အခန်း (၃၈၉-၃၉၀)
Vol. 39 Ch. 389-390
အခန်း (၃၈၉) - လျှို့ဝှက်အင်အား ၊ ကျုပ်လက်စွမ်းပြရမယ့် အလှည့်ပဲ ၊ ရင်နာစရာ ၊ ရုပ်ဆိုးဆိုးနဲ့ အေးစက်စက်
"ရဲတင်းလှချည်လား မိစ္ဆာကောင်တွေ၊ မူရင်းရုပ်သွင်ကို အခုချက်ချင်း ပြစမ်း "
ခေါင်းနာရဟန်း၏ အသံမှာ ကြေးစည်ကြီး တီးလိုက်သကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်သွားပြီး အလွန်ပင် အရှိန်အဝါ ကြီးမားလှသည်။
သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို မန္တန်ပုံဖော်ကာ ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ နတ်ဘုရားအတတ်ပညာ ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။
သာမန်မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သလောက်ဖြစ်သော ရွှေရောင်လှိုင်းစက်များမှာ အပြင်ဘက်သို့ အလွန်လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ပြန့်ကားသွားတော့သည်။
ထိုရွှေရောင်လှိုင်းများထဲတွင် ထူးမြတ်လှသော ဗုဒ္ဓ၏ စွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေသည်။
ရှူး... ရှူး... ရှူး...
မျက်နှာပေါက် သန့်ပြန့်လှသော သတို့သားသာမက၊ အနီရောင် ပဝါအုပ်ထားပြီး တစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ငြိမ်နေသော သတို့သမီးပါ ထိုလှိုင်းရိုက်ခတ်မှုကို ခံလိုက်ရသည်။
သူတို့၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ရွှေရောင်လှိုင်းထဲမှ ဗုဒ္ဓစွမ်းအားများကြောင့် အသားများ လောင်ကျွမ်းကာ အငွေ့ဖြူများ ထွက်လာတော့သည်။
"အား..."
နှစ်ဦးသား ပြိုင်တူပင် ညည်းတွားသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး နာကျင်လွန်းသဖြင့် မျက်နှာများ ရှုံ့မဲ့သွားကြသည်။
သတို့သမီးသည် ခေါင်းပေါ်ရှိ ပဝါနီကို ဆွဲဖယ်လိုက်ရာ လှပကျော့ရှင်းစွာ ပြင်ဆင်ထားသော မျက်နှာလေး ပေါ်ထွက်လာသည်။
မျက်လုံး၊ မျက်ခုံး ပုံစံများမှာ ချစ်သူနှင့်အတူ အလည်ထွက်ရင်း ရေဓားပြများ သတ်ဖြတ်ခြင်းခံရကာ ဝေမြစ်ထဲ နစ်မြုပ်သွားသည့်၊ ရင်ခွဲရုံထဲက ပုပ်သိုးခြင်းမရှိဘဲ သက်ရှိထင်ရှားရှိနေသကဲ့သို့ လှပနေသည့် ဒုံမိသားစုမှ သခင်မလေး ဒုံရွှယ်နှင့် တစ်ပုံစံတည်းပင်။
သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အေးစက်လှသော အငြိုးအတေးများနှင့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။
သူမက စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်
"မင်းလို ထိပ်ပြောင်ရဟန်းက ငါတို့ကို ဒီလောက်အထိ အကျပ်ကိုင်နေမှတော့၊ ဒီနေ့ မင်းလုပ်ခဲ့တဲ့ လုပ်ရပ်အတွက် ငါကိုယ်တိုင် နောင်တရအောင် လုပ်ပေးမယ် "
သူတို့ ဖဲချပ်ကို လှန်လိုက်ပြီ၊ ထပ်ပြီး ဟန်ဆောင်မနေတော့ဘူး
ငါတို့က မိစ္ဆာတွေပဲဟေ့
သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် ကိုယ်ပေါ်မှ အားကောင်းလှသော မိစ္ဆာအရှိန်အဝါ များ စတင် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
ထိုအရှိန်အဝါမှာ တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် မြင့်တက်လာရာ ခေါင်းနာရဟန်း၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပျက်သွားသည်။
စောစောက သတို့သား ဆွန်ယွီရှုအဖြစ် ဟန်ဆောင်ထားသော မိစ္ဆာကောင်သည် သူ၏ ပုတီးစိပ်ကို အသာလေး ဖမ်းနိုင်ခဲ့သည့်အပြင် မျက်နှာအမူအရာပင် မပျက်ခဲ့ချေ။
သူတို့နှစ်ဦး၏ အစွမ်းမှာ ပုံမှန်မဟုတ်ကြောင်း သူ ခံစားမိခဲ့သော်လည်း၊ ယခုကဲ့သို့ မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများ ရုတ်တရက် အဆမတန် ပေါက်ကွဲထွက်လာလိမ့်မည်ဟု ခေါင်းနာရဟန်း မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။
လီယန်ချူသည် လူအုပ်ထဲတွင် ရှိနေစဉ်ကတည်းက လူအဖြစ် ဟန်ဆောင်ထားသော ထိုမိစ္ဆာနှစ်ကောင်ကို မျက်တောင်မခတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။
