အခန်း (၁၃၉၁-၁၃၉၂)

အခန်း (၁၃၉၁) - အရိပ်ပမာ ထပ်ကြပ်မကွာ

ဝမ်ရွှမ်းသည် ဖန့်ချန်ထံမှ အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ဘေးနားရှိ သူ၏ ဂျူနီယာညီမလေးကို လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

“ညီမလေး... ဂျူနီယာညီလေး ဖန့်ချန်က ဂိုဏ်းထဲဝင်တာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ ”

ရွှီချန့်က ခေတ္တစဉ်းစားပြီးနောက် ဝေခွဲမရသော လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေသည်

“ဆယ်စုနှစ် အနည်းငယ်လောက်ပဲ ရှိဦးမယ် ထင်တယ်...”

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်မှုအချို့ ကျန်ရှိနေသေးသည်။

ဖန့်ချန်နှင့် နန်မင်ရှောက်ကျဲတို့၏ တိုက်ပွဲကို သူမ အစမှအဆုံး ကြည့်ခဲ့သည်။

သူမကိုယ်တိုင်လည်း ဘေးဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့် ဖြစ်သလို ကြေးညိုတံဆိပ်ပြားပိုင်ရှင်လည်း ဖြစ်သော်လည်း၊ နန်မင်ရှောက်ကျဲ၏ လက်ထဲတွင် သူမဆိုလျှင် တစ်ကွက်ပင် တောင့်ခံနိုင်မည်မဟုတ်ဟု ခံစားရသည်။

သို့သော် ထိုဂျူနီယာ မောင်လေး မှာမူ တောင့်ခံနိုင်ရုံတင်မကဘဲ သူမ နားမလည်နိုင်သော နည်းလမ်းဖြင့် နန်မင်ရှောက်ကျဲကို အနိုင်ယူလိုက်သေးသည်။

ကောင်းကင်ပစ်ခတ်ခြင်းအတတ်မှာ အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။

“ဆယ်စုနှစ် အနည်းငယ်ပဲရှိသေးတယ်၊ ဘေးဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်း အဆင့်နောက်ပိုင်းကို ရောက်နေပြီ၊ ပြီးတော့ ရွှေရောင်တံဆိပ်ပြားပိုင်ရှင်ကိုပါ နိုင်လိုက်သေးတယ်။ ဂျူနီယာညီလေးရဲ့ ပါရမီက ငါတို့ ထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုမြင့်နေတာပဲ။ အရင်တုန်းက မင်း သူ့ကို သွားပြီး စည်းရုံးသိမ်းသွင်းစဉ်က သူ့ကို ပြစ်မှားမိတာမျိုး ရှိခဲ့လား ”

ဝမ်ရွှမ်းက မေးလိုက်သည်။

ရွှီချန့်က သေချာပြန်စဉ်းစားပြီး ခေါင်းခါပြသည်

“အဲဒီတုန်းက စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ စကားမျိုး တစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့ပါဘူး ”

“ဒါဆိုရင်တော့ တော်သေးတာပေါ့ ”

ဝမ်ရွှမ်းက ခေါင်းညိတ်သည်။

ဝမ်ရွှမ်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်ကို ရွှီချန့်က အထင်အရှား မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမက ဇဝေဇဝါဖြင့် ဆိုသည်

“စီနီယာအစ်ကို... သူက ပါရမီ ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းကောင်း၊ အခုထိ အဆင့် ၁ မသေမျိုး မဖြစ်သေးပါဘူး။ အစ်ကို့အနေနဲ့ သူ့ကို စိုးရိမ်နေဖို့ မလိုပါဘူး ”

“ငါက စိုးရိမ်နေတာက... သူ အဆင့် ၁ မသေမျိုး ဖြစ်သွားတာနဲ့ ချက်ချင်း အမာခံတပည့် ရာထူးကို တိုးမြှင့်ခံရမှာကိုပဲ...”

“အဲဒီလောက်အထိ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား ”

ရွှီချန့်မှာ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။

ဖန့်ချန်က နန်မင်ရှောက်ကျဲကို နိုင်လိုက်သည်မှာ မှန်သော်လည်း အမာခံတပည့်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန်ဆိုသည်မှာ...

ကျွယ်မင်နန်းတော်တွင် အပြင်စည်းကျင့်ကြံသူများ မှာ မရေမတွက်နိုင်အောင် များပြားလှသော်လည်း၊ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း အပြင်စည်းမှ အမာခံတပည့်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်သူမှာ လက်ချိုးရေတွက်၍ ရရုံမျှသာ ရှိသည်။

ကျွယ်မင်နန်းတော်သည် အမာခံတပည့်များကို အပြင်စည်းကျင့်ကြံသူများထဲမှ ရွေးချယ်လေ့မရှိဘဲ အခြားသော လမ်းကြောင်းများမှသာ ရွေးချယ်လေ့ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“ဒါနဲ့ နောက်တစ်ခါ ရှောင်ချန်ဟယ် နဲ့ တွေ့ရင် သူ့ကို သတိပေးလိုက်ဦး။ သူက ဂျူနီယာညီလေးကို တကယ်သွားပြီး ပညာပေးချင်နေတယ်ဆိုရင် နောက်ဆုံးမှာ ပညာပေးခံရမှာက သူကိုယ်တိုင်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ”

ဝမ်ရွှမ်းက ဆိုသည်။

ရွှီချန့်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်

“နောက်တစ်ခါတွေ့ရင် ပြောလိုက်ပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှောင်ချန်ဟယ်က အခု ဝူရှန့်ငရဲ ထဲမှာပဲ ရှိနေလောက်တယ် မဟုတ်လား ”

“ဖြစ်နိုင်ပါတယ် ”

...

