အခန်း (၃၉၃-၃၉၄)

အခန်း (၃၉၃) - မုဆိုးလင်မယား၊ မာနခဲလိမ္မော်ရောင်ကြောင်နှင့် တိမ်စီးအတတ်

လီယန်ချူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်

"မင်းက တောင်ပေါ်ကတစ်ခါမှ မဆင်းဖူးဘူးဆိုရင်၊ ဒီမိစ္ဆာရဲ့ စရိုက်ကို ဘယ်လိုလုပ် သိနေတာလဲ"

လိမ္မော်ရောင်ကြောင်သည် ယခုအချိန်တွင် အလွန်အမင်း အားနည်းနေသော်လည်း သူမ၏ မောက်မာသော အမူအရာကိုမူ ဖုံးကွယ်ထား၍ မရချေ။

"ငါတို့မျိုးနွယ်မှာ နားပါးတဲ့ အကြားအာရုံ ရှိတယ်၊ တောင်ပေါ်က မဆင်းဘဲနဲ့လည်း အပြင်လောကက အကြောင်းအရာတော်တော်များများကို သိနိုင်တယ်"

ဒီလောက်တောင် စွမ်းတာလား

လီယန်ချူက သူမကို သံသယဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

လိမ္မော်ရောင်ကြောင်မှာ ဒေါသထွက်သွားပြီး မအောင့်နိုင်ဘဲ ဟောက်လိုက်တော့သည်

"ငါ့ကို အနိုင်တိုက်နိုင်ရုံနဲ့ ငါ့ကိုလာပြီး သံသယမဝင်နဲ့ "

လီယန်ချူမှာ မအောင့်နိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်မိသည်။

ဤမျှလောက် အရိုက်ခံထားရပြီးမှ ယခုထက်တိုင် မောက်မာနိုင်သေးသည့် ထိုလိမ္မော်ရောင်ကြောင်မှာ တကယ်ကို တစ်ခုခုတော့ တစ်ခုခုပင်။

လိမ္မော်ရောင်ကြောင်က ခေါင်းကိုမော့ကာ မကြောက်မရွံ့သော မျက်နှာပေးဖြင့် ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်

"သတ်ချင်ရင်လည်း သတ်လိုက်တော့၊ ငါ တစ်ခွန်းမှ ညည်းမှာမဟုတ်ဘူး "

လီယန်ချူသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်

"ငါ မင်းကို ယုံပါတယ်"

သူသည် ဖြည်းညှင်းစွာ နောက်သို့ဆုတ်ကာ လှည့်ထွက်ခဲ့သည်။

ဟုန်ရှန်းတောင် ဘယ်မှာရှိသလဲဆိုသည်ကို လူတစ်ယောက်လောက် မေးကြည့်ရမည်။

အကယ်၍ ထိုခြင်္သေ့မိစ္ဆာသည် တကယ်ပင် ပိုင်ကျယ်မိစ္ဆာနိုင်ငံတော်က ရက်စက်သည့် မိစ္ဆာဖြစ်နေပါက တိုက်ရိုက်ပင် အပြတ်ရှင်းပစ်လိုက်မည်။

၎င်းမှာ ကုသိုလ်မှတ်တိုးရန်... အဲ မဟုတ်သေးဘူး... ပြည်သူတွေအတွက် ဘေးဖယ်ရှားပေးရန်ပင် ဖြစ်သည်။

လိမ္မော်ရောင်ကြောင်၏ မျက်ဝန်းများမှာ နက်မှောင်နေပြီး လှည့်ထွက်သွားသည့် လီယန်ချူ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ ငြိမ်သက်နေတော့သည်။

လီယန်ချူသည် တိမ်စီးအတတ်ကို အသုံးမပြုသေးဘဲ သိုင်းပညာကိုယ်ဟန်ဖြင့်သာ တောင်အောက်သို့ ဆင်းခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝိညာဉ်မျက်စိ ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ မကြာမီမှာပင် အိမ်ခြေတစ်ခုကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ဟုန်ရှန်းတောင်သို့ သွားသည့်လမ်းကို သူ မေးမြန်းကြည့်လိုက်သည်။

ဗလကောင်းကောင်းနှင့် မုဆိုးတစ်ယောက်က သူ့ကို ဖျောင်းဖျရှာသည်

"ဆရာလေး... ဟုန်ရှန်းတောင်မှာ လူသားတွေကို စားတဲ့ မိစ္ဆာရှိတယ်၊ အလွန်အန္တရာယ်များတဲ့ သေမင်းတမန် နယ်မြေပဲ၊ ဘယ်လိုမှ မသွားပါနဲ့ဗျာ"

လီယန်ချူက လက်အုပ်ချီကာ

"သတိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး၊ ကျုပ် မှာ ကိုယ်ပိုင် အစီအစဉ် ရှိပါတယ်"

မုဆိုးမှာ မျက်နှာပျက်သွားပြီး အလောတကြီး ထပ်ပြောသည်

"ဟုန်ရှန်းတောင် ပတ်ပတ်လည် မိုင်တစ်ရာအတွင်းမှာ လူသူတစ်ယောက်မှ မရှိဘူး၊ ဟိုးအရင်က နာမည်ကြီး ဘုန်းကြီးတွေ၊ တာအိုပညာရှင်တွေတောင် အလွယ်တကူ မသွားရဲကြဘူး။ ဆရာလေးက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်ပါနဲ့ဦး"