ယခု သူတို့၏ ပုံစံကို ကြည့်ရသည်မှာ အစွမ်းကုန် ထုတ်ဖော်တော့မည့် ပုံပင်
"မကောင်းတော့ဘူး"
လီယန်ချူ စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
အကယ်၍ ယနေ့ မင်္ဂလာပွဲမှာ အပြစ်မဲ့ ပြည်သူများစွာ သေကြေပျက်စီးရမည်ဆိုပါက... ထိုကိစ္စမှာ ထင်ရှားလှသည်။
တိုက်ပွဲသာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဖြစ်ပွားခဲ့လျှင် နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက်မှာ တကယ့်ကို တွေးဝံ့စရာ မရှိချေ။
သူ၏ မျက်ဝန်းများ အေးစက်သွားပြီး ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်စဉ်မှာပင် ခေါင်းနာရဟန်းက သူ၏ ဘေးမှနေ၍ ရိုင်းစိုင်းစွာ ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်သွားသည်။
"ဖယ်စမ်း "
အသံမှာ အေးစက်လှသည်။
လီယန်ချူ အနည်းငယ် မှင်သက်သွားရသည်။
ထိုခဏအတွင်းမှာပင် ခေါင်းနာရဟန်းမှာ အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားပြီး အရေပြားများ ကြမ်းတမ်းကာ အဆစ်အမျက်ကြီးမားလှသော လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လျက် မိစ္ဆာနှစ်ကောင်ကို အားရပါးရ ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။
လက်သီးပေါ်တွင် မှိန်ဖျော့ဖျော့ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ဖုံးလွှမ်းနေသည်။
ဗုန်း ဗုန်း ဗုန်း
သုံးဦးသား ချက်ချင်းပင် လုံးထွေးသတ်ပုတ်ကုန်ကြတော့သည်။
လှုပ်ရှားမှုများမှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသဖြင့် သာမန်လူများမှာ ထွက်ပေါ်လာသော ထုရိုက်သံများကိုသာ ကြားနေရသည်။
ဂြုန်း
မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ ရဟန္တာ တစ်ပါးကဲ့သို့ ရဲရဲတောက် ဇွဲရှိလှသော ခေါင်းနာရဟန်းမှာ ပြန်လည် လွင့်စင်လာပြီး စားပွဲများကို ရိုက်မိကာ မှောက်ခုံကျသွားတော့သည်။
သူ၏ သင်္ကန်းပေါ်တွင် အရက်များနှင့် အစားအသောက်များ ပေကျံကုန်ကာ တစ်ကိုယ်လုံး စုတ်ပြတ်သတ်နေတော့သည်။
"ဒီရဟန်း... မင်းက ငါတို့ကို အရင်လိုပဲ ထင်နေတာလား "
သတို့သားက မောက်မာစွာဖြင့် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
ဝေါ့...
ခေါင်းနာရဟန်းမှာ သွေးတစ်ချက် အန်လိုက်ရသည်။
၎င်းမှာ အထိုးခံရသဖြင့်လား သို့မဟုတ် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့်လား ဆိုသည်ကိုတော့ မသိရပေ။
သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားရသည်။
စောစောက တိုက်ခိုက်မှုအရ ထိုမိစ္ဆာနှစ်ကောင်၏ ကျင့်စဉ်မှာ သူ့ထက် များစွာ သာလွန်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ အသေအချာ သိလိုက်ရသည်။
ဤသည်မှာ တကယ်ကို မဖြစ်နိုင်သောအရာပင်
"ဗုဒ္ဓအလင်းတန်း လွှမ်းခြုံစေ "
ခေါင်းနာရဟန်း အော်ဟစ်လိုက်ရာ ကိုယ်ပေါ်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး မျက်ဝန်းများမှာလည်း ရွှေဝါရောင် ပြောင်းသွားသည်။
သူသည် အားပါလှသော လက်သီးချက်ကို တိုက်ရိုက် ထိုးနှက်လိုက်ပြန်သည်။
သူသည် ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ သိုင်းရဟန်း ဖြစ်ပြီး ရုပ်ခန္ဓာကိုရော စိတ်ဓာတ်ကိုပါ ခိုင်မာအောင် လေ့ကျင့်ထားသူ ဖြစ်ရာ မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းသည့် လမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းသူ ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် သူ၏ တိုက်ခိုက်ရည်မှာ သာမန်ထက် များစွာ ပိုမိုပြင်းထန်လှသည်။
သတို့သား၏ လက်နှစ်ဖက်မှာ စတင်ပြောင်းလဲလာပြီး အမွှေးအမျှင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ကြောက်မက်ဖွယ် လက်သည်းများ ဖြစ်သွားတော့သည်။
တစ်ကိုယ်လုံးမှ ထွက်ပေါ်လာသော ရက်စက်သည့် အရှိန်အဝါမှာ လူကို တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစေသည်။
ဒေါင်...
