိန်အတော်ကြာသည့်တိုင်အောင် ရုန်းမထွက်နိုင်ဘဲ ငြိမ်သက်နေကြတော့သည်။

​ဝေမြို့ဆိုသည့် ထိုနေရာလေးမှာ အမှန်တကယ်ပင် နက်နဲလှသော အစွမ်းထက်ပညာရှင်များ ပုန်းအောင်းရာ နေရာဖြစ်နေပြီလား

​သုံးဦးသားမှာ ဝေမြို့သို့ တစ်လမ်းလုံး ပြန်လာခဲ့ကြပြီး

ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်း သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ဆိုင်အကူလေးမှာ သူတို့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်လုံးများ ပြူးသွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်တော့ချေ။

​"ဟင် "

​သူ အနည်းငယ် ကြောင်အသွားရသည်။

လီတာအိုဆရာ က ဆိုင်ရှင်မကို သွားရှာတာ မဟုတ်ဘူးလား

ဘာလို့ ပြန်လာတော့ အပြာရောင် ချည်ဝတ်စုံလေး ဝတ်ထားတဲ့၊ ဆံပင်ကို အနောက်မှာ ဝိုင်းပြီး ထုံးထားတဲ့၊ အေးချမ်းတည်ငြိမ်တဲ့ အလှတရားတွေနဲ့ ဆောင်းဦးရေပြင်လို ကြည်လင်တဲ့ မျက်ဝန်းတွေရှိတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ပါလာရတာလဲ။

​အင်အားကောင်းပြီး သွေးကြွနေတဲ့ ဒီလူငယ်လေးမှာ မနေနိုင်ဘဲ တံတွေးကို တစ်ချက် မျိုချလိုက်မိသည်။

​သူတစ်ယောက်တည်း တင်မကဘဲ

တည်းခိုခန်းထဲက ဧည့်သည်အများအပြားဟာလည်း မနေနိုင်ဘဲ သူတို့ဆီကို အကြည့်တွေ ပို့လိုက်ကြပါတယ်။

​ဆိုင်ရှင်မက ရင့်ကျက်ပြီး ညှို့ယူဖမ်းစားနိုင်တဲ့ အလှရှိသလို၊ အခု ဆံပင်ထုံးထားတဲ့ အေးချမ်းတဲ့ မိန်းကလေးကတော့ နောက်ထပ် ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ပုံစံတစ်မျိုး ဖြစ်နေပါတယ်။

​လီယန်ချူ ထင်ထားတာထက် ထူးခြားတာကတော့ ဒီအမျိုးသမီးနှစ်ယောက်ကြားမှာ ဘာပြဿနာမှ ဖြစ်မလာခဲ့တာပါပဲ။

​ယွန်းနျန်းဟာ ဆိုင်ရှင်မရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုကို အလွယ်တကူ ရရှိသွားပြီး၊ နှုတ်ခမ်းကလည်း "မမ... မမ" နဲ့ မပြတ် ခေါ်နေပါတော့တယ်။

​ဒါ့အပြင် သူမဟာ ဒီလိုစည်ကားလှတဲ့ ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်းကိုလည်း အလွန်သဘောကျပုံ ရပါတယ်။

​လီယန်ချူက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး မေးလိုက်တယ်

"မင်း ဒီတည်းခိုခန်းမှာပဲ နေချင်တာလား "

​ယွန်းနျန်းက လေသံတိုးတိုးလေးနဲ့ ပြန်ပြောတယ်

"ကျမ ဒီနေရာကို သဘောကျတယ်၊ မမကို ကူညီရင်း ဒီမှာပဲ နေပါရစေ "

​ဆိုင်ရှင်မက လက်နှစ်ဖက်ကို ခါးထောက်ပြီး လီယန်ချူကို မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုးလိုက်တယ်

"ဘာလဲ... နင်က မခွဲနိုင် မခွာရက် ဖြစ်နေတာလား "

​လီယန်ချူမှာ မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်ရပါတယ်။

​"မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံး သဘောတူတယ်ဆိုရင်လည်း မင်းတို့ သဘောပဲလေ "

​သူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ပါတယ်။

ယွန်းနျန်းအနေနဲ့ ကျားနဂါး ရွှေအမြုတေ ထဲမှာ အေးအေးဆေးဆေး ကျင့်ကြံတာကလည်း သူမရဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်ဖြစ်သလို၊ အခု တည်းခိုခန်းမှာ နေချင်တာကလည်း သူမရဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်ပါပဲ။

