အခန်း (၁၃၉၇-၁၃၉၈)
Vol. 140 Ch. 1397-1398
အခန်း (၁၃၉၇) - မူလရွှေဓာတ်အငွေ့အသက်
“လောကမှာရှိတဲ့ အရာရာတိုင်းကို ချုပ်ကိုင်ထားနိုင်စွမ်း ရှိတယ် ဟုတ်လား”
ဖန့်ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ခတ်သွားသည်။
ထိုငါးရောင်ခြယ် တောက်ပနေသော နတ်တောင်ကြီးကို ကြည့်ရင်း သူ၏ရင်ထဲတွင် ပြောမပြတတ်အောင် လေးလံသော ဖိအားတစ်ခု တိုးဝင်လာသည်။
သူသည် သိစိတ်အရပင် နတ်ဘုရားမျက်လုံး ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ခဏချင်းမှာပင် အလွန်တောက်ပလွန်းသော အလင်းစက်ဝန်းများကြောင့် မျက်စိပင် ပြန်ကွယ်သွားမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။
ဖန့်ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် အတော်လေး တုန်လှုပ်သွားမိသည်။
အရှိန်အဝါတွေက အရမ်းကို သိပ်သည်းလွန်းလှသည်။
ယွမ်သံလိုက် ဓာတ်ငါးပါးတောင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဓာတ်ကြီးငါးပါး စွမ်းအားများမှာ ကြောက်ခမန်းလိသိပ်သည်းလွန်းလှပြီး ဤမျှလောက် များပြားလှသော ဓာတ်ငါးပါးစွမ်းအားမျိုးကို သူတစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။
သိပ်သည်းရုံတင်မကဘဲ မှန်လေး ပြောသကဲ့သို့ပင် အလွန်တရာ သန့်စင်ကြည်လင်လှပေသည်။
“အခြေခံသဘောတရားကတော့ အတူတူပါပဲ။ ဓာတ်ငါးပါးစွမ်းအားဆိုတာ သာမန်ကာလျှံကာ ဘယ်နေရာမဆို တွေ့နိုင်တယ်လို့ မထင်လိုက်နဲ့။ အဲဒီ အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေထဲမှာ ကျင့်ကြံသူတွေ အလုအယက် လိုချင်နေကြတဲ့ ထူးခြားတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေ ကိန်းအောင်းနေတတ်တယ်။ အဲဒီ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းအားတွေရဲ့ အစဦးဟာ ဓာတ်ငါးပါးစွမ်းအားကနေ ဆင်းသက်လာတာ မဟုတ်ဘူးလား”
မှန်လေးက ရယ်မောရင်း ဆိုသည်
“လူဆိုတာ ထမင်းစားရတယ်၊ ရေ သောက်ရတယ်။ မသေမျိုး နတ်ဘုရားတွေ ဖြစ်နေရင်တောင် ဓာတ်ငါးပါးစွမ်းအားနဲ့ ကင်းကွာလို့ မရဘူး။ သူတို့က သာမန်လို့ ထင်ရတာက မသန့်စင်လို့၊ အစွမ်းကုန် မပြင်းထန်လို့ပဲ။ ဒါကြောင့် လူအများစုက ဓာတ်ငါးပါးစွမ်းအားကို အမှုမဲ့အမှတ်မဲ့ သဘောထားကြတာ"
"အခု မင်းရှေ့မှာရှိတဲ့ ဒီယွမ်သံလိုက် ဓာတ်ငါးပါးတောင်ကတော့ အသန့်စင်ဆုံး ဓာတ်ငါးပါးစွမ်းအားတွေ စုစည်းနေတာပဲ။ ဒီနေရာမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ လူသူအရိပ်အယောင် ကင်းမဲ့နေလို့သာ ဒီလောက်သန့်စင်တဲ့ တောင်ကြီး ဖြစ်လာတာ။ သူတို့ရဲ့ ဓာတ်ငါးပါးစွမ်းအားဟာ အလွန်မြင့်မားတဲ့ မျှခြေအဆင့်တစ်ခုကို ရောက်နေပြီ။ နည်းနည်းလေး ပိုတာ၊ လိုတာနဲ့တင် ပြန်ပြင်လို့မရတဲ့ ပျက်စီးမှုတွေ ဖြစ်သွားနိုင်တယ်”
သူက ခေတ္တရပ်ပြီး ဆက်ပြောသည်
“မင်းသာ နောက်ထပ် နှစ် တစ်ရာ၊ နှစ်ရာလောက် နောက်ကျခဲ့ရင် ဒီတောင်ကို မြင်ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူက ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါတွေ ပေါက်ဖွားလာပြီး ဝိညာဉ်ရတနာ အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကောင်းကင်ယံထဲ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်”
“ဓားငယ်လေး... လုပ်နိုင်ပါ့မလား”
ဖန့်ချန်က ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။
“ဖန့်ချန်... ငါ့ကို ယုံစမ်းပါ။ ဒီလောကမှာ ငါဝါးမြိုလို့မရတဲ့ အရာဆိုတာ မရှိဘူး”
