အခန်း (၃၉၉-၄၀၀)

အခန်း (၃၉၉) - ဝိညာဉ်တစ်သောင်း ချီတက်ခြင်း ၊ သတ် သတ် သတ် တစ်ယောက်မကျန် အကုန်သတ်

သူမသည် လက်ကိုဆန့်၍ လေထဲတွင် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အနက်ရောင် အလံတိုက် တစ်ခု သူမ၏လက်ထဲတွင် ပေါ်လာပြီး အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်သည်။

လိမ့်တက်နေသော မီးခိုးလုံးကြီးများကြားမှ အသိစိတ်လွတ်နေသော ဝိညာဉ်ပေါင်းများစွာ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး မီးခိုးများထဲမှ ရုန်းကန်တွားသွားကာ ထွက်လာကြသည်။

ကြိုးဆွဲချသေသောသရဲ၊ ခေါင်းမပါသောသရဲ၊ ငတ်မွတ်နေသောသရဲ၊ ခေါင်းဖြတ်သတ်ခံရသောသရဲ၊ ကာမဂုဏ်လိုက်စားသောသရဲ၊ မိစ္ဆာသရဲ...

အမျိုးအမည်စုံလင်လှသည်။

မှန်ပါသည်၊ အများစုမှာ အလွန်ပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော အာဃာတဝိညာဉ်များ ဖြစ်ကြသည်။

ထိုအထဲတွင် မိစ္ဆာတိရစ္ဆာန်တို့၏ ဝိညာဉ်များစွာလည်း ပါဝင်နေသဖြင့် ထိုအနက်ရောင်အလံတိုက်ထဲ၌ ဝိညာဉ်ပေါင်းများစွာကို စုစည်းချုပ်နှောင်ထားကြောင်း သိသာလှသည်။

၎င်းမှာ အလွန်ပင် မင်္ဂလာမရှိသော အကြီးစား အမင်္ဂလာပစ္စည်း ပင် ဖြစ်တော့သည်။

အထူးသဖြင့် ထိုအထဲတွင် အရှိန်အဝါ အလွန်ပြင်းထန်လှသော သရဲဘုရင် နှစ်ပါး ပါဝင်နေသည်၊ ၎င်းတို့မှာ တာ့လိသရဲဘုရင် နှင့် မျက်လုံးတစ်လုံးတည်းရှိသော သရဲဘုရင် တို့ ဖြစ်ကြသည်။

ရှေးစကားအရ ဝိညာဉ်တစ်ရာ ညအခါလှည့်လည်ခြင်း ဟု ဆိုသော်လည်း ယခုမူကား ဝိညာဉ်တစ်သောင်း လှောင်အိမ်မှ ထွက်လာခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

နေသာသော နေ့ခင်းကြောင်တောင် အချိန်ဖြစ်သော်လည်း ဤနေရာတစ်ခုလုံးကို ဝိညာဉ်ကမ္ဘာအဖြစ် ဖုံးလွှမ်းသွားစေသည်။

ထူထပ်လှသော ယင်ချီများက ထိုက်ရွှီးကျောင်း၏ တောင်စောင့်အစီရင်မှ နတ်စွမ်းအားများကို အဆက်မပြတ် တိုက်စားနေသဖြင့် ထိုနယ်မြေအတွင်းရှိ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား များမှာ အလွန်ပင် ပါးလျသွားတော့သည်။

ခြောက်ခြားဖွယ်ကောင်းသော ဝိညာဉ်နယ်မြေမှာ အပြင်ဘက်သို့ တဖြည်းဖြည်း ပြန့်ကားလာသဖြင့် ပညာရှိလူအိုကြီးမှာ မျက်မှောင်ကို ပြင်းထန်စွာ ကြုတ်လိုက်မိသည်။

ဒီကိစ္စက... ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်သွားပုံရသည်။

သူသည် စိတ်အာရုံကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံးကို လေပြင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အပြင်ဘက်သို့ အမြန် ဆုတ်ခွာသွားတော့သည်။

"မိစ္ဆာတွေ အလုပ်မပီပြင်တဲ့ အပြစ်ကို ဘာဖြစ်လို့ ငါက လာခံနေရမှာလဲ "