​ဆိုင်ရှင်မက သဘောတူရင် ရပါပြီ။

​"ငါ အရင်ဆုံး တာအိုကျောင်း ကို ပြန်တော့မယ်"

လို့ လီယန်ချူက ပြောလိုက်ပါတယ်။

​"တာအိုဆရာကြီး သွားပါတော့ရှင်"

လို့ ယွန်းနျန်းက ယဉ်ကျေးစွာ ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်ပါတယ်။

​တကယ့်ကို တောင်နှင့်ရေပုံပြင် ပန်းချီကားထဲက ထွက်လာတဲ့ အလှပိုင်ရှင်လေးအတိုင်းပါပဲ။

တစ်ကိုယ်လုံးရဲ့ အရှိန်အဝါက တည်းခိုခန်းရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့လည်း လုံးဝ ဖီလာမဆန့်ဘဲ ကြည့်ကောင်းနေပါတယ်။

​လီယန်ချူမှာ နှုတ်ခမ်းကို တစ်ချက် တွန့်လိုက်မိတယ်၊ ယွန်းနျန်းက ဒီလောက်အထိ လိမ်မာလိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားပေမယ့်... စကားနှစ်ခွန်း၊ သုံးခွန်းလောက်နဲ့တင် တစ်ဖက်က ဆွဲဆောင်သွားတာကိုတော့ သူ မမျှော်လင့်ထားပါဘူး။

အမျိုးသမီးတွေကြားက သံယောဇဉ်ဆိုတာ ဒီလောက်တောင် မြန်မြန် တည်ဆောက်လို့ ရတာလား

​သူဟာ ချင်းယွန်းတာအိုကျောင်းရဲ့ တံခါးကြီးကို ဖြည်းညှင်းစွာ တွန်းဖွင့်လိုက်ပါတယ်။

မြည်းနက်ကြီး ကတော့ ကျောင်းရဲ့ နောက်ဖေးမှာ မြက်တွေကို ဇိမ်နဲ့ စားနေပြီး ပျင်းရိပျင်းတွဲ နေနေပါတယ်။

​သူက ပြုံးလိုက်မိပါတယ်။

ဒီအပျင်းထူတဲ့ကောင်လေး။

​အခန်းထဲကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ ဒီတစ်ခေါက် တိုက်ပွဲက ရလာတဲ့ ဆုလာဘ်တွေကို စတင်စစ်ဆေးပါတော့တယ်။

​ဘိုင်သခင်မကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့လို့ ကုသိုလ်အမှတ် လေးသောင်း

မော့ယွန်းကျိန့်ရန်ကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့လို့ ကုသိုလ်အမှတ် ငါးသောင်း

​စုစုပေါင်း ကိုးသောင်းတောင် ရလိုက်တာပါ

ဒါ့အပြင် ပန်းခြင်းတစ်ခုနဲ့ ကြက်ဥအရွယ်အစားရှိတဲ့ ရတနာပုတီးစေ့ တစ်စေ့လည်း ရလိုက်ပါတယ်။

​ပန်းခြင်းကတော့ ဘိုင်သခင်မရဲ့ အစွမ်းထက် လက်နက်ဖြစ်ပြီး၊ သူ့ရဲ့ ဓားအလင်းကိုတောင် စုပ်ယူနိုင်တာကြောင့် အကာအကွယ်ပေးတဲ့ လက်နက်လို့ သတ်မှတ်လို့ ရပါတယ်။

​ဟိုပုတီးစေ့ကတော့ ဘာထူးခြားချက်ရှိလဲဆိုတာ မသိရသေးပေမယ့်၊ အထဲမှာ နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါ တစ်ခု ပါဝင်နေပါတယ်။

ဘယ်နတ်ဘုရားရဲ့ စွမ်းအားလဲဆိုတာကိုတော့ သူ အာရုံမခံနိုင်သေးပါဘူး။

အာရုံခံနိုင်ရင်ပဲ ထူးဆန်းနေဦးမှာပါ။

​"အဆင့်သုံး ယန်ဝိညာဉ်ပညာရှင်တစ်ယောက်က အမြတ်တနိုး သိမ်းထားတာဖြစ်သလို၊ ကျန့်ကျောင်းဓားအောက်မှာလည်း မပျက်မစီး ကျန်ခဲ့တာဆိုတော့ ဒါဟာ အဆင့်မြင့်လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်မှာ သေချာတယ်"

