အခန်း (၁၀၆၀)

အခန်း ၁၀၆၀:

ကြယ်တာရာကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းပြေးလွှားသွားသော အလင်းတန်းတစ်ခုကို မြင်တွေ့မိချိန်၌ ကျုံးလီမန်နှင့်တခြားသူများသည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကြ၏။

သူတို့၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းကို အစွမ်းကုန် ဖြန့်ကျက်လိုက်မှသာ ထိုအရာကို သေချာစွာ မြင်တွေ့နိုင်ခဲ့သည်။

"ဒီအလင်းတန်းက တကယ်ပဲ လူတစ်ယောက်လား..."

"ပြီးတော့ သူက ခရုတစ်ကောင်ကို စီးနေတာလား..."

"ဒါက..."

"ငါ အမြင်မှားနေတာလား... ခရုတစ်ကောင်က တကယ်ပဲ ဒီလောက်ထိ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အမြန်နှုန်း ရှိနေတာလား..."

"မင်း တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပါဘူး..."

"ဒီမြင့်မြတ်တဲ့သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါ သိချင်လိုက်တာ... တကယ်ကို မျက်စိပွင့်သွားစေတာပဲ..."

"ရှီး..."

အံ့အားတသင့်ရေရွတ်သံများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာသည်။

ပျံသန်းရေးလှေပေါ်ရှိ လူတိုင်းသည် သူတို့၏ မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်ထားကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် အံ့အားသင့်မှုနှင့် ရိုသေလေးစားမှုများ ထင်ဟပ်လာသည်။

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ထူးဆန်းသော ခရုတစ်ကောင်ကိုစီးကာ ကြယ်တာရာပင်လယ်ကို ဖြတ်သန်းပျံသန်းနိုင်သော လူတစ်ဦးသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကျင့်ကြံမှုဆင့် ရှိရမည်ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ ခန့်မှန်းနိုင်ကြ၏။

"သူက ကောင်းကင်အဆင့် သခင်တစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်ချေများတယ်..."

လူအများစုက ခန့်မှန်းနေကြစဉ် ကျုံးလီမန်၏ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုအရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သူမသည် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ရှေ့သို့ထွက်လာပြီး ထိုအလင်းတန်းဆီသို့ ဦးတည်ကာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

သူမသည် အဝေးမှနေ၍ အသံပေးပို့လိုက်ပြီး သူမ၏မျက်လုံးများထဲတွင် လေးစားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"အရှင်... အရိုအသေပေးပါတယ်..."

ထိုလုပ်ရပ်က လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို ချက်ချင်းဆွဲဆောင်သွားသည်။

ကျုံးလီမန်၏ အမြင်ကျယ်မှုကို လေးစားအားကျရင်း သူတို့သည်လည်း လိုက်ပါလုပ်ဆောင်ကာ အတူတကွ ဦးညွှတ်အရိုအသေပြုလိုက်ကြ၏။

အရှေ့ဘယ်ဘက်ခြမ်းရှိ ကြယ်တာရာပင်လယ်ထဲတွင်...

ရီဖုန်းသည် မန်မန်ကိုစီးကာ အေးအေးဆေးဆေး ရှေ့ဆက်သွားနေစဉ် ရုတ်တရက် နှုတ်ဆက်သံတချို့ကို ကြားလိုက်ရသည်။

သူသည် အသံလာရာ အဝေးဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှသာ ပျံသန်းရေးလှေဦးပိုင်းရှိ ပုံရိပ်များကို သူ သတိပြုမိသွားသည်။ သူတို့၏ အသွင်အပြင်အရ ပြင်ပကြယ်နယ်မြေသားတစ်စုနှင့် တူနေသည်။

"ဒါက သတင်းအချက်အလက်တချို့ စုဆောင်းဖို့ ဒါမှမဟုတ် လမ်းမေးဖို့ အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခု မဟုတ်ဘူးလား..."

ရီဖုန်း၏ စိတ်ဝင်စားမှု မြင့်တက်လာပြီး မန်မန်ကို သူတို့ဆီသို့ စီးသွားလိုက်သည်။

သူသည် ပျံသန်းရေးလှေပေါ်သို့ တက်လိုက်၏။

ရီဖုန်းသည် မန်မန်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် လက်ပူးဆုပ်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"အားလုံးပဲ... မင်္ဂလာပါ..."