“ဒီတော့ ဒါက ကောင်းကင်ပစ်ခတ်ခြင်းအတတ်ပေါ့။ ဒီအတတ်ရဲ့ စွမ်းအားက ကျင့်ကြံသူရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတာပဲ။ အတတ်ပညာပိုင်းအရ စွမ်းအားမြှင့်တင်ပေးနိုင်မှုကတော့ သိပ်မမြင့်လှဘူး ”

ဖန့်ချန်သည် ကျောက်စိမ်းပြားထဲမှ အကြောင်းအရာများကို ခဏတာ ဆင်ခြင်သုံးသပ်ပြီးနောက် ကောင်းကင်ပစ်ခတ်ခြင်းအတတ်ကို အခြေခံအားဖြင့် နားလည်သွားခဲ့သည်။

ကောင်းကင်ပစ်ခတ်ခြင်းအတတ်တွင် အဆင့် ၉ ဆင့် ရှိသည်။

အဆင့် ၉ အထိ လေ့ကျင့်နိုင်လျှင်တောင်မှ ၎င်း၏ စွမ်းအားမှာ ရှစ်မျက်နှာအရပ် ဓားကျမ်း ကို မမှီနိုင်ချေ။

သို့သော် ၎င်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အချက်မှာ စွမ်းအားတွင် မဟုတ်ဘဲ အကွာအဝေးနှင့် ကံကြမ္မာ ပေါ်တွင်သာ ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။

အရင်က နန်မင်ရှောက်ကျဲက သူ့အတွက် စမ်းသပ်ပြခဲ့ပြီးပြီ။

တစ်ဖက်လူက ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ချိန်တွင် ကောင်းကင်ပစ်ခတ်ခြင်းမြားမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ပြန်လည်အသုံးပြုချိန်တွင် မြားမှာ ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ဒါက ဘာကို ဆိုလိုသနည်း ကောင်းကင်ပစ်ခတ်ခြင်းအတတ်ကို တစ်ခါ ထုတ်ဖော်လိုက်သည်နှင့် အတတ်ပိုင်ရှင်ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ၎င်းကို ရပ်တန့်၍ မရတော့ချေ။

တစ်ဖက်လူပေါ်ရှိ ကံကြမ္မာအနှောင်အဖွဲ့ကို ဖြတ်တောက်လိုက်မှသာ ရပ်တန့်သွားမည်ဖြစ်သည်။

ဒါက အဓိက အချက်ဖြစ်ပြီး ဒုတိယအချက်မှာ အကွာအဝေးဖြစ်သည်။

၎င်း၏ အကွာအဝေးမှာ မိုင်ပေါင်းများစွာအထိ ရှိသော်လည်း၊ အမှန်တကယ်တွင် မြားပေါ်ထွက်လာသည့် အခြေအနေမှာ ပျံသန်းသည့် ဖြစ်စဉ်မရှိပေ။

ကံကြမ္မာအနှောင်အဖွဲ့ တည်ရှိနေသရွေ့ မြားသည် အရိပ်ပမာ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါနေမည်ဖြစ်သည်။

ပစ်ခတ်သည့် အကွာအဝေးအတွင်းမှ ထွက်မသွားသရွေ့ မြားသည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးဖြင့် တိုက်ရိုက် ပေါ်ထွက်လာမည်ဖြစ်ပြီး ရှောင်တိမ်းရန် လမ်းကြောင်းမရှိချေ။

ဖန့်ချန်သည် ပထမအဆင့် ကို တတ်မြောက်သွားပြီဖြစ်ရာ ရှေ့လျှောက် တဖြည်းဖြည်းချင်း လေ့ကျင့်သွားရုံသာ ဖြစ်သည်။

အဆင့် ၉ အထိ ရောက်သွားပါက ကောင်းကင်ပစ်ခတ်ခြင်းအတတ်၏ စွမ်းအားမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားမည်ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် မြား ၉ စင်းကို တစ်ပြိုင်တည်း ပစ်လွှတ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

ယွီထျန်းကော်တို့ အဖွဲ့သည် ဖန့်ချန်၏ လေ့ကျင့်မှု ပြီးဆုံးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ရှေ့သို့ လှမ်းလာကြသည်။

“ယွီမိတ်ဆွေ... ဟို နန်မင်ရှောက်ကျဲရဲ့ ကောင်းကင်ပစ်ခတ်ခြင်းအတတ်က ဘယ်နှဆင့်မြောက် မြားအထိ ရောက်နေပြီလဲ ”

