အခန်း (၃၈၅-၃၈၆)

အခန်း (၃၈၅) - နဂါးအသွင်ပြောင်းလဲခြင်း ဒဏ္ဍာရီ ၊ ရွှေရောင်ငါးကြင်း ၊ အမျိုးသမီးအလောင်း

​ဂွမ်ယွီရွာ

​ရှေးယခင်က ထိုနေရာတွင် အလွန်ပင် ထူးခြားဆန်းပြားလှသော ရွှေရောင်ငါးကြင်းတစ်ကောင် ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပြီး၊ နဂါးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းလဲရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ဖူးသည်ဟူသော ဒဏ္ဍာရီတစ်ခု ရှိခဲ့သည်။

သို့သော် ဝေမြို့အနီးအနားရှိ ရွာပေါင်း ရှစ်ရွာ၊ ကိုးရွာခန့်မှာလည်း ထိုကဲ့သို့သော ပုံပြင်မျိုးကိုပင် ပြောလေ့ရှိကြသည်။

​အခြားကြောင့်မဟုတ်၊ မိမိတို့ရွာ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို မြှင့်တင်လိုကြ၍သာ ဖြစ်သည်။

​ငါးကြင်းမှ နဂါးဖြစ်ခြင်းအကြောင်းမှာ ဝေမြို့သားတို့အကြား ခေတ်အဆက်ဆက် စီးဆင်းလာခဲ့သော ပုံပြင်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ဗားရှင်းအမျိုးမျိုး ရှိလေသည်။

အချို့ကလည်း ထိုရွှေရောင်ငါးကြင်းသည် ကုသိုလ်အမှတ်များ စုဆောင်းမိ၍ နဂါးအဖြစ် ပြောင်းလဲခါနီးအချိန်တွင် တာအိုဆရာတစ်ဦး၏ နှောက်ယှက်မှုကို ခံခဲ့ရကြောင်း၊ ထိုတာအိုဆရာက ကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခ ကို ဆင့်ခေါ်ခဲ့သဖြင့် ငါးကြင်း၏ ကျင့်စဉ်များအားလုံး ပျက်စီးသွားရကြောင်း ပြောကြသည်။

​အချို့ကမူ ထိုရွှေရောင်ငါးကြင်းသည် အမှန်တကယ်တော့ လောကထဲသို့ ဆင်းသက်လာသော နဂါးစစ်စစ်၏ သွေးမျိုးဆက်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုတာအိုဆရာမှာ လူမဟုတ်ဘဲ မိစ္ဆာအိုကြီးတစ်ကောင်က အသွင်ပြောင်းထားခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

ထိုမိစ္ဆာသည် ရွှေရောင်ငါးကြင်းနှင့် ရန်ငြိုးရှိသဖြင့် နဂါးအဖြစ် ကူးပြောင်းမည့်ကိစ္စကို တမင်တကာ လာရောက်နှောက်ယှက်ခြင်း ဖြစ်သည်ဟုလည်း အဆိုရှိသည်။

​ဤရွှေရောင်ငါးကြင်း ပုံပြင်အကြောင်း ပြောလျှင် ဝေမြစ် ကို ချန်ထား၍ မရပေ။

ဝေမြစ်သည် ရှန်းမြစ် ၏ မြစ်ခွဲတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ ဒဏ္ဍာရီအရ နဂါးစစ်စစ်၏ သွေးစွမ်းအင်သည် သုံးပုံပုံကာ ထိုမြစ်ခွဲထဲသို့ ကျရောက်ခဲ့ပြီး ကံပါသူကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်ဟု ဆိုကြသည်။

​ဝေမြစ်သည် ရေစီးသန်ပြီး မြစ်ကြောင်းကျယ်ဝန်းသည်။

ဝေမြို့နယ်မြေအတွင်း ရေလမ်းခရီး အဆင်ပြေချောမွေ့ခြင်းနှင့် ဆိပ်ကမ်းလုပ်ငန်းများ စည်ကားရခြင်းမှာ ထိုဝေမြစ်၏ ကျေးဇူးကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

​ယခင်က ဝေမြစ်အတွင်း ရွှေရောင်ငါးကြင်း ပေါ်လာစဉ်က တစ်နယ်လုံး အုတ်အော်သောင်းနင်း ဖြစ်သွားခဲ့ဖူးသည်။

လူကြီးသူမများကမူ ၎င်းမှာ နဂါး၏ သားမြေးဖြစ်ကြောင်း၊ နဂါးတံခါး ကိုသာ ကျော်ဖြတ်နိုင်လျှင် နဂါးစစ်စစ် ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု ဆိုကြသည်။

မှန်ပါသည်၊ အရပ်ပြော ပုံပြင်များမှာ ဤအတိုင်းပင်... "ကြားဖူးတာကတော့" "ဒဏ္ဍာရီအရဆိုရင်" ဟူ၍ပင် စတင်လေ့ရှိပြီး၊ ကာလကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဇာတ်လမ်းမှာ ပို၍ ပို၍ ချဲ့ကားလာတတ်စမြဲ ဖြစ်သည်။

​ယနေ့ခေတ်တွင်မူ ဂွမ်ယွီရွာမှာ သာမန်တံငါရွာလေးတစ်ရွာမျှသာ ဖြစ်တော့သည်။

ယခင်ကဲ့သို့ မင်းစိုးရာဇာများနှင့် သူဌေးသူကြွယ်များ ရွှေရောင်ငါးကြင်းကို လာရောက်ကြည့်ရှုကြသည့် ခေတ်ကာလမှာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