သာမန်အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူသည် သိမ်မွေ့သော အသွင်အပြင်ရှိသည်။ သူ၏အမူအယာသည် ကျက်သရေရှိသော်လည်း ချဉ်းကပ်ရ လွယ်ကူပုံရပေ၏။

ဤပထမဆုံး တွေ့ဆုံမှုနှင့် ထူးခြားသော ခရုကို မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်းကြောင့် ကျုံးလီမန်နှင့်တခြားသူများသည် ပို၍ပင် မျှော်လင့်ချက် ကြီးမားလာကြသည်။ သူတို့သည် မောက်မာထောင်လွှားခြင်းမရှိသော ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံရသကဲ့သို့ ခံစားရကာ သူ၏လှုပ်ရှားမှုတိုင်း နားလည်ရခက်သည်ဟု ထင်မြင်လာသည်။

ကျုံးလီမန်သည် နှုတ်ဆက်စကားပြောရန် ချဉ်းကပ်လာပြီး သူမ၏လေသံတွင် လေးစားမှု အပြည့်ရှိနေသည်။

"အရှင်... အရိုအသေပေးပါတယ်..."

"ကျွန်မက ချန်ယွင်ကောင်းကင်ဘုံနန်းတော်က ကျုံးလီမန်ပါ..."

"အရှင်က ဘယ်ကနေ လာတာလဲဆိုတာ မေးခွင့်ပြုပါ..."

ထိုစကားများသည် သာမန်ဟု ထင်ရသော်လည်း ထိုစကားများ၏နောက်တွင် အဓိပ္ပါယ်များစွာ ပါဝင်နေသည်။

ကြယ်တာရာကောင်းကင်ကို ဖြတ်သန်းသွားလာနိုင်သော လူတစ်ဦးအတွက် သူ၏ကျင့်ကြံဆင့်သည် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ရောက်ရှိနေပေမည်။ သူတို့ မတွေ့ဆုံဖူးလျှင်တောင် သူတို့၏ မိခင်ကြယ်နယ်မြေများသည် များသောအားဖြင့် လူသိများကြသည်။

ဤကြယ်စင်မြစ်တွင် အားကောင်းသော ကြယ်နယ်မြေဟူ၍ များများစားစား မရှိချေ။

မိခင်ကြယ်နယ်မြေကို သိသရွေ့ သူတို့၏ ခန့်မှန်းခြေ ကျင့်ကြံဆင့်ကို အလွယ်တကူ ဆုံးဖြတ်နိုင်သည်။

အနည်းဆုံးအနေဖြင့် ထိုကိစ္စကို ခန့်မှန်းရန် အတော်လေး တိကျသော အတိုင်းအတာတစ်ခု ရှိပေလိမ့်မည်။

ချန်ယွင် ကောင်းကင်ဘုံနန်းတော်သည် အလွန်နာမည်ကြီးသော အင်အားစုတစ်ခုဖြစ်ပြီး ထိုအကြောင်းကို ကြားဖူးသူတိုင်း ထိုအင်အားစုသည် လန်ကြယ်နယ်မြေမှ ဆင်းသက်လာကြောင်း သိရှိကြသည်မှာ ပြောစရာပင် မလိုချေ။

ရီဖုန်းသည် နားထောင်ရင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

သူသည် ကြယ်တာရာကောင်းကင်သို့ အသစ်ရောက်ရှိလာသူဖြစ်ပြီး သတင်းအချက်အလက်များစွာ မရှိသဖြင့် များစွာတွေးတောခဲ့ခြင်း မရှိချေ။

တစ်ဖက်လူက သူတို့ကိုယ်သူတို့ မိတ်ဆက်သည်ကို မြင်ချိန်၌ သူက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

"မင်္ဂလာပါ... မိန်းကလေး ကျုံးလီမန်... ကျွန်တော့်နာမည်က ရီဖုန်းပါ... ယွင်ရှင်းကနေ လာတာပါ..."

"ယွင်ရှင်း..."

