အခန်း (၁၀၅၉)

အခန်း ၁၀၅၉

ရီဖုန်းသည် မှောင်မိုက်နေသော အက်ကွဲကြောင်းထဲမှ ထွက်လာချိန်တွင် နတ်ဆိုးတစ်စုကို အမှန်တကယ် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ ဘာမှမလုပ်နိုင်မီမှာပင် နတ်ဆိုးများသည် ကစဉ့်ကလျားနှင့် ရူးသွပ်စွာ ထွက်ပြေးသွားကြ၏။

သစ်ပင်တစ်ပင်တည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ထိုသစ်ပင်ကလည်း တုန်ရီနေကာ နောက်လှည့်၍ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေသည်။

ဒီလိုတော့ အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး...

သစ်ပင်အရှင် ခြေတစ်လှမ်း မလှမ်းမီမှာပင် ရီဖုန်းက လက်ဆန့်တန်းကာ သစ်ကိုင်းတစ်ကိုင်းကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။

"ဒီကို ပြန်လာခဲ့စမ်း..."

သစ်ပင်အရှင်သည် နာကျင်မှုကြောင့် တွန့်ဆုတ်သွားပြီး သူ၏မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့သွားသည်။

သေရေးရှင်ရေး အကျပ်အတည်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သာမန်သစ်ကိုင်းလေးတစ်ကိုင်းသည် အရေးမပါချေ။ သူသည် အံ့ကြိတ်ကာ သူ၏ ရူးသွပ်သော ထွက်ပြေးမှုကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သော်လည်း သူ ခြေတစ်လှမ်းမျှပင် မလှမ်းနိုင်တော့ချေ။

သစ်ကိုင်းတစ်ကိုင်းသာ အဆုပ်ခံထားရသော်လည်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး လှုပ်ရှား၍ မရတော့ချေ။

သူ မည်မျှပင် ရုန်းကန်နေစေကာမူ သူသည် ခိုင်မြဲစွာ ဖမ်းဆုပ်ခံထားရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားသော်လည်း နောက်ထပ် ခြေတစ်လှမ်းမျှ လှမ်း၍မရနိုင်တော့ချေ။

ထိုလက်များသည် ကောင်းကင်ဘုံမှ ကျဆင်းလာသော ကြိုးတစ်ချောင်းအလား သူ့ကို ရစ်ပတ်ထားသည်။

"ဝှစ်..."

အအေးလှိုင်းတစ်ခုက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ဤသည်မှာ ဆောင်းရာသီ ရောက်လာသည့်အလားပင်...

သစ်ပင်အရှင်သည် တောင့်တင်းသွားပြီးနောက် တုန်ရီစွာဖြင့် နောက်သို့ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုလူသားသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်ထားပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် ကောက်ကျစ်နေပုံရကာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ခုခံ၍မရနိုင်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပါဝင်နေသည်။

ဤကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တည်ရှိမှုသည် နတ်ဆိုးစစ်သူကြီးထက် အဆတစ်ထောင် ပို၍ကြောက်စရာကောင်းသည်။

တစ်ကြိမ်ကြုံတွေ့ရသည်နှင့် သူသည် သေဆုံးခြင်း ကံကြမ္မာကို ဆန့်ကျင်၍ ရုန်းကန်ရန်ပင် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

သစ်ပင်လူသား၏ အခေါက်များသည် ချက်ချင်းအက်ကွဲသွားပြီး သူ၏အရွက်များသည် ထိတ်လန့်မှုကြောင့် အဝါရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပေ၏။

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော်က သစ်ပင်ငယ်လေး တစ်ပင်ပါ..."

သူ စကားပြော၍ မဆုံးမီမှာပင် အေးစက်သော ဓားချီအလင်းတန်းတစ်ခုက သူ့ထံသို့ ရောက်လာသည်။

"ဝှစ်..."