သူ၏ လက်သည်းဖြင့် ခေါင်းနာရဟန်း၏ ရင်ဘတ်ကို ကုတ်ခြစ်လိုက်ရာ သံနှင့်သံချင်း ရိုက်မိသကဲ့သို့ အသံထွက်ပေါ်လာပြီး မီးပွင့်များ လွင့်စင်သွားသည်။
သတို့သမီးကလည်း ထပ်မံ၍ ခုန်အုပ်လာပြန်သည်။
ခေါင်းနာရဟန်း၏ ဗုဒ္ဓခန္ဓာကိုယ်မှာ မိစ္ဆာများကို ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်း ရှိရမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ မထင်မှတ်ဘဲ ထိုမိစ္ဆာနှစ်ကောင်၏ လက်သည်းပေါ်တွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော စွမ်းအားတစ်ခု ဖုံးလွှမ်းနေသည်။
မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် သူ၏ အရေပြားကို ဖောက်ထွက်သွားပြီး ဒဏ်ရာဗရပွ ဖြစ်သွားစေသည်။
"ရဲတင်းလှတဲ့ မိစ္ဆာကောင်တွေ၊ ငါ မင်းတို့နဲ့ အသေအလဲ တိုက်မယ်"
ခေါင်းနာရဟန်းက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားရသည်။
ဒီနေ့တော့ ပြဿနာ တက်တော့မည်
"လူအားလုံးကို သတ်ပစ်၊ တစ်ယောက်မှ မကျန်စေနဲ့ "
ချောမောလှပသော သတို့သမီး ဒုံရွှယ်အဖြစ် ဟန်ဆောင်ထားသော မိစ္ဆာမက အေးစက်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
သူမ၏ စကားသံထဲမှ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များမှာ လူကို ဦးရေပြားများ ထုံကျင်သွားစေသည်။
"ကောင်းပြီလေ"
သတို့သားက ရက်စက်စွာ ပြုံးရင်း လျှာဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်သည်။
ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရတော့မှတော့၊ ချန်နိုင်ငံမှာ လူအယောင်ဆောင်ပြီး နေလို့မရတော့ရင် ဒီနေရာက လူအားလုံးကို သတ်ပစ်တာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်၊ ဒါမှ ဒီရဟန်းရဲ့ ဗုဒ္ဓစိတ်ဓာတ်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်မှာ... နောက်ပြီး... လူသားအသားအရသာကို မမြည်းစမ်းရတာ ကြာပြီ သူတို့နှစ်ဦးမှာ မူလကတည်းက လူသတ်ပြီး လူသားကို စားတတ်သော ကြမ်းကြုတ်သည့် မိစ္ဆာများ ဖြစ်ကြသည်။
ယခု သူတို့၏ မူလစရိုက်မှာ အထင်အရှား ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။
ခေါင်းနာရဟန်းမှာ အလွန်ပင် စိုးရိမ်သွားပြီး စိတ်ထဲမှလည်း ယနေ့ လာရသည်မှာ အတော်လေး မဆင်မခြင် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီဟု နောင်တရနေတော့သည်။
ရုတ်တရက်
သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးသွားပြီး မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ကြည့်နေမိသည်။
နုပျိုခန့်ညားလှသော တာအိုဆရာ လူငယ်လေးတစ်ဦးမှာ ထိုမိစ္ဆာနှစ်ကောင်၏ ရှေ့တွင် လျှပ်စစ်ကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိကာ လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်သည်။
"ကျုပ်လက်စွမ်းပြရမယ့် အလှည့်ပဲ "
လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်စူးရှနေသည်။
ဖြိုခွင်းလက်သီး
ဗုန်း
သတို့သား၏ ကိုယ်တစ်ခြမ်းမှာ တိုက်ရိုက်ပင် ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။
မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားချိန်တွင်မူ စုတ်ပြတ်သတ်နေသော မိစ္ဆာ တစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
သတို့သမီးမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး ရင်ခွင်ထဲမှ အဆောင်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားပြီး အားကောင်းလှသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာရာ လူကို စိတ်နှလုံး တုန်လှုပ်သွားစေသည်။
ဗုန်း
သူမ အဆောင်ကို အသုံးမပြုနိုင်ခင်မှာပင် လီယန်ချူ၏ ခုတ်ပိုင်းလက်သီး တစ်ချက်မှာ သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားပြန်သည်။
သူမ၏ ကိုယ်မှာ ခေါင်းကနေ စတင်ကာ တိုက်ရိုက်ပင် ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။
မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားချိန်တွင်မူ သွေးအိုင်ထဲ၌ သေဆုံးနေသော မိစ္ဆာနှစ်ပိုင်း ဖြစ်နေလေပြီ။
လီယန်ချူသည် လက်ဝါးထဲသို့ စွမ်းအင်များကို စုစည်းကာ ထိုလျှို့ဝှက်အဆောင်ကို မိမိလက်ထဲသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။
ပွဲတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
သေမင်းတမျှ တိတ်ဆိတ်ခြင်းပင်
ခေါင်းနာရဟန်းမှာ တစ်ကိုယ်လုံး ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး မှင်သက်နေတော့သည်။
"ဘာတွေ ဖြစ်သွားတာလဲ "
သူသည် အလွန်ပင် အံ့အားသင့်နေတော့သည်။
စောစောက ထိုမိစ္ဆာနှစ်ကောင်မှာ မည်သည့်လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းကို သုံးလိုက်သည်မသိ၊ သူတို့၏ ကျင့်စဉ်မှာ သူ့ထက် များစွာ သာလွန်နေခဲ့သည်။
ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် သူသာ အသေအလဲ တိုက်ခဲ့ပါက အကောင်းဆုံးရလဒ်မှာ မိစ္ဆာများ ဒဏ်ရာရပြီး သူ သေဆုံးသွားမည်သာ ဖြစ်သည်။
ထိုအရှိန်အဝါမှာ လူကို တုန်လှုပ်စေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။
သို့သော်... ယခု ဘာဖြစ်သွားတာလဲ
အဲဒီလူငယ်တာအိုဆရာက ဘာလို့ လက်သီးတစ်ချက်တည်းနဲ့ မိစ္ဆာတစ်ကောင်စီကို အပြတ်ရှင်းပစ်နိုင်ရတာလဲ
ဒါဆိုရင်... ငါက အသုံးမကျတဲ့လူ ဖြစ်သွားတာပေါ့
ခေါင်းနာရဟန်းမှာ စိတ်ဓာတ်ကျသွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်စက် အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ရုပ်ဆိုးဆိုးနဲ့ အေးစက်စက် ဖြစ်နေတော့သည်။
"အား... ဒါ ဝေမြို့က ချင်းယွန်းတာအိုကျောင်းက လီတာအိုဆရာပဲ "
ဖြူစင်လှပသော သူဌေးသမီးလေးတစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်သည်။
သူမမှာ သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး မျက်ဝန်းများမှာလည်း ရူးသွပ်လုမတတ် အားပေးနေတော့သည်။
သူမ၏ ပုံစံမှာ ယခင်ဘဝက ရူးသွပ်နေသော အမာခံပရိသတ်များ နှင့်ပင် တူနေတော့သည်။
လူတိုင်းမှာ ထိုအချိန်မှသာ သတိပြန်ဝင်လာကြသည်။
"ဪ... ချင်းယွန်းကျောင်းက လူငယ်တာအိုဆရာကိုး၊ ဒါကြောင့်လည်း မိစ္ဆာတွေကို ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ နှိမ်နင်းနိုင်တာပေါ့ "
"ဒီလောက် ငယ်ငယ်လေးနဲ့ တကယ့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးလိုပါပဲလား "
"လီတာအိုဆရာ... ကျမ ဆရာ့ကို လက်ထပ်ချင်တယ် "
ဆူညံနေသော အသံများထဲတွင် တစ်မျိုးဆန်းပြားသော စကားသံများလည်း ရောနှောပါဝင်နေသည်။
ထိုအသံများမှာ ခေါင်းနာရဟန်း၏ နားထဲသို့ ရောက်သွားသောအခါ သူ၏ မျက်နှာမှာ ပျက်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းများမှာ တုန်ရီသွားတော့သည်။
"ဒါမျိုးက ငါလိုချင်တဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာမျိုးပါကွာ "
ထိုသူဌေးသမီးလေးများ၏ ရူးသွပ်နေသော အကြည့်များနှင့် လူအများ၏ လီယန်ချူအပေါ် အထင်ကြီး လေးစားမှုများကို ကြည့်ရင်း သူ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားမိသည်။
မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းပြီးပြီ ဖြစ်ရာ ကျန်ရှိသော ကိစ္စများမှာ အလွန်ပင် လွယ်ကူလှသည်။
ဝမ်အရာရှိက အမှုကိစ္စများကို စစ်ဆေးကာ အလောင်းများကို ပြန်လည်ပေးအပ်ရန်သာ ကျန်တော့သည်။
ခေါင်းနာရဟန်းသည် လီယန်ချူကို လာရှာပြီး ထိုမိစ္ဆာနှစ်ကောင်၏ နောက်ခံအကြောင်းကို ပြောပြလာသည်။
"ဒီမိစ္ဆာနှစ်ကောင်က သာမန် ပျော်ရွှင်မှုအတွက် လူသတ်တာ မဟုတ်ဘူး၊ သူတို့က ပိုင်ကျယ် မိစ္ဆာနိုင်ငံတော်ရဲ့ လက်အောက်ခံ အဖွဲ့အစည်းကပဲ"
အခန်း (၃၉၀) - ပိုင်ကျယ် မိစ္ဆာနိုင်ငံတော် ၊ တာအိုကျမ်းလာ ရတနာတံဆိပ် ၊ အတုအယောင် ဝိညာဉ်လက်နက် ၊ ကြောင်မွှေး ခြေရာခံအတတ်