ဖန့်ချန်က လက်အုပ်ချီ မေးလိုက်သည်။

“အတိအကျတော့ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ ငါ့လက်အောက်မှာ ရှုံးခဲ့တုန်းကတည်းက တတိယမြားကို တတ်မြောက်နေပြီ။ အဲဒီတုန်းက ကျင့်ကြံမှုအဆင့်သာ မနိမ့်ရင် ဒီအတတ်ကို သူ ဒီထက်မက ပိုပြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း လေ့လာနိုင်မှာ။ အခုဆိုရင်တော့ အနည်းဆုံး ပဉ္စမမြားအထိ ရောက်နေလောက်ပြီလို့ ငါ ထင်တယ် ”

ယွီထျန်းကော်က စဉ်းစားကာ ပြန်ဖြေသည်။

ဖန့်ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်ပစ်ခတ်ခြင်းအတတ်၏ အဓိကအချက်မှာ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ဖြစ်သည်။

လုံလောက်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအား အခံမရှိပါက ထိုအတတ်မှာ ကြောက်စရာမကောင်းဘဲ သာမန်အတတ်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

ဤအချက်ကြောင့်ပင် ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် ထိုအတတ်ကို လေ့လာသူ နည်းပါးရခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဖန့်ချန်၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ မမြင့်သော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် အဆင့် ၁ မသေမျိုး ဝိညာဉ်စွမ်းအား သုံးခု စုစည်းနေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကုန်ခမ်းသွားပါကလည်း အလွန်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ပြန်လည်ပြည့်ဖြိုးနိုင်သည်။

ထိုအချက်တွင် သူက အားသာချက်ရှိနေသဖြင့် ဤကောင်းကင်ပစ်ခတ်ခြင်းအတတ်အတွက်ပင် မွေးဖွားလာသူနှင့် တူနေတော့သည်။

“ဖန့်မိတ်ဆွေ... ဒီကောင်းကင်ပစ်ခတ်ခြင်းအတတ်က ကြည့်ရတာ အစွမ်းထက်တယ်ဆိုပေမဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းလောကမှာတော့ သူ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းက သိပ်မမြင့်လှဘူး။ ငါလေ့ကျင့်ထားတဲ့ ကပ်ဘေးကိုးဆင့်မိုးကြိုးခန္ဓာလောက်တောင် အဆင့်မရှိပါဘူး ”

ယွီထျန်းကော်က ခေတ္တတွေဝေပြီးမှ ဆက်ပြောသည်

“ဒီအတတ်ကို လေ့လာဖို့ အချိန်နဲ့ ခွန်အားတွေ ဖြုန်းတီးနေမယ့်အစား၊ ပိုပြီး အစွမ်းထက်တဲ့ မသေမျိုးအတတ်တစ်ခုကို ရွေးချယ်တာက ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်။ အဲဒါတွေကို ဂုဏ်ထူးမှတ် တွေနဲ့ လဲလှယ်လို့ရပါတယ်။ ငါတို့က ကျွယ်မင်ကျင့်ကြံသူတွေ ဖြစ်တဲ့အတွက် ဒီခရီးစဉ် ပြီးသွားရင် ဂုဏ်ထူးမှတ်တွေ အများကြီး ရလာလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် လဲလှယ်လို့ရပြီ ”

“သတိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးပါ ယွီမိတ်ဆွေ။ ငါလည်း အပျော်သဘောလောက်ပဲ လေ့လာနေတာပါ၊ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း လေ့လာဖို့ စိတ်ကူးမရှိပါဘူး ”

ဖန့်ချန်က ဆိုလိုက်သည်။

ယွီထျန်းကော်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဖိတ်ခေါ်သည်

“ငါတို့ ရှေ့ဆက်ပြီး အတူတူ စူးစမ်းကြမလား ”

ဖန့်ချန် စကားမပြောရသေးခင်မှာပင် ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ်က အလျင်အမြန် ငြင်းပယ်လိုက်ပြီး ဖန့်ချန်ကို ဆွဲကာ အမြန်ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

“တရားဝင် ချစ်သူတွေ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောနေကြသေးတယ်။ ကြည့်ကြပါဦး... ဒါက ချစ်သူတွေ မဟုတ်ရင် ဘာလဲ ”

မုံချင့်လင်က အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။

လင်းယွမ်နှင့် ယွီဝူရှီးတို့က တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး ရယ်မောလျက်

“သူတို့က စမ်းသပ်ပွဲတုန်းကတည်းက အတူတူရှိခဲ့ကြတာပဲ။ အခု အတူတူ စူးစမ်းကြတာကလည်း သဘာဝကျပါတယ်။ ကဲ... စကားမများနေကြနဲ့တော့၊ ငါတို့ ဘယ်ဘက်ကို ဆက်သွားကြမလဲ ”

“အဲဒါက...”