​လီယန်ချူသည် ထိုပုံပြင်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားစဉ်က အတည်မယူခဲ့ပေ။

ထိုစဉ်က ရွာသားများက လူစိတ်ဝင်စားအောင် လုပ်ကြံဖန်တီးထားခြင်းဟုပင် သူ ထင်ခဲ့မိသည်။

လောကကြီးတွင် နဂါးအသွင်ပြောင်းသည့် ဇာတ်လမ်းတွေ ဒီလောက်တောင် များနေပါမည်လော။

​ငါးကြင်းက နဂါးတံခါးကို ခုန်ကျော်မည်လား

သူသည် ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်မိသည်။

ဤကမ္ဘာတွင် နဂါးစစ်စစ်များ မရှိတော့သည်မှာ ကြာလှပြီ မဟုတ်ပါလား။

​သို့သော်ငြားလည်း၊ "နာမည်ကြီးလျှင် အရိပ်ပါသည်" ဟူသည့်အတိုင်း

ယခုတိုင် ဂွမ်ယွီရွာ အနီးအနားသို့ မင်းစိုးရာဇာ သားသမီးများနှင့် သူဌေးကတိုးများမှာ လှေစီးရင်း အပျော်ခရီး လာတတ်ကြဆဲပင်။

​အနည်းဆုံးတော့ ယခင်က ရွှေရောင်ငါးကြင်း ထွက်ခဲ့သည့်နေရာဖြစ်၍ ကံကောင်းခြင်းများ ရနိုင်သည်ဟု ယူဆကြသလို၊ ပတ်ဝန်းကျင် အနေအထားကလည်း အတော်လေး သာယာလှပသည် မဟုတ်ပါလား။

​တောတောင်စိမ်းစိုပြီး ရေပြင်ကြည်လင်သည်။

ဤနေရာရှိ လူနေအိမ်အများစုမှာ မြစ်ကမ်းနဖူးတစ်လျှောက် တည်ဆောက်ထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

မြစ်ကမ်းဘေးတွင် မိုးမခပင် များကို တန်းစီစိုက်ပျိုးထားကြသည်။

အရပ်စကားအရ မိုးမခပင်နှင့် ပတ်သက်၍ အယူအဆ အမျိုးမျိုး ရှိကြသည်။

အချို့က ၎င်းမှာ သရဲတစ္ဆေများကို ဆွဲဆောင်တတ်သည့် ယင် သစ်သား ဟု ဆိုကြသလို၊ အချို့ကမူ မိုးမခကိုင်းဖြင့် ရိုက်လျှင် သရဲများ ပြေးသည်၊ ရိုက်လေ တိုလေဟုလည်း ဆိုကြသည်။

​လီယန်ချူ ဂွမ်ယွီရွာသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် မွန်းလွဲပိုင်း ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် အရှိန်အဝါကြည့်အတတ် ဖြင့် ထိုမိုးမခတန်းကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ ထူးခြားသည့် ပြဿနာ မတွေ့ရပေ။

​သူ၏အနားတွင် မျက်နှာဖြူဖျော့နေသော ရွာသားနှစ်ဦးမှလွဲ၍ အခြားသူ မပါဝင်ချေ။

မူလက ယွန်းနျန်းကို လူသားရေဒါ အဖြစ် ခေါ်လာ၍ ရသော်လည်း၊

ကံဆိုးချင်တော့ ယခုအခါ ယွန်းနျန်းမှာ ဆိုင်ရှင်မ၏ ညီမလေးအဖြစ် ဘက်ပြောင်း သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

​သို့သော်လည်း၊ လက်ရှိအချိန်တွင် လီယန်ချူသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအား အလွန်တောင့်တင်းနေပြီး၊ ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအား မှာလည်း နက်ရှိုင်းလှသည်။

ထို့ပြင် အရှိန်ဝါကြည့် အတတ် နှင့် ဝိညာဥ်မျက်စိအတတ် ဟူသော ရှာဖွေရေး အတတ်နှစ်မျိုးလုံးကို ကျွမ်းကျင်ထားသဖြင့်...

ထိုကဲ့သို့သော မိစ္ဆာနှောက်ယှက်သည့် ကိစ္စမျိုးမှာ သူ့အတွက်တော့ လက်ဖျားနှင့်ခါလျှင်ပင် ပြတ်နိုင်သော ကိစ္စမျိုးပင်။

​ထိုအမျိုးသမီးသရဲကို ရှာတွေ့ရုံသာ ဖြစ်သည်။

တိုက်ခိုက်ရေးဘက်တွင်မူ...

သူသည် အဆင့်သုံး ယန်ဝိညာဉ် ပညာရှင် နှစ်ဦးကိုပင် သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။

အဆင့်သုံးဆိုသည်မှာ လူ့လောကရှိ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်၏ အမြင့်ဆုံး အမိုးအကာ ပင် ဖြစ်ပြီး၊ လက်ချိုးရေတွက်၍ရသော အရေအတွက်မျှသာ ရှိသည်။

​ပညာရှင်ကြီးများစွာမှာ ယင်ဝိညာဉ် အဆင့်တွင်ပင် ပိတ်မိနေကြပြီး သက်တမ်းကုန်ဆုံးသည်အထိ အဆင့်မတက်နိုင်ခဲ့ကြချေ။

ထိုကဲ့သို့သော အဆင့်သုံး ပညာရှင်များကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ခြင်းက လီယန်ချူ၏ စိတ်အခြေအနေကို အတားအဆီးဟူသမျှ ဖြတ်ကျော်မည် ဟူသော ရဲရင့်ပြတ်သားသည့် အသိစိတ်ကို ပိုမိုခိုင်မာစေခဲ့သည်။