ထိုစဉ် အိမ်ထဲမှ ခပ်သဲ့သဲ့ ချောင်းဆိုးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ပုံရသည်။

နွမ်းနယ်နေသော်လည်း ရုပ်ရည်အတော်အတန် ရှိသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး လိုက်ကာကို မကာ ထွက်လာပြီး အားနည်းစွာဖြင့် ပြောသည်

"လျူအစ်ကို ပြောတာ မှန်ပါတယ်၊ ဟုန်ရှန်းတောင်က အန္တရာယ်များလွန်းတယ်၊ ဆရာလေး မသွားတာ အကောင်းဆုံးပါပဲ"

လီယန်ချူက ထိုအမျိုးသမီးကို စေ့စေ့ကြည့်ကာ တစ်ဖန် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ကျနော် အရှိအတိုင်း ပြောရရင်... အစ်မကြီးရဲ့ ရောဂါက မပေါ့ဘူးနော်၊ အမည်းရောင် အရှိန်အဝါတွေက ဖုံးလွှမ်းနေပြီ၊ သေချာ မကုသရင် အသက်အန္တရာယ်တောင် စိုးရိမ်ရတယ်"

ဟု လီယန်ချူက ဆိုသည်။

မုဆိုးမှာ မျက်နှာပျက်သွားပြီး အတင်းမေးတော့သည်

"ဆရာလေးက ဆေးကုတတ်လို့လားဗျ"

လီယန်ချူက ခေါင်းအသာညိတ်ကာ

"ဆေးပညာကိုတော့ အသေးစိတ် မတတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အစ်မကြီးရဲ့ရောဂါကို ကုပေးဖို့တော့ ကျနော် ယုံကြည်ချက် ရှိပါတယ်"

မုဆိုးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့်

"ကျနော် မိန်းမရဲ့ရောဂါကိုသာ ကုပေးနိုင်မယ်ဆိုရင် ဆရာလေးဟာ ကျနော် မိသားစုရဲ့ ကျေးဇူးရှင်ကြီးပါပဲဗျာ "

"အားမ နာပါနဲ့ "

လီယန်ချူက ပြုံးလိုက်သည်။

စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် ရင်ဘတ်ထဲမှ ဝါရောင်အဆောင် တစ်ရွက်ကို ထုတ်လိုက်ပြီး ထိုအမျိုးသမီး၏ နဖူးပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ ကပ်လိုက်သည်။

ရှဲ ရှဲ ရှဲ

အမျိုးသမီး၏ နဖူးပေါ်မှ အဖြူရောင် မီးခိုးတန်းလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

သို့သော် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နွေးထွေးသည့် သက်စောင့်အားအရှိန်အဝါတစ်ခုမှာ အမျိုးသမီး၏ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများထဲသို့ စီးဝင်သွားပြီး ဖော်မပြနိုင်လောက်အောင် သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်သွားစေသည်။

လီယန်ချူ အသုံးပြုလိုက်သည့် အဆောင်မှာ စစ်မှန်သော

"မကောင်းဆိုးဝါးနှင်အဆောင်"

ဖြစ်ပြီး အောက်လမ်းအရှိန်အဝါများကို ဖယ်ရှားရာတွင် အလွန်ပင် စွမ်းထက်လှသည်။

မှန်ပါသည်။

ထိုအမျိုးသမီးမှာ ဖျားနာနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများ ကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်နေခြင်း ဖြစ်ပြီး ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများကို အားနည်းစေခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ထိုယင်ဓာတ်အရှိန်အဝါကို ဆက်လက်ထားရှိပါက နောက်သုံးလအတွင်း သူမ သေဆုံးသွားမည်မှာ သေချာလှသည်။

သူသည် စောစောက ဝိညာဉ်မျက်စိဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ ထိုလင်မယားနှစ်ဦးမှာ အာဃာတ တရားများ မရှိဘဲ စိတ်ထားနွေးထွေးသူများဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ကူညီပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် နီမြန်းလာပြီး ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်သွားကာ ကိုယ်တွင်းက အဆိပ်အတောက်များ ကင်းစင်သွားတော့သည်။

မုဆိုးမှာ အံ့သြဝမ်းသာစွာဖြင့် ဇနီးသည်အနားသို့ သွားရောက်ကြည့်ရှုကာ ပြုံးပျော်နေတော့သည်။

"အစ်မကြီးရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ ယင်ဓာတ်တစ်ခု ပုန်းကွယ်နေတာ၊ ဘယ်လိုနေရာမျိုးကို သွားခဲ့မိလဲတော့ မသိဘူး။ ကျနော် ကတော့ သရဲတစ္ဆေနှင်တဲ့နေရာမှာ နည်းနည်းပါးပါး တတ်မြောက်ထားတော့ နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီး အန္တရာယ်မဖြစ်အောင် အမြစ်ပြတ်အောင် ရှာပေးလို့ ရပါတယ်"

ဟု လီယန်ချူက ခပ်အေးအေးပင် ပြောလိုက်သည်။

မုဆိုးသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပုံရပြီး မျက်နှာပျက်သွားကာ အတင်း ပြုံးလိုက်သည်