သူတို့မှာ ဘယ်သွားရမှန်းမသိ ဝေခွဲမရဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ယွီထျန်းကော်က ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်

“ငါတို့နဲ့ အတူတူ လိုက်ခဲ့မလား ”

ယခုကဲ့သို့ ထူးခြားသော အတွေ့အကြုံမျိုးသာ မရှိခဲ့လျှင် ယွီထျန်းကော်၏ စရိုက်အရ ထိုသုံးဦးကို လုံးဝ အဖတ်လုပ်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

“ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့။ ယွီမိတ်ဆွေကို အားနာလိုက်တာ ”

“ကိစ္စမရှိပါဘူး ”

...

ဖန့်ချန်သည် ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ်နောက်သို့ လိုက်ပါကာ နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်ကြာ စူးစမ်းလေ့လာခဲ့သည်။

ထိုနှစ်များအတွင်း ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ်သည် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် တစ်စုံတစ်ရာကို ရှာဖွေနေကြောင်း သူ သတိထားမိလိုက်သည်။

သူမသည် နည်းလမ်းတစ်ခုခုကို အသုံးပြု၍ ပန်းတိုင်တစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်သွားနေပုံရသည်။

သူမ၏ ခြေရာလက်ရာများမှာ မသိသာလှသော်လည်း၊ ဖန့်ချန်သာ ကြိုတင်သတိမထားမိပါက ရှာတွေ့ရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

“ဖန့်မိတ်ဆွေ... ဒီအတတ်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မလေ့လာဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား ”

ဒီနေ့တွင် ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ်က ဖန့်ချန် ကောင်းကင်ပစ်ခတ်ခြင်းအတတ်ကို လေ့ကျင့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လှမ်းမေးလိုက်သည်။

“အပျော်သဘောလေး စမ်းကြည့်နေတာပါ ”

ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

အပျော်သဘောလောက်ပဲ စမ်းတာကို တတိယအဆင့် အထိ ရောက်နေပြီလား ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ်က နှုတ်ခမ်းကိုမဲ့လိုက်သည်။

ခုနလေးတင် ဝူရှန့်သားရဲ သုံးကောင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ သူတို့ စူးစမ်းလေ့လာမှုအတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ် ဝူရှန့်သားရဲနှင့် တွေ့ဆုံခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုသားရဲများမှာ ပုံသဏ္ဌာန်မရှိဘဲ ကြယ်တိမ်တိုက် တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

၎င်းတို့သည် ရုတ်တရက် ပေါ်လာတတ်ပြီး ကမ္ဘာဖျက်ဆီးနိုင်မည့် အရှိန်အဝါများ ပါဝင်ကာ အလွန်ရန်လိုကြသည်။

သို့သော် ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ် လက်မလှုပ်ရသေးခင်မှာပင် ဖန့်ချန်က ကောင်းကင်ပစ်ခတ်ခြင်းအတတ်ကို အသုံးပြု၍ ဝူရှန့်သားရဲ သုံးကောင်စလုံးကို ပစ်သတ်လိုက်လေပြီ။

မြားသုံးစင် တစ်ပြိုင်တည်း ထွက်ပေါ်လာခြင်းက သူသည် တတိယမြားကို တတ်မြောက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

“အဲဒါကို ထားပါဦး... ကြာနီမိတ်ဆွေ၊ ခုနက အစီရင်လှေ တစ်စင်း ဖြတ်သွားတာ သတိထားမိလား ”

ဖန့်ချန်က မေးလိုက်သည်။

ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စိုးရိမ်ရိပ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း အလျင်အမြန်ပင် ပြန်ဖုံးကွယ်လိုက်သည်

“သတိထားမိပါတယ်။ ငါတို့ သွားမယ့် လမ်းကြောင်းအတိုင်းပဲ သွားနေပုံရတယ် ”

“သွားကြည့်ကြရအောင် ”

ဖန့်ချန်သည် ချက်ချင်းပင် ဓားအသွင်ပြောင်းအတတ်ကို အသုံးပြုကာ ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ်ကို ဆွဲလျက် အလွန်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးသွားတော့သည်။

ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် သူတို့၏ အရှိန်မှာ တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးသွားသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် အစီရင်လှေ ပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ စုဝေးနေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယခုတစ်ခေါက် လာရောက်ကြသော အမာခံတပည့်များ အားလုံးမှာ ထိုနေရာတွင် စုဝေးနေကြပုံရလေတော့သည်။

အခန်း (၁၃၉၂) - မင်းလာပါ၊ မင်းလာခဲ့

ထိုပတ်ဝန်းကျင်တွင် အစီရင်လှေ များမှာ ကြောက်ခမန်းလိလိ များပြားနေရုံတင်မကဘဲ အဝေးရောက်ကြယ်စင်စု အသီးသီးမှ ကျင့်ကြံသူများလည်း မနည်းမနော စုဝေးနေကြသည်။

ဖန့်ချန်နှင့် ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ်တို့ ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို သိပ်မရရှိခဲ့ဘဲ နှစ်ဦးသားမှာ လူအုပ်ကြားမှ တိုးဝှေ့ကာ ရှေ့ဆုံးသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ဗဟိုတည့်တည့်တွင် ကျောက်တောင်တစ်လုံး ရှိနေသည်။