​လီတာအိုဆရာသည် မည်သည့်အရာကိုမှ ထိတ်လန့်စရာ မလိုတော့ချေ။

ပြဿနာနှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင် တိုက်ရိုက်ပင် အကုန်ရှင်းပစ်လိုက်ရုံသာ

​သို့သော်လည်း၊ ဂွမ်ယွီရွာက အတော်အတန် ကျယ်ဝန်းပြီး ရွာသားတစ်ရာ၊ နှစ်ရာခန့် ရှိလေသည်။

အထူးသဖြင့် ဤကဲ့သို့သော တံငါရွာမျိုးတွင် ရေရှိသည့်နေရာက အလွန်ပင် များပြားလှသည်။

ရေတွင်း၊ ရေစည်၊ ရေမြောင်း နှင့် ဝေမြစ်ကမ်းနား...

နေရာတိုင်းတွင် ဝိညာဉ်များ ပုန်းအောင်းနေနိုင်လေသည်။

​အရှိန်ဝါကြည့် အတတ်နှင့် ဝိညာဥ်မျက်စိအတတ်ကို အသုံးပြုလျှင်ပင် ရှာဖွေရန် အချိန်အနည်းငယ် ပေးရမည်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် အိပ်မက်ဆိုး မက်နေကြသော ရွာသားများကို ဦးစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဘယ်နေရာတွေကို သွားခဲ့လဲ၊ ဘာတွေ လုပ်ခဲ့လဲ... စသဖြင့်။

ထိုအထဲမှ သဲလွန်စတစ်ခုခု ရနိုင်ရန် သူ မျှော်လင့်မိသည်။

​သို့သော်လည်း ရလာသည့် အဖြေများမှာ ထပ်တူနီးပါးပင် ဖြစ်သည်။

"ထမင်းစားတယ်၊ အိပ်တယ်၊ ငါးဖမ်းတယ်..."

"ညဘက်ဆို ကိုယ့်အိမ်မှာကိုယ် ရှိနေတယ်..."

အတော်ကြာအောင် နားထောင်ပြီးသည့်တိုင် ထူးခြားသည့် သတင်းအချက်အလက် မရရှိခဲ့ပေ။

​သူ၏အကြည့်သည် ဝေမြစ်ဆီသို့ ကျရောက်သွားသည်။

ယေဘုယျအားဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော မြစ်ကမ်းဘေးရှိ ရွာများတွင် ရေသရဲ များ နှောက်ယှက်တတ်သည်မှာ ရာခိုင်နှုန်း အလွန်များလေသည်။

လူတိုင်း အိပ်မက်မက်နေသည့် ရေရွှဲနစ်နေသော အမျိုးသမီး ပုံရိပ်နှင့်လည်း လုံးဝ ကိုက်ညီနေပါသည်။

​လီယန်ချူသည် ဝေမြစ်မှစ၍ ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

လောကီပညာရပ် အရ ရေသည် အလွန်ပင် ယင်ဆန်သော အရာဖြစ်သည်။

ဘေးဥပဒ်များကို ကာကွယ်ပေးနိုင်သကဲ့သို့၊ ရေနစ်သေဆုံးသူများမှာလည်း အလွန်ပင် သနားစရာ ကောင်းလှသည်။

​သူတို့သည် သံသရာထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် မလွယ်ကူဘဲ၊ မိမိနေရာတွင် အစားထိုးမည့် အစားထိုးသေရမည့်သူ ကို ရှာတွေ့မှသာ လွတ်မြောက်နိုင်ကြသည်။

ဤအချက်မှာ ကုန်းပေါ်ရှိ ဝိညာဉ်များနှင့် လုံးဝ ကွာခြားချက်ပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ရေထဲတွင် မသန့်ရှင်းသော အရာများ ပုန်းအောင်းနေရန် ပို၍ လွယ်ကူလေသည်။

​တစ်ခါတစ်ရံတွင် လှေဦးတွင် သေဆုံးသွားသော ဆွေမျိုးသားချင်းများကို မြင်ရတတ်ခြင်း၊ သို့မဟုတ် ကလေးငယ်များ ရေနစ်ရာမှ ကယ်တင်ခံရပြီးနောက် ခြေထောက်တွင် အမည်းရောင် လက်သည်းရာများ တွေ့ရတတ်ခြင်း...

ဒါတွေအားလုံးက ရေထဲက မသန့်ရှင်းတဲ့ အရာတွေက နှောက်ယှက်နေတာပါ။

အစားထိုးသေမယ့်သူကို ရှာနေတာပါ

​ထို့ကြောင့် အရှိန်ဝါကြည့်အတတ်ဖြင့် ရေပြင်ကို စစ်ဆေးရာတွင်လည်း အကန့်အသတ်များစွာ ရှိလေသည်။

​လီယန်ချူသည် ဝေမြစ်ကမ်းဘေးသို့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး၊ မျက်ဝန်းအစုံတွင် တာအိုအလင်းများ ဝင်းလက်လာစေသည်။

အရှိန်ဝါကြည့်အတတ်

သူသည် ရေအောက်ထဲအထိ အရှိန်အဝါကို ထိုးဖောက်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

ကုန်းပေါ်တွင် အတားအဆီးမရှိ မြင်နိုင်သော်လည်း၊

ယခုအချိန်တွင်မူ ရွှံ့နွံထဲသို့ နစ်ဝင်သွားသကဲ့သို့...