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာလေး၊ တောင်ထဲမှာ သစ်ပင်အိုကြီးတွေ များလွန်းလို့ လေဖြတ်တာမျိုး ဖြစ်မှာပါ၊ ဆရာလေးကို အားနာလိုက်တာ "

လီယန်ချူသည် ထိုပုံစံကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် သူတို့တွင် ပြောရခက်သည့် အခက်အခဲ တစ်ခုခု ရှိနေကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ထပ်မမေးတော့ချေ။

သူ၏ မျက်ဝန်းများကို အစွမ်းလှုံ့ဆော်ကာ ဝိညာဉ်မျက်စိဖြင့် တစ်အိမ်လုံးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သော်လည်း ထူးခြားသည့် မိစ္ဆာအရှိန်အဝါမျိုး မတွေ့ရတော့ချေ။

"ဒါဆိုရင် ကျနော် သွားတော့မယ်"

လီယန်ချူက လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

မုဆိုးက အိမ်ရှိ စုဆောင်းထားသည့် ငွေကြေးအချို့ဖြင့် လီယန်ချူကို ကျေးဇူးဆပ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း လီယန်ချူက ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းပယ်ပြီး ထွက်ခွာခဲ့သည်။

အမျိုးသမီးက လီယန်ချူ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ

"လျူအစ်ကို ... စံအိမ် ထဲက ကိစ္စတွေကို ဒီဆရာလေးကို ဘာလို့ အမှန်အတိုင်း မပြောပြလိုက်တာလဲ၊ ဒီဆရာလေးဆိုရင် ဖြေရှင်းပေးနိုင်မှာပါ"

မုဆိုး၏ အမည်ရင်းမှာ လျူယွီ ဖြစ်သည်။

သူက ခေါင်းခါယမ်းကာ

"ဒီကိစ္စက အန္တရာယ်ကြီးလွန်းတယ်၊ အဲဒီမိစ္ဆာလူသားကို ကုန်းကျူ ဆရာတော် တောင် မယှဉ်နိုင်ဘူး။ ဒီဆရာလေးက ငယ်ငယ်လေးရှိသေးတာ၊ သွားရင် အသက်အချည်းနှီး ပေးရလိမ့်မယ်"

အမျိုးသမီးက ဝမ်းနည်းပူဆွေးသည့် မျက်နှာပေးဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်

"အခု ကျမရောဂါ ပျောက်သွားပြီဆိုတော့ လျူအစ်ကို နဲ့ အတူတူ သက်ဆုံးတိုင် နေချင်တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ကျမ တို့တွေ အဲဒီစံအိမ်ကြီးရဲ့ လက်ကနေ လွတ်နိုင်ပါ့မလားမသိဘူး"

လျူယွီ၏ မျက်နှာမှာ လေးလံအုံမှိုင်းသွားတော့သည်။

လီယန်ချူ လမ်းလျှောက်နေစဉ် လိမ္မော်ရောင်ကြောင်တစ်ကောင်က လမ်းလယ်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး လမ်းပိတ်လိုက်သည်။

သူမ၏ လမ်းလျှောက်ပုံက ကျော့ရှင်းနေဆဲဖြစ်ပြီး မောက်မာသည့် အမူအရာကလည်း ရှိနေဆဲပင်။

သို့သော် သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင်မူ ဒဏ်ရာဗရပွနှင့် သနားစဖွယ် ဖြစ်နေသည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်သွားသည်

"မင်း ဘာလို့ လာတာလဲ၊ ထပ်ချချင်သေးလို့လား"

လိမ္မော်ရောင်ကြောင်က မေးစေ့ကို အသာမော့ကာ မောက်မာစွာ ပြောသည်

"မင်းရဲ့ လက်စလက်နက မဆိုးဘူးလို့ ငါထင်လို့ လိုက်လာတာ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီခြင်္သေ့မိစ္ဆာရဲ့ မူလစွမ်းရည်က အလွန်ကြမ်းတမ်းတယ်၊ မင်း သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီခြင်္သေ့မိစ္ဆာနဲ့ ငါနဲ့ကလည်း အရင်ကတည်းက ရန်ငြိုးရှိတယ်..."

"မင်း ငါနဲ့ လိုက်ချင်တာလား"

လီယန်ချူက အချက်ကျကျ မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ "

လိမ္မော်ရောင်ကြောင်က အလောတကြီး ငြင်းဆိုသည်

"ငါ တောင်ပေါ်မှာ နေတာ ကြာပြီဆိုတော့ တောင်အောက်ကို ဆင်းပြီး လှုပ်လှုပ်ရှားရှား လုပ်ချင်ရုံတင်ပါ။ နောက်ပြီး ငါ့မှာ အစေခံတစ်ယောက် လိုနေတာ၊ မင်း ကြည့်ရတာလည်း မဆိုးဘူး၊ အပြောအဆိုလည်း တတ်တယ်ဆိုတော့ မင်းကို အခွင့်အရေး တစ်ခု ပေးမလို့လေ"

အစေခံ ဆိုသည့် စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လီယန်ချူ၏ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားသည်။

"မင်းကတော့ အရိုက်ခံရတာ နည်းနေသေးပုံရတယ်"