ပြတ်သားသော ခုတ်ပိုင်းမှုနှင့်အတူ သစ်ပင်လူသားသည် နေရာတွင်ပင် နှစ်ခြမ်းကွဲသွားတော့သည်။

လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးသည် ထင်းခုတ်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ အားစိုက်စရာမလိုဘဲ ရိုးရှင်းလှသည်။

ပြတ်သားသော အသံတစ်သံက ကြယ်တာရာကောင်းကင်တလျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး အဝေးမှ နတ်ဆိုးများသည် ပို၍ပင် လျှင်မြန်စွာ ထွက်ပြေးသွားကြကာ သူတို့အားလုံး လေဟာနယ်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်လေထုက ဆက်တိုက်ပျံ့နှံ့နေပြီး ငိုကြွေးသံများနှင့်အူသံများလည်း လိုက်ပါလာသည်။

ထိုမြင်ကွင်းသည် ကြက်များနှင့်ဘဲများ ကမောက်ကမဖြစ်ကာ ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်နေသည်နှင့် တူညီနေပေ၏။

ရီဖုန်းက အဝေးသို့ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။

"သူတို့က နတ်ဆိုးတွေဖြစ်တာ သိသာထင်ရှားနေတာတောင် သစ်ပင်တွေလို့ ထင်အောင် ငါ့ကို လှည့်စားဖို့ ကြိုးစားနေကြတယ်..."

"တံခါးထဲက ထွက်လာတာနဲ့ နတ်ဆိုးတွေ အများကြီးကို တကယ်ပဲ ရှာတွေ့နိုင်တယ်... ဒီတစ်ခါတော့ ငါ ချမ်းသာတော့မယ်... အတွေ့အကြုံရမှတ် တစ်မှတ်လေးတောင် အလွတ်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး..."

မျက်တောင်တစ်ခတ်စာ အချိန်အတွင်းမှာပင် ရီဖုန်းသည် သူ၏ဓားကြီးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး သူတို့၏နောက်သို့ လိုက်သွားသည်။

သူသည် ဖရဲသီးခုတ်သည့်အလား ဟင်းသီးဟင်းရွက် လှီးသည့်အလား သူတို့ကို ဖြတ်တောက်ကာ အတွေ့အကြုံများကို ဆက်တိုက်ရိတ်သိမ်းနေသည်။

ဓားခုတ်ချက် အနည်းငယ်အပြီးတွင် အရိုးစုမိစ္ဆာ တစ်အုပ်သည် အပိုင်းပိုင်းအစစဖြစ်နေသော အရိုးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူသည် အဆင့်တစ်ဝက်ခန့်ပင် တက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားပေ၏။

အလွန်မြန်ဆန်စွာ ထွက်ပြေးသွားသော ဧရာမ ပုရွက်ဆိတ်ကြီးတချို့လည်း ရှိနေသည်။ ရီဖုန်းသည် မန်မန်ကို တိုက်ရိုက်ဆင့်ခေါ်လိုက်ပြီး ခရုစီးသူရဲကောင်းတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သူတို့ကို လိုက်လံသတ်ဖြတ်ပြီး နတ်ဆိုးအမဲလိုက်ခြင်း အတွေ့အကြုံကို အပြည့်အဝ ခံစားနေသည်။

နတ်ဆိုးများသည် ကစဉ့်ကလျား ပြေးလွှားနေကြပြီး ဝမ်းနည်းဖွယ် ငိုကြွေးသံများသည် လေဟာနယ်၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာမှ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

တစ်နာရီ အတိအကျ ကြာပြီးနောက်...

ရီဖုန်းသည် လှုပ်ရှားနေသော သတ္တဝါတစ်ကောင်ကိုမျှ ရှာမတွေ့ချိန်မှသာ သူ၏ဓားကို စိတ်ကျေနပ်စွာဖြင့် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

သူသည် နတ်ဆိုးသုံးလှိုင်းကို ခုတ်ထစ်ခဲ့ပြီး နောက်ထပ်အဆင့်တစ်ဆင့် ထပ်တက်သွားသည်။

"ဒီခရီးက အချည်းနှီး မဖြစ်ခဲ့ဘူး..."