လှုပ်ရှားရ ခက်ခဲနေသလို ခံစားရသည်။

​သို့သော်လည်း

လီယန်ချူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ သာမန် ဒုတိယအဆင့် နောက်ဆုံးအဆင့် ကျင့်ကြံသူများထက် များစွာ ပိုမို ခိုင်မာကျစ်လျစ်သည်။

သူသည် တစ်ဆင့်ချင်း အောက်သို့ ထိုးဖောက်သွားလိုက်သည်။

ဝေမြစ်မှာ သာမန်မြစ်ငယ်လေး မဟုတ်ဘဲ ရေအလွန်နက်သော်လည်း

နောက်ဆုံးတွင်...

​လီယန်ချူသည် ရေအောက်၌ ထူထပ်လှသော ယင် အရှိန်အဝါ တစ်စုကို ရှာတွေ့လိုက်သည်။

လက်ရှိတွင် ထိုအရှိန်အဝါထဲ၌ သွေးစုပ်ဖျက်ဆီးလိုသည့် အငွေ့အသက် မပါဝင်သေးသဖြင့် လူကို ဒုက္ခမပေးရသေးကြောင်း သိနိုင်သော်လည်း

အချိန်ကြာလာလျှင်တော့ မသေချာတော့ပေ။

​လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများ ဝင်းလက်သွားပြီး၊ အဖိုးအိုသူတောင်းစား ပေးခဲ့သော ရေခွဲပုတီး ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ပြီးနောက် ရေထဲသို့ တိုက်ရိုက် ခုန်ဆင်းလိုက်တော့သည်။

​ဘာကြောင့် ရေရှောင်အဆောင် ကို မသုံးတာလဲဆိုလျှင်...

အကြောင်းရင်းက ရိုးရှင်းပါသည်။

၎င်းမှာ သုံးပြီးကုန်မည့် ပစ္စည်း ဖြစ်သောကြောင့်၊ မသုံးဘဲနေနိုင်လျှင် မသုံးခြင်းက ပိုကောင်းသည်။

ဘဝကို ချွေချွေတာတာ နေထိုင်ရမည် မဟုတ်ပါလား။

​နူးညံ့သော စွမ်းအားတစ်ခုက သူ့ကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရေစီးကြောင်းများမှာ ဘေးသို့ အလိုအလျောက် ဖယ်ပေးသွားကြသည်။

ဂွမ်ယွီရွာသားများမှာမူ အံ့ဩတကြီး အာမေဍိတ်သံများ ထွက်လာကြသည်။

​"ငါ ခုနက မျက်စိမှားတာလား... လီတာအိုဆရာက ရေကို ခွဲပစ်လိုက်တာလား "

​"တကယ့်ကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးရဲ့ အစွမ်းပဲဗျာ "

​"ဟေ့ကောင် အဲဒီ အားကောင်.. မင်း တကယ်တော်တာပဲ၊ ဘယ်လို နတ်ဘုရားစစ်စစ် မျိုးကို သွားပင့်လာတာလဲ "

​အားကောင် ဆိုသည်မှာ ဝေမြို့က ချင်းယွန်းတာအိုကျောင်းသို့ သွားရောက်ပင့်ဆောင်ခဲ့သည့် လူငယ်နှစ်ဦးထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ကျန်တစ်ဦးမှာ သူ၏အစ်ကို တာကောင် ဖြစ်သည်။

​လီယန်ချူသည် ရွာသားတို့၏ အံ့ဩသံများကို မကြားနိုင်တော့ဘဲ ရေအောက်သို့ တဖြည်းဖြည်း နစ်မြုပ်သွားသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ထို ယင် အရှိန်အဝါ အစုအဝေးကို မြင်လိုက်ရသည်။

​၎င်းမှာ အသက်ရှင်နေသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသော အမျိုးသမီးအလောင်း တစ်ခုပင်။

သူမ၏ ရင်ဘတ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဓားဒဏ်ရာကြီးတစ်ခု ရှိနေပြီး အသားများ လန်ထွက်နေသည်။

သူမ၏ အဝတ်အစားများကို ကြည့်ရသည်မှာ သူဌေးသမီး တစ်ဦး ဖြစ်ပုံရပြီး၊ ခေါင်းလိမ်းခြယ်မှုနှင့် ဝတ်စားဆင်ယင်မှုများမှာ သူကြွယ်နံ့ သင်းနေသည်။

​လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

ကျိုရွှမ်တောင် က ရန်ကူရွာ နောက်ဘက်က ရေကန်ထဲမှာ တွေ့ခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးအလောင်းကို သတိရသွားမိသည်။

အဲဒါက အဆင့်သုံး ပညာရှင်ကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ အလောင်းလေ။

​"ဒီလောက်အထိတော့ တိုက်ဆိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူးနော်"

ဟု တွေးရင်း လီယန်ချူသည် မျက်ဝန်းထဲမှ တာအိုအလင်းများဖြင့် ဝိညာဥ်မျက်စိအတတ်ကို သုံးကာ ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအမျိုးသမီးအလောင်းအတွင်း၌ ယင် အရှိန်အဝါမှာ အလွန်အမင်း မများပြားလှပေ။

သူမသည် နာကျည်းချက်ဖြင့် သေဆုံးခဲ့ရပြီး ရေထဲသို့ ကျရောက်ခဲ့သောကြောင့် ယင် အရှိန်အဝါများ စုစည်းကာ မပျက်မစီးဘဲ ကျန်ရစ်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