လီယန်ချူ၏ မျက်နှာက အေးစက်သွားပြီး လက်တစ်ဖက်က ကျန့်ကျောင်းဓား ၏ ဓားရိုးပေါ်သို့ ရောက်သွားသည်။

မှောင်မည်းနေသော တောင်လမ်းလေးပေါ်တွင် လူတစ်ယောက်နှင့် ကြောင်တစ်ကောင်မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စိုက်ကြည့်နေကြပြီး လေထုမှာ တင်းမာနေတော့သည်။

လိမ္မော်ရောင်ကြောင်က ဇွတ်တိုး၍

"ငါက မင်းကို ကြောက်နေတယ်လို့ မထင်နဲ့၊ ငါသာ ဒဏ်ရာမရထားဘူးဆိုရင် မင်းလို တာအိုဆရာလေးကို တစ်ကွက်တည်းနဲ့ အလဲထိုးနိုင်တယ်..."

သူမက တတွတ်တွတ်နှင့် စကားတွေ အများကြီး ပြောနေသော်လည်း လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားပြီး မအောင့်နိုင်ဘဲ ပြုံးလိုက်မိသည်။

"ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့လို့ ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အစေခံဆိုတာမျိုးကိုတော့ ထပ်မပြောနဲ့တော့"

လိမ္မော်ရောင်ကြောင်က ခေါင်းကို (၄၅) ဒီဂရီ မော့ကာ ဂုဏ်ယူစွာဖြင့်

"မင်းကတော့ အခွင့်အရေးကို တန်ဖိုးမထားတတ်ဘူးပဲ... ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆိုလည်း ဒီအတိုင်းပဲပေါ့"

လီယန်ချူ၏ မျက်နှာ အမူအရာ မကောင်းသည်ကို တွေ့သောအခါ သူမ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် ပျော့ပျောင်းသွားသည်။

စုကျိုးနယ်က ရှောက်ဖုန်းတောင်မှ ဟုန်ရှန်းတောင်သို့ သွားရသည်မှာ သိပ်မဝေးလှပေ။

လီယန်ချူ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် လိမ္မော်ရောင်ကြောင်ကို လက်ဖြင့် မ-ချီလိုက်ပြီး တိမ်စီးအတတ်ဖြင့် တိုက်ရိုက် ပျံသန်းသွားတော့သည်။

လိမ္မော်ရောင်ကြောင်မှာ ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားတော့သည်

"ဟေး... ဟေး... မင်း ဘာလုပ်တာလဲ "

လီယန်ချူက သူမကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဟုန်ရှန်းတောင်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပျံသန်းသွားသည်။

နားထဲတွင် လေတိုးသံများမှာ ဝူးဝူးဝါးဝါးနှင့် ကြားနေရပြီး လိမ္မော်ရောင်ကြောင်၏ အသံမှာလည်း ပုံစံပျက်သွားတော့သည်။

"ဝါး ဝါး ဝါး ဝါး ဝါး ဝါး"

သူမ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ လေတွေ အတင်းတိုးဝင်ကုန်သည်။

လီယန်ချူက ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး အရှိန်ကို ထပ်မြှင့်လိုက်သည်

ဟုန်ရှန်းတောင်သို့ ရောက်သောအခါ လိမ္မော်ရောင်ကြောင်၏ အမွှေးအမျှင်များမှာ အကုန်လုံး ထောင်ထနေပြီး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေဆဲပင်။

သူမသည် ခေါင်းမော့ကာ ထိုကောက်ကျစ်သည့် လူငယ်တာအိုဆရာကို ဗရမ်းဗတာလက်သီးချက် ဖြင့် ဆုံးမရန် ပြင်သော်လည်း သူမကိုယ်တိုင် ဒဏ်ရာရထားသည့်အပြင် လီယန်ချူ၏ ထုရိုက်ခြင်းကို ခံထားရသည်က တစ်ကြောင်း၊ ယခုကဲ့သို့ အရှိန်ပြင်းပြင်း ပျံသန်းခဲ့ရသည်က တစ်ကြောင်းကြောင့် အလွန်ပင် အားနည်းသွားရသည်။

သူမသည် စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် တစ်ချက်သာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး မျက်နှာကို အခြားတစ်ဖက်သို့ လွှဲလိုက်တော့သည်။

ဟုန်ရှန်းတောင်ကို ရှာရသည်မှာ မခက်ခဲပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုတောင်မှာ ပတ်ဝန်းကျင် မိုင်ငါးရာအတွင်း တစ်ခုတည်းသော သီးခြားတောင်ထိပ် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

ထို့ပြင် ဤတောင်ထိပ်မှ သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက် များနှင့် မိစ္ဆာအရှိန်အဝါ များမှာ ကောင်းကင်သို့ လွှမ်းခြုံနေပြီး၊ လူသတ်မိစ္ဆာများစွာ စုဝေးနေကြောင်း သိသာလှပေသည်။

အခန်း (၃၉၄) - ချောမောတဲ့စာဆိုတော် ၊ ရှေးဟောင်းဓား ၊ မသေချင်ရင် ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်း

လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာ မှောင်ကျသွားတော့သည်။

ထိုမျှလောက် ပြင်းထန်လှသော အာဃာတနှင့် သွေးညှီနံ့များ ထွက်ပေါ်နေသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် လူပေါင်းမည်မျှများများကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြသနည်း။

