အခန်း (၃၈၇-၃၈၈)
Vol. 39 Ch. 387-388
အခန်း (၃၈၇) - နာကျည်းချက်ရှိလျှင် အမြန်လာခဲ့ ၊ရေသရဲ ၊ လူသတ်ပွဲ
ထို မြောက်ပိုင်းအရှင်သခင်၏ အမိန့်တော်အဆောင် ကို အုပ်စိုးသော နတ်ဘုရားမှာ နောက်ခံအင်အား အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။
သူသည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ အရှင်သခင်လေးပါး ထဲတွင် တစ်ပါးအပါအဝင် ဖြစ်သည်။
မြောက်ပိုင်းအရှင်သခင်၊ အမည်အပြည့်အစုံမှာ ကျုံးထျန်း ပေကျီ ကျီဝေ ထိုက်ဟွမ် တာ့တိ ဖြစ်ပြီး အရပ်ထဲတွင် လူသိများကြသော ကျီဝေ နတ်မင်းကြီး ပင် ဖြစ်သည်။
မြောက်ပိုင်းအရှင်သခင်၏ အမိန့်တော်အဆောင်မှာ နတ်ဘုရားကို ပင့်ဖိတ်သော အဆောင်မျိုး မဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်များကို ဖမ်းဆီးခြင်းနှင့် ဆင့်ခေါ်ခြင်းအတွက်သာ အသုံးပြုခြင်းဖြစ်သည်။
တကယ်တမ်း ပြောရလျှင် လီယန်ချူအနေဖြင့် ထိုက်ရှန်းဖူကျွင်း၏ တံဆိပ်တော် ကို အသုံးပြုပါက ထိုကိစ္စကို ပို၍ လွယ်ကူစွာ ဆောင်ရွက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။
သို့သော် နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ ထိုတံဆိပ်၏ အာဏာစက်မှာ မြင့်မားလွန်းလှသဖြင့် လီယန်ချူကိုယ်တိုင်ပင် အပြည့်အဝ မချုပ်ကိုင်နိုင်သေးဘဲ လက်ရှိတွင် ဝိညာဉ်များကို ဖိနှိပ်ရန်အတွက်သာ အသုံးပြုနိုင်သေးခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ၏ လက်ရှိ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ဖြင့် မြောက်ပိုင်းအရှင်သခင်၏ အမိန့်တော်အဆောင်ကို လျင်မြန်စွာပင် ရေးဆွဲလိုက်သည်။
စန္ဒကူးစုတ်တံဖြင့် အဝါရောင်အဆောင်ပေါ်တွင် နောက်ဆုံးတစ်ချက်ကို ဝေ့ဝိုက်ဆွဲသားလိုက်သည်နှင့် တာအိုအရှိန်အဝါ တစ်ခုမှာ အဆောင်ပေါ်တွင် ထင်ဟပ်လာတော့သည်။
ထို့နောက် လီယန်ချူသည် ဖေးယွန်းနယ်ရှိ မိစ္ဆာပညာရှင်ကို သတ်စဉ်က ရရှိခဲ့သော ဝိညာဉ်ဆင့်ခေါ်ခေါင်းလောင်း ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
ထိုခေါင်းလောင်းမှာ အရည်အသွေး အလွန်မြင့်မားလှပြီး ၎င်းထဲတွင် ပါဝင်သော ကျင့်စဉ်စွမ်းအားမှာ ကုသိုလ်အမှတ် ၁,၀၀၀ ဖြင့် အဆင့်မြှင့်ထားသော ကိရိယာတစ်ခုနှင့် ညီမျှသည်။
၎င်းကို အဓိကအားဖြင့် တိုက်ပွဲများတွင် ဝိညာဉ်များကို ဖမ်းချုပ်ရန် အသုံးပြုသည်။
အရာအားလုံး ပြင်ဆင်ပြီးနောက်၊ လီယန်ချူသည် ခြံဝင်းအတွင်း၌ အရာဝတ္ထုထိန်းချုပ်ခြင်း အတတ် ကို ကျင့်ကြံနေလိုက်သည်။
ထိုအတတ်မှာ တိုက်ပွဲအတွင်း လက်နက်ကိရိယာများကို စိတ်ဖြင့် စေခိုင်းရာတွင် အလွန်ပင် အသုံးဝင်လှသည်။
သူသည် တာအိုအတတ်များကို ကျင့်ကြံရင်း ညမှောင်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေလေသည်။
တောင်... တောင်...