​ဤကဲ့သို့သော အလောင်းမျိုးသည် ကုန်းပေါ်သို့ ရောက်၍ လူသားတို့၏ ယန် အရှိန်အဝါနှင့် ထိတွေ့မိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်... အလောင်းထကြွ ရန် အလွန်လွယ်ကူလှသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ယခုအချိန်အထိ သူမသည် ပုပ်ပွဖောင်းကားနေသော အလောင်း အဆင့်သို့ မရောက်သေးချေ။

မဟုတ်လျှင် တံငါသည်များ ငါးဖမ်းရင်း ရှာတွေ့၍ ကုန်းပေါ်သို့ ဆယ်ယူမိခဲ့ပါက ရွာလုံးကျွတ် ဒုက္ခရောက်ကုန်မည်မှာ အမှန်ပင်။

​ရေအောက်မှာ မှောင်မည်းနေပြီး အလင်းရောင် မရှိသလောက်ပင်။

ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် အသက်ရှင်နေသကဲ့သို့ ရှိနေသော အမျိုးသမီးအလောင်းတစ်လောင်းက မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် သင့်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရခြင်းမှာ... သာမန်လူဆိုလျှင် ဦးရေပြားများ ထုံကျင်သွားစေမည့် ကိစ္စပင်။

​သို့သော်လည်း၊ လီယန်ချူအတွက်မူ ဤသည်မှာ အသေးအဖွဲ ကိစ္စမျှသာ ဖြစ်သည်။

သူ၏ စိတ်ဓာတ်မှာ သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောလှသည်။

​သူသည် တိုက်ရိုက်ပင် ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ ထိုအမျိုးသမီးအလောင်းကို ခါးမှပိုက်၍ ပွေ့ချီလိုက်သည်။

​ပြီးနောက် ကုန်းပေါ်သို့ ပြန်တက်လာခဲ့သည်။

ဘေးမှ ကြည့်နေကြသော ရွာသားများမှာမူ အုတ်အော်သောင်းနင်း ဖြစ်သွားကြတော့သည်။

အခန်း (၃၈၆) - ဗိုလ်တဲကလေး ဇောင်ချန်း ၊ နောက်တစ်ကြိမ် အိပ်မက်ပေးခြင်း ၊ ဝိညာဉ်ဆင့်ခေါ်ခြင်း ၊မြောက်ပိုင်းအရှင်သခင်၏ အမိန့်တော်အဆောင်

​"လီတာအိုဆရာ... ဒါက တကယ့်ကို ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲခင်ဗျာ"

ဂွမ်ယွီရွာသူကြီးမှာ တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် မေးမြန်းရှာသည်။

​မြစ်အောက်ခြေမှာ ဘာကြောင့် အမျိုးသမီးအလောင်းတစ်လောင်း ရှိနေရတာလဲ။

​လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါ လူသတ်မှုပဲ၊ တစ်ယောက်ယောက်က အလောင်းကို မြစ်ထဲ လာစွန့်ပစ်သွားတာ၊ ဒီကိစ္စကို အစိုးရရုံး ကို အကြောင်းကြားဖို့ လိုမယ်"

​လူသတ်မှုဆိုသည်မှာ အစိုးရကသာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရမည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။

ရွာသားများမှာမူ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြပြီး တီးတိုးတီးတိုးဖြင့် ဝိုင်းဝန်းပြောဆိုနေကြတော့သည်။

ဤအမျိုးသမီးအလောင်းမှာ သေဆုံးနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း အသက်ရှင်နေသကဲ့သို့ မပျက်မစီးရှိနေပြီး၊ ရေစီးသန်လှသော ဝေမြစ်အောက်ခြေတွင် နစ်မြုပ်နေခြင်းမှာ တကယ့်ကိုပင် ဦးရေပြားများ ထုံကျင်သွားစေလောက်အောင် ထူးဆန်းလွန်းလှသည်။

​လီယန်ချူသည် ရင်ဘတ်ထဲမှ အဝါရောင်အဆောင်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ အမျိုးသမီး၏ နဖူးပေါ်တွင် ကပ်လိုက်သည်။

၎င်းမှာ ဘေးဥပါယ်နှိမ်နင်းအဆောင် ဖြစ်ပြီး စန္ဒကူး နှင့် ကြက်သွေး ကို ရောစပ်ကာ ရေးသားထားခြင်းဖြစ်ရာ မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းရာတွင် အလွန်ပင် စွမ်းထက်လှသည်။

သူသည် ယခင်က ဝမ်အရာရှိ ကို ပေးခဲ့သည်မှာလည်း ထိုအဆောင်မျိုးပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ အလွန်ပင် အစွမ်းထက်လှသဖြင့် ချိကဲဘက်ဂိုဏ်း ၏ အကြီးအကဲ ယန်ဖုန်းပင်လျှင် ဝမ်အရာရှိ ၏ အနားသို့ အချိန်အတော်ကြာသည့်တိုင် မကပ်နိုင်ခဲ့ချေ။

​မကြာမီမှာပင် အစိုးရရုံးမှ လူ များ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ဦးဆောင်လာသူမှာ ဝမ်အရာရှိ မဟုတ်ဘဲ၊ မျက်လုံးအစုံမှာ အရောင်တောက်နေပြီး မျက်နှာညိုညိုနှင့် လူငယ်ဗိုလ်လေး တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူ၏ ခါးတွင် ထက်မြက်လှသော ဓားတစ်စင်းကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။

​"လီတာအိုဆရာကို ဂါရဝပြုပါတယ်ခင်ဗျာ"