ကျောက်တောင်ဟု ဆိုသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် အမြင့်ပေ အနည်းငယ်သာရှိပြီး အလွန်ပင် သာမန်ကာလျှံကာ နိုင်လှသည်။

ထိုကျောက်တောင်အနီးတွင် ယခုအခါ ပုံရိပ် ၁၀ ခုကျော် မတ်တပ်ရပ်နေကြသည်။

သူတို့သည် ကျောက်တောင်ဘက်သို့ မျက်နှာမူကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားကြပြီး မျက်နှာထက်တွင် သာယာကြည်နူးနေသော အမူအရာများ ရှိနေကြသည်။

ဝင်လေထွက်လေ တစ်ချက်ချင်းစီတွင် မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော အဖြူရောင် အငွေ့အသက်များမှာ ကျောက်တောင်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့၏ နှာခေါင်းပေါက်များထဲသို့ စီးဝင်သွားကြသည်။

ထိုပုံရိပ် ၁၀ ခုကျော်ထဲတွင် လူကြီး၊ လူငယ်၊ အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးဟူ၍ ပုံသဏ္ဌာန်နှင့် ရုပ်ရည်အမျိုးမျိုး ကွဲပြားနေကြသော်လည်း၊ တစ်ခုတည်းသော တူညီသည့်အချက်မှာ သူတို့ကိုယ်ပေါ်မှ အရှိန်အဝါများမှာ အလွန်ပင် ဆင်တူနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

“ဒါက...ထူးခြားသူ တွေရဲ့ အငွေ့အသက်ပဲ ”

ဖန့်ချန်၏ မျက်နှာထားမှာ လေးနက်သွားသည်။

အရင်တုန်းက အဖိုးအို ပြောခဲ့ဖူးသည်မှာ ထူးခြားသူ များသည် ယန်သက်တမ်းစွမ်းအား ကို စုပ်ယူနေချိန်တွင် ပြင်ပလောကနှင့် အာရုံခံစားမှုကို ဖြတ်တောက်ထားတတ်ကြသည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်သည် ထူးခြားသူ များအတွက် အန္တရာယ်အရှိဆုံး အချိန်လည်း ဖြစ်သည်။

ယခု မြင်တွေ့နေရသော ဤ ထူးခြားသူ များ၏ လုပ်ရပ်မှာ ယန်သက်တမ်းစွမ်းအားကို စုပ်ယူနေခြင်း ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်များလှသည်။

“လီကျန်းနျန် ဓားနတ်ဘုရားအိုကြီး က ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေတာလဲ ”

ဖန့်ချန်၏ အကြည့်မှာ ဗြုန်းခနဲ တုန့်ဆိုင်းသွားသည်။

ထိုလူအုပ်ထဲတွင် လီကျန်းနျန်၏ ပုံရိပ်ကို သူ မြင်လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

နုပျိုသော ရုပ်ရည်၊ ခါးတွင် ချိတ်ထားသော ဘူးသီးခြောက်ဘူး၊ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော ဓားရှည်နှင့်အတူ သူသည် ယန်သက်တမ်းစွမ်းအားကို ကြိုးစားပမ်းစား စုပ်ယူနေပြီး မျက်နှာတွင် သာယာမူးယစ်နေသော အမူအရာ ရှိနေသည်။

“ဒါတွေက ထူးခြားသူ တွေလား ”

“ဖြစ်နိုင်တယ်။ ထူးခြားသူ တွေကလွဲရင် အစီရင်လှေ မပါဘဲ ဘယ်သူက ဝူရှန့်ငရဲ ထဲကို လာနိုင်မှာလဲ ”

“ဒါပေမဲ့ သူတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ ”

“မသိဘူး၊ အများကြီး မမေးနဲ့၊ ကြည့်ပဲကြည့်နေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီ ထူးခြားသူ တွေက နားလည်ရခက်ပြီး ထူးဆန်းကြပေမဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမှတော့ ရန်မမူကြပါဘူး။ မလိုအပ်ဘဲနဲ့ သူတို့ကို သွားပြီး အဖတ်မလုပ်တာ အကောင်းဆုံးပဲ ”

အနီးနားရှိ ကျင့်ကြံသူများမှာ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ရေရွတ်နေကြသည်။

သူတို့အားလုံးမှာ ထို စီနီယာအစ်မကြီး ဆီမှ အမိန့်ပေးသံကို စောင့်ဆိုင်းနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖန့်ချန်သည် ချက်ချင်းပင် ဝိညာဉ်ခွဲထွက်အတတ် ကို အသုံးပြုကာ များပြားလှသော လူအုပ်ကြီးထဲတွင် ကျိထျန်းကျွင်း ၏ ပုံရိပ်ကို လိုက်လံရှာဖွေလိုက်သည်။

ထိုလူသည် အရင်တုန်းက ထူးခြားသူ များကို ဖမ်းဆီးလိုခဲ့သဖြင့် ထူးခြားသူ များကို ကိုင်တွယ်နိုင်မည့် နောက်ဆက်တွဲ နည်းလမ်းများ ရှိနေကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