ညစောင့်သမားမှာ လမ်းမများပေါ်တွင် လှည့်ကင်းစောင့်နေရင်း သတိပေးသံ လွှင့်နေသည်။
"ရာသီဥတုက ခြောက်သွေ့နေတယ်၊ မီးဘေးကို သတိပြုကြပါ အသဲလေး တို့"
တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသော ထိုအသံမှာ စည်းချက်ကျလှသည်။
ရင်ခွဲရုံအတွင်း၌ မူလက ယင် အရှိန်အဝါများ ဖုံးလွှမ်းကာ ထူးဆန်းခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းနေသော်လည်း၊ ယခုမူ ထူးဆန်းစွာပင် စိတ်အေးချမ်းမှုကို ခံစားရစေသည်။
အကယ်၍ ကျင့်ကြံမှုရှိသော တာအိုဆရာ သို့မဟုတ် ဘုန်းကြီးများသာ ထိုနေရာတွင် ရှိနေပါက၊ အေးစက်နေသော အမျိုးသမီးအလောင်းပေါ်တွင် ကပ်ထားသည့် အဝါရောင်အဆောင်မှာ နွေးထွေးသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ထုတ်လွှတ်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရမည် ဖြစ်သည်။
ညနက်ပိုင်းသို့ ရောက်သောအခါ ဝေမြို့တော်မှာ ရေကန်ဟောင်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေတော့သည်။
လီယန်ချူသည် အခြားအလောင်းများနှင့် မှားယွင်းမှု မရှိစေရန်အတွက် အမျိုးသမီးအလောင်းကို ခြံဝင်းအလယ်တွင် သီးသန့် ထုတ်ထားလိုက်သည်။
ပထမဆုံးအကြိမ် ဝိညာဉ်ဆင့်ခေါ်ခြင်းဖြစ်ရာ ဝိညာဉ်မှားခေါ်မိလျှင် ရယ်စရာ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။
သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ အမျိုးသမီးအလောင်း နဖူးပေါ်ရှိ အဝါရောင်အဆောင်ကို ခွာလိုက်သည်။
ချက်ချင်းပင် ထူထပ်လှသော ယင် အရှိန်အဝါများက အလောင်းထံမှ အလုံးအရင်းနှင့် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
ဘေးဥပါယ်နှိမ်နင်းအဆောင်၏ ဖိနှိပ်မှု မရှိတော့သည်နှင့် ရင်ခွဲရုံအတွင်းရှိ လေထုမှာ ပြန်လည် အေးစက်ခြောက်ခြားလာသည်။
သာမန်လူသာ ထိုနေရာသို့ ဝင်လာပါက ဦးရေပြားများ ထုံကျင်ကာ လက်ခြေများ အေးစက်သွားမည်မှာ အသေအချာပင်။
လီယန်ချူသည် အစိမ်းရောင် တာအိုဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ ညာဘက်လက်တွင် အဆောင်ကို ကိုင်ကာ ဘယ်ဘက်လက်တွင် ဝိညာဉ်ဆင့်ခေါ်ခေါင်းလောင်းကို ကိုင်ထားသည်။
"တုန်... တုန်... တုန်..."
သူသည် လက်ထဲရှိ ခေါင်းလောင်းကို လှုပ်ခါလိုက်ရာ၊ မမြင်ရသော လှိုင်းအချက်ပြမှုတစ်ခုမှာ အပြင်ဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားသည်။
ထိုခေါင်းလောင်းမှာ အထောက်အကူပြု ကိရိယာမျှသာ ဖြစ်ပြီး ကောင်းမွန်သော ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေကို ဖန်တီးပေးခြင်း ဖြစ်သည်။
ညာဘက်လက်ဖြင့် အဆောင်ကို ညှပ်ကာ ပါးစပ်မှ မန္တန်ကို တိုးတိုးရွတ်ဆိုလိုက်သည်။
"မြောက်ပိုင်းအရှင်သခင်၏ အမိန့်တော်အရ... အဆောင်ဖြင့် မိစ္ဆာတို့ကို ဖိနှိပ်စေ၊ နာကျည်းချက်ရှိသူ ဖြစ်ပါက အမြန်ဆုံး ကိုယ်ထင်ပြစေ၊ အမိန့်တော်အတိုင်း ဖြစ်စေ "
မန္တန်အဆုံးတွင်၊ အမျိုးသမီးအလောင်း၏ ပါးစပ်မှ ညစ်ညမ်းသော အငွေ့အသက် တစ်ခု ပန်းထွက်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်၏ အပူချိန်မှာ ရုတ်တရက် အေးစက်သွားသည်။
စက်... စက်...
လီယန်ချူ၏ နားထဲတွင် ရေစက်ကျသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။
ဝေဝါးနေသော လရောင်အောက်တွင် ရေစက်လက်ဖြင့် စိုရွှဲနေသော အရိပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။
၎င်းမှာ ဆံပင်ဖရိုဖရဲနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ရေများ စိုရွှဲနေသည်။
ရွာသားများနှင့် ဗိုလ်လေး ဇောင်ချန်းတို့ အိပ်မက်ထဲတွင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် အမျိုးသမီးနှင့် တစ်ပုံစံတည်းပင်။
ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်ဝန်းများမှာ အနည်းငယ် ဝေဝါးနေပြီး သူမကိုယ်သူမ ဘာကြောင့် ဤနေရာသို့ ရုတ်တရက် ရောက်လာသည်ကို နားမလည်ပုံရသည်။
သူမသည် ခေါင်းကို အသာအယာ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ခြံဝင်းထဲတွင် ရပ်နေသော ခန့်ညားထည်ဝါသည့် လူငယ်တာအိုဆရာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မနေနိုင်ဘဲ နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ရှာသည်။
နောက်တစ်ခဏတွင်
လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ထိုအမျိုးသမီး၏ နောက်ဆုတ်မည့် လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။
"မကြောက်ပါနဲ့၊ ငါက လူကောင်းပါ"
လီယန်ချူက ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။
ရေစိုနေသော အမျိုးသမီးမှာ လီယန်ချူကို စိုးရိမ်တကြီး စိုက်ကြည့်နေပြီး နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားရှာသည်။
"ဒီနေရာမှာ ရှိနေတာက မင်းရဲ့ အလောင်းပဲ မဟုတ်လား"
လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။
အမျိုးသမီးသရဲလေးမှာ ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။ လိမ္မာပါးနပ်သော ပုံစံလေးပင်။
"ဒါဆိုရင်တော့ မမှားဘူး"
လီယန်ချူက တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"မင်းမှာ ဘယ်လို နာကျည်းချက်မျိုး ရှိနေလို့လဲ၊ ပြောပြပါ၊ ငါ မင်းရဲ့ နာကျည်းချက်ကို ဖြေဖျောက်ပေးမယ်၊ ပြည်သူလူထုကို လိုက်မနှောက်ယှက်ပါနဲ့တော့"
အမျိုးသမီးသရဲမှာ လီယန်ချူ၏ ပြတ်သားလှသော မျက်နှာကို သေချာစိုက်ကြည့်နေရင်းမှ ရုတ်တရက် သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။
"ကျမ တာအိုဆရာကို သိပါတယ်၊ ဆရာက ချင်းယွန်းတာအိုကျောင်းက လီတာအိုဆရာ မဟုတ်လား"
လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။
"မင်း ငါ့ကို သိတာလား"
အမျိုးသမီးသရဲလေးက ခေါင်းငြိမ့်ကာ
"ပြီးခဲ့တဲ့နှစ် ချင်းယီမယ်တော်ဘုရား ပွဲတော်တုန်းက ကျမ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့အတူ ဝေမြို့ကို လာလည်ခဲ့ဖူးတယ်၊ အဲဒီတုန်းက လီတာအိုဆရာကို မြင်ဖူးတာပါ"
လီယန်ချူသည် ခေတ္တ စဉ်းစားလိုက်သောအခါ နားလည်သွားသည်။
လူသားဖြစ်စဉ်တွင် အတွေးပေါင်းစုံဖြင့် ရှုပ်ထွေးနေတတ်သဖြင့် သူ၏ အမှောင်ဖုံးကွယ်ခြင်း အတတ် က ကံကြမ္မာကို ဖုံးကွယ်ထားရာ၊ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် သူ့ကို မေ့လျော့နေတတ်ကြသည်။
သို့သော် သေဆုံးပြီးနောက် ဝိညာဉ်ဘဝတွင်မူ ရုပ်ခန္ဓာ၏ အတားအဆီး မရှိတော့သဖြင့် ပို၍ ရှင်းလင်းသွားခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
အထူးသဖြင့် ယခုကဲ့သို့ မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ရချိန်တွင် မှတ်မိသွားခြင်းမှာ မဆန်းပေ။
"တကယ်တော့ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ"
လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။
"ကျမရဲ့ အမည်က ဒုံရွှယ် ပါ၊ ချင်းရွှေခရိုင် ကပါ၊ ပြီးခဲ့တဲ့လက ဆွန်မိသားစုက သခင်လေးနဲ့အတူ ဝေမြို့ကို လာလည်ခဲ့တာ..."
ဒုံရွှယ်၏ စရိုက်မှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့သူ ဖြစ်ပုံရပြီး စကားပြောလျှင်လည်း အားငယ်တုန်ရင်နေရှာသည်။
အချိန်အတော်ကြာအောင် နားထောင်ပြီးသည့်နောက်မှ လီယန်ချူသည် အဖြစ်အပျက် အစအဆုံးကို နားလည်သွားတော့သည်။
သူမသည် ချင်းရွှေခရိုင်မှ သူဌေးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဆွန်မိသားစုမှ သခင်လေးနှင့် ငယ်သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်ကြသလို လူကြီးချင်း စေ့စပ်ထားသူများလည်း ဖြစ်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးမှာ မကြာမီ လက်ထပ်ကြတော့မည် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဆွန်သခင်လေးက သူမကို ဝေမြို့သို့ လှေစီးထွက်ရန် ရုတ်တရက် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။
ချင်းရွှေခရိုင်မှာ ဝေမြို့နှင့် နီးကပ်သဖြင့် လှေဖြင့် သွားပါက နာရီဝက်ခန့်သာ ကြာသဖြင့် အလွန်ပင် အဆင်ပြေလှသည်။
သူတို့နှစ်ဦးမှာ အစေခံများ မပါဘဲ နှစ်ယောက်တည်း အချိန်ကုန်ဆုံးရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ မမျှော်လင့်ဘဲ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော ရေဓားပြ အုပ်စုတစ်စု ပေါ်လာကာ ဓားများဖြင့် ခြိမ်းခြောက်ခဲ့ကြသည်။
ဆွန်သခင်လေးမှာ အစော်ကားမခံဘဲ ပြန်လည်ခုခံရာမှ ခေါင်းကို ဓားဖြင့် ခုတ်ဖြတ်ခံရပြီး ဝေမြစ်ထဲသို့ ကန်ချခံလိုက်ရသည်။
ဒုံရွှယ်မှာလည်း ရင်ဘတ်ကို ဓားဖြင့် အထိုးခံရကာ မြစ်ထဲသို့ ကျကာ သေဆုံးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုအဖြစ်အပျက်မှာ သာမန်အားဖြင့် သာမန်လူသတ်မှုတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ ဒုံရွှယ်၏ လည်ပင်းတွင် နာကျည်းချက် အငွေ့အသက်များ ခိုအောင်းနေသဖြင့် ဝိညာဉ်ဘဝသို့ ရောက်သွားခဲ့ရသည်။