သူသည် ပြန်သွားပြီး မင်းသားငယ်၏ရှေ့တွင် ပိုင်ကျယ်မိစ္ဆာနိုင်ငံတော်အပေါ် အပြစ်ပုံချရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

မင်ယွဲ့ရှောင်ကျူ

ထိုနေရာမှာ ဖုန်းရွှေ အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်။

ခမ်းနားထည်ဝါသော်လည်း အပြင်အဆင်မှာ တာအိုကျောင်းဆောင်တို့၏ ဆန်းကြယ်သော အဓိပ္ပာယ်များ ကိန်းအောင်းနေသည်။

လေတစ်ချက် ဝေ့တိုက်သွားရာ လေထု၏အပူချိန်မှာ သိသိသာသာ ထိုးဆင်းသွားသည်။

အစေခံများမှာ မသိမသာ ချမ်းစိမ့်သွားသဖြင့် ဘေးဘီသို့ ကြည့်လိုက်ကြသော်လည်း ဘာမှ မတွေ့ရချေ။

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် စိတ်မပျံ့လွင့်ရဲဘဲ မိမိတို့အလုပ်ကိုသာ ဆက်လုပ်ကြသည်။

ဤနေရာမှာ ပတ်ဝန်းကျင်လှပသည်၊ လစာကောင်းသည်၊ ခံစားခွင့်လည်း ကောင်းသည်။

အိမ်ရှင်ဖြစ်သူ ရှောက်ယီတာအိုဆရာမှာလည်း လူအများအပေါ် ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ ဆက်ဆံတတ်သော ပညာရှိကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း အချို့သော အစေခံများနှင့် အလုပ်သမားများမှာ မကြာခဏဆိုသလို အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ အလုပ်ထွက်သွားခြင်း၊ သို့မဟုတ် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဇာတိရပ်ရွာသို့ ပြန်သွားကြခြင်းများ ရှိတတ်ရာ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းလှသည်။

နံရံဟောင်းကြီးတစ်ခုပေါ်တွင် လူရိပ်မည်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

မျက်နှာတွင် ကြေးနီမျက်နှာဖုံး တပ်ထားသဖြင့် အမူအရာကို မမြင်ရချေ။

ထိုက်ရွှီးကျောင်းမှ ထိုနေရာသို့ လာရန်မှာ အချိန်အများကြီး မပေးရချေ။

လက်ရှိတွင် ထိုက်ရွှီးကျောင်း ကောင်းကင်ထက်၌ ပေါ်ပေါက်နေသော ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်များမှာ လူအများကြားတွင် ဆူညံသွားစေသည်။

ဝတ်ရုံနက်ဝတ်ထားသူ နုကျွင်းကျယ် သည်လည်း ခေါင်းကို အသာမော့ကာ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ယင်ချီတွေက တော်တော်လေး ထူထပ်တာပဲ၊ စာသင်သားတွေရဲ့ စိတ်က တကယ်ကို ညစ်ပတ်တာပဲ"

ပိုင်ကျယ်မိစ္ဆာနိုင်ငံတော်၏ နုကျွင်းကျယ်က အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

သူသည် မင်ယွဲ့ရှောင်ကျူအတွင်းရှိ အရှိန်အဝါကို အာရုံခံကြည့်သော်လည်း ရှောက်ယီတာအိုဆရာကို မတွေ့ရသဖြင့် အနည်းငယ် ထူးဆန်းသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် အတတ်ပညာကို သုံး၍ အစီရင်ကို ဖွင့်လိုက်ရာ နံရံပေါ်တွင် ရေလှိုင်းများ ပေါ်လာပြီး ခန့်ညားသော တံခါးကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

သူသည် ကိုယ်ဟန်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး အထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

သူ့အနေဖြင့် မျက်မှောင်ကို မကြုတ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

သွေးညှီနံ့တွေက ဘာလို့ ဒီလောက်ပြင်းနေရတာလဲ

သူ့ရင်ထဲ၌ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားစဉ်မှာပင် သူ့ကို ဆီးကြိုလိုက်သည်မှာ အေးစက်လှသော ဓားအလင်းတန်း တစ်ခုပင်