"ဒီလိုနေရာမျိုးကို ဘယ်သူမှ လာမရှင်းကြဘူးလား"

သူက ခပ်တိုးတိုး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အရိပ်အယောင်များ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေတော့သည်။

တောင်ပေါ်ရှိ မိစ္ဆာအရှိန်အဝါ အထူထပ်ဆုံးနေရာသို့ ရောက်သောအခါ သူ ခြေလှမ်း ရပ်လိုက်သည်။

ရုပ်ဆိုးအကျည်းတန်လှသော မိစ္ဆာစစ်သည်တစ်ဦး လှံရှည်တစ်စင်းကို ကိုင်ဆောင်၍ ထွက်လာပြီး ခပ်စူးစူး အော်ဟောက်လိုက်သည်

"ဘယ်က တာအိုဆရာလဲ၊ ဟုန်ရှန်းတောင်ကို ဘယ်လိုသတ္တိနဲ့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာတာလဲ "

မိစ္ဆာများ လူအသွင်ပြောင်းရာတွင် တစ်မျိုးမှာ အသွင်ပြောင်းအတတ် သက်သက်ဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်မျိုးမှာ ကျင့်စဉ်လမ်းစဉ်အရ စနစ်တကျ ကျင့်ကြံပြီးမှ လူသားခန္ဓာကိုယ်ကို စစ်စစ်မှန်မှန် ရရှိခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒုတိယနည်းလမ်းမှာ အလွန်ခဲယဉ်းပြီး ထူးခြားသည့် ကံအကြောင်းတရားများ လိုအပ်လှသည်။

ယခုတွေ့နေရသည့် မိစ္ဆာငယ်မှာ သိသိသာသာပင် ပထမနည်းလမ်း အသွင်ပြောင်းအတတ် သာ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်နေပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုချေ။

မကြာမီမှာပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် မိစ္ဆာစစ်သည် (၁၀) ယောက်ကျော် ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြီး ဓား၊ လှံ၊ လက်နက်မျိုးစုံကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဝိညာဉ်အလင်းများ လျှပ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

အားလုံးမှာ တောခွေး၊ ဝံပုလွေ၊ ကျား၊ သစ်များဖြစ်ကြပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတွင် အာဃာတအငွေ့အသက်များ ရစ်ပတ်နေကြသည်။

"အနံ့နံတဲ့ တာအိုဆရာ၊ မင်းကို မေးနေတယ်လေ"

စောစောက မိစ္ဆာငယ်က ဒေါသတကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။

ဂျိန်း

တောက်ပလှသော မိုးကြိုးအလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မိုးကြိုးနှင့် မီးလျှံအရှိန်အဝါများ ရောယှက်ကာ ထိုမိစ္ဆာအုပ်စုကို ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

မိုးကြိုးသဲ

သူသည် ထိုယန်ဓာတ်စစ်စစ် ဝိညာဉ်လက်နက်ကို ပြန်သိမ်းလိုက်သောအခါ တောခွေး၊ ဝံပုလွေ အသွင်ပြောင်းထားသည့် မိစ္ဆာအုပ်စုမှာ ပြာအဖြစ်သို့ လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

လိမ္မော်ရောင်ကြောင်မှာ မျက်နှာ အနည်းငယ် ပျက်သွားတော့သည်။

ဒီတာအိုဆရာက တကယ့်ကို ရက်စက်တာပဲ။

ဟုန်ရှန်းတောင်အတွင်းမှ မိစ္ဆာငယ်များစွာ တိုးထွက်လာကြရာ ထိုအထဲတွင် နှစ်ပေါင်းရာချီ ကျင့်ကြံထားသည့် မိစ္ဆာများလည်း ပါဝင်သည်။

ထို့နောက် ခြင်္သေ့ခေါင်းနှင့် လူကိုယ်ခန္ဓာရှိသည့် သန်မာထွားကြိုင်းသော လူသန်ကြီးတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေပြီး ကိုယ်ပေါ်ရှိ မိစ္ဆာအရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ထူထပ်လှသည်။

လိမ္မော်ရောင်ကြောင်က ခြင်္သေ့မိစ္ဆာကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ခြင်္သေ့မိစ္ဆာကလည်း သူမကို သတိထားမိသွားသည်။

"ဘယ်သူလဲလို့ ကြည့်နေတာ၊ မင်းကိုး"

ခြင်္သေ့မိစ္ဆာက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အကြံရှိသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

"အရင်တစ်ခါ မင်းဆီက မိစ္ဆာစွမ်းအားတွေကို လုယူခဲ့တာ မလုံလောက်သေးဘူး ထင်တယ်၊ ဒီနေ့တော့ မင်းဆီက စွမ်းအားတွေအကုန်လုံးကို ငါ အမြစ်ပြတ် ဆွဲထုတ်ပစ်မယ် "

လိမ္မော်ရောင်ကြောင်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်

"မင်း ဒီခြင်္သေ့ပုပ်၊ အရင်တစ်ခါ ငါ့ဆီက စွမ်းအားတွေကို လုသွားပြီးတော့ လက်နက်တုတွေ လုပ်ပြီး မြေခွေးမိစ္ဆာ နှစ်ကောင်ကို ပေးလိုက်တယ်ဆိုတာ ငါ့ကို စော်ကားတာပဲ "