"အခုကစပြီး ငါ မဆင်မခြင် လုပ်တော့မယ်... တခြား ဘာမှ မတွေးတော့ဘူး... ဒါက ငါ့ရဲ့ အရင်ဘဝက အွန်လိုင်းဂိမ်းဆော့ရတာထက်တောင် ပိုရိုးရှင်းသေးတယ်... ငါ ရှေ့ကို ဆက်သွားရုံပဲ..."

ရီဖုန်းသည် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စိတ်ကျေနပ်သော ခံစားချက်ဖြင့် အကဲခတ်ပြီးနောက် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး၌ အားအင်များ ပြည့်ဖြိုးလာသည်။

ကြယ်တာရာပင်လယ်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ မတ်တတ်ရပ်ရင်း သူ အဝေးသို့ငေးကြည့်လိုက်၏။

မှောင်မိုက်သော လေဟာနယ်သည် နောက်ဆုတ်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်သည် ကြယ်ရောင်များဖြင့် လင်းလက်လာကာ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် မျှော်လင့်တောင့်တသော အမူအယာတစ်ခု ထင်ဟပ်လာသည်။

ကျယ်ပြောလှသော စကြဝဠာကြီးသည် အဆုံးအစမရှိ အကန့်အသတ်မရှိပေ။

အကန့်အသတ်မရှိသော ကြယ်တာရာပင်လယ်ကြီးတွင် ရတနာများကဲ့သို့ မျောပါနေသော အကြီးအသေးကြယ်ပေါင်းများစွာက အဆုံးမဲ့ လေဟာနယ်ကို လင်းလက်စေပြီး ဧရာမ သတ္တဝါကြီးများသည်လည်း အနီးအနားတွင် မျောလွင့်နေကြ၏။

မရေမတွက်နိုင်သော ကြယ်များသည် မမြင်နိုင်သော စကြဝဠာနိယာမတစ်ခုအောက်၌ စနစ်တကျ လည်ပတ်နေကြသည်။

အဝေးမှပင် ရီဖုန်းသည် ခမ်းနားပြီး မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပနေသော ကြယ်တာရာပင်လယ်ကြီး၏ ဖမ်းစားခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

တစ်ချိန်က တောက်ပနေခဲ့သော ရှေးဟောင်းစင်္ကြန်သည် ဤကြယ်တာရာပင်လယ်အတွင်း၌ မှိန်ပျပျ တောက်ပနေသော မျဉ်းကြောင်းလေးတစ်ခုမျှသာဖြစ်ပြီး ဖော်ပြရန်ပင် မထိုက်တန်ချေ။

ကြယ်တာရာပင်လယ်ထဲတွင် သူ တစ်ဟောက်တည်း မတ်တတ်ရပ်နေရင်း သူမြင်ရသော ကြယ်တိုင်းသည် ဧရာမအရာဝတ္ထုကြီးတစ်ခုအဖြစ် ထွက်ပေါ်လာပြီး မရေမတွက်နိုင်သော သန်းထောင်ချီသည့် သက်ရှိသတ္တဝါများ ပါဝင်နေကာ ထိုအရာက သူ့ကို အဆုံးမဲ့ ခံစားချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေသည်။

အဆုံးမဲ့ စကြဝဠာကြီးထဲတွင် ရီဖုန်းသည် သူ့ကိုယ်သူ မယုံနိုင်လောက်အောင် သေးငယ်နေသည်ဟု ခံစားမိပေ၏။