လူငယ်ဗိုလ်လေး က လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

​"မင်းက ဘယ်သူလဲ"

လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

ဝေမြို့နယ် အစိုးရရုံးက ခေါင်းဆောင် အားလုံးကို သူ သိသော်လည်း ထိုလူငယ်ကိုမူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးချေ။

​"ကျွန်တော့်နာမည်က ဇောင်ချန်း ပါ၊ ဝေမြို့အစိုးရရုံးမှာ အလုပ်ဝင်တာ မကြာသေးပါဘူး"

ဟု လူငယ်က ဆိုသည်။

​ဇောင်ချန်း

လီယန်ချူသည် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး ပထမတော့ သာမန်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ထိုနာမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မနေနိုင်ဘဲ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားရသည်။

​"နာမည်ကောင်းပဲ"

လီယန်ချူက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

​လူငယ်ဗိုလ်လေး မှာ အနည်းငယ် ကြောင်သွားပြီးနောက် ရိုးသားစွာပင် ပြုံးပြလိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် မနေနိုင်ဘဲ အရှိန်အဝါကြည့်အတတ် ဖြင့် ထိုဗိုလ်လေး ကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ၊ သူ၏ ကံကြမ္မာအရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်နေပြီး၊ ဘဝတွင် အာဏာရှိမည့် အရှိန်အဝါ များ ပါဝင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအရှိန်အဝါမှာ ရွှေရောင်သန်းနေပြီး သာမန်ဗိုလ်လေးများ၏ အရှိန်အဝါနှင့် လုံးဝ ကွာခြားလှသည်။

​သာမန်အားဖြင့် ပျက်စီးသွားသော မျိုးရိုးကြီး မိသားစုဝင်များ၏ အာဏာအရှိန်အဝါမှာ မှေးမှိန်နေတတ်သော်လည်း၊ ဤဇောင်ချန်း၏ ကံကြမ္မာမှာမူ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တက်ကြွနေသည်။

လီယန်ချူသည် သူ့ကို အသေအချာ ထပ်မံကြည့်ရှုလိုက်ရာ၊ သူ၏ ဟန်ပန်မှာ တည်ငြိမ်ပြီး နားထင်များမှာ ဖောင်းတက်နေသော်လည်း အရေပြားမှာမူ ချောမွေ့နူးညံ့နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

၎င်းမှာ သိုင်းပညာ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ လေ့ကျင့်ရေးတွင် အထောက်အပံ့ကောင်းများစွာ ရရှိထားသူ ဖြစ်ရပေမည်။

​ဆင်းရဲသော သိုင်းပညာသင်ယူသူများမှာ အားဖြည့်ဆေးများ မဝယ်နိုင်သဖြင့် အတင်းအကျပ် လေ့ကျင့်ပါက သွေးလေပျက်စီးကာ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဒဏ်ရာဟောင်းများ ကျန်ရစ်တတ်သည်။

သို့သော် ဤဇောင်ချန်းမှာမူ မျက်ဝန်းထဲတွင် စွမ်းအားများ ပြည့်လျှံနေပြီး သွေးချီကောင်းမွန်နေသည်မှာ သိသာလှသည်။

​"မျိုးရိုးကြီး မိသားစုတစ်ခုက သားသမီးလား"

ဟု လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

အချို့သော သိုင်းလောကမှ လူငယ်လေးများ သို့မဟုတ် မျိုးရိုးကြီး မိသားစုဝင်များမှာ ထူးခြားသည့် အလုပ်မျိုးကို လာရောက်လုပ်ကိုင်တတ်ခြင်းမှာ မထူးဆန်းပေ။

သူသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး ထိုကိစ္စကို ဆက်လက် မစုံစမ်းတော့ပေ။

​ဇောင်ချန်းမှာ အလုပ်ကြိုးစားပြီး ကျွမ်းကျင်သော လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်ရာ၊ အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာကို စစ်ဆေးခြင်းနှင့် သေဆုံးသူ၏ အထောက်အထားကို စုံစမ်းခြင်းများကို သူကပင် တာဝန်ယူ ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။

လီယန်ချူသည်လည်း ဂွမ်ယွီရွာသားများ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် လူသတ်သမားများ၌သာ ရှိတတ်သော သွေးစုပ်ဖျက်ဆီးလိုသည့် အရှိန်အဝါမျိုး မတွေ့ရသဖြင့် ရွာသားများ သတ်ဖြတ်ခြင်း မဟုတ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။

​နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင်

​ဇောင်ချန်းသည် လျှင်မြန်စွာပင် လီယန်ချူဆီသို့ ရောက်လာသည်။

သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေတော့သည်။

​"တာအိုဆရာကြီး... ကျနော် ကို ကယ်ပါဦး၊ မနေ့ညက အဲဒီအမျိုးသမီးအလောင်းကို ရင်ခွဲရုံ ထဲ ထည့်ပြီး ပြန်လာတော့၊ ကျနော် လည်း ဂွမ်ယွီရွာသားတွေ မက်သလိုမျိုး အိပ်မက်ဆိုး မက်တယ်ဗျ"

​"အိပ်မက်ထဲမှာ တစ်ကိုယ်လုံး ရေတွေ ရွှဲနစ်နေတဲ့ အမျိုးသမီးက ကျနော် ခုတင်ဘေးမှာ လာရပ်နေတယ်၊ ပြီးတော့... ကျနော် အင်္ကျီကိုတောင် လာဆွဲနေသေးတယ် "