ခြင်္သေ့မိစ္ဆာ ခေတ္တမှိုင်သွားပြီးမှ အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြုံးလိုက်သည်

"မင်း သိသွားပြီပေါ့၊ အဲဒီပစ္စည်းက သုံးလို့ တော်တော်ကောင်းသားပဲ"

လိမ္မော်ရောင်ကြောင်က လီယန်ချူဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်

"ငါ ပြောတာ အမှန်ပဲ မဟုတ်လား၊ ဒီခြင်္သေ့မိစ္ဆာ လုပ်ထားတဲ့ အလုပ်တွေပဲ "

လီယန်ချူက ခေါင်းအသာညိတ်ပြလိုက်သည်။

ဤဟုန်ရှန်းတောင်က ခြင်္သေ့မိစ္ဆာမှာ ထိုမျှလောက် မောက်မာလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

အမှန်အတိုင်းပင် ဝန်ခံရဲပေသည်။

ထိုသို့ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

မူလကပင် လိမ္မော်ရောင်ကြောင်မှာ သူ၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ခဲ့သလို လီယန်ချူကလည်း အမှောင်ဖုံးကွယ်အတတ် ဖြင့် မိမိ၏ အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ထားသဖြင့် ခြင်္သေ့မိစ္ဆာက သူ့ကို သတိမထားမိခြင်း ဖြစ်သည်။

ခြင်္သေ့မိစ္ဆာ၏ ဘေးတွင် ချောမောလှပသော စာဆိုတော်တစ်ဦး ထွက်လာသည်။

သူ၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားတွင် အနီရောင်အစက် တစ်စက်ရှိနေပြီး ကြည့်ရသည်မှာ နတ်သက်ကြွေလာသည့်အလား အရှိန်အဝါမျိုး ရှိသည်။

အထူးသဖြင့် ကျောပေါ်တွင် ရှေးဟောင်းဓားတစ်စင်း လွယ်ထားသဖြင့် သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ပိုမို အေးစက်ထက်မြက်နေသည်။

"အစ်ကိုကြီး... ဒါ အစ်ကိုပြောတဲ့ ကြောင်မိစ္ဆာလား"

"ဟုတ်တယ်၊ သူ့ကို ဖမ်းပြီး မိစ္ဆာစွမ်းအားတွေကို ထုတ်ယူ၊ အတွင်းစာကို ထုတ်ပစ်လိုက်ရင် ဆေးဖော်ဖို့အတွက် အကောင်းဆုံး ကုန်ကြမ်းပဲ"

ချောမောသည့် စာဆိုတော်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး

"ဒီမိစ္ဆာက တောင်စောင့်နတ်ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သမီးဖြစ်ပြီး အရင်မျိုးဆက် တောင်စောင့်နတ်ရဲ့ အမွေအနှစ်ကို ရထားတာဆိုတော့ လူသားအသွင်ကို အပြည့်အဝ ပြောင်းနိုင်တယ်လို့ ကြားတယ်၊ သူ့ရုပ်ရည်က ဘယ်လိုနေမလဲ မသိဘူး"

သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

ခြင်္သေ့မိစ္ဆာက မကောင်းသော အကြံဖြင့် ရယ်မောရင်း

"ညီလေး သဘောကျတယ်ဆိုရင် နောက်မှ ငါ သူ့ကို ဖမ်းပေးမယ်၊ မင်း စိတ်ကြိုက် ကစားနိုင်အောင် သူ့ကို လူအသွင်ပြောင်းခိုင်းပေးမယ်လေ"

လီယန်ချူသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လိမ္မော်ရောင်ကြောင်ကို မအောင့်နိုင်ဘဲ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်မိသည်။

ဒီကောင်က ကြောင်မလေး ကိုး။ (အခုမှသိတာ ထင်တာပဲ)

လူအသွင်ကိုလည်း အပြည့်အဝ ပြောင်းလို့ရတာလား။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်သွားတော့သည်။

ထိုကောင်နှစ်ကောင်၏ လေသံအရဆိုလျှင် သူတို့နှစ်ဦးကို အသေသတ်ပြီးသားဟု မှတ်ယူထားသည့် ပုံစံပင်။

သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဝိညာဉ်အလင်းများ လျှပ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ဝိညာဉ်မျက်စိကို အစွမ်းကုန် ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

ဤချောမောသည့် စာဆိုတော်မှာ မြေခွေးမိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်ပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ခြင်္သေ့မိစ္ဆာနှင့် သိပ်မကွာလှပေ။

သို့သော် သူ၏ ကျောပေါ်က ဓားမှာမူ သာမန်ပစ္စည်း မဟုတ်ဘဲ အနည်းငယ် အန္တရာယ်ရှိလှသည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးက ပိုင်ကျယ်မိစ္ဆာနိုင်ငံတော်က လက်ကျန်ကောင်တွေလား"

လီယန်ချူက ရုတ်တရက် စကားပြောလိုက်သည်။

ခြင်္သေ့မိစ္ဆာ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဖြဲခြောက်လိုက်သည်