သူ စကားပြောလိုက်သည်နှင့် လူတိုင်း အံ့အားသင့်မှင်တက်သွားကြသည်။

ကျုံးလီမန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင်လည်း အံ့အားသင့်မှုများ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ယွင်ရှင်းသည် နာမည်ကြီးသည်မဟုတ်ပေ။ သူမတို့ လန်ကြယ်နယ်မြေနှင့် နီးကပ်သောကြောင့်သာ ထိုအကြောင်းကို ကြားဖူးခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုကြယ်နယ်မြေသည် အတော်လေး နောက်ကျကျန်နေသော ဖွံဖြိုးတိုးတတ်မှုမရှိသည့် ကြယ်နယ်မြေအနည်းငယ်အနက်မှ တစ်ခုပင်။

ကြယ်စင်မြစ်တစ်ခုလုံးတွင်ပင် နှစ်သိန်းချီ၍ အထီးကျန်နေခဲ့သော ထိုကဲ့သို့ ခြောက်ကပ်သည့် ကြယ်နယ်မြေများသည် ရှားပါးလှ၏။

ရီဖုန်းသည် ယွင်ရှင်းမှ လာလိမ့်မည်ဟု သူမ ဘယ်သောအခါမှ မထင်ထားခဲ့ချေ။

သို့သော် ထိုအချက်က သူတို့ကို အတော်လေး စိတ်ပျက်သွားစေပြီး သူတို့၏ စိတ်ဝင်စားမှုများ လျော့ကျသွားသည်။

"ယွင်ရှင်းရဲ့ အထွတ်အထိပ်အဆင့်က နိမ့်ကျတယ်ဆိုတော့ ရီဖုန်းရဲ့စွမ်းအားက ငါတို့ကို ဘာအံ့အားသင့်စရာမှ ယူဆောင်လာပေးမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ကျုံးလီမန်၏ မျက်လုံးများထဲရှိ မျှော်လင့်ချက်များသည် အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွားသော်လည်း သူမသည် သူ့ကို အထင်အမြင်သေးခြင်း မရှိပေ။ ထိုအစား သူမသည် သိချင်စိတ်ဖြင့် နှုတ်ဆက်စကားများ ဖလှယ်လိုက်၏။

"သခင်လေးရီ ဖြစ်နေတာကိုး... သခင်လေးက ဘယ်ကို သွားမလို့လဲဆိုတာ မေးလို့ရမလား..."

ရီဖုန်းသည် လူသစ်တစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း သူသည် အရူးတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။

လန်ကြယ်နယ်မြေသို့ သွားရန် စာရင်းသွင်းရမည်ကို သူ ယခင်ကတည်းက သိရှိထားသည်။ အကယ်၍ သူ ခိုးဝင်သွားလျှင် မည်သူ့ကိုမျှ အသိပေး၍ မရချေ။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက အရာအားလုံး အဆင်မပြေ ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

"တကယ်လို့ ငါက ခိုးဝင်သူတစ်ယောက်အနေနဲ့ အဖမ်းခံရရင် ငါ့ရဲ့အစီအစဉ်ကြီးတွေ ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်..."

ရီဖုန်းသည် သူ၏လက်များကို ဖြန့်ကားကာ ချက်ချင်းပင် လိမ်လည်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်လည်း မသိသေးဘူး... လောလောဆယ်တော့ ဒီအတိုင်း လျှောက်သွားနေတာပဲ..."

သူ၏ အပြုံးနှင့် လှုပ်ရှားမှုများသည် သဘာဝမကျဘဲ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကူကယ်ရာမဲ့နေသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေပုံရသည်။

သူသည် ကြယ်တာရာကောင်းကင်သို့ ယခုမှ ဝင်ရောက်လာသော လူသစ်တစ်ယောက်နှင့် တူညီနေသည်။

သူ့ထံ၌ ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အရာအားလုံးကို သိချင်စိတ် ပြင်းပြနေပေ၏။

ထိုအမူအယာကို မြင်တွေ့ချိန်၌ ကျုံးလီမန်သည် သူမ၏ယခင်ပုံစံကို မြင်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုနှစ်ကာလများကို ပြန်တွေးကြည့်လျှင်...

သူမသည် ကောင်းကင်ဘုံနန်းတော်မှ စီနီယာများ၏နောက်သို့လိုက်ကာ ကြယ်တာရာပင်လယ်ထဲသို့ ပထမဆုံး ဝင်ရောက်ခဲ့ချိန်တွင် သူမသည်လည်း ထိုနည်းတူစွာ ဇဝေဇဝါဖြစ်နေပြီး လူတိုင်းအပေါ် စေတနာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ အတွေ့အကြုံမရှိသေးဘဲ တက်ကြွမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ယခု၌မူ သူမသည် ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ် ကိုယ်ရပ်တည်နိုင်လေပြီ...

အတွေ့အကြုံမရှိသေးသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးမှ သူမသည် နာမည်ကြီး ကောင်းကင်ဘုံနန်းတော်၏ စီနီယာအစ်မတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့လေပြီ။

ယခု ယွင်ရှင်းမှ ရိုးအသော ဧည့်သည်ကို မြင်သောအခါ ကျုံးလီမန်၏ နှလုံးသားထဲတွင် ကြင်နာမှုတစ်ခု ပေါက်ဖွားလာသည်။

"ဒီလိုကိုး... သခင်လေးရီက ရှေ့ဆက်ရမယ့် လမ်းကို မသိမှတော့ ကျွန်မတို့နဲ့အတူ ခဏလောက် ခရီးမသွားချင်ဘူးလား..."

သူမ၏ စကားကြောင့် ရီဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်..."

'ခရုတစ်ကောင်ကိုစီးပြီး လျှောက်သွားနေတဲ့ လူတစ်ယောက်က ပျင်းစရာကောင်းပြီး ဘာမှဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး... မန်မန်က မြန်ရင်တောင် အခြေအနေကို စုံစမ်းဖို့ လိုသေးတယ်... သတင်းအချက်အလက် ပိုရလေလေ စွမ်းအားကြီးတဲ့နတ်ဆိုးတွေကို ရှာရလွယ်လေလေပဲ..."

သူ၏ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်အတွက် အရာအားလုံးကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရပေမည်။ သူသည် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ လျှောက်သွားနေ၍ မရပေ။

နှုတ်ဆက်စကား အနည်းငယ် ပြောပြီးနောက်...

ပျံသန်းရေးလှေအတွင်းရှိ အခန်းငယ်တစ်ခုတွင် လူများအားလုံး ထိုင်လိုက်ကြသည်။

ကျုံးလီမန်သည် သူမကိုယ်တိုင် လက်ဖက်ရည်ငှဲ့ကာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာဖြင့် တည်ခင်းဧည့်ခံသည်။

ရီဖုန်းသည် ယွင်ရှင်းမှလာကြောင်း သိရှိပြီးနောက်တွင်ပင် သူမသည် သူ့ကို အေးစက်စွာ မဆက်ဆံခဲ့ချေ။

လက်ဖက်ရည်ကို ခွက်အနည်းငယ် သောက်ပြီးနောက်...

သူတို့ အချင်းချင်း ပို၍ရင်းနှီးလာကြသည်။

ကျုံးလီမန်သည် အပြုံးဖြင့် သူ့ကို ကြည့်နေပြီး သူမ၏မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ် ကျန်ရှိနေဆဲပင်။

"သခင်လေးရီ... သခင်လေးရဲ့ ကျင့်ကြံဆင့်က ဘယ်နယ်ပယ်ကို ရောက်နေပြီလဲဆိုတာ ကျွန်မ သိချင်တယ်..."

ကျင့်ကြံဆင့်အကြောင်း ထပ်မေးပြန်သလော...

ရီဖုန်းကိုယ်တိုင်ပင် ဤမေးခွန်းနှင့် ပတ်သက်၍ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည်။

သူ၏ခေါင်းကို အနေရခက်စွာ ကုတ်ရင်း ရီဖုန်းသည် အကြမ်းဖျင်းသာ ပြောပြနိုင်ပေ၏။

"အမ်... ကျွန်တော်က... အကြမ်းဖျင်းပြောရရင်... သူတော်စင်အဆင့်လောက် ရှိမယ်ထင်တယ်... အဆင့်မြင့်တာမျိုးပေါ့... အခုထိတော့ ကျွန်တော့်ထက် စွမ်းအားကြီးတဲ့သူကို မတွေ့ဖူးသေးဘူး..."

သူသည် အလွန် ရိုးသားစွာ ပြောဆိုခဲ့ပြီး သူသိသမျှကို ဖော်ပြရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

ရီဖုန်း၏စကားကို ကြားချိန်၌ ယွင်ရှင်း၏ ကန့်သတ်ချက်ကြောင့် သူ၏စွမ်းအားက ကြီးမားမည်မဟုတ်ကြောင်း သူမ ခန့်မှန်းထားသော်လည်း သူ၏ အတည်ပြုချက်အပေါ် ကျုံးလီမန်သည် ထပ်မံ၍ စိတ်ပျက်သွားခြင်းကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ချေ။

သူမသည် သခင်တစ်ယောက်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း သူသည် တကယ်ကို လူသစ်တစ်ယောက်သာ ဖြစ်နေသည်။

"တကယ်လို့ သခင်လေးရီသာ ကောင်းကင်အဆင့် သခင်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ရင် ဘယ်လောက်ကောင်းလိုက်မလဲ..."