ဝေါင်း

အသံမှာ နဂါးဟိန်းသံကဲ့သို့ မြည်ဟီးသွားသည်။

ထိုမျှ အရေးပေါ်အခြေအနေတွင် သူသည် စိတ်အာရုံကို ချက်ချင်း စုစည်းလိုက်ရာ ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါတစ်ခု သူ၏ကိုယ်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာသည်။

ဒေါင်

အခန်းတစ်ခုလုံးတွင် ရှေးဟောင်းခေါင်းလောင်းကြီးကို တီးခတ်လိုက်သကဲ့သို့ အသံကြီး မြည်ဟည်းသွားသည်။

နားကွဲမတတ် ပြင်းထန်လှသည်။

နုကျွင်းကျယ်မှာ အခြေအနေကို သေချာပင် မသိရသေးမီမှာပင် နားထဲသို့ ထက်မြက်လှသော လေတိုးသံတစ်ခု ဝင်လာသည်။

ဝုန်း

ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ပေါက်ကွဲအားကြီးတစ်ခုက သူ၏ရင်ဘတ်ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက်လိုက်ရာ ပူပြင်းလှသော သွေးချီများက တစ်ရှိန်ထိုး စီးဝင်လာတော့သည်။

သူသည် နောက်သို့ ခြေလှမ်းများစွာ ဆုတ်သွားရပြီး ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးများ မသိမသာ စိမ့်ထွက်လာသည်။

ကိုယ်ပေါ်ရှိ အကြေးခွံတစ်ခုမှာ တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အခန်းတစ်ခုလုံးကို တစ်ခဏချင်းမှာပင် လင်းထိန်သွားစေသည်။

သူ့ရင်ထဲ၌ အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားမိသည်။

ထိုအကြေးခွံမှာ နှစ်တစ်ထောင်သက်တမ်းရှိသော နဂါးကြီး တစ်ကောင်၏ အကြေးခွံ ဖြစ်သည်...

သို့သော် လီယန်ချူက သူ၏စွမ်းအားများကို ကျန့်ကျောင်းဓားအတွင်းသို့ စီးဝင်စေလိုက်ရာ တောက်ပလှသော ဓားဝိညာဉ် တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး နုကျွင်းကျယ်ကို နှစ်ပိုင်းအဖြစ် တိုက်ရိုက် ပိုင်းဖြတ်လိုက်တော့သည်။

(၉) ကြိမ်တိုင်တိုင် ထပ်ဆင့်မြှင့်တင်ထားသော ကျန့်ကျောင်းဓားသည် ထိုကဲ့သို့သော အကြေးခွံမျိုးအတွက် အကြွင်းမဲ့ နှိမ်နင်းနိုင်စွမ်းရှိသည်။

စွမ်းအားကို အနည်းငယ် လှုပ်နှိုးလိုက်ရုံဖြင့် လွယ်ကူစွာပင် နှစ်ခြမ်းခုတ်ပိုင်းပစ်လိုက်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လင်းဖုန်းကျီမှာ မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် မှင်တက်နေတော့သည်။

ဒါ... ဒါက နုကျွင်းကျယ်လေ၊ ခန္ဓာကိုယ်က သံမဏိလို မာကျောပြီး တန်ခိုးစွမ်းအားလည်း အလွန်ကြီးမားတာကို၊ ပိုင်ကျယ်မိစ္ဆာနိုင်ငံတော်ရဲ့ တမန်တော်အဖြစ် လောကအနှံ့ လှည့်လည်နေတဲ့သူလေ။

ဒီလိုပဲ သေသွားတာလား

လိမ္မော်ရောင်ကြောင်ကလေးသည်လည်း ထပ်တူထပ်မျှ ထိတ်လန့်သွားသည်။

ထိုဓားက တကယ့်ကို အရာအားလုံးကို ဖြတ်တောက်နိုင်တာပဲ၊ အစောပိုင်းက ဤတာအိုဆရာလေးသည် တမင်တကာ လက်တုံ့နှေးနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်