ကြယ်များသည် အကန့်အသတ်မရှိသော သမုဒ္ဒရာတစ်ခုကဲ့သို့ အဆုံးအစမရှိ ဆန့်တန်းနေပြီး တောက်ပပြီး ခမ်းနားသော အလင်းပင်လယ်ကြီးတစ်ခုအလား စကြဝဠာ၏ အမည်မသိ နက်ရှိုင်းသော နေရာများသို့ စီးဆင်းနေသည်။

ထိုအရာအားလုံးက လတ်ဆတ်ပြီး အသစ်အဆန်းဖြစ်နေသည်။ ဤသည်ကို မျက်မြင်တွေ့ရှိသော မည်သူမဆို တည်ငြိမ်စွာ နေနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ရီဖုန်း အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ကြည့်နေသည်။

"အဆုံးကို လုံးဝ မမြင်ရဘူး... ကောင်းကင်အပြင်ဘက်မှာ တကယ့်ကို ကောင်းကင်ဘုံ ရှိနေတာပဲ..."

"ဒီကမ္ဘာမှာ ပိုအားကောင်းပြီး ပိုကြောက်စရာကောင်းတဲ့ သတ္တဝါတွေ ရှိကိုရှိရမယ်... ငါ့ရဲ့ အခုကျင့်ကြံဆင့်နယ်ပယ်က သိပ်အားမနည်းဘူးဆိုပေမဲ့ ထိပ်တန်းစာရင်းထဲတော့ သေချာပေါက် ပါမှာမဟုတ်ဘူး..."

အဝေးသို့ အချိန်အတော်ကြာ ငေးကြည့်ပြီးနောက် ရီဖုန်းသည် ရှင်းလင်းစွာ နားလည်သဘောပေါက်သွားမှုနှင့်အတူ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

လတ်တလောရက်များအတွင်း သူသည် မည်သည့် စစ်မှန်သော အန္တရာယ်နှင့်မျှ မကြုံတွေ့ခဲ့ရသလို မည်သည့် စွမ်းအားကြီးသူများကိုမျှ မမြင်ခဲ့ရချေ။ သို့သော် ရီဖုန်းက သူ နေထိုင်သော ယွင်ရှင်းသည် ရေတွင်းထဲမှ ဖားတစ်ကောင်မျှသာဖြစ်ပြီး စွမ်းအားကြီးသော ကြယ်နယ်မြေများနှင့် မယှဉ်နိုင်ကြောင်းကို ကောင်းစွာသိရှိထားသည်။

ထိုအရာကို တွေးမိချိန်၌ ရီဖုန်း၏မျက်လုံးများတွင် ပို၍ကြီးမားသော မျှော်လင့်ချက်များ ထင်ဟပ်လာသည်။

သူသည် အဆုံးမဲ့ ကြယ်တာရာပင်လယ်ကြီးမှ အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး အနီးဆုံးကြယ်နယ်မြေကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုကြယ်နယ်မြေသည် ရှေးဟောင်းစင်္ကြန်လမ်း၏ တခြားတစ်ဖက်စွန်းနှင့် မဝေးလှပေ။ ကြည့်လိုက်လျှင် မှိန်ပျပျအလင်းရောင်ကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး လှပကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသည်။

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ထိုကြယ်နယ်မြေသည် မှိန်ဖျော့နေသော ယွင်ရှင်းထက် များစွာ ပို၍တက်ကြွပြီး အားကောင်းနေပုံရသည်။

"ဒါက လန်ကြယ်နယ်မြေ ဖြစ်လိမ့်မယ်"

သူ တွေးလိုက်သည်။

ရီဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ပြီးလေပြီ။

"တကယ်လို့ ငါ လန်ကြယ်နယ်မြေကို သွားရင် သူတို့ လက်ခံတာကို စောင့်ရလိမ့်မယ်... ပြီးတော့ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေက ဘယ်လောက်ကြာမလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ... ငါ အရင်ဆုံး ခိုးဝင်ပြီး စမ်းသပ်ကြည့်တာ ပိုကောင်းမယ်..."