သို့သော် ဆွန်သခင်လေး၏ အလောင်းမှာမူ ပျောက်ဆုံးနေလေသည် ဤအချက်က ဒုံရွှယ်ကို မည်သို့မျှ စိတ်မအေးနိုင်အောင် ဖြစ်စေခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် သူမသည် အိပ်မက်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဂွမ်ယွီရွာ၏ ဖုန်းရွှေ မှာ အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး ဘိုးဘွားများ၏ စောင့်ရှောက်မှု ရှိနေသဖြင့် သူမသည် အိပ်မက်ထဲတွင် များစွာ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပေ။
ထို့ကြောင့် သူမ၏ ဒုက္ခကို ဖွင့်မပြောနိုင်ခဲ့ချေ။
နောက်ပိုင်းတွင် ရောက်လာသော ဗိုလ်လေး ဇောင်ချန်းတွင်လည်း ကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါ စောင့်ရှောက်မှု ပါရှိသဖြင့်၊ သူမသည် အိပ်မက်ထဲတွင် အနားသို့ ကပ်၍ အင်္ကျီကို ဆွဲရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့ပြီး အကြောင်းအရာကို ရှင်းပြနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။
လီယန်ချူက အဆောင်ကို အသုံးပြု၍ သူမကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည့်အချိန်မှသာ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွေ့ကာ အလုံးစုံကို ဖွင့်ပြောနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"ငါ ဝေမြစ်အောက်ကို ဆင်းပြီး စစ်ဆေးခဲ့တုန်းက ဆွန်သခင်လေးရဲ့ အလောင်းကို မတွေ့ခဲ့ဘူး၊ ဝေမြစ်က ရေစီးသန်တော့ ဖြစ်နိုင်တာက သူ့အလောင်းကို ရေစီးက မျှောသွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်"
လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။
ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ဒုံရွှယ်လေးမှာ မျက်ရည်များ ဝဲလာတော့သည်။
လီယန်ချူက တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်
"ဒီကိစ္စကို ငါ တာဝန်ယူပေးမယ်၊ မင်းအနေနဲ့ ပြည်သူတွေကို ထပ်ပြီး မနှောက်ယှက်ပါနဲ့တော့"
ဒုံရွှယ်လေးက လီယန်ချူကို ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ဦးညွတ်ဂါရဝပြုလိုက်သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် လီတာအိုဆရာရှင့်"
ထို့နောက် သူမ၏ အရိပ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ဝေဝါးသွားပြီး ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။
ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင်မူ ရေကွက်တစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
လီယန်ချူသည် ဒုံရွှယ်လေး ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေမိသည်။
နောက်တစ်နေ့
လီယန်ချူသည် အစိုးရရုံးသို့ သွားကာ ဝမ်အရာရှိ နှင့် တွေ့ဆုံ၍ ဤအကြောင်းကို ပြောပြလိုက်သည်။
ဝမ်အရာရှိ မှာ ထိုသတင်းကို ကြားသောအခါ အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။
ဝေမြို့နယ် နယ်နိမိတ်အတွင်းမှာ ရေဓားပြတွေ ပေါ်နေတာလား
ဒါက သေးငယ်တဲ့ ကိစ္စမဟုတ်ပေ။
နှစ်ဦးသား ဆွေးနွေးပြီးသည့်နောက်၊ လီယန်ချူ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ဝမ်အရာရှိ က နားလည်သွားသည်။
ထိုကိစ္စမှာ ထင်သလောက် မရိုးရှင်းနိုင်ပေ။
လူသတ်ရန်အတွက် တစ်စုံတစ်ဦးက ငှားရမ်းခြင်း လည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရေဓားပြများပင် ဖြစ်စေဦးတော့၊ များသောအားဖြင့် လူကို တွေ့သမျှ သတ်လေ့မရှိပေ။
ဤကဲ့သို့သော သူဌေးသားသမီးများကို တွေ့လျှင် ငွေညှစ်ခြင်း သို့မဟုတ် ပြန်ပေးဆွဲခြင်း တို့ကိုသာ အဓိက လုပ်လေ့ရှိသည်။
ဘာကြောင့် တိုက်ရိုက် သတ်ပစ်ရတာလဲ။
ဒုံရွှယ်မှာ အင်အားမရှိသော အမျိုးသမီးလေးဖြစ်ပြီး၊ ဆွန်သခင်လေးမှာလည်း သိုင်းပညာ ကျွမ်းကျင်သူ မဟုတ်သဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးကို ဖမ်းဆီးရန်မှာ အလွန်ပင် လွယ်ကူလှသည်။
လက်လွန်ပြီး သတ်မိခြင်းမျိုးလည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။