"တကယ်လို့ သူက ကောင်းကင်အဆင့် သခင်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ရင် သူ့ကို ကူညီဖို့ ဖိတ်ခေါ်နိုင်တယ်... အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် အေးစက်ရေကြယ်နယ်မြေကို သွားမယ့် ဒီခရီးစဉ်အတွက် ငါတို့ ပိုပြီး သေချာမှု ရှိလာမယ်... ပြီးတော့ ဖူဟောင်ထျန်းနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ရရင်တောင် ငါတို့ ပိုပြီး ယုံကြည်မှု ရှိလာမှာပဲ..."

ကံမကောင်းစွာဖြင့် လက်တွေ့က သူမ အလိုရှိသလို ဖြစ်မလာခဲ့ချေ။

ကောင်းကင်အဆင့် သခင်တွေက တစ်သောင်းမှာ တစ်ယောက်ပဲ ရှိတာ... ဘယ်လိုလုပ် အလွယ်တကူ တွေ့နိုင်မှာလဲ...

ကျုံးလီမန်သည် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း သူမသည် စိတ်ဓာတ်မကျခဲ့ချေ။

သူမသည် တစ်ချိန်လုံး လက်ဖက်ရည်ငှဲ့ပေးကာ အိမ်ရှင်တစ်ဦး၏ တာဝန်များကို ပြီးပြည့်စုံသော ကျက်သရေနှင့် အပြောအဆိုများဖြင့် ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။

ပေါ့ပါးသော လက်ဖက်ရည်နှင့် သစ်သီးများဖြင့် ခြံရံထားသော ခရီးစဉ်သည် အပန်းဖြေစရာကောင်းပြီး သာယာလှသည်။

ပျံသန်းရေးလှေသည် အချိန်အတော်ကြာ သွားလာပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် အေးစက်ရေကြယ်နယ်မြေသို့ ဆင်းသက်သွားသည်။

ကျုံးလီမန်က အပြုံးနှင့် ရီဖုန်းကိုကြည့်ပြီး အကြံပေးလိုက်သည်။

"သခင်လေးရီ... ကျွန်မတို့မှာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေ ရှိနေလို့ သခင်လေးနဲ့ ဆက်ပြီး ခရီးမသွားနိုင်တော့ပါဘူး... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မတို့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ..."

မိန်းကလေးက ရုတ်တရက် တည်ကြည်လေးနက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ရီဖုန်း အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။

သို့သော် သူ မမေးမီမှာပင် လူတိုင်းသည် တည်ကြည်လေးနက်သော မျက်နှာအမူအယာများဖြင့် မတ်တတ်ရပ်ကာ ကျုံးလီမန်၏နောက်သို့ လိုက်၍ အပြင်သို့ ထွက်သွားကြပြီး အရေးကြီးသော ကိစ္စတစ်ခုခုကို ရင်ဆိုင်ရတော့မည့်အလားပင်။

သူတို့က ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်ပြီးဖြစ်သဖြင့် ရီဖုန်းသည် ဤအတိုင်း ထွက်သွားရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။

သို့သော် လမ်းတလျှောက်လုံး သူတို့၏ လက်ဖက်ရည်ကို သောက်ကာ သူတို့၏ သစ်သီးများကို စားခဲ့ရသဖြင့် သူ ကျေးဇူးတင်နေမိသည်။

အခြေအနေသည် အဆင်မပြေဖြစ်နေသည်ကို မြင်ချိန်၌ သူသည် သိချင်စိတ်ဖြင့် သူတို့၏နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။

သူ ကြည့်လိုက်ချိန်၌ ထိုကြယ်နယ်မြေသည် မိုင်ပေါင်းထောင်ချီအကွာထိ အေးခဲနေသည်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

မျက်စိတစ်ဆုံးကြည့်လျှင် အဆုံးမဲ့ရေခဲပြင်များကိုသာ မြင်တွေ့ရသည်။

နေရာတိုင်းတွင် နှင်းများကျနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ၏မျက်လုံးများ မှေးစင်းသွားသည်။