"တာအိုဆရာလေးက ပိုင်ကျယ်မိစ္ဆာနိုင်ငံတော် အကြောင်း သိနေပါလား၊ မင်းက တရားရုံးတော်ချုပ် က လူလား"

ကြည့်ရတာ မကြာသေးခင်က တရားရုံးတော်က ဒီအဖွဲ့အစည်းနဲ့ တော်တော်လေး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ချနေပုံရတယ်... လီယန်ချူက အသံကို လေးလေးနက်နက်ဖြင့်

"ဟုတ်တယ်၊ တရားရုံးချုပ် ဒုတိယတရားသူကြီး ဝမ်ချွမ်ပါ့ယဲ့ ပဲ "

ဤစကား ထွက်လာသည်နှင့် ခြင်္သေ့မိစ္ဆာနှင့် စာဆိုတော်မှာ မျက်နှာ ပျက်သွားကြသည်။

ဒုတိယတရားသူကြီး

ဝမ်ချွမ်ပါ့ယဲ့

ဘာဖြစ်လို့ နာမည်က တော်တော်လေး အစွမ်းထက်သလို ခံစားနေရတာလဲ

ခြင်္သေ့မိစ္ဆာက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အော်ဟောက်လိုက်သည်

"တရားရုံးတော် မှာ ဝမ်ချွမ်ဆိုတဲ့ မျိုးရိုးနဲ့ ဒုတိယတရားသူကြီး ဘယ်တုန်းက ပေါ်လာလို့လဲ မင်း ငါ့ကို လိမ်နေတာပဲ "

လီယန်ချူက အံ့သြဟန်ဖြင့်

"ဒီလောက်တောင် စမတ်ကျတာလား"

ခြင်္သေ့မိစ္ဆာ၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ပြာနှမ်းသွားပြီး သူ၏ ပြင်းထန်လှသော မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများကို တစ်ခဏချင်း ထုတ်ဖော်လိုက်တော့သည်။

"ဝေါင်း "

သူသည် ခန္ဓာကိုယ် ထွားကျိုင်းလှသော ခြင်္သေ့ကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် ချက်ချင်း အသွင်ပြောင်းလိုက်ရာ လိမ္မော်ရောင်ကြောင် အသွင်ပြောင်းစဉ်ကထက် နှစ်ဆခန့် ပိုကြီးမားလှသည်။

သူ၏ ကိုယ်ထည်မှာ (၁၃) မီတာခန့် ရှည်လျားပြီး ပခုံးအမြင့်မှာ (၄) မီတာခန့် ရှိသည်။

အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

"ဒီတာအိုဆရာကို ငါ စားပစ်မယ် "

ဟိန်းဟောက်သံကြီးမှာ တောင်စဉ်တစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေသည်။

ခြင်္သေ့မိစ္ဆာက သူ၏ သွေးအိုင်သဖွယ် ပါးစပ်ကြီးကို ဟလိုက်ရာ ပြင်းထန်သော စုပ်ယူအားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ပါးစပ်အတွင်း၌ အနက်ရောင် ဝဲဂယက်တစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။

လိမ္မော်ရောင်ကြောင်မှာလည်း မျက်နှာ ပျက်သွားရသည်၊ ဤမူလစွမ်းရည် က ထပ်လာပြန်ပြီ သူမသည် ထိုစွမ်းရည်ဖြင့်ပင် ဒဏ်ရာရခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ခြင်္သေ့မိစ္ဆာအပြင် သူ့ထက်မနိမ့်သည့် အကူအညီတစ်ခုပါ ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ

ငါ နည်းနည်း စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်မိသွားပြီ ထင်တယ် ဟု လိမ္မော်ရောင်ကြောင်က စိတ်ထဲမှ နောင်တရမိသွားသည်။

ချလွမ်း

သူမ၏ နားထဲတွင် နဂါးဟိန်းသံကဲ့သို့ ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။

ထို့နောက်တွင် အေးစက်ထက်မြက်သည့် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရသည် ထိုဓားအလင်းမှာ ရွှေရောင်အဆင်းရှိသော နဂါးတစ်ကောင်အလား

နောက်တစ်ခဏတွင်...

ထွားကျိုင်းလှသော ခြင်္သေ့မိစ္ဆာကြီးမှာ ဓားအလင်းတန်းကြောင့် တိုက်ရိုက်ပင် နှစ်ခြမ်းကွဲသွားတော့သည်။

သူ၏ နဖူးမှစတင်၍ သွေးကြောင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး တိတိရိရိပင် အလယ်တည့်တည့်မှ ကွဲအက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဓားအလင်းမှာ မရပ်တန့်ဘဲ ခြင်္သေ့မိစ္ဆာကို ဖြတ်ကျော်ကာ ဟုန်ရှန်းတောင်ပေါ်ရှိ တောင်ထိပ်ငယ်တစ်ခုကိုပါ တိုက်ရိုက်ပင် ပွတ်တိုက်ဖြတ်တောက်သွားတော့သည်။

ကျန့်ကျောင်းဓား တစ်ချက်တည်းဖြင့် စစ်သည်တစ်ထောင်ကို ချေမှုန်းခြင်း

ထိုဓားချက်မှာ အရှိန်အဝါ ကို အဓိကထားခြင်းဖြစ်ပြီး လီယန်ချူ၏ သတ်ဖြတ်လိုသော စိတ်ဆန္ဒအားလုံးကို ဤဓားချက်တစ်ချက်တည်းတွင် စုစည်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"လာစမ်း "