ဒုံရွှယ်၏ ပြောပြချက်အရ ထိုရေဓားပြများမှာ တစ်ချက်တည်းနှင့် အသက်ထွက်အောင် ရက်စက်စွာ သတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ၊ ၎င်းမှာ အသက်ကို ရယူရန် သက်သက် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လာရောက်ခြင်း ဖြစ်နေသည်။
နောက်ထပ် လုပ်ဆောင်ရမည့် အလုပ်များမှာမူ ဝမ်အရာရှိ ၏ တာဝန်များသာ ဖြစ်တော့သည်။
သူသည် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများအတိုင်း စတင်ကာ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို အမှုဖွင့် စုံစမ်းရန် အမိန့်ပေးလိုက်တော့သည်။
အခန်း (၃၈၈) - ခေါင်းနာရဟန်း ၊ တရားရုံးတော် တာဝန်ခံ ၊ ဝန်ဟွာကျောင်းတိုက်မှ ရှန့်ယင်းဆရာတော် ၊ မိစ္ဆာကောင်
လီယန်ချူသည် ချင်းယွန်းတာအိုကျောင်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
ထိုက်ဖျင်တည်းခိုခန်းတွင်မူ ယွန်းနျန်း ဝင်ရောက်ကူညီပေးနေသဖြင့် စီးပွားရေးမှာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမိုစည်ကားလာနေသည်။
လူသူအတက်အဆင်းများပြားလှသဖြင့် အလွန်ပင် သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေတော့သည်။
ချင်းယွန်းကျောင်းမှာ ထိုကဲ့သို့ စည်ကားလှသော ဈေးဗဟိုချက်အတွင်း၌ ရှိနေသော်လည်း ထူးဆန်းစွာပင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ခြင်း အနှစ်သာရကို ပေးစွမ်းနေဆဲပင်။
သူသည် တာအိုကျောင်းအတွင်းသို့ ပြန်ဝင်ကာ သိုင်းပညာများကို စတင်ကျင့်ကြံလေသည်။
လက်သီးနည်းဗျူဟာနှင့် ဓားသိုင်းများကို တစ်လှည့်စီ လေ့ကျင့်နေခြင်းဖြစ်သည်။
၎င်း သိုင်းကျမ်းသုံးစောင်မှာ လက်ရှိတွင် အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ၊ သူသည် ထိုကျမ်းများကို ထပ်မံ၍ အဆင့်မြှင့်တင် ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာသော သိုင်းပညာမှာ သာမန်သိုင်းလောကသားများကဲ့သို့ မဟုတ်တော့ဘဲ ခန္ဓာကျင့်စဉ်သမား ဟု ခေါ်ဆိုလျှင် ပို၍ သင့်တော်ပေလိမ့်မည်။
သိုင်းကျမ်းသုံးစောင်ကို အဆင့်မြှင့်တင်ရန်အတွက် စုစုပေါင်း ကုသိုလ်အမှတ် ၆,၀၀၀ ခန့် ကုန်ကျခဲ့သည်။
လျိုယန်ဓားသိုင်း မှာ သုံးကွက်မှ တစ်ကွက်တည်းသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး စစ်သည်တစ်ထောင်ကို အမျက်ဒေါသဖြင့် ခုတ်ပိုင်းခြင်း ဟု အမည်ရသည်။
လီယန်ချူ၏ အမြင်အရဆိုလျှင် ဓားချက်တိုင်းမှာ ပြင်းထန်သော ထိုးနှက်ချက် များဖြစ်ပြီး၊ တစ်ချက်ထက် တစ်ချက် ပို၍ အစွမ်းထက်လာသော ဓားချက်များပင် ဖြစ်သည်။
ဟွန့်ယွမ်ကျင့်စဉ် မှာမူ ခန္ဓာကိုယ်ကာကွယ်ရေး အရှိန်အဝါကို နောက်တစ်ဆင့်သို့ မြှင့်တင်ပေးလိုက်သည်။
အဆင့်တိုင်းမှာ ချီ အလွှာတစ်ခုစီ ဖြစ်သည်။
အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှေ့၌ ချီ အလွှာများစွာဖြင့် ကာရံထားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် ရန်သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ စုပ်ယူကာ မိမိ၏ ချီ အဖြစ် ပြန်လည်အသုံးပြုနိုင်သဖြင့်၊ သူ၏ ကာကွယ်ရေးအလွှာကို ချက်ချင်း မဖောက်နိုင်ပါက ရန်သူ့တိုက်ခိုက်မှုကပင် သူ၏ ကာကွယ်ရေးကို ပိုမိုခိုင်မာစေမည် ဖြစ်သည်။
ထျန်းကန်းလက်ဝါး မှာမူ အဓိက တိုက်ကွက်ကြီး သုံးမျိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
၎င်းတို့မှာ ဖြိုခွင်းခြင်း ၊ ခုတ်ပိုင်းခြင်း နှင့် အမြောက်သဖွယ် ပစ်လွှတ်ခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။
ဖြိုခွင်းလက်သီးမှာ မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ လျင်မြန်ပြီး၊ ခုတ်ပိုင်းလက်သီးမှာ ပုဆိန်တစ်စင်းကဲ့သို့ ပြင်းထန်ကာ၊ အမြောက်လက်သီးမှာမူ အမြောက်ကျည်ဆန် ပေါက်ကွဲသကဲ့သို့ စွမ်းအားကြီးမားလှသည်။
ထိုသိုင်းကျမ်းသုံးစောင်စလုံးတွင် အရေပြား၊ ကြွက်သား၊ အရိုး၊ သွေးချီ နှင့် ကိုယ်တွင်းကလီစာများကို သန့်စင်သည့် လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းများ ပါဝင်ရာ၊ အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာမှာလည်း စုံလင်စွာ သန့်စင်ပြီးသား ဖြစ်သွားသည်။
ကျင်းကွမ်းဘုရားကျောင်း မှ ရရှိသော ဗောဓိဆေးလုံး များက သွေးချီကို ဖြည့်တင်းပေးရာတွင် သာမန်အားဖြည့်ဆေးများထက် များစွာ ပိုမိုပြင်းထန်လှသဖြင့် လီယန်ချူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ ကျားအတောင်ပံ တပ်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ပင်။