ဓားငယ်လေးကတော့ စမ်းသပ်ကြည့်ချင်စိတ်ဖြင့် တက်ကြွနေသည်။
“ဓားငယ်လေး တစ်ယောက်တည်းနဲ့တော့ မရဘူး။ သူ ဝါးမြိုနေတဲ့ အချိန်မှာ ယွမ်သံလိုက် ဓာတ်ငါးပါးတောင်ကနေ ပေါက်ဖွားလာတော့မယ့် ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါတွေကို တစ်ယောက်ယောက်က နှိမ်နင်းပေးဖို့ လိုတယ်။ အဲဒါအတွက် မင်းရဲ့ အဲဒီကိုယ်ပွား လိုအပ်တယ်”
“ဖန့်လုသား လား”
“ဟုတ်တယ်”
“ငါတို့မှာ အချိန်အများကြီး မရှိဘူး။ အချိန်စေ့ရင် ပြန်သွားရမှာ၊ မဟုတ်ရင် ဒီမှာ ကျန်ခဲ့လိမ့်မယ်။ အလွန်ဆုံးမှ... ၁၀ နှစ်ပဲ အချိန်ရှိတယ်။ ၁၀ နှစ်အတွင်း ဓားငယ်လေးက အကုန်ဝါးမြိုနိုင်ပါ့မလား”
ဖန့်ချန်၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် လေးနက်သွားသည်။
“၁၀ နှစ်ဆိုရင် လုံလောက်ပါတယ်။ သူ ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်နေပါစေ ဝိညာဉ်ရတနာ အစစ်အမှန် မဖြစ်သေးသရွေ့တော့ သန့်စင်တဲ့ ဝိညာဉ်ကုန်ကြမ်း ပစ္စည်းတစ်ခုပဲ ရှိပါသေးတယ်”
မှန်လေး၏ ထိုစကားကြောင့် ဖန့်ချန်သည် ချက်ချင်းပင် နယ်နယ်နိမိတ်ဘူးသီး ထဲမှ ဟွမ်ဝူကျိ ကို ထုတ်လိုက်သည်။
သူ့ကို တိုတိုတုတ်တုတ်ဖြင့်ပင် ထိုနေရာသည် မည်သည့်နေရာဖြစ်ကြောင်းနှင့် ဘာလုပ်ရမည်ကို ပြောပြပြီးနောက် ယွမ်သံလိုက် ဓာတ်ငါးပါးတောင်ဆီသို့ အတင်းအကြပ် ပျံသန်းသွားသည်။
တောင်၏ ဖိအားကြောင့် ပျံသန်းနှုန်းမှာ အတော်လေး နှေးကွေးသွားခဲ့သည်။
“ဝူရှန့်ငရဲ ဟုတ်လား... ဒီလိုနေရာမျိုး တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး။ အထက်သုံးနယ်မြေက အောက်ခြောက်နယ်မြေထက် ပိုပြီး ဆန်းကြယ်တာ အမှန်ပဲ”
ဟွမ်ဝူကျိက စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ယွမ်သံလိုက် ဓာတ်ငါးပါးတောင်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ အဆင့် ၄ မသေမျိုး တစ်ဦးဖြစ်သော သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်ပင် အံ့သြချီးကျူးသည့် အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အသက်ဝိညာဉ်ဓား မှာလည်း မငြိမ်မသက် လှုပ်ရှားလာသည်။
“မဆိုးနဲ့... ဒါ မင်းပစ္စည်း မဟုတ်ဘူး”
ဟွမ်ဝူကျိက တစ်ချက် ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ကိုယ်ရောင်ကို ဖျောက်လိုက်သည်။
ဖန့်ချန်သည် အဆုံးထိ ရောက်အောင် မပျံသန်းနိုင်တော့ပေ။
ယွမ်သံလိုက် ဓာတ်ငါးပါးတောင်က သူ့ကို ရည်ရွယ်ပြီး ဖိအားပေးနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဓားငယ်လေးကို ရည်ရွယ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
သူသည် ဓားငယ်လေးကို သယ်ဆောင်ထားသရွေ့ ရေဆန်တက်နေသည့် လှေကဲ့သို့ အလွန်ပင် ခက်ခဲနေသည်။
ဓားငယ်လေးသာမက မှန်လေးပင်လျှင် ထိုဖိအားဒဏ်ကို ခံနေရသည်။
သူသည် မထူးတော့သဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းကာ တောင်ထိပ်ဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးတက်သွားတော့သည်။
သိပ်သည်းလှသော ဓာတ်ငါးပါးစွမ်းအားများမှာ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အလိုအလျောက် စီးဆင်းနေသည်။
အကယ်၍ ၎င်းတို့မှာ စိတ်အသိရှိပြီး နတ်ပညာအသွင်ဖြင့် တိုက်ခိုက်မည်ဆိုလျှင် မိုင်ပေါင်း သောင်းချီအတွင်း မည်သည့် သက်ရှိမျှ ကျန်ရှိမည်မဟုတ်ပေ။
“ရှေးဟောင်းမသေမျိုးတွေတောင် ဒီလောက် သိပ်သည်းတဲ့ ဓာတ်ငါးပါးစွမ်းအားမျိုးကို အသုံးချနိုင်ပါ့မလားပဲ...”
နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် ဖန့်ချန်သည် တောင်ထိပ်သို့ ရောက်သွားသည်။
ဓားငယ်လေးသည် မနေနိုင်မထိုင်နိုင်ဘဲ တောင်၏ အကာအရံ ဗဟိုချက်ဆီသို့ တိုးဝင်သွားတော့သည်။
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဓာတ်ငါးပါးစွမ်းအားများမှာ စိတ်အသိရှိလာသည့်အလား ဤနေရာသို့ စတင် စုစည်းလာသည်။
“ဖန့်ချန်... သူ့ကို နှိမ်နင်းလိုက် ”
မှန်လေးက သတိပေးလိုက်သည်။
ဖန့်လူသား သည် ဖန့်ချန်၏ နောက်ကျောတွင် အသံတိတ် ပေါ်လာသည်။
သူ ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုဓာတ်ငါးပါးစွမ်းအားများမှာ ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားပြီး စိတ်အသိမဲ့သော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများအဖြစ် ပြန်လည် ကွဲပြားသွားတော့သည်။
“ဒီကောင်လေး ဝါးမြိုပြီးသွားရင်တော့ နာမည်အသစ်တစ်ခု ပေးရလိမ့်မယ်။ ယွမ်သံလိုက် ဓာတ်ငါးပါးဓား လို့ ခေါ်ကြတာပေါ့”
မှန်လေးက မှတ်ချက်ချသည်
“သူ့ရဲ့ ကံတရားကလည်း ရောက်လာပြီလို့ ပြောရမှာပဲ။ မင်းသာ ဒီနေရာကို မတော်တဆ ရောက်မလာခဲ့ရင်၊ သူကိုယ်တိုင်မှာလည်း လုံလောက်တဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ် မရှိရင် ဒီယွမ်သံလိုက် ဓာတ်ငါးပါးတောင်ရဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေက ငါတို့ဆီ ရောက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး”
“ယွမ်သံလိုက် ဓာတ်ငါးပါးဓား ဟုတ်လား... ဒါဆိုရင် ဓားငယ်လေးမှာလည်း လောကမှာရှိတဲ့ အရာရာကို ချုပ်ကိုင်နိုင်တဲ့ အစွမ်းမျိုး ရှိလာမှာလား”
“သေချာပေါက် ရှိမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ဘယ်ဘက်က ပိုပြီး အစွမ်းထက်လဲဆိုတဲ့ အပေါ်မှာလည်း မူတည်သေးတယ်။ အစွမ်းချင်း တူညီရင်တော့ သူက အကုန်လုံးကို ချုပ်ကိုင်နိုင်တယ်။ အစွမ်း နည်းနည်းပိုသာရင်တောင် တစ်ဖက်လူက အထိန်းအချုပ် ခံရမှာပဲ။ အစွမ်းက အများကြီး ကွာခြားသွားရင်တော့ အသုံးမဝင်တော့ဘူး”
“ဒါတင်ပဲ လုံလောက်နေပါပြီ”
ဖန့်ချန်၏ မျက်နှာတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ ဖြတ်ပြေးသွားသည်
“ဓားမသေမျိုးလမ်းစဉ်ရဲ့ အဆင့် ၁ နတ်ဆေးပင် က ဘာလဲ”
“ဒါက သိပ်မဈေးကြီးပါဘူး။ မင်းသာ ဓားမသေမျိုးလမ်းစဉ် တစ်ခုလုံးကို သိချင်တယ်ဆိုရင် ငါ့မှာ အထူးအထုပ် ဈေးနှုန်း ရှိတယ်၊ တွက်ခြေကိုက်မကိုက် ကြည့်လိုက်လေ”
“ဘယ်လောက်လဲ”
“မသေမျိုးကျောက်တုံး ၈,၈၈၈ လုံးဆိုရင် ဘယ်လိုလဲ”
ဖန့်ချန်က ရယ်မောလိုက်သည်
“ဒီဈေးက တကယ်တော့ မများပါဘူး။ ကျွယ်မင်နန်းတော်လို အင်အားစုမျိုးဆိုရင် ဈေး ၁၀ ဆတက်ရင်တောင် မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ပေးလိုက်မှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ဆီမှာ အခု အဲဒီလောက် ရှိမယ်လို့ မင်းထင်လို့လား”
“ဒါပေမဲ့ အထုပ်လိုက် မဝယ်ရင် နောက်ပိုင်း တစ်ခုချင်းစီ ဝယ်တဲ့အခါ စုစုပေါင်းဈေးက ဒီထက် အများကြီး ပိုသွားလိမ့်မယ်”
“ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ငါက အခု နောက်ပိုင်းလမ်းစဉ်တွေကို သိနေလည်း အသုံးမဝင်သေးဘူး။ တိုတောင်းတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ သုံးရဦးမှာမှ မဟုတ်တာ။ ငါ့ကို အဆင့် ၁ ဓားမသေမျိုးရဲ့ နတ်ဆေးပင်ကိုပဲ ပြောပြပါ။ အရင်တုန်းက အဆင့် ၄ နတ်ဆေးပင်ဖြစ်တဲ့ ရွှေဝိညာဉ်ပန်း အတွက် မသေမျိုးကျောက်တုံး ၁၀၀ ယူခဲ့တာမလား... အဆင့် ၁ ဆိုရင်တော့ ပိုပြီး သက်သာမှာပေါ့”