အကယ်၍ သူသာ ထိုနေရာတွင် ရှိနေပါက တစ်ခုခု လုပ်ကြံရန် ကြံစည်နေနိုင်ပေသည်။

မကြာမီမှာပင် သူသည် ကျိရှန့် ကို တွေ့ရှိခဲ့သလို သူ၏ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကျိထျန်းကျွင်း ကိုလည်း ရှာတွေ့သွားသည်။

“ဝမ်းကွဲအစ်ကို... ဟိုက ထူးခြားသူ ကို တွေ့လား၊ ဝတ်ရုံဖြူဝတ်ထားပြီး မုတ်ဆိတ်မွေးတွေက ခြေဖမိုးအထိ ရောက်တော့မယ့် အဖိုးကြီးလေ။ သူက အရင်တုန်းက တောက်ပသော လောက မသေမျိုး လမ်းစဉ်ကို လျှောက်ခဲ့တာ။ ထူးခြားသူ မဖြစ်ခင်တုန်းက လူသားလောက ကိုးနယ်မြေမှာ နာမည်ကျော်တဲ့ အားကောင်းတဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးလို့ ပြောကြတယ်။ အခု အထက်သုံးနယ်မြေ က ထိပ်သီးပုဂ္ဂိုလ်တွေတောင် သူ့ထက် ခေတ်ပေါင်းများစွာ နောက်ကျကျန်နေခဲ့တာ ”

ကျိရှန့် က ကျိထျန်းကျွင်းကို ပစ်မှတ်ထားရမည့်သူကို ညွှန်ပြနေသည်

“ဒီတစ်ခေါက် မင်းကို ခေါ်လာတာက ဒီ တောက်ပသော လောကမသေမျိုး လမ်းစဉ်ကို ရနိုင်မလားဆိုတာ စမ်းကြည့်ချင်လို့ပဲ။ တကယ်လို့ အဆင့် ၄ လမ်းစဉ် သတင်းအချက်အလက်ကိုသာ ရခဲ့ရင် ကျွယ်မင်နန်းတော်မှာ နောက်ဆက်တွဲ အဆင့် ၅၊ အဆင့် ၆၊ အဆင့် ၇ မသေမျိုးဆေးပင်တွေ ရှိပြီးသား၊ အဲဒါတွေက အစောကြီးကတည်းက ပြင်ဆင်ထားပြီးသားတွေ ”

ကျိထျန်းကျွင်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် လောဘရိပ်အချို့ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

“ဒါပေမဲ့... ဒီတစ်ခေါက်က ငါ ထင်ထားတာထက် နည်းနည်းလွဲနေတယ်။ ဒီမှာရှိတဲ့ အမာခံတပည့်တွေက များလွန်းတယ်။ လီရှမ်းဇီက ငါ့ကို ကူညီပေးနိုင်မယ်ဆိုပေမဲ့ ဒီလောက်များတဲ့ လူတွေထဲကနေ တောက်ပသော လောကမသေမျိုး အဆင့် ၄ လမ်းစဉ်ကို ရဖို့ဆိုတာ မသေချာဘူး။ တကယ်လို့ ကျရှုံးသွားရင်တော့ မင်း တခြား မသေမျိုးလမ်းစဉ်တစ်ခုကိုပဲ ရွေးလိုက်ပါတော့၊ အဆင့် ၄ ကို မြန်မြန်တက်နိုင်ဖို့က ပိုအရေးကြီးတယ် ”

ကျိရှန့်က ဆိုသည်။

ကျိထျန်းကျွင်းက ခေါင်းကို အသာအယာ ယမ်းလိုက်သည်

“တကယ်လို့ တောက်ပသော လောကမသေမျိုး မဟုတ်ဘူးဆိုရင်တော့ ငါ နောက်ထပ် ခဏလောက် စောင့်ကြည့်ချင်သေးတယ်။ ဒါမှမဟုတ် အညစ်ကြေးကင်းစင် မသေမျိုးလမ်းစဉ်ကို ပြန်လျှောက်ရင်လည်း ရပါတယ်။ ဒီလမ်းစဉ် နှစ်ခုက လောလောဆယ် အဆင့် ၇ အထိပဲ ရှိသေးတယ်ဆိုပေမဲ့၊ အခုအချိန်မှာ ဘယ်သူမှ ဒီလမ်းစဉ်တွေရဲ့ အဆင့် ၉ ကို မရောက်သေးဘူး၊ အဲဒီအချက်ကိုပဲ ငါက အလေးထားတာ ”

ဖန့်ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ခတ်သွားသည်။

ကျိထျန်းကျွင်း၏ ထိုစကားထဲတွင် ထူးခြားသော အဓိပ္ပာယ်တစ်ခု ပါဝင်နေပုံရသည်။

“ဝမ်းကွဲအစ်ကို... ငါတို့လို အမာခံတပည့်တွေတောင် အဆင့် ၉ အထိ ရောက်ဖို့ မသေချာပါဘူး။ မင်းမှာ ဒီလို ရည်မှန်းချက်ရှိတာ ကောင်းပေမဲ့...”