ညနေ ၃ နာရီ ၄ နာရီဝန်းကျင်ခန့်တွင် ဝေမြို့နယ် အစိုးရရုံးမှ ဝမ်အရာရှိ သည် လောလောလောလောဖြင့် ရောက်ရှိလာသည်။
"လီတာအိုဆရာ... သတင်းရပြီဗျ"
လီယန်ချူက လေ့ကျင့်နေသည်ကို ရပ်တန့်ကာ ဝမ်အရာရှိကို ကြည့်လိုက်သည်။
"အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ"
ဝမ်အရာရှိက
"ကျနော် ချင်းရွှေခရိုင်ကို လူလွှတ်ပြီး စုံစမ်းလိုက်တယ်၊ အဲဒီက ဆွန်သခင်လေး ဆွန်ယွီရှု က ဘာမှမဖြစ်ဘူးဗျ၊ ကျန်းကျန်းမာမာနဲ့ ရှိနေတယ်"
လီယန်ချူမှာ ထိုစကားကြောင့် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရသည်။
ဝမ်အရာရှိ၏ နောက်ထပ်စကားက သူ့ကို ပို၍ပင် မှင်သက်သွားစေသည်။
"ဒါတင်မကသေးဘူး... ဒုံမိသားစုက သခင်မလေး ဒုံရွှယ်လည်း ဘာမှမဖြစ်ဘူး၊ အသက်ရှင်နေတုန်းပဲ "
လီယန်ချူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အေးစက်သော အငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
ဒုံရွှယ်က မသေသေးဘူးလား ဒါဆို မနေ့ညက သူတွေ့ခဲ့တဲ့ ဒုံရွှယ်က ဘယ်သူလဲ မနေ့ညက ဒုံရွှယ်လေး၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပုံကို ကြည့်ရသည်မှာ လိမ်ညာနေသည့်ပုံ လုံးဝမပေါ်ပေ။
အကယ်၍ သူမပြောသည်မှာ အမှန်ဆိုပါက၊ ယခု ချင်းရွှေခရိုင်တွင် ရှိနေသော ဒုံရွှယ်နှင့် ဆွန်ယွီရှုတို့မှာ မည်သူများနည်း။
ဝမ်အရာရှိက ဆက်ပြောသည်
"ဒီနေ့က ဒုံသခင်မလေးနဲ့ ဆွန်သခင်လေးတို့ရဲ့ မင်္ဂလာပွဲ ကျင်းပတဲ့နေ့ပဲဗျ၊ ဒုံနဲ့ ဆွန် နှစ်ဦးစလုံးက ဒေသခံ မျိုးရိုးကြီး မိသားစုတွေဖြစ်ပြီး နန်းတွင်းမှာလည်း အဆက်အသွယ် ရှိကြတယ်၊ ကျနော့်ရဲ့ ရဲမက်တွေက ဒီလိုမင်္ဂလာနေ့ကြီးမှာ သွားမေးမြန်းမိလို့ အိမ်ထဲကနေ အမောင်းထုတ်ခံရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တယ်"
လီယန်ချူက တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်
"ဒီကိစ္စက အတော်လေး ထူးဆန်းနေပြီ၊ ကျုပ်တို့ ချင်းရွှေခရိုင်ကို အတူတူ သွားကြည့်ရအောင်"
ဝမ်အရာရှိက ခေါင်းငြိမ့်ကာ
"ကောင်းပါပြီ၊ တာအိုဆရာ သဘောအတိုင်းပါပဲ"
ဟု ဆိုသည်။
လီယန်ချူ ဘေးမှာ ရှိနေသဖြင့် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် များစွာ အားကိုးရာ ရသွားသည်။
ချင်းရွှေခရိုင်နှင့် ဝေမြို့မှာ မဝေးလှသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ဝေမြစ်အတိုင်း လှေစီးလာရာ မကြာမီမှာပင် ချင်းရွှေခရိုင်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
ဆွန်အိမ်တော်မှာ ဆိပ်ကမ်းနှင့် မဝေးလှပေ။
သူတို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ဆွန်အိမ်တော် တစ်ခုလုံးမှာ မီးပုံးနီများ ချိတ်ဆွဲကာ မင်္ဂလာအငွေ့အသက်များဖြင့် အလွန်ပင် စည်ကားနေတော့သည်။
ဝမ်အရာရှိမှာ အစိုးရဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ ခါးတွင် ဓားရှည်ကို ချိတ်ထားသဖြင့် ကြည့်ရသူကို အရှိန်အဝါဖြင့် ဖိနှိပ်ထားသကဲ့သို့ ရှိသည်။
လီယန်ချူမှာမူ အစိမ်းရောင် တာအိုဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး နုပျိုခန့်ညားလှသဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံမှ ဆင်းသက်လာသော နတ်သားတစ်ပါးနှယ်ပင်။
ထို့ကြောင့် အိမ်စောင့်ဝန်ထမ်းများမှာ သူတို့ကို မရိုမသေ မလုပ်ဝံ့ကြချေ။
သူတို့နှစ်ဦးမှာ လာရင်းအကြောင်းကို တိုက်ရိုက်မပြောဘဲ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကိုသာ အသိပေးလိုက်သည်။
အိမ်စောင့်နှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် တစ်ဦးက သူတို့ကို အထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။
သာမန်ရဲမက်များကို သူတို့ ဂရုမစိုက်သော်လည်း ဝမ်အရာရှိမှာ ဝေမြို့တွင် ထင်ရှားကျော်ကြားသူ တစ်ဦးဖြစ်သည်။
အထူးသဖြင့် ဘေးရှိ တာအိုဆရာမှာ အရှိန်အဝါ အလွန်မြင့်မားလှသဖြင့် အရေးကြီးပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ရမည်ဟု သူတို့ တွေးလိုက်ကြသည်။
ဆွန်အိမ်တော်၏ တည်ဆောက်ပုံမှာ လေနှင့်ရေ စီးဆင်းမှု အလွန်ကောင်းမွန်လှပြီး၊ ကျောက်ပုံများ၊ ရေကန်များနှင့် လှပသော တဲနန်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