လို့ လီယန်ချူက တွေးလိုက်ပါတယ်။

​သူဟာ ပန်းခြင်းနဲ့ ပုတီးစေ့ကို သိုလှောင်အိတ် ထဲကို ထည့်လိုက်ပါတယ်။

အခု သူ့မှာ လက်နက်ကိရိယာတွေ အများကြီး ရှိနေပြီ၊ အရာဝတ္ထု ထိန်းချုပ်ခြင်းအတတ် ကို သူ တတ်မြောက်ထားပေမယ့် လက်နက်အားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်းတော့ အသုံးမပြုနိုင်သေးပါဘူး။

​စိတ်တစ်ခုတည်းနဲ့ အလုပ်များစွာ လုပ်နိုင်တဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို တတ်မြောက်မှသာ၊ ဒါမှမဟုတ် ဒဏ္ဍာရီထဲက နတ်ဘုရားပုံရိပ်တွေလို ခေါင်းသုံးလုံး လက်ခြောက်ဖက် ရှိမှသာ အဆင်ပြေမှာပါ။

​ဒီကိစ္စကိုတော့ သူ အကြာကြီး မစဉ်းစားတော့ပါဘူး။

​သူ့ရဲ့ မျက်မှောင်တွေက ပြန်လည် တွန့်ချိုးသွားပြီး၊

မော့ယွန်းကျိန့်ရန်ရဲ့ အကြောင်းကို ပြန်စဉ်းစားနေမိပါတယ်။

​"မော့ယွန်းကျိန့်ရန်ရဲ့ အကြောင်းကို စုံစမ်းဖို့ အချိန်မရလိုက်ဘူး၊ ဟိုကျင့်ကြံသူတွေ ပြောနေတာ ကြားရသလောက်ဆိုရင် ဒီမီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနဲ့ အဖိုးအိုက အရင်က တော်တော်လေးကို နာမည်ကြီးခဲ့တာပဲ "

​"သက်တမ်းကုန်ခါနီးမှ... မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ထဲ ဝင်ပြီးတော့ ကွယ်ရာကနေ ကြံစည်နေတာပေါ့ "

​လီယန်ချူရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ စဉ်းစားခန်း ဝင်နေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပေါ်လာပါတယ်။

​သူ့မှာ ထူးဆန်းတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေတယ်၊ ဒီမော့ယွန်းကျိန့်ရန်ရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှတဲ့ အင်အားစုတစ်ခု ရှိနေနိုင်ပါတယ်။

ယုံကြည်ဖို့ ခက်လောက်အောင်ကို ကြီးမားတဲ့ အင်အားစုမျိုးပါ။

​သူတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကိုတော့ အခုထိ သူ မသိရသေးပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ဟာ အစီရင်နဲ့ ပိတ်လှောင်ခံထားရတဲ့ မိစ္ဆာတွေအပေါ်မှာ စိတ်ဝင်စားမှု ရှိနေပုံရပါတယ်။

အဲဒီမိစ္ဆာတွေကို စည်းရုံးသိမ်းသွင်းချင်နေတဲ့ ပုံစံမျိုးပါပဲ

​"ရှင်ရှောင်းဂိုဏ်း တစ်ခုတည်းမှာတင် သက်တမ်းကုန်ခါနီး ပညာရှင်ကြီးတစ်ယောက် မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ထဲ ဝင်သွားတယ်ဆိုရင်... တစ်လောကလုံးမှာ ရှိတဲ့ တခြားဘုရားကျောင်းတွေ၊ တာအိုကျောင်းတွေထဲမှာရော ဘယ်နှယောက်တောင် မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ထဲ ရောက်ကုန်ကြပြီလဲ "

​လီယန်ချူက အသက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်ပါတယ်။

​ဒီအတွေးက တကယ့်ကို ကြောက်စရာ ကောင်းလှပါတယ်။

​သူဟာ စိတ်ထဲက မကောင်းတဲ့ ခံစားချက်တွေကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်ပြီး၊ ဝါဂွမ်းစာရွက် တစ်ခုကို ထုတ်ပြီး အစီရင်ချလိုက်ပါတယ်။