“ဟုတ်ပါတယ်။ မသေမျိုးကျောက်တုံး ၂၀ ဆိုရင် ရပါပြီ”
မှန်လေးက အားမလိုအားမရဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ရော့... ယူလိုက်”
ဖန့်ချန်က မသေမျိုးကျောက်တုံး ၂၀ ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။
မှန်လေးက ဝါးမြိုပြီးနောက် စာမျက်နှာကိုတောင် လှန်မခိုင်းတော့ဘဲ တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည်
“ဓားမသေမျိုးလမ်းစဉ်ရဲ့ အဆင့် ၁ နတ်ဆေးပင်က မူလရွှေဓာတ်အငွေ့အသက် ပဲ။ မင်း အခုကတည်းက စုဆောင်းထားလို့ ရတယ်။ မင်းရဲ့ နယ်နိမိတ်ဘူးသီးကို သုံးပြီး ထည့်လို့ရတယ်၊ သာမန် သိုလှောင်ရတနာတွေနဲ့တော့ မရဘူး”
“အခုကတည်းက ထည့်လို့ရတာလား”
“ဒါပေါ့။ မူလရွှေဓာတ်အငွေ့အသက်ဆိုတာ အသန့်စင်ဆုံးသော ရွှေဓာတ်စွမ်းအားပဲ။ မင်း အခု မထည့်ထားရင် ယွမ်သံလိုက် ဓာတ်ငါးပါးဓား ပေါ်ထွက်လာပြီးတဲ့နောက် ဒီပစ္စည်းမျိုးကို ပြန်ရှာဖို့က အရမ်းခက်သွားလိမ့်မယ်”
မှန်လေး၏ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ဖန့်ချန်သည် နယ်နိမိတ်ဘူးသီးကို သုံး၍ မူလရွှေဓာတ်အငွေ့အသက် ကို စတင် စုဆောင်းတော့သည်။
ရွှေဓာတ်တင်မကဘဲ မူလသစ်သားဓာတ်၊ မူလမီးဓာတ်၊ မူလမြေဓာတ်၊ မူလရေဓာတ် အားလုံးကို သူ စုဆောင်းလိုက်သည်။
တဖြည်းဖြည်းနှင့် နယ်နိမိတ်ဘူးသီးမှာ ပို၍ လေးလံလာပြီး ဆက်လက်ထည့်သွင်းမည်ဆိုလျှင် ကွဲအက်သွားတော့မည့်အလား ဖြစ်လာသည်။
ဖန့်ချန်သည် ပိဖူသဲ နှင့် သိုလှောင်လက်စွပ်တို့ကို သုံးရန် ကြိုးစားကြည့်သော်လည်း မှန်လေး ပြောသည့်အတိုင်းပင် ထိုအရာများမှာ ထိုဓာတ်ငါးပါးစွမ်းအားများကို သိုလှောင်နိုင်စွမ်း မရှိကြပေ။
“ဝမ်ချုံစန်းက ဒီဘူးသီးကို ဘယ်ကနေ ရလာခဲ့တာလဲ မသိဘူး။ နောက်ထပ် အနည်းငယ်လောက် ပိုရှိရင် ကောင်းမှာပဲ။ နှမြောစရာပဲ”
ဖန့်ချန်က စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
ဘူးသီးထဲတွင် ဟွမ်ဝူကျိအတွက် နေရာချန်ထားရဦးမည် ဖြစ်သဖြင့် ဆက်လက် မထည့်သွင်းနိုင်တော့ပေ။
“ဖန့်ချန်... မင်း ထည့်ထားတဲ့ မူလရွှေဓာတ်အငွေ့အသက်က သာမန် ဓားမသေမျိုးလမ်းစဉ်ရဲ့ အဆင့် ၁ နတ်ဆေးပင် အချိုးအစားအရဆိုရင် အနည်းဆုံး အပုံ ၁၀၀ စာလောက် ရှိနေပြီ။ အရမ်း လောဘမကြီးပါနဲ့ဦး”
မှန်လေးက ဆက်ပြောသည်
“မင်း တခြားဓာတ်တွေကို ပြန်သွန်ထုတ်လိုက်ပြီး မူလရွှေဓာတ်အငွေ့အသက်ကိုပဲ အကုန်ထည့်လိုက်ရင် ပိုကောင်းမယ် ထင်တယ်”
“မူလရွှေဓာတ်အငွေ့အသက်က ဓားမသေမျိုးလမ်းစဉ်ရဲ့ အဆင့် ၁ နတ်ဆေးပင် ဖြစ်တယ်ဆိုမှတော့ တခြားဓာတ်တွေဖြစ်တဲ့ သစ်သားဓာတ်၊ မီးဓာတ်တွေကလည်း အသုံးဝင်မှာပါပဲ။ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားတာပေါ့၊ နောက်ပိုင်း အသုံးလိုလာရင် သုံးရတာပေါ့”
ဖန့်ချန်က အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။
အခန်း (၁၃၉၈) - အမန်... မဆိုးစမ်းနဲ့တော့
“ဒီတောင်က... ဓာတ်ငါးပါးစွမ်းအားတွေ တော်တော်သိပ်သည်းတာပဲ၊ တန်ဖိုးဖြတ်လို့မရတဲ့ တောင်ပဲ ”
ယွမ်သံလိုက် ဓာတ်ငါးပါးတောင်အနီးတွင် လူရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ထိုငါးရောင်ခြယ် တောက်ပနေသော နတ်တောင်ကြီးကို လောဘဇောတိုက်သည့် အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။
