ငါ့ကို ဘယ်လောက်အထိကြည်ညိုတာလဲ

လက်ဆောင်ပစ္စည်းများကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် မြို့စားမင်းကျန်းသည် အလောင်းကောင်ဘုရင်သုံးပါးအပေါ် ရှုမြင်ပုံမှာ များစွာပြောင်းလဲတိုးတက်လာသည်။ ၎င်းသည် ထူးခြားသောခွင့်ပြုချက်တစ်ရပ်အနေဖြင့် ၎င်းတို့အား ဖေးရှန်ဂိုဏ်းတွင် ရက်အနည်းငယ်ကြာ နေထိုင်ခွင့်ပြုလိုက်၏။ သို့ရာတွင် ဂိတ်တံခါးပြင်ပရှိ အလောင်းကောင်ရုပ်သေးတပ်မတော်မှာ တပည့်များအား ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စေနိုင်သဖြင့် စနစ်တကျနေရာချထားရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။

ထိုသုံးဦးထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ယွမ်ကျိနှင့် ယွမ်ရှန့်တို့က ဧည့်ခံကျွေးမွေးရေးကို တာဝန်ယူခဲ့ကြသော်လည်း အမှန်စင်စစ် အလောင်းကောင်မျိုးနွယ်စုမှာ မှော်လက်နက်များအတွင်း၌သာ ငြိမ်သက်စွာနေထိုင်တတ်ကြသဖြင့် သာမန်လူများကဲ့သို့ ဧည့်ခံရန်မလိုအပ်ချေ။ ဖေးရှန်ဂိုဏ်းသားအားလုံးမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ကင်းစင်သွားကြရုံမျှမက ဘိုးဘေးကြီးကျန်းအပေါ်တွင်လည်း အလွန်အမင်း ရိုသေကိုင်းရှိုင်းလာကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ဘိုးဘေးကြီး၏ အစစ်အမှန်စွမ်းအားကို အတိအကျမသိရှိကြသေးသော်လည်း ဤကဲ့သို့သောအရှိန်အဝါမျိုးမှာ အလယ်အင်မော်တယ်လောကတွင် အနှိုင်းမဲ့ဖြစ်ကြောင်း အထင်အရှားမြင်တွေ့လိုက်ရလေပြီ။

ထိုစဉ်အတောအတွင်း မြို့စားမင်းကျန်းသည် မိမိရရှိထားသောပစ္စည်းများကို စစ်ဆေးတွက်ချက်လျက်ရှိသည်။ ၎င်းတို့အနက် အဆင့် ၇ အင်မော်တယ်လက်နက်သုံးခုနှင့် ထိပ်တန်းအဆင့် ရတနာငါးခုကို မိမိအတွက်သိမ်းဆည်းထားကာ ကျန်ရှိသောမှော်ရတနာ ရာပေါင်းများစွာနှင့် အဆင့် ၆ လက်နက်များကိုမူ ကုသိုလ်အမှတ်များအဖြစ် လဲလှယ်လိုက်၏။ အလောင်းကောင်မျိုးနွယ်စုသည် အတိတ်က နယ်မြေတစ်ခုလုံးရှိ ထိပ်သီးဂိုဏ်းများကို သုတ်သင်ခဲ့ဖူးသဖြင့် ၎င်းတို့၏စုဆောင်းမှုမှာ အလွန်ပင်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

ယခုအကြိမ်တွင် ၎င်းသည် ကုသိုလ်အမှတ် စုစုပေါင်း ၁၃၀,၀၀၀ ခန့် ရရှိခဲ့ရာ ယခင်က ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့ရသည်ထက် အဆပေါင်းများစွာသာလွန်လေသည်။

“ငါတကယ်ကို ချမ်းသာပြီပဲ”

ထိုသို့ရေရွတ်ရင်း ရရှိထားသော ကုသိုလ်အမှတ်များဖြင့် အဆင့် ၄ နိယာမအပိုင်းအစများကိုလဲလှယ်ကာ ကျန်ရှိနေသော အဓိကနိယာမအားလုံးကို အထွတ်အထိပ်အဆင့်သို့ မြှင့်တင်လိုက်ပြီးနောက် ရရှိထားသော အဆင့် ၆ ဆေးလုံး အမြောက်အမြားနှင့် အဆင့် ၇ ဆေးလုံး ငါးထောင်ကျော်ကို အသုံးပြုလျက် ကျင့်ကြံအားထုတ်ရာ အင်မော်တယ်အရှင်မြတ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားရုံမျှမက အဆင့် ၃ အင်မော်တယ်အရှင်မြတ်အထိ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ ဤဆေးလုံးများမှာ အခြားသူများအတွက်ဆိုပါက အဆင့် ၉ အင်မော်တယ်အရှင်မြတ် ရာပေါင်းများစွာကို ဖန်တီးပေးနိုင်သော်လည်း မြို့စားမင်းကျန်း၏ အခြေခံအုတ်မြစ်မှာ အလွန်နက်ရှိုင်းလှသဖြင့် လိုအပ်ချက်မှာလည်း အလွန်များပြားလေ၏။

“ဒီသုံးယောက်က ငါ့ကို တကယ်ပဲ အများကြီးကူညီပေးတာပဲ”

သူတွေးမိသည်။ ရှောင်ခွန်းနှင့် ကျိယွင်တို့မှာ ပစ္စည်းများဝေမျှယူခဲ့ကြသော်လည်း ဤအလောင်းကောင်ဘုရင်သုံးပါးမှာမူ သူ့အတွက် များစွာအကျိုးဖြစ်ထွန်းစေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် နောင်တွင် သူတို့ကို ပို၍ပံ့ပိုးပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ ထို့နောက် ကျန်ရှိသောကုသိုလ်အမှတ်များဖြင့် စနစ်ကိုအဆင့်မြှင့်တင်လိုက်ရာ အဆင့် ၁၂ သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး

ပစ်မှတ်၏စိတ်အတွင်းအကြံအစည်ကို ထိုးဖောက်သိမြင်နိုင်သော စွမ်းရည်ကို ရရှိခဲ့သည်။

ဤစွမ်းရည်သည် မည်သည့်အဆင့်အတန်းရှိသူကိုမဆို တားဆီး၍မရဘဲ သိရှိနိုင်ခြင်းဖြစ်ရာ အလွန်စွမ်းပကားကြီးမားလှသည်။

ထိုစဉ် အစေခံမလေးများက ကုချင်းယွဲ့လာရောက်တွေ့ဆုံလိုကြောင်း သတင်းပို့လာ၏။ မြို့စားမင်းကျန်းသည် ကုချင်းယွဲ့ကိုတွေ့မြင်သောအခါမှ မိစ္ဆာသုတ်သင်ရေးမျှော်စင်တွင် တွေ့ခဲ့ဖူးသူဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိသွားသည်။

“မင်းငါ့ကို ဘာကိစ္စနဲ့လာတွေ့တာလဲ”

အတိတ်က သူမအား အင်မော်တယ်သားရဲတစ်ကောင်ပေးရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း သူမကတိုက်ခိုက်ခဲ့သဖြင့် ထိုအစီအစဉ်ကို ဖျက်သိမ်းခဲ့ဖူးသည်။ ကုချင်းယွဲ့မှာ ရိုသေစွာဦးညွှတ်လျက် ဆိုလေသည်။

“အရင်က ဘိုးဘေးကြီးဘယ်သူလဲဆိုတာကိုမသိဘဲ ပြစ်မှားမိခဲ့တဲ့အတွက် အလေးအနက်တောင်းပန်ပါတယ်”

မြို့စားမင်းကျန်းမှာလည်း ငယ်သားတစ်ဦး၏အမှားကို အလေးမထားလိုသဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်၏။

“မသိလို့မှားတာကို အပြစ်မယူပါဘူး၊ အဲဒီကိစ္စကို မေ့လိုက်ပါတော့”

ကုချင်းယွဲ့မှာ ဝမ်းသာအားရဖြင့် ကျေးဇူးတင်စကားဆိုပြီးနောက်

“ကျွန်မ ဘိုးဘေးကြီးကို ကြည်ညိုလေးစားနေတာ ကြာပါပြီ၊ စုယဲ့တို့လိုပဲ ဘိုးဘေးကြီးရဲ့အနားမှာ ခစားခွင့်ပြုပါ”

ချိုသာစွာတောင်းဆိုလေသည်။ မြို့စားမင်းကျန်းမှာ သူမ၏အကြံအစည်ကို စနစ်ဖြင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမသည် အခြားသူများရရှိသည့်ဆုလာဘ်များကို မနာလိုဖြစ်ကာ အကျိုးအမြတ်ရလို၍ လာရောက်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရ၏။

၎င်းက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့်ပြုံးလျက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“တကယ်ပဲ ငါ့ကိုကြည်ညိုတာလား။ ဘယ်လောက်အထိကြည်ညိုတာလဲ”

ကုချင်းယွဲ့မှာ အခြားတပည့်များရှေ့တွင် မိမိ၏ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းလိုသော်လည်း အကျိုးအမြတ်အတွက် စိတ်ကိုတင်းကာ အတင်းအကျပ် ချီးမွမ်းခန်းဖွင့်လေတော့သည်။

“ဘိုးဘေးကြီးရဲ့ စွမ်းပကားနဲ့ အရှိန်အဝါကို အလွန်ကြည်ညိုမိပါတယ်၊ ဘိုးဘေးကြီးရဲ့ ခန့်ညားထည်ဝါမှုကလည်း အနှိုင်းမဲ့ပါပဲ”

မြို့စားမင်းကျန်းမှာ သူမ၏ မရိုးသားသော ချီးမွမ်းစကားများကို နားထောင်ရင်း ရယ်မောချင်စိတ်ကို အောင့်ထားကာ နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင် မင်းငါ့ကို တိတ်တဆိတ် ချစ်မြတ်နိုးနေတာလား”

ကုချင်းယွဲ့မှာ အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူရန်ဆုံးဖြတ်လျက် ရှက်သွေးဖြာဟန်ဖြင့် ကျန်းချန်၏ရင်ခွင်အတွင်းသို့ တိုးဝင်လိုက်လေသည်။

သို့ရာတွင် မြို့စားမင်းကျန်းက သူမ၏ပုခုံးကိုဆွဲကိုင်၍ ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး...

“ဒါကတော့ မသင့်တော်ဘူးလေ၊ ငါတို့ကြားမှာ ဝါစဉ်ကွာခြားချက်က အရမ်းကြီးမားလွန်းတယ်၊ ဒါက အစဉ်အလာကို ဖောက်ဖျက်ရာ ရောက်လိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် မင်းအနေနဲ့ ငါ့အပေါ် ဘယ်လောက်ပဲ မေတ္တာရှိရှိ စိတ်ကိုထိန်းချုပ်သင့်တယ်။ အချစ်စိတ်ကို နှလုံးသားထဲမှာပဲ သိမ်းဆည်းထားပြီး ကျင့်ကြံဖို့အတွက် ခွန်အားအဖြစ်ပြောင်းလဲလိုက်ပါ”

တည်ငြိမ်စွာဆိုလျှက် သူမကိုပြန်လွှတ်လိုက်လေတော့သည်။