ကျိရှန့် က ဆက်မပြောတော့ဘဲ ခေါင်းကိုသာ အသာအယာ ယမ်းလိုက်တော့သည်။

“အခု ဒီ ထူးခြားသူ တွေက ပြင်ပလောကနဲ့ အာရုံခံစားမှုကို ဖြတ်တောက်ထားပုံရတယ်။ အခု သူတို့ကို လက်ဦးမှုယူပြီး တိုက်ခိုက်ဖို့က အကောင်းဆုံး အချိန်ပဲ ”

ကျိထျန်းကျွင်းက ရုတ်တရက် ဆိုလိုက်သည်။

“သူတို့ကို တိုက်ခိုက်မယ် ”

ကျိဆင့်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်

“ဘာလို့ သူတို့ကို တိုက်ခိုက်ရမှာလဲ၊ အဲဒါက ငါတို့အတွက် ဘာအကျိုးရှိမှာမို့လို့လဲ စီနီယာအစ်မကြီးကလည်း သဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ ကျွယ်မင်နန်းတော်နဲ့ ထူးခြားသူ တွေကြားမှာ ဘာရန်ငြိုးမှ မရှိဘူး။ တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် ထူးခြားသူ တွေက လူ့လောကထဲကို မဝင်တာ ကြာလှပြီ၊ လောကနဲ့လည်း အဆက်အသွယ် ဖြတ်ထားကြတာ။ ငါတို့ရဲ့ မသေမျိုးဆေးတွေကိုလည်း မယူဘူး၊ ငါတို့ရဲ့ မသေမျိုး ကျောက် တွေကိုလည်း မလိုချင်ဘူး၊ သူတို့ကို ရန်မူဖို့ ဘာအကြောင်းပြချက် ရှိလို့လဲ”

“ထူးခြားသူ တွေကို ဆေးဖော်စပ်တဲ့နေရာမှာ သုံးလို့ရကောင်း ရနိုင်တယ်။ ထူးခြားသူ တွေက ဘာလို့ ဒီလောက် ထူးခြားနေရတာလဲဆိုတာ မင်း မသိချင်ဘူးလား တကယ်လို့ တစ်ယောက်လောက်ကို အရှင်ဖမ်းနိုင်ရင် တစ်ခုခု လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို မေးမြန်းနိုင်မှာပေါ့ ”

ကျိထျန်းကျွင်းက ဆွဲဆောင်သိမ်းသွင်းသလို ပြောလိုက်သည်။

ကျိရှန့် ၏ မျက်နှာမှာ ဗြုန်းခနဲ တည်ကြည်သွားပြီး အေးစက်စက် ဆိုလိုက်သည်

“ထူးခြားသူ တွေ လျှောက်တဲ့လမ်းက ငါတို့ရဲ့ မသေမျိုးလမ်းစဉ်နဲ့ လုံးဝ မတူဘူး။ ငါကတော့ သူတို့ကို ဘာမှ စိတ်မဝင်စားဘူး။ ဆေးဖော်စပ်တဲ့ ကိစ္စကတော့... မင်း အဲဒီရဲ့ အကျိုးဆက်ကို တောင့်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ တကယ်လို့ တစ်နေ့မှာ မင်း တစ်ယောက်တည်း ထူးခြားသူ တစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ခဲ့ရင်တော့ မင်း လြပ်ချင်သလို လုပ်လို့ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို ပြင်ပလူတွေ မသိအောင်တော့ သေချာဖုံးကွယ်ထား။ မဟုတ်ရင်တော့ တစ်နေ့ မင်းကျင့်ကြံနေတဲ့အချိန်မှာ ထူးခြားသူ တစ်ယောက်က မင်းရဲ့ရှေ့မှာ အသံတိတ် ပေါ်လာပြီး မင်းကို ဓားနဲ့ တစ်ချက်တည်း ပိုင်းသွားလိမ့်မယ် ”

ကျိထျန်းကျွင်းသည် မိမိ၏ ဖျောင်းဖျမှုမှာ မအောင်မြင်ရုံတင်မက ကျိရှန့် ၏ မနှစ်မြို့မှုကိုပါ ရရှိသွားကြောင်း သိသဖြင့် ပြုံးလိုက်ကာ မိမိမှာ နောက်ပြောင်ခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း ပြော၍ ထိုအကြောင်းအရာကို ဆက်မပြောတော့ပေ။

သို့သော် သူ၏ အကြည့်များမှာမူ ထို ထူးခြားသူ များပေါ်တွင်သာ ဝဲလည်နေပြီး၊ ရံဖန်ရံခါ လောဘရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားတတ်သည်။

အနီးနားရှိ အစီရင်လှေ များမှာလည်း ဘာလှုပ်ရှားမှုမှ မရှိကြပေ။

အားလုံးမှာ ဤ ထူးခြားသူ များ ပြန်လည် နိုးထလာမည့်အချိန်ကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ဆိုင်းနေကြပုံရသည်။