သူတို့သည် စင်္ကြံလမ်းများကို ဖြတ်ကျော်ကာ မင်္ဂလာပွဲ ကျင်းပနေသည့် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
ထိုအချိန်တွင် ပွဲမှာ အလွန်ပင် မြိုင်ဆိုင်နေပြီး၊ သတို့သားနှင့် သတို့သမီးတို့မှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဦးခိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။
သတို့သား ဆွန်ယွီရှုမှာ မျက်နှာပေါက် သန့်ပြန့်လှသော စာပေတတ်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး၊ သတို့သမီးမှာမူ ကိုယ်ဟန်အချိုးအစား လှပကာ ခေါင်းတွင် အနီရောင် ပဝါအုပ်ထားသဖြင့် မျက်နှာကိုမူ မမြင်ရချေ။
လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ လင်းလက်သွားပြီး ဝိညာဉ်မျက်စိအတတ် ဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။
ဘယ်ကလာတဲ့ သခင်လေးနဲ့ သခင်မလေးလဲ
သူတို့နှစ်ဦးမှာ သိသာထင်ရှားလှသော မိစ္ဆာနှစ်ကောင် ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား
လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းတွင် အေးစက်သော အငွေ့အသက်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
"မိစ္ဆာကောင်တွေ မကောင်းမှုလုပ်နေတာကိုး "
ရုတ်တရက်
ရှေ့နားမှ ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ခေါင်းနာရဟန်း တစ်ပါးမှာ အိမ်စောင့်ဝန်ထမ်းများ၏ တားဆီးမှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အထဲသို့ အတင်းတိုးဝင်လာတော့သည်။
"မင်းတို့ မျက်လုံးတွေ ကန်းနေတာလား ငါက မင်းတို့အိမ်ကို မိစ္ဆာနှိမ်နင်းပေးဖို့ လာတာကွ၊ စောစောက တာအိုဆရာကိုကျ ဘာလို့ အထဲပေးဝင်တာလဲ "
ခေါင်းနာရဟန်းမှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် ဆဲဆိုနေတော့သည်။
သူ၏ စိတ်ဓာတ်မှာ အလွန်ပင် မဆင်မခြင် ဖြစ်လှသည်။
ဤလူများမှာ လူကို ကြည့်ပြီး ခွဲခြားဆက်ဆံနေကြခြင်းပင်။
ထိုလူငယ်တာအိုဆရာမှာ ဖိတ်စာမပါဘဲ အထဲဝင်သွားသည်ကို သူတို့ မတားဘဲ၊ သူ့ကိုကျမှ လာတားနေကြသည်။
ရုပ်ချောရင် ဘာမဆို လုပ်ခွင့်ရှိတာလား ခေါင်းနာရဟန်းမှာ ထိုအချက်ကို လုံးဝ လက်မခံနိုင်ပေ။
"ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ "
"ဒီရဟန်း ဘာတွေ လာပြောနေတာလဲ၊ ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲဆိုတာ သိရဲ့လား "
အရှိန်အဝါရှိသော လူလတ်ပိုင်း တစ်ဦးက ဟန့်တားလိုက်သည်။
သူမှာ ချင်းရွှေခရိုင်၏ အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ဖြစ်ပြီး၊ ထိုနေရာတွင် ရှိနေသော လူများမှာလည်း ရုံးတော်အရာရှိများ၊ သူဌေးသူကြွယ်များနှင့် နာမည်ကြီး ပုဂ္ဂိုလ်များသာ ဖြစ်ကြရာ ခေါင်းနာရဟန်းကို ဝိုင်းဝန်း ပြစ်တင်ကြတော့သည်။
"မင်းတို့ အကုန်လုံးက သာမန်မျက်စိတွေနဲ့ မိစ္ဆာကို မခွဲခြားနိုင်ကြဘူးပဲ၊ ဟိုရှေ့မှာ ရှိနေတာက လူတွေ မဟုတ်ဘူး၊ မိစ္ဆာ နှစ်ကောင်ကွ "
ထိုစကားကြောင့် ပွဲတစ်ခုလုံး ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားတော့သည်။
"ဟေ့... ဒီအရူးရဟန်းကို အပြင်ကို မောင်းထုတ်စမ်း "
"မင်္ဂလာရှိတဲ့နေ့မှာ ဘာတွေ လာပြောနေတာလဲ၊ ရိုက်ပစ်စမ်း "
ပွဲလာပရိသတ်များမှာ ဒေါသထွက်ကုန်ကြပြီး လူငယ်အချို့မှာ လက်များကို မကာ ရဟန်းကို ဝိုင်းရိုက်ရန် ပြင်ကြတော့သည်။
လူတိုင်း၏ ဒေါသမှာ ငယ်ထိပ်ရောက်နေကြသည်။
ခေါင်းနာရဟန်းက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့်
"ငါက ချန်နိုင်ငံ တရားရုံးတော် ရဲ့ တာဝန်ခံပဲ၊ မိစ္ဆာနောက်ကို လိုက်လာတာ၊ ဘယ်သူက ငါ့ကို လာတားဝံ့လဲ "
ဟု အော်လိုက်သည်။
တရားရုံးတော် ဆိုသော အမည်မှာ လူအများကို ကြောက်လန့်စေရန် လုံလောက်လှသည်။
သို့သော် လူများမှာ ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ပြန်လည် ဆဲဆိုကြပြန်သည်။
"ဒီအရူးရဟန်းက ရုံးတော်ကို အလွဲသုံးစားလုပ်ပြီး လိမ်ညာနေတာပဲ၊ ဖမ်းစမ်း "
"ရုံးတော်က တာဝန်ခံဖြစ်ရအောင်၊ ရုံးတော်မှာ ဒီလို ရုပ်ဆိုးဆိုး အရူးရဟန်းမျိုး ဘယ်ရှိမလဲ "
ခေါင်းနာရဟန်း၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ တုန်ရီသွားပြီး ဒေါသတကြီး အော်လိုက်သည်
"ငါ ဒီမိစ္ဆာတွေကို ဖမ်းပြီးမှ မင်းတို့နဲ့ စာရင်းရှင်းမယ် "
ရှူး...