အချိနိသည် အလျင်လိုနေပြီဖြစ်သဖြင့် သူ အမှန်တကယ်ကို မစောင့်နိုင်တော့ချေ။

သူ ကြည့်လေလေ သူ၏စိတ်နှလုံးသားက ပို၍ ယားယံလေလေဖြစ်ပြီး မရေမတွက်နိုင်သော စွမ်းအားကြီးသူများက သူ့ကို လက်ယပ်ခေါ်နေသည့်အလားပင်။

ရီဖုန်း ဆက်လက်၍ စိတ်ထိန်းမထားနိုင်တော့ချေ။ သူသည် မန်မန်ပေါ်သို့ တက်လိုက်ပြီး တက်ကြွစွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"သွားမယ်... ငါတို့ရဲ့ ပစ်မှတ်က ငါတို့ရှေ့က အနီးဆုံး ကြယ်နယ်မြေပဲ..."

"အရမ်း မြန်မြန် မသွားနဲ့... ငါ့ကို ရှုခင်းတွေ ခံစားခွင့်ပြုအုံး..."

အလင်းတန်းတစ်ခုက ကြယ်တာရာပင်လယ်ကို ဖြတ်ကျော်သွားပြီး ခရုစီးသူရဲကောင်းသည် အကြောက်အလန့်မရှိ ရှေ့သို့ တိုးထွက်သွားတော့သည်။

...

အဝေးတစ်နေရာရှိ ကြယ်တာရာပင်လယ်ထဲတွင်...

ဧရာမ ပျံသန်းရေးလှေကြီးတစ်စင်းသည် တည်ငြိမ်စွာ အရှိန်ပြင်းပြင်း မောင်းနှင်နေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကြယ်တာရာပင်လယ်သည် နောက်သို့ရွေ့လျားခြင်း မရှိပုံရသဖြင့် ထိုအရာ၏အမြန်နှုန်းမှာ နှေးကွေးနေပုံရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ ထိုလှေကြီးသည် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း မိုင်ထောင်ချီကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး သူတော်စင်အဆင့်များ၏ မြင့်မြတ်သော စွမ်းရည်များထက် များစွာသာလွန်နေသည်။

ဤအကန့်အသတ်မရှိသော စကြဝဠာကြီးတွင် မည်သည့် အမြန်နှုန်းကိုမျှ ရှင်းလင်းစွာ မခံစားနိုင်ချေ။ အရှိန်ပြင်းပြင်း မောင်းနှင်နေသော ကျန်းတစ်ရာရှိ မှော်ရတနာ ပျံသန်းရေးလှေကြီးပင်လျှင် ကျယ်ပြန့်သော သမုဒ္ဒရာထဲ၌ သေးငယ်သော အစက်အပြောက်လေး တစ်ခုနှင့်သာ တူညီနေသည်။

ပျံသန်းရေးလှေ၏ လှေဦးပိုင်းတွင်...

လူတချို့သည် တိတ်ဆိတ်စွာ မတ်တတ်ရပ်နေပြီး အဝေးသို့ ငေးကြည့်နေကာ သူတို့အားလုံး၏ မျက်နှာအမူအယာများ တည်ကြည်လေးနက်နေကြသည်။

အဝါရောင်ဖျော့ဖျော့ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် လူအုပ်ကြီးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ကြည်လင်သော မျက်လုံးများထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ထင်ဟပ်လာသည်။

"ဦးလေးစုန်... ဂိုဏ်းတူမောင်နှမတို့..."