"ဒါက ချန်နိုင်ငံရဲ့ အရိပ်အောက်မှာ ရှိနေတဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားတဲ့ အင်အားစုတစ်ခုပဲ၊ စိတ်ဆန္ဒလမ်းစဉ် တို့ ချိကဲဘက်ဂိုဏ်း တို့လို အဖွဲ့အစည်းမျိုးတွေနဲ့ မတူဘူး၊ ပိုင်ကျယ် မိစ္ဆာနိုင်ငံတော်ဆိုတာ အဆင့်မြင့် မိစ္ဆာကြီးတွေက စုပေါင်းတည်ထောင်ထားတာ၊ သူတို့က မိစ္ဆာတွေ အုပ်ချုပ်တဲ့ နိုင်ငံတော်တစ်ခု တည်ထောင်ဖို့ ကြိုးစားနေကြတာ၊ ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ တောတောင်ထဲက မိစ္ဆာကြီး အတော်များများကိုလည်း တိတ်တဆိတ် စည်းရုံးထားပြီးပြီ"
"ကျုပ် အခု ဒီကို လာတာကလည်း ဒီမိစ္ဆာမောင်နှံနောက်ကို ခြေရာခံရင်း ရောက်လာတာပဲ"
လီယန်ချူမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရသည်။
လူအသွင်ဆောင်ထားသည့် သာမန်မိစ္ဆာများဟုသာ ထင်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ နောက်ခံအကြောင်းအရာ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။
သူသည် ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ အတော်အတန် ခန့်မှန်းမိသွားပြီ ဖြစ်သည်။
မိစ္ဆာများက ဆွန်ယွီရှုကို အရင်သတ်ကာ သူ၏ အသွင်ကို ယူလိုက်ပြီး၊ ထို့နောက် ဒုံသခင်မလေးကို လှေစီးထွက်ရန် လိမ်ညာခေါ်ဆောင်သွားခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ထို့ပြင် မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများ မထွက်ပေါ်စေရန်နှင့် ခြေရာလက်ရာ မကျန်စေရန်အတွက် လူသတ်ရန် ဝန်မလေးသည့် သာမန်လူမိုက်များကို တမင်တကာ ငွေပေး၍ ငှားရမ်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
မိစ္ဆာတစ်ကောင်အဖို့ မျက်လှည့်အတတ်သုံး၍ သေချင်ယောင်ဆောင်ကာ ထိုလူမိုက်များကို လှည့်ဖျားရန်မှာ မခက်ခဲလှချေ။
ထိုလူမိုက်များမှာလည်း သူတို့ကို ခိုင်းစေသည့်သူမှာ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း သိရှိကြလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
လီယန်ချူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။
ထိုမိစ္ဆာများမှာ အလုပ်လုပ်ပုံ အလွန်စေ့စပ်သေချာလှသဖြင့် သူတို့၏ ရည်မှန်းချက်မှာ မသေးလှကြောင်း သိသာလှသည်။
ခေါင်းနာရဟန်းက
"လီတာအိုဆရာက အခုလို မိစ္ဆာတွေကို သုတ်သင်နိုင်တာဟာ ကုသိုလ်မနည်းလှဘူး၊ ကျုပ် သေချာပေါက် တရားရုံးတော် ကို အစီရင်ခံပြီး ဆရာ့အတွက် ဆုလာဘ်တွေ တောင်းခံပေးပါ့မယ်"
ဟု ဆိုသည်။
ဆုလာဘ် တောင်းခံပေးမည်တဲ့လား။
လီယန်ချူက ခေါင်းခါရင်း ရယ်မောလိုက်သည်
"မလိုပါဘူးဗျာ"
ခေါင်းနာရဟန်းက လေးနက်စွာ ဆက်ပြောသည်
"တရားရုံးတော်ဟာ လောကတစ်ခွင်က မိစ္ဆာတွေကို စောင့်ကြည့်နေတာဖြစ်လို့ ကျင့်ကြံရေး အရင်းအမြစ်တွေ အများကြီး ရှိတယ်၊ နှမြောစရာကောင်းတာက ဆရာက တရားရုံးတော်ကလူ မဟုတ်နေတာပဲ၊ မဟုတ်ရင် တာအိုဆရာ့လို အရည်အချင်းမျိုးနဲ့ဆို ရှေ့ရေးက အလွန်တောက်ပမှာ ဖြစ်သလို ရာထူးတက်တာလည်း အရမ်းမြန်မှာ အသေအချာပဲ"
လီယန်ချူ ခေတ္တမျှ မှင်သက်သွားပြီးနောက် အသံတိုးတိုးဖြင့်
"တကယ်တော့... ကျုပ်လည်း တရားရုံးတော်မှာ ရာထူးတစ်ခု လက်ခံထားတာ ရှိပါတယ်၊ သေးသေးမွှားမွှား အရာရှိလေးမို့ ပြောမနေတော့တာပါ"
ဟု ဆိုလိုက်သည်။
လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်လား ခေါင်းနာရဟန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး
"လီတာအိုဆရာက တရားရုံးတော်မှာ ဘယ်ရာထူးကို တာဝန်ယူထားတာလဲ"
ဟု မေးမြန်းလေသည်။
လီယန်ချူက အေးအေးဆေးဆေးပင်
"စီရင်ရေးမှူး ပါ၊ သာမန်ရာထူးလေး တစ်ခုပါပဲ"
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ခေါင်းနာရဟန်း၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ မသိမသာ တုန်ရီသွားတော့သည်။
လီယန်ချူသည် ထိုခေါင်းနာရဟန်းကို ကြည့်ရသည်မှာ စိတ်သဘောထား မဆိုးလှဟု ထင်မြင်မိသည်။
မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရာတွင်လည်း ပြတ်သားမှု ရှိလှသည်။
ထို့ကြောင့် သူနှင့် စကားစမြည် ပြောရန် ပြင်ဆင်လိုက်သော်လည်း...