​လီယန်ချူမှာ မျက်ခုံးပင့်သွားရသည်။ ဘာကြောင့် ဇောင်ချန်းမက်တဲ့ အိပ်မက်က တခြားလူတွေနဲ့ မတူရတာလဲ။

​"မင်းရဲ့ အင်္ကျီကိုပဲ လာဆွဲတာလား"

​ဇောင်ချန်းက ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။

လီယန်ချူမှာ စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားရသည်။

သာမန်အားဖြင့် ဤကဲ့သို့ အိပ်မက်ပေးခြင်းမှာ ဝိညာဉ်က တစ်ခုခုကို နာကျည်းနေခြင်း သို့မဟုတ် မကျေနပ်ချက် ရှိနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမ၏ အလောင်းကို ဆယ်ယူပေးခဲ့ပြီးပြီဖြစ်သော်လည်း ဘာကြောင့် နာကျည်းချက်က မပြေသေးတာလဲ။

​"သူမက လက်စားချေချင်လို့ သူမနဲ့ ပတ်သက်မိတဲ့ ဗိုလ်လေး ကို လိုက်နှောက်ယှက်တာလား"

ဟု လီယန်ချူက တွေးတောမိသည်။

ထိုအမျိုးသမီးသရဲကို ရှာဖွေပြီး တွေ့ဆုံကြည့်ရန် လိုအပ်သည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ပထမတော့ သာမန်အမျိုးသမီးသရဲဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ အခြား လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ရှိနေပုံရသည်။

​"ငါ မင်းနဲ့အတူ လိုက်ကြည့်ပေးမယ်"

ဟု လီယန်ချူက အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

​သူတို့နှစ်ဦးသည် အလောင်းများ ထားရှိရာ ရင်ခွဲရုံသို့ ရောက်လာကြသည်။

လီယန်ချူသည် သူ၏ ကိုယ်မှ ထွက်နေသော အရှိန်အဝါများကို လျှော့ချထားလိုက်သလို၊ အမှောင်ဖုံးကွယ်ခြင်း အတတ် ကို အသုံးပြုကာ လက်နက်များ၏ အရှိန်အဝါကိုပါ ဖုံးကွယ်ထားလိုက်သည်။

မဟုတ်လျှင် သူ၏ ကိုးကြိမ်မြောက် အဆင့်မြှင့်ထားသော ကျန့်ကျောင်းဓား ၏ အရှိန်အဝါကပင် သာမန်ဝိညာဉ်များကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

​ရင်ခွဲရုံအတွင်း၌

ခေါင်းတလားများကို ကြမ်းပြင်နှင့် မထိစေရန် ခုံများပေါ်တွင် တန်းစီ တင်ထားကြသည်။

အမျိုးသမီးအလောင်းမှာ ခေါင်းတလားထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရှိနေပြီး၊ သူမ၏ နဖူးပေါ်တွင်မူ အဝါရောင်အဆောင်တစ်ခု ကပ်ထားဆဲပင်။

ထိုအဆောင်မှ ထွက်ပေါ်နေသော စွမ်းအားကြီးမားသည့် အရှိန်အဝါမှာ ထိုအမျိုးသမီးအလောင်းကိုသာမက၊ တစ်ရင်ခွဲရုံလုံးရှိ သေခြင်းတရားနှင့် ယင်အရှိန်အဝါများကိုပါ ဖိနှိပ်ထားလေသည်။

ချင်းယွန်းတာအိုကျောင်းက ထွက်တဲ့ပစ္စည်း... အာမခံချက်ရှိသည်

​"ဒီအလောင်းရဲ့ အထောက်အထားကို စုံစမ်းလို့ ရပြီလား"

လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

​ဇော်ချန်းက ခေါင်းခါပြသည်။

"မရသေးဘူးဗျ၊ ဖြစ်နိုင်တာကတော့ ဒီမိန်းကလေးက ဝေမြို့သား မဟုတ်လောက်ဘူး"

သေဆုံးချိန်ကိုပင် ခန့်မှန်းရခက်လှသည်။

မိစ္ဆာများနှင့် နတ်ဘုရားများ ရှိနေသော ထိုကမ္ဘာတွင် ဤအချက်မှာ အားနည်းချက်တစ်ခုပင်။

ယင် အရှိန်အဝါများ စုစည်းနေခြင်းကြောင့် အလောင်းမှာ မပျက်မစီးရှိနေသဖြင့်၊ ပုပ်ပွမှုအခြေအနေအရ သေဆုံးချိန်ကို ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုအချက်က အမှုစစ်ဆေးရာတွင် အတော်လေး အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသည်။

​ထိုဝိညာဉ်မှာ လူကို အန္တရာယ် မပြုသေးဘဲ နာကျည်းချက်များသာ ရှိနေသေးသဖြင့်၊ လီယန်ချူသည် သူမကို ရှာဖွေကာ ဘာကြောင့် ရင်ထဲတွင် မကျေနပ်ချက်များ ရှိနေသည်ကို နားထောင်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

လူသတ်သမားကို ရှာချင်တာလား၊ သို့မဟုတ် အခြား ဆန္ဒတစ်ခုခု ရှိနေတာလား... ဆိုသည်ကို နားထောင်ပေးရမည် ဖြစ်ပြီး၊ မဆင်မခြင် ဓားဖြင့် ခုတ်သတ်ပစ်၍ မဖြစ်ပေ။