"ဒီခရီးစဉ်က အရမ်းအရေးကြီးတယ်... နတ်ဆိုးတွေကို အမဲလိုက်ဖို့ လူတိုင်းက အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပေးကြဖို့ ကျွန်မက နှိမ့်ချစွာ တောင်းဆိုပါတယ်... ကျွန်မ ကြိုပြီးကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ထိုသို့ပြောဆိုရင်း အမျိုးသမီးသည် ကျက်သရေရှိစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး သူမ၏မျက်နှာသည် ရိုးသားဖြူစင်နေပေ၏။

လူတိုင်းက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပြန်လည်၍ ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။

တာအိုဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ဦးဆောင်သူ အကြီးအကဲသည် တည်ကြည်လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်၍ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"တူမလေး... စိတ်ချပါ... ဒီနတ်ဆိုးအမဲလိုက်တာက ချန်ယွင်ကောင်းကင်ဘုံနန်းတော်အတွက် မင်းရဲ့ တိုက်ရိုက်တပည့်နေရာနဲ့ သက်ဆိုင်နေတယ်... ဒီအဖိုးကြီးက မင်းအဖေရဲ့ သူငယ်ချင်းဟောင်းဆိုတော့ ကောင်းကင်ဘုံနန်းတော်ကို ဆက်ခံမယ့် ဒီအခွင့်အရေး ဖူဟောင်ထျန်းရဲ့ လက်ထဲ ကျရောက်သွားတာကို ငါ သေချာပေါက် လက်ပိုက်ကြည့်နေမှာ မဟုတ်ဘူး..."

အကြီးအကဲစုန်က မြင့်မြတ်သော သမာဓိရှိသောအသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်ပြီး လူတိုင်းက ရိုသေလေးစားစွာ သဘောတူလိုက်ကြ၏။

"အကြီးအကဲစုန်ရဲ့ တရားမျှတတဲ့ လုပ်ရပ်နဲ့ ဖြောင့်မတ်မှုကို ဦးစားပေးတာက ဒီဂျူနီယာကို အရမ်းလေးစားအားကျသွားစေတယ်..."

"စီနီယာအစ်မ ကျုံးလီမန် တိုက်ရိုက်တပည့် ပြိုင်ပွဲမှာ အနိုင်ရဖို့ ငါတို့ သေချာပေါက် အစွမ်းကုန် ကူညီပေးပါ့မယ်..."

"အကြီးအကဲစုန် ပြောတာ တကယ့်ကို မှန်ပါတယ်... ဖူဟောင်ထျန်းက အနာဂတ် နန်းတော်သခင် ဖြစ်လာမှာကို ငါတို့ လုံးဝ လက်ပိုက်ကြည့်နေလို့ မရဘူး..."

လူတိုင်း၏ တုံ့ပြန်မှုကို ရရှိပြီးနောက် ကျုံးလီမန်၏မျက်လုံးများ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တောက်ပလာသည်။

"ဦးလေးစုန်နဲ့ ဂိုဏ်းတူမောင်နှမတွေ အားလုံးကို တရားမျှတတဲ့ အကူအညီအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကျွန်မ ထာဝရ ကျေးဇူးတင်နေမှာပါ..."

အဝေးမှ ကြယ်နေမြေကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း သူမ၏ နူးညံ့သောအသံတွင် ယုံကြည်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

"အားလုံးပဲ ကျေးဇူးပြုပြီး ကြည့်လိုက်ပါအုံး..."

"အဝေးက အဲ့ဒီကြယ်နယ်မြေငယ်လေးက ငါတို့ရဲ့ ဒီခရီးစဉ်အတွက် ပစ်မှတ်ပဲ... အဲ့ဒါကို အေးစက်ရေကြယ်နယ်မြေလို့ ခေါ်တယ်... အဲဒီကြယ်က အမြဲတမ်း အေးခဲနေလို့ အဲ့ဒီလို နာမည်ပေးထားတာ..."

"အေးစက်ရေကြယ်နယ်မြေက နတ်ဆိုးတချို့ရဲ့ ယာယီနေထိုင်ရာနေရာ ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို ကျွန်မ သိထားပြီးပြီ... ဒီခရီးမှာ နတ်ဆိုးတွေ အများကြီးနဲ့ သေချာပေါက် ကြုံတွေ့ရမယ်ဆိုပေမဲ့ အရမ်းလည်း အန္တရာယ်များလိမ့်မယ်..."