ဒါကတော့ မိုးကြိုးငါးပါး အဆောင် ပင် ဖြစ်သည်

​အရင်က သူ ဆိုင်ရှင်မကို အဆောင်တွေ မပေးထားခဲ့မိတာကို အခုတော့ နောင်တရနေမိပါတယ်။

ဒီတစ်ခါကတော့ ကံကောင်းလို့ ကိစ္စတွေ အားလုံးက အဆင်ပြေပြေ ပြီးသွားတာပါ၊ မဟုတ်ရင် သူ တကယ်ပဲ နောင်တရနေမှာပါ။

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဓားနဲ့ ပြန်ထိုးမိသလို ခံစားရမှာ အမှန်ပါပဲ

​သူဟာ ခြောက်ကြိမ်မြောက် အဆင့်မြှင့်ထားတဲ့ မိုးကြိုးငါးပါး အဆောင် ကို ဖန်တီးလိုက်ပါတယ်။

သူ့လက်ထဲက ငါးကြိမ်မြောက် အဆောင်ထက် မိုးကြိုးအရှိန်အဝါက အဆပေါင်းများစွာ ပိုပြီး ပြင်းထန်ပါတယ်။

​တစ်ခါတည်းနဲ့ အဆောင်နှစ်ခုကို အဆင့်မြှင့်လိုက်ပါတယ်။

ကုသိုလ်အမှတ် လေးသောင်း နှစ်ထောင် ကုန်သွားပါပြီ

အဆောင်တစ်ခုကို နှစ်သောင်း တစ်ထောင်တောင် ကျတာပါ။

​သူဟာ မိုးကြိုးငါးပါး အဆောင်တစ်ခုကို ဆိုင်ရှင်မကို ပေးလိုက်ပြီး၊ ကျန်တဲ့တစ်ခုကိုတော့ ဖန့်ချင်းလန်ကို ပေးလိုက်ပါတယ်။

​မိုးကြိုးငါးပါး အဆောင်ဟာ အလွန်ပင် ကြမ်းတမ်းပြင်းထန်လှပြီး၊ မိစ္ဆာမှန်သမျှကို ချေမှုန်းနိုင်တဲ့ အကောင်းဆုံးသော လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။

ဒါ့အပြင် ဘိုင်သခင်မဆီက ရခဲ့တဲ့ ပန်းခြင်းကိုလည်း ဆိုင်ရှင်မကိုပဲ လက်ဆောင်ပေးလိုက်ပါတယ်။

​"ငါ့လက်ထဲက ဒီဓားက အလွန် ထက်မြက်တယ်၊ တခြားဟာတွေ မလိုတော့ဘူး"

လို့ ဖန့်ချင်းလန်က အေးအေးဆေးဆေး ပြောပါတယ်။

​လီယန်ချူကလည်း အတင်းအကျပ် မတောင်းဆိုပါဘူး။

​ကျားနဂါး ရွှေအမြုတေ ကိုတော့ ယွန်းနျန်းကို ပေးထားလိုက်ပါတယ်၊ သူမကိုယ်တိုင်ကလည်း အစွမ်းထက်သူ ဖြစ်တဲ့အတွက် ဆိုင်ရှင်မရဲ့ အနီးကပ် သက်တော်စောင့်အဖြစ် အကောင်းဆုံး တာဝန်ထမ်းဆောင်နိုင်မှာပါ။

​နောက်ပိုင်းရက်တွေမှာတော့ လီယန်ချူဟာ ချင်းယွန်းတာအိုကျောင်းမှာပဲ အေးအေးဆေးဆေး ကျင့်ကြံနေပါတယ်။

​ကိုးကြိမ်မြောက် အဆင့်မြှင့်ထားတဲ့ ကျန့်ကျောင်းဓားကို ကျွမ်းကျင်အောင် လေ့ကျင့်နေသလို၊

ဝိညာဉ်စွမ်းအင် နဲ့လည်း အမြဲတမ်း ပြုစုပျိုးထောင်ရင်း ဓားနဲ့ စိတ်နဲ့ တစ်သားတည်း ဖြစ်အောင် လုပ်နေပါတယ်။

​ဓားတင်မကဘဲ ချင်းယန်ဓား နဲ့ ဝမ်လီချီယွန်းယန် ဆိုတဲ့ ဒဏ္ဍာရီလာ မီးတောက်လက်နက် နှစ်ခုကိုလည်း အတူတူ ပြုစုပျိုးထောင်နေပါတယ်။

​အခုဆိုရင် သူဟာ ဒဏ္ဍာရီလာ မီးနတ်ဘုရား ရဲ့ လက်နက်ငါးမျိုးလုံးကို စုဆောင်းမိသွားပါပြီ။