​တကယ်လို့ တစ်ဆင့်တက်ပြီး ပြောရလျှင်၊ ထိုဝိညာဉ်သည် ကျင့်စဉ်များ ရရှိကာ မိစ္ဆာသရဲကြီး ဖြစ်လာခဲ့လျှင်ပင်၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံကာ ဒုတိယအဆင့်၊ တတိယအဆင့်သို့ ရောက်လာခဲ့လျှင်ပင်... လီယန်ချူကို ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ ငရဲပြည် ထဲက ကြောက်စရာကောင်းလှသော မိစ္ဆာကြီးများပင် သူ၏လက်ထဲတွင် သေဆုံးခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။

​ယခုမှာ နေ့ခင်းဘက်ဖြစ်သဖြင့် ထိုဝိညာဉ်မှာ ကိုယ်ထင်ပြနိုင်စွမ်း မရှိသေးပေ။

လီယန်ချူသည် ညရောက်မှသာ ထိုဝိညာဉ်၏ သဲလွန်စကို ရှာဖွေရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

​"နှမြောစရာပဲ... ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း ထဲမှာ ဝိညာဉ်ဆင့်ခေါ်တဲ့ အတတ်တွေ မပါဘူး၊ မဟုတ်ရင် အစီရင်တစ်ခု လုပ်ပြီး သူမကို ခေါ်ကြည့်လို့ ရမှာ"

ဟု လီယန်ချူက တွေးလိုက်မိသည်။

ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် သူ၏ မျက်ဝန်းများ ဝင်းလက်သွားသည်။

​ဆရာဖြစ်သူ ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာ သင်ပေးခဲ့သော အဆောင်အတတ်၊ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းနှင့် အစီရင်အတတ်များမှာ အခြေခံကျသော်လည်း၊ သရဲတစ္ဆေ နှိမ်နင်းရာတွင်မူ အတော်လေး အသုံးဝင်လှသည်။

သူသည် ကျောင်းသို့ ပြန်သွားကာ အံဆွဲထဲမှ ပုံစာအုပ်များကြားတွင် ဟောင်းနွမ်းနေသော စာအုပ်ငယ်တစ်အုပ်ကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

​ထိုပုံစာအုပ်အများစုမှာ ဆရာဖြစ်သူ အမြတ်တနိုး သိမ်းဆည်းထားသော အိပ်ရာထက် လေ့ကျင့်ခန်း ပညာရပ်များ ပင် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ၏ လက်ရှိ အသိအမြင်အရ ထိုပညာရပ်များမှာ ဆရာဖြစ်သူက လျှောက်ပြောနေခြင်းသာဖြစ်ပြီး၊ တကယ့်ကို အပျော်အပါးသက်သက်သာ ဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်ပါသည်။

ပုံဆွဲသူက လက်ရာမြောက်လှသဖြင့် အသက်ဝင်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

​သူ ထုတ်ယူလိုက်သော စာအုပ်မှာ တာအိုအဆောင် လျှို့ဝှက်ကျမ်း ပင် ဖြစ်သည်။

နာမည်က ကြည့်ကောင်းသော်လည်း အမှန်တကယ်တော့ အခြေခံကျသော အဆောင်များသာ ပါဝင်သည်။

သူသည် စာအုပ်ကို လှန်ကြည့်ကာ အဆောင်တစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားသည်။

​မြောက်ပိုင်းအရှင်သခင်၏ အမိန့်တော်အဆောင်

​"တွေ့ပြီ "

​လီယန်ချူမှာ မျက်ဝန်းများ ဝင်းလက်သွားပြီး မနေနိုင်ဘဲ ပြုံးလိုက်မိသည်။

ထိုအဆောင်မှာ တာအိုအဆောင်များထဲတွင် အလွန်ကြီးကျယ်လှသည် မဟုတ်သော်လည်း၊ ထိုအဆောင်ကို အုပ်စိုးသော နတ်ဘုရားမှာမူ အလွန်ပင် အရှိန်အဝါ ကြီးမားလှသည်။

​အဆောင်တစ်ခုကို အုပ်စိုးသော နတ်ဘုရား ဆိုသည်မှာ အဆောင်၏ နောက်ကွယ်တွင် ပံ့ပိုးပေးသော နတ်ဘုရားကို ဆိုလိုသည်။

မိုးကြိုးငါးပါးအဆောင် ကို အုပ်စိုးသူမှာ မိုးကြိုးနတ်မင်းကြီး ဖြစ်သည်။

မိုးကြိုးဌာနကို ကောင်းကင်ကိုးပါး မိုးကြိုးနတ်မင်းကြီး က အုပ်ချုပ်ပြီး၊ သူ၏ လက်အောက်တွင် နတ်မင်းကြီး ၂၄ ပါး ရှိလေသည်။

​မည်သည့်နတ်ဘုရားက ကူညီမည်ဆိုသည်မှာ ကျင့်ကြံသူ၏ စွမ်းအားပေါ်တွင် မူတည်သည်။

အထူးသဖြင့် ရှင်ရှောင်းဂိုဏ်း မှာ မိုးကြိုးအတတ်ကို အဓိက ကျင့်ကြံခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် မော့ယွန်းကျိန့်ရန်မှာ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်သို့ ဝင်သွားကာ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ယင် အရှိန်အဝါများ ပြည့်နေသဖြင့် သူ၏ မိုးကြိုးကျင့်စဉ်မှာ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူကဲ့သို့သော ဝိညာဉ်မိစ္ဆာတစ်ဦးကသာ မိုးကြိုးအတတ်ကို သုံးမည်ဆိုလျှင်၊ ကောင်းကင်မှ မိုးကြိုးများ ကျလာပြီး သူ့ကို အမှုန့်ဖြစ်အောင် အရင်ဆုံး ပစ်သတ်သွားမည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။