ထိုသို့ပြောဆိုရင်း ကျုံးလီမန်သည် လူတိုင်းကို တည်ကြည်လေးနက်စွာ ကြည့်လိုက်၏။

"အေးစက်ရေကြယ်နယ်မြေကို သွားတာက အရင်ကထက် အများကြီး ပိုပြီး အန္တရာယ်များလိမ့်မယ်... တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က ကြိုပြီး နုတ်ထွက်ချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ကျွန်မ လုံးဝနားလည်ပါတယ်... ခရီးသွားဖို့ အချိန်နည်းနည်း ကျန်သေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးပြုပြီး သေချာ စဉ်းစားကြပါ..."

ထိုစကားများသည် ရိုးသားပြီး တခြားသူများအပေါ် စာနာထောက်ထားမှု ရှိသည်။ သူမသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ထူးခြားသော တရားမျှတမှုစိတ်ဓာတ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ ယခုခေတ် ချန်ယွင် ကောင်းကင်ဘုံနန်းတော်၏ ဤစီနီယာအစ်မသည် အမှန်တကယ်ကို ကတိသစ္စာတည်ကြည်သော ပါရမီရှင်တစ်ဦးပင်။

အကြီးအကဲစုန်သည် စိတ်ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

သူမ၏စကားများကို ကြားပြီးနောက် လူများအားလုံးက အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏အကြည့်များ ပို၍ပင် တည်ကြည်ပြတ်သားလာသည်။

"စီနီယာအစ်မ ကျုံးလီမန်... ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီအကြောင်းကို ထပ်မပြောပါနဲ့..."

တညီတညွတ်တည်း အသံများကြားတွင် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး ဦးညွှတ်အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်မ ကျုံးလီမန်... ဒီခရီးက အန္တရာယ်များပေမဲ့ ကျားဂူထဲ မဝင်ဘဲ ကျားပေါက်ကို ဘယ်လိုလုပ် ဖမ်းနိုင်မှာလဲ... ဒီတိုက်ရိုက်တပည့် ပြိုင်ပွဲမှာ အနိုင်ရဖို့ ငါတို့ အသက်ပေးရရင်တောင် မင်းကို သေချာပေါက် ကူညီပေးပါ့မယ်..."

"ဒါပေမဲ့ ဖူဟောင်ထျန်းက သူ့ကို ကူညီဖို့ ကောင်းကင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတွေ အများကြီးကို ဖိတ်ခေါ်ဖို့ ကြီးမားတဲ့ တန်ကြေးတစ်ခု ပေးခဲ့ပြီးပြီလို့လည်း ငါ ကြားထားတယ်... ပြီးတော့ သူက မနေ့ကတည်းက အေးစက်ရေကြယ်နယ်မြေကို ထွက်သွားပြီ ထင်တယ်..."

"ကျွမ်းကျင်သူတွေအများကြီးရဲ့ အကူအညီနဲ့ဆိုတော့ ဖူဟောင်ထျန်းက တိုက်ပွဲရဲ့ အကျိုးအမြတ်တွေကို ရယူဖို့ပဲ လိုတော့တယ်... အနိုင်ရဖို့က သေချာသလောက် ဖြစ်နေပြီ... ဒါပေမဲ့ ကောင်းကင်ဘုံနန်းတော်က ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာကန့်ကွက်မှုမှ မရှိဘူး..."

ထိုသို့ပြောဆိုရင်း လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသား၏ မျက်နှာအမူအယာသည် ရှုပ်ထွေးသွားပေ၏။

"စီနီယာအစ်မ ကျုံးလီမန်... ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ဒီတိုက်ရိုက်တပည့်ပြိုင်ပွဲက ရလဒ်အတွက် လျှို့ဝှက်ပြီး ဆုံးဖြတ်ပြီးသား ဖြစ်နေလောက်တယ်..."