သူသည် လည်ပင်းမှ ပုတီးစိပ်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး သတို့သားနှင့် သတို့သမီးဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။
အရှိန်မှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသည်။
သို့သော် မထင်မှတ်ဘဲ... နုနယ်လှသော သတို့သား ဆွန်ယွီရှုမှာ လက်တစ်ဖက်ကို အသာအယာ မြှောက်လိုက်ရုံဖြင့် ထိုပုတီးစိပ်ကို မြဲမြံစွာ ဖမ်းယူလိုက်လေသည်။
ခေါင်းနာရဟန်းမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်
"မိစ္ဆာကောင်... မင်းရဲ့ ကျင့်စဉ်က..."
သတို့သား ဆွန်ယွီရှုက လှောင်ပြုံးပြုံးကာ
"ဘယ်ကလာတဲ့ ရဟန်းလဲ၊ လျှောက်ပြောနေတာပဲ၊ ငါကြည့်ရသလောက်တော့ မင်းကိုယ်တိုင်က မိစ္ဆာကောင် ဖြစ်နေတာပဲ "
ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ထိုစကားကြောင့် လူတိုင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားကြပြီး သံသယများ ဝင်လာကြသည်။
ဆွန်သခင်လေးမှာ သာမန်စာပေတတ် တစ်ဦးသာဖြစ်ပြီး သိုင်းပညာ ကျင့်ကြံသူ မဟုတ်ပေ။
သို့သော် စောစောက ပြင်းထန်လှသော ပုတီးစိပ်ကို အသာလေး ဖမ်းယူလိုက်နိုင်ခြင်းမှာ အတွေ့အကြုံရှိသူများအတွက်မူ အတော်လေး စဉ်းစားစရာ ဖြစ်သွားရသည်။
ချင်းရွှေခရိုင် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးမှာ မသိမသာ နောက်သို့ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။
ပညာရှိတို့သည် မိမိကိုယ်ကို ဘေးကင်းအောင် နေတတ်ခြင်းမှာ အခြေခံ အတတ်ပညာတစ်ခု မဟုတ်ပါလား။
အခြေအနေကို အရင်ဆုံး စောင့်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ဆွန်အိမ်တော်သခင် က တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်
"ဒီဆရာတော်က ဘယ်ကျောင်းတိုက်မှာ ကျင့်ကြံတာလဲ၊ ဘာကြောင့် ငါ့သားကို မိစ္ဆာလို့ ပြောရတာလဲ၊ ဘာသက်သေရှိလဲ"
ခေါင်းနာရဟန်းက ရယ်မောကာ
"ငါ့ရဲ့ ဆရာက ဝန်ဟွာကျောင်းတိုက် က ရှန့်ယင်း ဆရာတော်ကြီး ပဲ၊ မယုံရင် ဝန်ဟွာကျောင်းမှာ သွားစုံစမ်းနိုင်တယ်"
ဟု ပြောပြီးနောက်
"မင်းကို ပြောရဦးမယ်... မင်းရဲ့သားက မိစ္ဆာတွေ သတ်တာကို ခံရတာ ကြာပြီ၊ မင်းက မိစ္ဆာတွေအတွက် မင်္ဂလာပွဲ ကျင်းပပေးနေတာပဲ "
ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ဆွန်အိမ်တော်သခင်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားတော့သည်။
ဝန်ဟွာကျောင်းတိုက်မှာ နာမည်ကြီး ကျောင်းတိုက်ဖြစ်ပြီး ရှန့်ယင်းဆရာတော်ကြီးမှာလည်း လူတိုင်းလေးစားရသော ဆရာတော်ကြီး ဖြစ်သည်။
သို့သော် ထိုခေါင်းနာရဟန်းမှာ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ဆင်းရဲနွမ်းပါးလှရာ၊ ဆရာတော်ကြီးက ဤကဲ့သို့သော တပည့်မျိုးကို တကယ်ပဲ လက်ခံခဲ့ပါ့မလားဟု သံသယဝင်နေကြလေသည်။