ကျိထျန်းကျွင်းသည် ယွမ်သံလိုက် ဓာတ်ငါးပါးတောင်၏ ဇစ်မြစ်ကို အသေအချာ မခွဲခြားနိုင်သော်လည်း၊ အဆင့် ၃ မသေမျိုး တစ်ဦးအနေဖြင့် ဤတောင်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ဖိအားအနည်းငယ်ကိုတော့ ခံစားမိနေသည်။
“အဲဒီကောင်လေးက တောင်ထိပ်မှာလား ဘေးမှာ နောက်တစ်ယောက်တောင် ပါသေးတယ် ဟုတ်လား”
သူ၏ အကြည့်များသည် ဟင်းလင်းပြင်အထပ်ထပ်ကို ဖောက်ထွင်းကြည့်ရှုရင်း ဖန့်ချန်ကို ရှာတွေ့သွားပြီးနောက် ပါးစပ်အစုံမှာ မသိမသာ ကွေးညွှတ်ကာ ပြုံးလိုက်မိသည်။
ပစ်မှတ်ကို ရှာတွေ့ရုံတင်မကဘဲ မမျှော်လင့်ဘဲ ရတနာတစ်ခုပါ ထပ်တိုးရရှိဦးမည်ဆိုတော့ ဒါဟာ ကံတရား ပင် ဖြစ်တော့သည်။
“မင်းက နန်မင်ရုယွဲ့ကို ပြစ်မှားထားသေးတယ်၊ အခုလည်း မင်းသမီးလေးဘေးမှာ လိုက်နေဦးမယ်ဆိုရင် မင်းသမီးလေးအတွက် ဒုက္ခတွေပဲ ယူဆောင်လာပေးမှာ။ ငါ မင်းကို ရှင်းထုတ်လိုက်တာဟာ ငါတို့မျိုးနွယ်စုရဲ့ အနာဂတ် ရည်မှန်းချက်ကြီးအတွက်ပဲ ဖြစ်တယ်”
ကျိထျန်းကျွင်းသည် မိမိဘာသာ ရေရွတ်ရင်း မျက်ဝန်းထဲတွင် ရက်စက်သော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
နောက်တစ်ခဏတွင် သူသည် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။
သို့သော် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုက သူ၏မျက်စိကို ကွယ်သွားမတတ် ဖြတ်သန်းသွားသည်။
သူ တစ်စုံတစ်ရာကို တုံ့ပြန်ရန် ကြိုးစားချိန်တွင် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လေထဲတွင် ဝဲပျံနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် မိမိ၏ ခေါင်းမပါသော ကိုယ်လုံးကြီးကိုပါ မြင်လိုက်ရတော့သည်။
“ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ...”
ကျိထျန်းကျွင်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်မှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။
ထို့နောက်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဦးခေါင်းမှာ ဓားအလင်းတန်းများအောက်တွင် နစ်မြုပ်သွားပြီး ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
ဘာတစ်ခုမျှ ကျန်ရစ်ခြင်း မရှိပေ။
သူ သေခါနီးအချိန်တွင် ဟိုဘက်က ဖန့်မျိုးနွယ်ဆိုသူက ဒီဘက်သို့ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသလိုပင်။
ဟွမ်ဝူကျိ ဓားထုတ်လိုက်သည့် အချိန်မှာပင် ဖန့်ချန် သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် ထိုဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ကျိထျန်းကျွင်းသည် ဟွမ်ဝူကျိ၏ လက်ချက်ဖြင့် အသေဆိုးနှင့် သေဆုံးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
“သခင်လေး... တစ်ယောက်ယောက်က သခင်လေးအပေါ် မကောင်းတဲ့ စိတ်ထားရှိပုံရတယ်၊ အဆင့် ၃ မသေမျိုးပါ ”
ဟွမ်ဝူကျိက တောင်ထိပ်သို့ ရောက်လာပြီး အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြုံးလျက် ဆိုသည်
“ကျုပ် သူ့ကို သေလမ်းပို့ဆောင်ပေးလိုက်ပါပြီ ”
“သူ ဒီလိုမျိုး သေသွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူ တကယ် သေသွားတာတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဝိညာဉ် မကျန်ရစ်ခဲ့ဘူးဆိုတော့ ဝမ်ချုံစန်းတို့လိုပဲ သူကလည်း ကိုယ်ပွားတည်ဆောက်ပုံ တစ်ထပ်တည်းပဲပေါ့”
ဖန့်ချန်က မိမိဘာသာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
“တကယ် မသေဘူး ဟုတ်လား ”