တကယ့်ကို ခိုင်မာတောင့်တင်းလှပါပြီ

​ဒီတိုက်ပွဲမှာ ဘိုင်သခင်မနဲ့ မော့ယွန်းကျိန့်ရန် ဆိုတဲ့ အဆင့်သုံး ယန်ဝိညာဉ်ပညာရှင် နှစ်ဦးလုံးကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတာက သူ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်အတွက် အလွန်ပင် အကျိုးရှိခဲ့ပါတယ်။

နားလည်မှုအသစ်တွေ အများကြီး ရခဲ့သလို၊ စိတ်အခြေအနေ ကလည်း နောက်ထပ် အဆင့်တစ်ခုကို မြင့်တက်သွားခဲ့ပါပြီ

​ဒီနေ့မှာတော့၊

သူဟာ ကျောင်းထဲမှာ ငြိမ်သက်စွာ ကျင့်ကြံရင်း ကျားနဂါး ရွှေအမြုတေ ကို ဖွဲ့စည်းဖို့နဲ့ ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအားတွေကို ပိုပြီး တောင့်တင်းအောင် ကြိုးစားနေပါတယ်။

​အဲဒီအချိန်မှာပဲ မျက်နှာတွေ ဖြူဖျော့နေတဲ့ လူငယ်နှစ်ယောက်ဟာ ချင်းယွန်းတာအိုကျောင်းကို ရောက်လာကြပါတယ်။

​"တာအိုဆရာကြီး... ကယ်ပါဦး"

​"တာအိုဆရာကြီး... ကယ်ပါဦး"

​"ကျနော် တို့ ရွာသားအားလုံးရဲ့ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးဖို့ တောင်းပန်ပါတယ် "

​လူငယ်နှစ်ယောက်ဟာ မြေပြင်မှာ ဝပ်စတွား ဦးချရင်း အသည်းအသန် အသနားခံနေကြပါတယ်။

​လီယန်ချူဟာ သူတို့ကို ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ အသေအချာ မေးမြန်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။

​သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ ဂွမ်ယွီရွာ က ရွာသားတွေ ဖြစ်ကြပါတယ်။

အဲဒီရွာဟာ ဝေမြို့အနီးက မြစ်ကြီးရဲ့ ဘေးမှာ ရှိပြီး စားဝတ်နေရေးလည်း အဆင်ပြေ ချမ်းသာကြတဲ့ ရွာလေးပါ။

​ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းကစပြီး ရွာသားအားလုံးဟာ ညဘက်မှာ အိပ်မက်တစ်ခုတည်းကိုပဲ တူတူ မက်နေကြရတာပါ။

​အိပ်မက်ထဲမှာ တစ်ကိုယ်လုံး ရေတွေ ရွှဲနစ်နေတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဟာ၊ ဆံပင်တွေ ဖားလျားချထားပြီး မျက်နှာကို မမြင်ရဘဲ...

ကိုယ့်ရဲ့ ခုတင်ဘေးမှာ တည့်တည့်ကြီး လာရပ်နေတာကို မြင်ကြရတာပါ။

​တစ်ခုခု ပြောချင်နေတဲ့ ပုံစံမျိုးပါပဲ။

​ပထမတော့ လူတွေက ဒါဟာ အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုပဲလို့ ထင်ခဲ့ကြပေမယ့်၊ နောက်ပိုင်း တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် စကားပြောကြည့်ကြတဲ့အခါ အိမ်တိုင်းစေ့မှာ ဒီလိုပဲ ဖြစ်နေတာကို သိလိုက်ရပါတယ်။

​ဒါက တကယ့်ကို ကြောက်စရာ ကောင်းလှပါတယ်။

​ဒါကြောင့်

သူတို့ဟာ ဝေမြို့ကို အရောက်လာပြီး သရဲတစ္ဆေ နှိမ်နင်းတတ်တဲ့ တာအိုဆရာတစ်ယောက်ကို ရှာဖွေကာ ဒီပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးဖို့ လာရောက် တောင်းဆိုကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။

​မဟုတ်ရင်တော့၊ အခု ဂွမ်ယွီရွာမှာ လူတွေအားလုံး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြပြီး နောက်ထပ် ပြဿနာကြီးတွေ ဖြစ်လာဖို့ ရှိနေတာကြောင့်ပင်။