ခေါင်းနာရဟန်းမှာ ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်ပြီး
"ဒီနေ့ ရာသီဥတုက တော်တော်ကောင်းတာပဲ၊ ကျုပ်မှာ တခြားကိစ္စတွေ ရှိသေးလို့ အရင်သွားခွင့်ပြုပါဦး"
ဟု ဆိုကာ အရိုအသေပြုပြီး လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။
လီယန်ချူမှာ ဘာမှနားမလည်ဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။
ဒီကောင် ငါ့ကို အထင်သေးနေတာလား ဟွန်းဗုဒ္ဓဘာသာဝင် ဖြစ်ပြီးတော့ ဒီလောက်တောင် မာနကြီးရသလား
ခေါင်းနာရဟန်းမှာ ခြေလှမ်း အလွန်မြန်လှပြီး ခဏအတွင်းမှာပင် ဆွန်အိမ်တော်မှ ထွက်ခွာကာ ချင်းရွှေခရိုင်အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
သူသည် ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ နတ်ဘုရားခြေလှမ်း ကဲ့သို့သော အတတ်ပညာတစ်ခုကို ကျင့်ကြံထားပုံရသည်။
လေညင်းလေးများ တိုက်ခတ်လာပြီး သူ၏ ဝတ်ရုံလေး လွင့်သွားချိန်တွင် သူ အမြဲတမ်း ဂုဏ်ယူနေရသော တရားရုံးတော်၏ ခါးချိတ်တံဆိပ်ပြားလေး ပေါ်ထွက်လာသည်။
တရားရုံးတော် တာဝန်ခံ - အဆင့် (၈) အရာရှိ
ချန်နိုင်ငံက တရားရုံးတော်ကို တည်ထောင်ချိန်တွင် ဗုဒ္ဓဘာသာနှင့် တာအိုဘာသာ နှစ်ဖက်စလုံးက အင်အားများစွာ ကူညီပေးခဲ့ကြသလို၊ ကိုယ်ကျင့်တရား ကောင်းမွန်ပြီး စွမ်းဆောင်ရည်ရှိသည့် တစ်ကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူ အမြောက်အမြားကိုလည်း စည်းရုံး သိမ်းသွင်းခဲ့သည်။
ရာထူးအဆင့်ဆင့်မှာ အမြင့်ဆုံးမှ အနိမ့်သို့ - စီရင်ရေးချုပ် ၊ ဒု-စီရင်ရေးချုပ် ၊ အတွင်းဝန် ၊ စီရင်ရေးမှူး ၊ စစ်ဆေးရေးမှူး နှင့် တာဝန်ခံ ဟူ၍ ခွဲခြားထားသည်။
အခြားသော သာမန် မင်းဆက်များနှင့် မတူဘဲ ချန်နိုင်ငံ၏ တရားရုံးတော်တွင် စီရင်ရေးချုပ် မှာ အဆင့် (၃)၊ ဒု-စီရင်ရေးချုပ် မှာ အဆင့် (၄)၊ အတွင်းဝန် မှာ အဆင့် (၅) နှင့် စီရင်ရေးမှူး မှာ အဆင့် (၆) တို့ ဖြစ်ကြသည်။
စစ်ဆေးရေးမှူး မှာ အဆင့် (၇) ဖြစ်ပြီး တာဝန်ခံ မှာမူ အဆင့် (၈) သာ ဖြစ်သည်။
တရားရုံးတော်တွင် တာဝန်ခံ တစ်ဦးအဖြစ် ဝင်ရောက်ခွင့်ရခြင်းမှာ အစိုးရ၏ အသိအမှတ်ပြုခြင်းကို ခံရခြင်းဖြစ်ပြီး၊ လူကလည်း ယုံကြည်စိတ်ချရကာ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိရမည့်အပြင် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရာတွင်လည်း ထူးချွန်သည့် စွမ်းဆောင်ရည် ရှိရမည်ဖြစ်သည်။
စိတ်ချရပြီး တိုက်ရည်ခိုက်ရည် ရှိရုံနှင့်လည်း မရချေ။
ခေါင်းနာရဟန်းမှာ ထိုရာထူးအတွက် အမြဲ ဂုဏ်ယူခဲ့သည်။
သူသည် တစ်ခါက သံကောင်သရဲ တစ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်ပြီး ရွာသားတစ်ရွာလုံးကို ကယ်တင်ခဲ့ဖူးသည်။
နှစ်ပေါင်းများစွာ စိတ်ရောကိုယ်ပါ ကြိုးစားအားထုတ်ကာ မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းခဲ့ပြီးမှသာ အစိုးရ၏ အသိအမှတ်ပြုခြင်းကို ခံရကာ အဆင့် (၈) အရာရှိ ရာထူးကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း... ထိုလူငယ်တာအိုဆရာမှာမူ တစ်ခါတည်းနှင့် အဆင့် (၆) ရာထူးကို ရရှိထားသည် မဟုတ်ပါလား။
ခေါင်းနာရဟန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ခံစားချက်ပေါင်းစုံဖြင့် လေးလံသွားရသည်။
"အမိတာဘ၊ ဆရာပြောတာ မှန်တယ်၊ ငါက စွဲလမ်းမှုတွေ သိပ်ကြီးနေသေးတာပဲ၊ ဗုဒ္ဓတရားတော်တွေကိုပဲ စူးစူးစိုက်စိုက် ကျင့်ကြံသင့်တာ"
သူသည် မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့သည့် ကိစ္စကို အစီရင်ခံရန် မြောက်ဖုန်းနယ် မြို့တော်သို့ အရင်သွားပြီးမှ၊ ဝန်ဟွာကျောင်းတိုက်သို့ ပြန်ကာ အချိန်အတော်ကြာ အားထုတ်ကျင့်ကြံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ခေါင်းနာရဟန်း၏ ခြေလှမ်းများမှာ ပို၍ ပို၍ မြန်ဆန်လာတော့သည်။