ဟွမ်ဝူကျိက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက်
“ကျုပ်လက်ထဲက ဓားက လူတစ်ယောက် သေ၊ မသေတောင် မခွဲခြားနိုင်လောက်အောင်တော့ မညံ့ပါဘူး ”
“ဒါက မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုနဲ့ မဆိုင်ပါဘူး၊ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အခြေအနေနဲ့ပဲ ဆိုင်တာပါ။ မင်း သတ်လိုက်တဲ့သူက ကျိထျန်းကျွင်းလို့ ခေါ်တယ်။ အရင်တုန်းက ငါ့ကို တော်တော် ဒုက္ခပေးခဲ့တဲ့သူပေါ့၊ သူ့ရဲ့ နောက်ကြောင်းကို သိချင်လို့ ခဏလွှတ်ထားပေးခဲ့တာ။ အခုတော့ တစ်ချက် သေချာသွားပြီ၊ သူတို့လို လူမျိုးတွေက အလွယ်တကူ သေမှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်း သူ့ကို ကိုယ်ပွားတစ်ခုလို့ပဲ မှတ်ယူလိုက်ပါ”
ဖန့်ချန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင်လည်း ဟုတ်ပါပြီ ”
ဟွမ်ဝူကျိက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ရင်း
“အခု ကျုပ် သူ့ကို သတ်လိုက်တာက သခင်လေးအတွက် ဒုက္ခဖြစ်စေမလား ”
“မဖြစ်ပါဘူး ”
ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
အကယ်၍ ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ်က ကျိထျန်းကျွင်းကို သူမရဲ့ ရှာဖွေရေးအဖွဲ့ထဲ ထည့်ထားခဲ့ရင်တော့ နည်းနည်း ဒုက္ခများနိုင်ပေမယ့်၊ အခြေအနေအရ ကြည့်ရတာ ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ်ဟာ ကျိထျန်းကျွင်းနဲ့ အဆက်အသွယ် အများကြီး မလုပ်ချင်ပုံရသည်။
ဒါဆိုရင်တော့ ဘာဒုက္ခမှ မရှိနိုင်တော့ပေ။
ကျိထျန်းကျွင်း သေတာက ဘာမှ အရေးမပါတဲ့ ကိစ္စပင်။
ဟွမ်ဝူကျိ တစ်စုံတစ်ရာ ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ၏ အကြည့်များမှာ ရုတ်တရက် လေးနက်သွားပြီး ဟင်းလင်းပြင်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်
“နောက်ထပ် တစ်ယောက် ရောက်လာပြန်ပြီ ထင်တယ်၊ ဒီတစ်ခါတော့ ကျိထျန်းကျွင်းလို အသေးအမွှား မဟုတ်ဘူး ”
ဖန့်ချန်သည် ရှေးဦး နတ်ဘုရားမျက်လုံး ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ အစီရင်လှေ တစ်စင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။
၎င်းမှာ စီနီယာအစ်မကြီး၏ လှေပင် ဖြစ်သည်။
“မင်း နယ်နိမိတ်ဘူးသီးထဲ ခဏပြန်ဝင်လိုက် ”
ဖန့်ချန်သည် ဟွမ်ဝူကျိကို ဘူးသီးထဲ ချက်ချင်း ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။
ထို့နောက် ဖန့်လူသား ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ စိတ်ကူးတစ်ခု ရသွားပြီး မိမိကိုယ်ပေါ်ရှိ သက်သေခံ ကျောက်ပြားကို ဖန့်လူသား ထံ ပစ်ပေးလိုက်သည်။
ထို့နောက် ရိပ်ခြေဗုဒ္ဓ အတတ်ပညာ ကို အသုံးပြုကာ အရိပ်ထဲသို့ ကိုယ်ယောင်ဖျောက် ဝင်လိုက်လေသည်။
မကြာမီမှာပင် အစီရင်လှေကြီးသည် ယွမ်သံလိုက် ဓာတ်ငါးပါးတောင်၏ အပေါ်တည့်တည့်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။
“စီနီယာအစ်မကြီး... ဒီတောင်က အရမ်း ဆန်းကြယ်တာပဲ ”
ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ်က အောက်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ခုနက အစီရင်လှေ တစ်ချက် တုန်ခါသွားသည်ကို သူမ သတိထားမိလိုက်သည်။
စီနီယာအစ်မကြီးနှင့် သူမ၏ အဖွဲ့ဝင်များမှာလည်း ယွမ်သံလိုက် ဓာတ်ငါးပါးတောင်ကို ဝိုင်းဝန်း ကြည့်ရှုကြတော့သည်။
“ဓာတ်ငါးပါးစွမ်းအားတွေက တကယ် သန့်စင်တာပဲ ”