ထိုသို့ စောင့်ဆိုင်းရင်းဖြင့်ပင် လက်ရှိအချိန်မှာ တစ်နှစ်ခွဲခန့် ကြာမြင့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျောက်တောင်ကြီးမှာ ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး၊ အားလုံးမှာ အဆက်မပြတ် စီးထွက်နေသော ယန်သက်တမ်းစွမ်းအားများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဤနေရာရှိ ထူးခြားသူ များ၏ ခွဲဝေယူခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

ကျောက်တောင်ကြီး လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက်တွင်မူ ထူးခြားသူ များ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အသိဉာဏ်အလင်းရောင်များ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

သူတို့သည် ထိုပတ်ဝန်းကျင်ရှိ များပြားလှသော အစီရင်လှေ များကို မြင်သောအခါ၊ သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးက မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ

“လူတွေ အများကြီးပါလား၊ ကျွယ်မင်နန်းတော်က လူတွေပဲ ”

“ကျွယ်မင်နန်းတော်ဆိုတာ ဘာလဲ ”

ထူးခြားသူ အချို့မှာ ဝေခွဲမရသော အမူအရာများ ပြသကြပြီးနောက် သူတို့၏ ပုံရိပ်များမှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားကာ နောက်ဆုံးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။

“စီနီယာ အရှင်တို့ခင်ဗျာ... ခဏလောက် စောင့်ပေးကြပါဦး ”

ထို စီနီယာအစ်မကြီး သည် နောက်ဆုံးတွင် အစီရင်လှေ ပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။

သူမ၏ ပုံရိပ်မှာ လျှပ်တစ်ပြက် လှုပ်ရှားသွားပြီး ထူးခြားသူ များ၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ပေါ်လာတော့သည်။

သူမသည် ဝတ်ရုံဖြူနှင့် မုတ်ဆိတ်ဖြူရှိသော အဖိုးအိုကို လက်အုပ်ချီ ဂါရဝပြုကာ ဆိုလိုက်သည်

“စီနီယာ လွီ မတွေ့ရတာ ကြာပါပြီ ”

ဝတ်ရုံဖြူနှင့် အဖိုးအိုက သူမကို အထက်အောက် အကဲခတ်ကြည့်ကာ မျက်လုံးထဲတွင် ဇဝေဇဝါဖြစ်ဟန်ဖြင့်

“ငါ မင်းကို သိလို့လား"

“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်တုန်းက စီနီယာ လွီနဲ့ စုစုပေါင်း သုံးကြိမ် တွေ့ဖူးပါတယ်။ နှစ်ကြိမ်မှာတော့ စီနီယာက ကျွန်မကို မှတ်မိပါတယ်ရှင့် ”

စီနီယာအစ်မကြီးက ဆိုသည်။

“သြော်... ကြည့်ရတာ ငါ့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်က ပြဿနာတက်နေပြန်ပြီ ထင်တယ်၊ အရင်က အကျင့်ဟောင်းကြီးပါပဲ။ မင်းမှာ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ ”

ဝတ်ရုံဖြူ အဖိုးအိုက ပြုံးလျက် မေးသည်။

“ကျွန်မ တောက်ပသော လောကမသေမျိုး အဆင့် ၄ လမ်းစဉ်ကို လိုချင်လို့ပါရှင့် ”

စီနီယာအစ်မကြီးက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောလိုက်သည်။

ထူးခြားသူ များအကြောင်း အနည်းငယ် သိထားသည့် ကျင့်ကြံသူ အနည်းငယ်မှလွဲ၍ ကျန်ရှိသော လူအားလုံးမှာ အံ့အားသင့်သွားကြရသည်။

ဒီလိုမျိုး တိုက်ရိုက်ကြီး မေးလို့ရတာလား

တစ်ဖက်လူကရော ပေးမှာလား

ဒါဟာ တစ်ဖက်လူကို မင်းရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးကို ငါ့ကို ပေးနိုင်မလား လို့ မေးနေသလိုမျိုးပင်။

သို့သော် မထင်မှတ်ထားသည်မှာ ဝတ်ရုံဖြူ အဖိုးအိုမှာ အနည်းငယ်မျှပင် ဒေါသမထွက်ဘဲ အတွေးနက်သွားသည်။

ခဏအကြာမှ ရုတ်တရက် သတိရသွားဟန်ဖြင့်

“သြော်... မင်းက တောက်ပသော လောကမသေမျိုး အဆင့် ၄ လမ်းစဉ်ကို လိုချင်တာကိုး၊ မင်းကို ပေးလို့ မရဘူး”

ဝတ်ရုံဖြူ အဖိုးအိုက ပြုံးလိုက်သည်

“ငါနဲ့ မင်းနဲ့ကြားမှာ ကံတရား မရှိဘူး ”

ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် ထိုနေရာရှိ လူအုပ်ကြီးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုနေရာတွင် ကျင့်ကြံသူ ပေါင်း တစ်သိန်းကျော် ရှိနေသော်လည်း၊ သူသည် ထိုမျှများပြားလှသော လူများထဲမှ ဖန့်ချန်အပေါ်တွင် အကြည့်ကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ဝမ်းသာအားရဟန်ဖြင့် လက်ယမ်းပြလိုက်သည်

“မင်းလာပါ၊ မင်းလာခဲ့ ”