လွန်ခဲ့သော အချိန်ကာလက မြောက်ဖုန်းနယ် မြို့တော်မှာ သတင်းမျိုးစုံဖြင့် ဆူညံနေခဲ့သည်။
ပထမဆုံးအနေဖြင့် မြောက်ပိုင်းနယ်စား ၏ ဒုတိယသားဖြစ်သူမှာ အပြင်သို့ ကျင့်စဉ်ထွက်ရင်း သေဆုံးသွားခဲ့သည်။
ထို့ပြင် နတ်သမီးတစ်မျှ လှပလှသော နယ်စားမင်း၏ သမီးတော် စုယော့ယွင် မှာလည်း ကြီးကျယ်လှသော စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းမှုကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။
သူမသည် လူငယ်တာအိုဆရာ တစ်ဦးကို ချစ်မြတ်နိုးနေသဖြင့် ယုံဝမ်မင်းသား ၏ သားတော်ကို ငြင်းဆိုခဲ့သည်ဟု ဆိုကြသည်။
ပထမသတင်းမှာ တစ်နယ်လုံးကို ဟိုးဟိုးကျော်စေခဲ့သော်လည်း နယ်စားအိမ်တော်က စုယဲ့ ၏ နာရေးကို တိတ်တဆိတ်သာ ကျင်းပခဲ့သည်။
ဒုတိယသတင်းမှာမူ လူငယ်ချင်း ချစ်ကြိုက်သည့် ကိစ္စသာ ဖြစ်သော်လည်း အလွန်ပင် ဟိုးဟိုးကျော်သွားခဲ့သည်။
အကြောင်းမှာ စုယော့ယွင် မှာ နယ်စားမင်း အချစ်ဆုံး သမီးတော် ဖြစ်သလို၊ အလွန်အမင်း ချောမောလှပသူလည်း ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
နယ်စားမင်းက သူ၏ သမီးကို လက်ထပ်ပေးရာတွင် နောက်ခံမျိုးရိုးကို မကြည့်ဘဲ အရည်အချင်းကိုသာ ကြည့်မည်ဟု ပြောခဲ့ဖူးရာ ထိုကဲ့သို့ လောကသားဆန်လှသော လုပ်ရပ်မှာ လူအများ၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို ရရှိခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် လူငယ်သူရဲကောင်းများနှင့် ပါရမီရှင် အမြောက်အမြားမှာ စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့ကြသည်။
အထူးသဖြင့် နတ်သမီးဟု တင်စားခံရသော စုယော့ယွင် တွင် ချစ်သူရှိနေပြီး၊ ထိုသူမှာ လူငယ်တာအိုဆရာ တစ်ဦး ဖြစ်နေခြင်းမှာ တကယ့်ကို မယုံနိုင်စရာပင်
ခေါင်းနာရဟန်းမှာ မြို့တော်တွင် အရေးမပါလှသော လူငယ်လေး တစ်ဦးသာ ဖြစ်သလို ရုပ်ရည်ကလည်း မကောင်းလှပေ။
သို့သော်လည်း စုယော့ယွင် ကဲ့သို့သော ကောင်းကင်ဘုံမှ သမီးတော်လေးကို ယုံဝမ်မင်းသား၏ သားတော်ကဲ့သို့သော အခွင့်အလမ်းကို စွန့်လွှတ်စေနိုင်သည့် ထိုလူငယ်တာအိုဆရာမှာ မည်သို့သောသူ ဖြစ်မည်ကို သူ အလွန်ပင် စပ်စုချင်နေမိသည်။
"ဒါ ဘယ်လို လောကကြီးလဲကွာ၊ ဘာလို့ တာအိုဆရာတွေ ဒီလောက်တောင် များနေရတာလဲ "
ခေါင်းနာရဟန်းမှာ တစ်ချက် ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီးနောက် အားကုန် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။
လီယန်ချူမှာ ချင်းယွန်းတာအိုကျောင်းသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းခဲ့သဖြင့် ကုသိုလ်အမှတ် ၄,၀၀၀ ရရှိခဲ့သည်။
ကုသိုလ်အမှတ်မှာ မိစ္ဆာ၏ အစွမ်းထက်မှုအပေါ် အမြဲတမ်း တိုက်ရိုက် မူတည်နေသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
မိစ္ဆာနှစ်ကောင်မှာ တကယ်တမ်းတွင် ထိုလောက် မစွမ်းလှဘဲ၊ ခေါင်းနာရဟန်းကို အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ တစ်စုံတစ်ခုသော လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းကြောင့်သာ ဖြစ်ရမည်။
လီယန်ချူသည် သူ၏ လက်ထဲရှိ တံဆိပ်အဆောင်ကို သေချာ ကြည့်လိုက်သည်။
၎င်းမှာ လေးထောင့်ပုံစံ ရှိပြီး၊ စစ်မှန်သော တာအိုတံဆိပ် တစ်ခုဖြစ်ကာ အောက်ခြေတွင် စာလုံးကြီး လေးလုံး ထွင်းထုထားသည်။
"တာအိုကျမ်းလာ ရတနာတံဆိပ်"
ဒါက တာအိုဝိညာဉ်လက်နက်တွေထဲမှာ အတွေ့ရအများဆုံး အမျိုးအစား တစ်မျိုးပဲ။
တချို့ တံဆိပ်တွေပေါ်မှာတော့ မိုးကြိုးရုံးတော် လို့ ရေးထားတတ်ပြီး သရဲတွေကို ရိုက်နှက်ရင် မီးပွင့်ပြီး လျှပ်စီးတွေပါ ထွက်လာတတ်တာမျိုးပေါ့။
"ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူး"
လီယန်ချူက ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူ ထူးဆန်းနေသည်မှာ ထိုတံဆိပ်က မည်မျှ အစွမ်းထက်သည် သို့မဟုတ် နောက်ခံ မည်မျှကြီးသည် ဆိုသည့် အချက်ကြောင့် မဟုတ်ပေ။
ဤအရာမှာ လွန်စွာ သာမန်ဆန်လွန်းနေခြင်း ကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါ တစ်စက်လေးတောင် မရှိချေ။
၎င်းမှာ စစ်မှန်သော အတုအယောင် ( တစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး၊ ဝိညာဉ်လက်နက် အဆင့်ပင် မမီပေ။
"မိစ္ဆာက အသက်နဲ့လဲပြီး တိုက်ခိုက်နေတုန်းမှာ ဒီတံဆိပ်ပေါ်ကနေ အားကောင်းတဲ့ အရှိန်အဝါတွေ ထွက်လာတာကို ငါ အသေအချာ မြင်လိုက်တာ၊ ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ"
လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းတွင် နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ လင်းလက်လာပြီး ဝိညာဉ်မျက်စိအတတ် ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
ထို တာအိုကျမ်းလာ ရတနာတံဆိပ် ပေါ်တွင်မှု မှုန်ဝါးဝါး တားမြစ်ချက် တစ်ခု ရှိနေပြီး ၎င်းမှာ ပုံရိပ်ယောင်အတတ် နှင့် တူသဖြင့် လူအများကို အမြင်မှားစေခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဟမ်"
လီယန်ချူက အံ့သြစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ပြင်းထန်လှသော နတ်ဘုရားစွမ်းအား များကို အသုံးပြု၍ ထိုတံဆိပ်ကို အဆက်မပြတ် ဆေးကြော သန့်စင်လိုက်သည်။
ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက် ထိုတံဆိပ်မှာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
၎င်းမှာ သာမန် အမွှေးအမျှင် တစ်ချောင်း ဖြစ်သွားသည်။
ကြည့်ရသည်မှာ... ကြောင်မွှေး တစ်ချောင်းနှင့် တူလှသည်။
ထိုကြောင်မွှေးပေါ်မှ အားကောင်းလှသော မိစ္ဆာအရှိန်အဝါ များ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။
သို့သော် ၎င်းမှာ ပိုင်ရှင်မဲ့ပစ္စည်း ဖြစ်နေသလို၊ လှုံ့ဆော်ပေးမည့်သူလည်း မရှိသဖြင့် လီယန်ချူက အသာလေးပင် ဖိနှိပ်ထားလိုက်နိုင်သည်။
မဟုတ်ပါက ထိုမိစ္ဆာအရှိန်အဝါများကြောင့် သာမန် တိရစ္ဆာန်များမှာ မိစ္ဆာအဖြစ်သို့ ကူးပြောင်းသွားကာ ဉာဏ်အလင်း ပွင့်သွားနိုင်ပေသည်။
"ဒီလောက် ပြင်းထန်တဲ့ မိစ္ဆာအရှိန်အဝါဆိုရင် ဒီကြောင်မွှေးပိုင်ရှင်ရဲ့ ကျင့်စဉ်က မသေးလှဘူးပဲ"
လီယန်ချူ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။
အခြားသော ကျင့်ကြံသူများအတွက်မူ ထိုကိစ္စမှာ ဤနေရာတွင်ပင် ပြီးဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။
စိတ်ထဲတွင် သံသယရှိနေသော်လည်း လုပ်ဆောင်ရန် နည်းလမ်း မရှိပေ။
သို့သော် လီယန်ချူမှာမူ မတူပေ။
သူသည် ခြေရာခံအတတ် ကို တိုက်ရိုက် အသုံးပြုလိုက်သည်။
အရှိန်အဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာရာ သူက လက်ဝါးဖြင့် ဖမ်းယူလိုက်သည်။
မျက်လုံးကို မှိတ်ကာ အာရုံခံကြည့်လိုက်သောအခါ ခြေရာခံအတတ်က လမ်းညွှန်ချက် ပေးလာတော့သည်။
"အရှေ့ဘက်မှာပဲ"
သူသည် အခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ချင်းယွန်းတာအိုကျောင်းမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။
ဝေမြို့ပြင်သို့ ရောက်ရှိပြီး လူသူကင်းဝေးသည့် နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်သောအခါ သူသည် တိမ်စီးအတတ် ကို အသုံးပြု၍ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားတော့သည်။