“ဒီတောင်ရဲ့ တန်ဖိုးက မနည်းဘူး ထင်တယ်၊ ရှေးဟောင်း ကျမ်းစာတွေမှာ ပြန်ရှာကြည့်ပြီး သူ့ရဲ့ ဇစ်မြစ်ကို သိအောင် လုပ်ရမယ် ”
“ဝူရှန့်ငရဲမှာ သာမန်အရာတွေ မရှိဘူး၊ ဒီမှာ ရှိနေတဲ့ ဘယ်အရာမဆို သူ့တန်ဖိုးနဲ့သူ ရှိတာပဲ ”
လူတိုင်းက တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ဝိုင်းပြောနေကြသည်။
စီနီယာအစ်မကြီးကတော့ အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြောလိုက်သည်
“ဒီတောင်ကို ယွမ်သံလိုက် ဓာတ်ငါးပါးတောင် လို့ ခေါ်တယ်၊ အထက်သုံးနယ်မြေ မှာ တွေ့ရခဲတဲ့ ဆန်းကြယ်တဲ့ ရတနာပဲ။ လူသားတွေ ဖန်တီးလို့ မရဘဲ ကောင်းကင်၊ မြေကြီးနဲ့ အချိန်အခါ သုံးခုစလုံး ကိုက်ညီမှ ရနိုင်တဲ့ အရာပဲ ”
“ယွမ်သံလိုက် ဓာတ်ငါးပါးတောင် ဟုတ်လား ”
လူတိုင်းက ဇဝေဇဝါ ဖြစ်ကုန်ကြသည်။
ဤကဲ့သို့ ဗဟုသုတပိုင်းတွင် စီနီယာအစ်မကြီးလောက် မနှံ့စပ်ကြပေ။
“တောင်ထိပ်မှာ လူရှိနေတယ်၊ အပြင်စည်းကျင့်ကြံသူ၊ အဆင့် ၁ မသေမျိုးပဲ။ ဒီတောင်မှာ ပိုင်ရှင် ရှိနေပြီပဲ ”
တစ်စုံတစ်ယောက်က ဖန့်လူသား ကို မြင်သွားပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဆိုလိုက်သည်။
ပိုင်ရှင် ရှိနေမှတော့ သူတို့လည်း အတင်းအဓမ္မ လုယူမည် မဟုတ်ပေ။
အမာခံတပည့်တွေ ဖြစ်နေပြီး စည်းကမ်းကို ကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်ပြီး ဖောက်ဖျက်၍ မရပေ။
စီနီယာအစ်မကြီးကတော့ ထွက်သွားမည့် အရိပ်အယောင် မရှိပေ။
သူမသည် အောက်သို့ အကြိမ်ကြိမ် ကြည့်ရှုပြီးနောက် ရုတ်တရက် ယွမ်သံလိုက် ဓာတ်ငါးပါးတောင်ဆီသို့ ပျံသန်းဆင်းသက်သွားသည်။
ဖန့်ချန်သည် ထိုနေရာသို့ ချဉ်းကပ်စဉ်က ပျံသန်းနိုင်စွမ်း ဆုံးရှုံးခဲ့သဖြင့် ပြေးတက်ခဲ့ရသော်လည်း၊ ဤစီနီယာအစ်မကြီးကတော့ တောင်ထိပ်ပေါ်သို့ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပင် ပျံသန်းရောက်ရှိလာသည်။
ယွမ်သံလိုက် ဓာတ်ငါးပါးတောင်၏ ဖိအားက သူမအပေါ် သက်ရောက်မှု ရှိနေသော်လည်း ရှေးဟောင်းမသေမျိုး တစ်ဦးအတွက်တော့ ဤမျှလောက် ဖိအားမှာ ဘာမှမဟုတ်ပေ။
“အထောက်အထားနဲ့ နောက်ကြောင်းကို ပြောစမ်း”
စီနီယာအစ်မကြီးက ဖန့်လူသား ကို ကြည့်ကာ အေးဆေးစွာ မေးလိုက်သည်။
ဖန့်လူသား က မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး လက်အုပ်ချီလျက်
“နံပါတ် ၄၃၁ နယ်မြေသစ် ရှာဖွေရေးကြယ်တာရာက ချန်မင်ရှုံ ပါဗျ ”
“ဒီယွမ်သံလိုက် ဓာတ်ငါးပါးတောင်ကို မင်း အရင်တွေ့တာလား မင်း ဘယ်လို စီစဉ်ဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ၊ မင်း ဒါကို သယ်သွားလို့လည်း မရဘူး၊ ဂိုဏ်းကိုလည်း အပ်လို့ မရဘူးလေ ”
စီနီယာအစ်မကြီးက လေသံမာမာဖြင့် မေးသည်။
ဖန့်လူသား
“ကျုပ်မှာ တခြား စီစဉ်ထားတာ ရှိပါတယ် ”
“ငါ့ရဲ့ အစီရင်လှေက ဒါကို သယ်သွားနိုင်တယ်၊ ဒီပစ္စည်းကို ငါ့ကို ပေးလိုက်ပါ။ မင်းကို ငါ မသေမျိုးကျောက်တုံး တစ်ပုံတစ်ပင် ပေးမယ့်အပြင် မင်းနဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ ဂုဏ်ထူးအမှတ် တွေကိုလည်း ပေးမယ် ”
စီနီယာအစ်မကြီးက ဆိုသည်။
ဒါကို ပေးလို့ မဖြစ်ပေ။
ထိုရတနာသည် ဓားငယ်လေး အတွက် အလွန်အမင်း အထောက်အကူ ဖြစ်စေပြီး အဆင့် ၁၀ အထိ တိုက်ရိုက် တက်လှမ်းစေနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