လီယန်ချူ၏ အသံမှာ မိုးကြိုးပစ်သံကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်သွားသည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် တိုက်ပွဲဝင်လိုစိတ်များ ဆူဝေနေပြီး ကျောပေါ်တွင် ရှေးဟောင်းဓားလွယ်ထားသည့် ချောမောသော စာဆိုတော်ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

မြေခွေးမိစ္ဆာစာဆိုတော်မှာ မအောင့်နိုင်ဘဲ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားရသည်။

သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အားတင်းထားရသည့် အပြုံးတုတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ဒီ... ဒီဆရာလေး၊ စောစောက သူပြောတာတွေက ပေါက်ကရတွေပါ၊ ကျနော်က ဒီအတိုင်း လမ်းကြုံလို့ ဝင်လာတာ..."

ချောမောသည့် စာဆိုတော်က ဆင်ခြေပေးလိုက်သည်။

အလွန်ပင် အားကိုးရာမဲ့သည့် ဆင်ခြေမျိုး ဖြစ်သော်လည်းပေါ့။

"မသေချင်ရင် ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်း "

လီယန်ချူက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းချင်း တက်လှမ်းလာသည်။

ကျန့်ကျောင်းဓားမှာ အလွန်ပင် ထက်မြက်လှပြီး မိစ္ဆာများကို သတ်ဖြတ်ရာတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက် လှီးဖြတ်နေသကဲ့သို့ပင်။

ဓားတစ်ချက် ဝှေ့လိုက်တိုင်း မိစ္ဆာတစ်ကောင် ကျဆုံးသွားသည်။

ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ဟုန်ရှန်းတောင်ပေါ်ရှိ မိစ္ဆာငယ်အားလုံးကို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်လိုက်ရာ တစ်ကောင်မျှ မကျန်တော့ချေ။

ဝိညာဉ်မျက်စိဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ ထိုနေရာရှိ ကျား၊ သစ်၊ တောခွေး မိစ္ဆာအားလုံးမှာ အာဃာတ တရားများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသူများ ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့ သေရခြင်းမှာ မတရားသဖြင့် မဟုတ်ပေ

ထိုအချိန်တွင် သူသည် ကုသိုလ်မှတ် (၁၈,၀၀၀) ကို ရရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။

စောစောက ခြင်္သေ့မိစ္ဆာ တစ်ကောင်တည်းကပင် ကုသိုလ်မှတ် (၉,၀၀၀) တိတိ ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အခု... မင်း ပြောလို့ရပြီ၊ မင်းက ပိုင်ကျယ်မိစ္ဆာနိုင်ငံတော်က ဘယ်သူလဲ၊ ပိုင်ကျယ်မိစ္ဆာနိုင်ငံတော်ဆိုတာ ဘယ်လိုနေရာလဲဆိုတာ"

"မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးကို သတ်လိုက်ရင်လည်း ငါ့ရဲ့ တာဝန်က အပိုဆောင်းပြီး ပြီးမြောက်သွားမှာပဲ။ ဒါကြောင့် ငါ နဲ့ လာပြီး ဈေးမဆစ်နဲ့၊ ငါ တစ်ခါပဲ မေးမယ်၊ မပြောရင်တော့ သေဖို့သာ ပြင်ထားတော့"

လီယန်ချူက တစ်ခါတည်း အပြတ်ပြောလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်ကာ တင်းမာသွားတော့သည်။

ချောမောသည့် စာဆိုတော်မှာ ခြေဖျားလက်ဖျားများ အေးစက်လာတော့သည်။

သူကိုယ်တိုင်လည်း ခြင်္သေ့မိစ္ဆာထက် မနိမ့်ကျလှကြောင်း ယူဆထားသလို၊ ထိုရှေးဟောင်းဓားကို အသုံးပြုပါက ခြင်္သေ့မိစ္ဆာကိုပင် ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ပေးနိုင်သည်ဟု ယုံကြည်ထားသူ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ သူ ကြောက်သွားလေပြီ။

အလွန်ပင် ပြတ်သားစွာ ကြောက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုလူငယ်တာအိုဆရာ၏ မဆုတ်မနစ်သော ဇွဲလုံ့လနှင့် ရဲရင့်ပြတ်သားမှုကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ကံကောင်းလို့ စောစောက အလောတကြီး ဝင်မတိုက်မိတာ၊ မဟုတ်ရင် အခု သေနေတာ ငါ ဖြစ်နေမှာ ဟု စာဆိုတော်က ထိတ်လန့်စွာ တွေးလိုက်မိသည်။

လီယန်ချူ၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ စာဆိုတော်သည် အစပိုင်းတွင် မာနလေး အနည်းငယ်ပြပြီး မိမိ၏ သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းရန် ကြိုးစားဦးမလားဟု စဉ်းစားလိုက်သေးသည်။

အလွယ်တကူ သစ္စာဖောက်လိုက်လျှင် အထင်သေးခံရမည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ လီယန်ချူ၏ အေးစက်လှသော မျက်နှာထားကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူသည် တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ပြီး... အကြောင်းစုံကို ဖွင့်ဟပြောဆိုရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။