ထိုစကားများ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီးနောက် လူတိုင်း၏ မျက်နှာအမူအယာများ တပြိုင်နက်တည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

လူငယ် ဂိုဏ်းတူမောင်နှမများသည် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကျယ်လောင်စွာ ဆဲဆိုလိုက်ကြပြီး သူတို့၏မျက်နှာများတွင် ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"သောက်ရေးမပါတဲ့ ဖူဟောင်ထျန်းက သူ့ရဲ့ မိသားစု နောက်ခံကို အားကိုးပြီး ဒီလောက်တောင် ဗြောင်ကျကျ လိမ်လည်လှည့်စားနေတာလား..."

"ဟမ့်... အဲ့ဒီ ဒုတိယမျိုးဆက် လူယုတ်မာက အမြဲတမ်း အရှက်မရှိဘူး... သူက တကယ်ကို ငါတို့ ကောင်းကင်ဘုံနန်းတော်ရဲ့ အရှက်ရစရာပဲ..."

"တကယ်လို့ ကောင်းကင်ဘုံနန်းတော်ကို ဒီလူက ဆက်ခံခဲ့ရင် အနာဂတ်က မှောင်မိုက်နေတော့မှာပဲ..."

"ငါတို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ... ကောင်းကင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်စုနဲ့ ငါတို့က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ယှဉ်နိုင်မှာလဲ..."

"ဟူး..."

ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုမှုများ ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေပြီး အကြီးအကဲစုန်၏ မျက်နှာအမူအယာသည်လည်း တည်ကြည်လေးနက်လာသည်။

မကျေမနပ် မှတ်ချက်ပေးမှုများ ဆက်တိုက်ဖြစ်ပေါ်ပြီးနောက် လူတိုင်းသည် ကျုံးလီမန်ကို ကြည့်လိုက်ကြ၏။

ထူးခြားစွာ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပုံရသော ဤအမျိုးသမီးသည်လည်း ယခုအချိန်တွင် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။

အချိန်တခဏကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမက ပြတ်သားပြီး နူးညံ့သော အသံဖြင့် ပြောဆိုသည်။

"အဲဒီလိုဆိုရင်တောင် ကျွန်မက လက်လျှော့မှာ မဟုတ်ဘူး...မကြိုးစားဘဲ လက်လျှော့တာက ကျွန်မရဲ့ပုံစံ မဟုတ်ဘူး..."

သူမ၏ နူးညံ့သော အသံက အံ့အားသင့်တုန်လှုပ်မှု လှိုင်းတံပိုးတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ထိုသွယ်လျပြီး တင့်တယ်လှပသော ပုံရိပ်သည် သူတို့ထက် များစွာသာလွန်သော အရှိန်အဟုန်နှင့် ပြတ်သားမှုကို အမှန်တကယ် ထုတ်လွှတ်နေသည်။ ဤအချက်တစ်ခုတည်းနှင့်ပင် လူတိုင်းသည် ကောင်းကင်ဘုံနန်းတော်မှ ပါရမီရှင်ကို အနာဂတ် နန်းတော်သခင်အဖြစ် အငြင်းပွားဖွယ်မရှိသော ရွေးချယ်မှုတစ်ခုအဖြစ် မှတ်ယူထားပြီးဖြစ်သည်။

လူတိုင်းက တိတ်တဆိတ် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်ရာ သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် တည်ကြည်ပြတ်သားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဤတည်ကြည်လေးနက်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေသော အချိန်တွင်...

ရုတ်တရက် အလင်းတန်းတစ်တန်းသည် ကြယ်တာရာပင်လယ်၏ ဘယ်ဘက်ခြမ်းမှ ပျံ့လွင့်လာသည်။ ထိုအလင်းတန်း၏ အမြန်နှုန်းသည် ပျံသန်းရေးလှေထက် များစွာ သာလွန်နေပေ၏။