အရေးကြီးဆုံးမှာ ၎င်း၏ ထူးခြားချက်ဖြစ်သော အရာရာကို ချုပ်ကိုင်နိုင်သည့် အစွမ်းပင် ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ အသက်ဝိညာဉ်ဓားသာ ထိုစွမ်းအားမျိုး ရရှိသွားပါက တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ မသိမသာပင် အဆပေါင်းများစွာ တိုးတက်သွားပေလိမ့်မည်။
ဖန့်ချန်၏ ဦးနှောက်မှာ အလျင်အမြန် လည်ပတ်နေသည်။
တစ်ဖက်လူ၏ ပုံစံအရ ထိုယွမ်သံလိုက် ဓာတ်ငါးပါးတောင်၏ အကျိုးကျေးဇူးကို သိနေပုံရသည်။
သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဝိညာဉ်ရတနာကို ဝါးမြိုခိုင်းဖို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် အစီရင်လှေကို ဝါးမြိုခိုင်းဖို့လား
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူမကတော့ အလွယ်တကူ ထွက်သွားမည့်ပုံ မရှိပေ။
သို့မဟုတ်ပါက ဤနေရာတွင် ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကျ ကိုယ်ထင်ပြမည် မဟုတ်ပေ။
နှစ်ဖက်စလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် စီနီယာအစ်မကြီး စကားစရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဖန့်လူသား က ဦးအောင် ပြောလိုက်သည်
“အမန်... မဆိုးစမ်းနဲ့တော့၊ လင်းကွေ့ ကြယ်တာရာ ရောက်ရင် ငါ အကုန် ရှင်းပြပါ့မယ် ”
“နင် နောက်တစ်ခါ ထပ်ပေါ်လာပြန်ပြီလား ”
စီနီယာအစ်မကြီး၏ မျက်နှာ ပျက်သွားပြီး အစီရင်လှေဘက်သို့ သိစိတ်အရ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် တားမြစ်ချက် ပညာရပ်တစ်ခု ကို ချက်ချင်း ခင်းကျင်းလိုက်သည်။
“ပြောစမ်း... နင် ဘာရည်ရွယ်ချက် ရှိနေတာလဲ ”
စီနီယာအစ်မကြီး၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် မည်းမှောင်နေသည်။
“လင်းကွေ့ ကြယ်တာရာကို ရောက်ရင် နင် အစီရင်ဗဟိုချက်ကို သယ်လာခဲ့၊ ငါ အရာအားလုံးကို ရှင်းပြမယ်။ တကယ်လို့ ငါသာ နင့်ကို လိမ်မယ်ဆိုရင်တော့ အသေဆိုးနဲ့ သေပါစေ၊ မိုးကြိုးပစ်ပါစေဗျာ ”
ဖန့်လူသား က လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆိုသည်။
“ဒါ နင် ပြောတာနော်၊ တကယ်လို့ နင် ငါ့ကို ထပ်ပြီး လိမ်ဦးမယ်ဆိုရင်တော့ နင် ကိုယ်တိုင် စိုက်ခဲ့တဲ့ အဆိပ်ပင်ရဲ့ အသီးကို နင် ပြန်စားရအောင် ငါ လုပ်ပစ်မယ် ”
စီနီယာအစ်မကြီးက နှာတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်သည်။
သူမသည် ယွမ်သံလိုက် ဓာတ်ငါးပါးတောင်ကို နှမြောတသစွာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ ဖန့်လူသား ကို ဒေါသတကြီး တစ်ချက် စိုက်ကြည့်ကာ တားမြစ်ချက်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။
ထို့နောက် အစီရင်လှေပေါ်သို့ ပြန်တက်ကာ ဤနေရာမှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
“သူမနဲ့ ဝမ်ချုံစန်းကြားက ပတ်သက်မှုကတော့ သာမန် သူငယ်ချင်းထက် အများကြီး ပိုနေတာ အမှန်ပဲ ”
အရိပ်ထဲတွင် ဖန့်ချန်က စဉ်းစားခန်း ဝင်နေမိသည်။
စီနီယာအစ်မကြီး ပေါ်လာသည့် အချိန်ကတည်းက သူမကို ဘယ်လိုနည်းလမ်းနဲ့ တုံ့ပြန်ရမလဲဆိုတာ သူ စဉ်းစားထားပြီးသား ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ တစ်ဖက်လူက ထိုယွမ်သံလိုက် ဓာတ်ငါးပါးတောင်ကို ဤမျှလောက် အလေးမထားဘူးဆိုလျှင် သူ ဤနည်းလမ်းကို သုံးပြီး သူမကို လိမ်ညာမည် မဟုတ်ပေ။
တစ်ခါလိမ်ပြီးရင် နောက်တစ်ခါ သုံးလို့မရတော့တာမို့လို့၊ ဒီလို ဝှက်ဖဲမျိုးကို အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ကျမှပဲ သူ သုံးချင်ခဲ့တာ ဖြစ်သည်။