ငွေရောင်ရေခဲပန်းပုများ၏ ရှုခင်းသည် မြေပြင်ကို လုံးလုံးလျားလျား ဖုံးလွှမ်းထားပေ၏။ ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်ကြားတွင် တခြားမည်သည့်အရာမျှရှိဘဲ အဆုံးမဲ့ပြင်းထန်သော အအေးလှိုင်းများသာ ရှိနေသည်။ ထိုမြင်ကွင်းသည် လှပသော်လည်း လူတစ်ယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ချမ်းစိမ့်သွားစေသည်။

လူများအားလုံးသည် နွေးထွေးသော အသက်ရှူငွေ့များကို ထုတ်လွှတ်ကာ တည်ကြည်လေးနက်သော မျက်နှာများဖြင့် အဝေးသို့ ငေးကြည့်နေကြ၏။

ထိုအခြေအနေကို မြင်တွေ့ချိန်၌ ရီဖုန်းသည် ရှေ့သို့ထွက်၍ မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"ဒါက ဘယ်နေရာလဲ... ခင်ဗျားတို့ ပြဿနာ တစ်ခုခုနဲ့ ကြုံနေရလို့လား... အကူအညီလိုရင်ပြောသာ ပြောလိုက်ပါ..."

ထိုစကားကိုကြားချိန်၌ လူများအားလုံးသည် လေးစားသော အမူအယာများဖြင့် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ဒီလူငယ်က ကျင့်ကြံဆင့် မမြင့်ပေမဲ့ သူက သေချာပေါက် သစ္စာရှိတယ်..."

ကျုံးလီမန်သည် အပြုံးနှင့် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ညင်သာစွာ သတိပေးလိုက်သည်။

"သခင်လေးရီ... ကျွန်မတို့မှာ ဖြေရှင်းရမယ့် အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စရှိတယ်... သခင်လေး အရင် ထွက်သွားလို့ရတယ်... ဒါမှမဟုတ် ပျံသန်းရေးလှေပေါ်မှာ စောင့်နေပါ... ကျွန်မတို့ ပြန်လာရင် နောက်ထပ်ခရီးတစ်ပိုင်းကို အတူတူ သွားလို့ရပါတယ်..."

ထိုတည်ကြည်လေးနက်သော လေသံကို ကြားချိန်၌ ရီဖုန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

"ခင်ဗျားတို့ ဘာလုပ်ကြမလို့လဲ... မကောင်းတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုခုနဲ့ တူတယ်..."

သူ၏ ထပ်တလဲလဲ စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းမှုများကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် ကျုံးလီမန်ကို ဖွင့်ဟပြောဆိုလာစေခဲ့သည်။

"နတ်ဆိုးတွေကို သတ်ဖို့ပါ..."

"ဒီခရီးက အလွန် အန္တရာယ်များတဲ့အတွက် သခင်လေးရီကို ဒီအရှုပ်အထွေးထဲ ဝင်လာဖို့ ဒုက္ခမပေးချင်ပါဘူး..."

ရီဖုန်း၏မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် တောက်ပလာသည်။

ယခင်က သူ၏စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုများသည် အံ့အားသင့်ဝမ်းသာမှုများဖြင့် ချက်ချင်း အစားထိုးခံလိုက်ရသည်။

"အိုး ဘုရားရေ..."

"တကယ်ပဲ 'ဖိနပ်ပေါက်မတတ် ရှာဖွေနေပေမဲ့ အားစိုက်စရာမလိုဘဲ တွေ့လိုက်ရတယ်' ဆိုတဲ့အတိုင်းပဲ..."

"ငါက သခင်တချို့ကိုရှာဖို့ လန်ကြယ်နယ်မြေကို သွားဖို့ စဉ်းစားနေတာ... ပြီးတော့ နတ်ဆိုးတွေကို သတ်ဖို့ သွားမယ့် လူတစ်စုနဲ့ တွေ့ရတယ်... ပြီးတော့ သူတို့က ဒီကိစ္စကို အရမ်းတည်ကြည်လေးနက်နေကြတယ်ဆိုတော့ အရမ်းအန္တရာယ်များရမယ်..."

"ဒီလို အခွင့်အရေးမျိုးနဲ့ သူစိမ်းပြင်ပြင်ဖြစ်နေတဲ့ လန်ကြယ်နယ်မြေကို ဘာလို့ သွားရမှာလဲ..."

ရီဖုန်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။

"ဟား ဟား..."

"ဘာလို့ စောစောက မပြောတာလဲ... ကျွန်တော်လည်း နတ်ဆိုးတွေကို လိုက်သတ်နေတာပဲ... အတူတူ သွားကြရအောင်..."

Thank For Reading.