သူမသည် အေးအေးဆေးဆေး ပြန်လည်သုံးသပ်ကြည့်လိုက်ရာ သူမကိုယ်တိုင် အင်အားအပြည့်ရှိနေသည့်တိုင် ဤဓား၏ ထက်မြက်မှုကို ခုခံနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

လင်းဖုန်းကျီ နှင့် ကြောင်ကလေးတို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ ထိုလူငယ်က တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းလှသည်ဟု တစ်ပြိုင်နက်တည်း တွေးလိုက်မိကြသည်။

ရွှီကျိုးစီရင်စုအတွင်းရှိ ပိုင်ကျယ်မိစ္ဆာနိုင်ငံတော်၏ အင်အားစုအားလုံးမှာ အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

နေရာအနှံ့ ဆူပူသောင်းကျန်းရန် တာဝန်ယူထားသော နုကျွင်းကျယ်ပင်လျှင် အပိုင်းပိုင်း ခုတ်သတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

အလုံးစုံ ပြိုကွဲသွားလေပြီ။

လီယန်ချူသည် သူ၏ကိုယ်ပေါ်ရှိ ကုသိုလ်မှတ် များကို ကြည့်လိုက်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ် လူစားမိစ္ဆာပေါင်း ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သဖြင့် စုစုပေါင်း ကုသိုလ်မှတ် ၁၂၃,၀၀၀ ရရှိခဲ့သည်။

မိစ္ဆာတစ်ကောင်ချင်းစီမှာ တတိယအဆင့်သို့ မရောက်ကြသော်လည်း အရေအတွက် များပြားသဖြင့် ဤမျှ ရရှိခြင်း ဖြစ်သည်။

"စီနီယာကို ဂုဏ်ပြုပါတယ်၊ ရွှီကျိုးစီရင်စုမှာရှိတဲ့ ပိုင်ကျယ်မိစ္ဆာနိုင်ငံတော်ရဲ့ အင်အားစုတွေကို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းနိုင်ခဲ့ပြီ "

လင်းဖုန်းကျီက ရှေ့သို့တက်ကာ မြှောက်ပင့်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အင်း"

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ပြန်ထူးလိုက်သည်။

ရွှိ

သူသည် ကျန့်ကျောင်းဓားကို မြှောက်၍ ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ချလိုက်သည်။

လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်လှသည်

လင်းဖုန်းကျီမှာ တုံ့ပြန်ရန် လုံးဝ အချိန်မရလိုက်ဘဲ ဦးခေါင်းမှာ တစ်ခါတည်း ပြတ်ကျသွားတော့သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်နေပြီး သေသည့်တိုင် မျက်စိမမှိတ်နိုင်ဘဲ ရှိနေတော့သည်

ထိုမျှ လှပချောမောသော လူငယ်တာအိုဆရာက ဤမျှအထိ လူလည်ကျ မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ချေ

စကားပြောနေရင်းတန်းလန်း ချက်ချင်းပင် မျက်နှာလွှဲလိုက်ခြင်းပင်

လီယန်ချူသည် ကျောက်ထျန်းတံဆိပ် ကို ထုတ်ယူ၍ ဤနေရာရှိ မိစ္ဆာအလောင်းအားလုံးကို ပြာဖြစ်အောင် မီးရှို့လိုက်သည်။

ထို့နောက် လက်ချောင်းဖြင့် မန္တန်တစ်ခုကို ဖွဲ့လိုက်သည်။

တာအိုဂိုဏ်း၏ ကြီးမြတ်သော မန္တန် ၈ မျိုးထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သော ကျင့်ထျန်းတီမန္တန် ကို အသုံးပြု၍ ထိုနေရာရှိ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်အားလုံးကို ဆေးကြောသန့်စင်ပစ်လိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင်မူ လိမ္မော်ရောင်ကြောင်ကလေး၏ မယုံကြည်နိုင်သော အကြည့်များအောက်တွင် သူသည် လက်ဖြင့် အသာအယာ တို့ထိလိုက်သည်။

မိစ္ဆာများ အင်အားအပြည့်ဖြင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော်လည်း မပွင့်ခဲ့သော အစီရင်မှာ ဟက်ခနဲ ပွင့်သွားတော့သည်။

တာအိုပညာ

နံရံခွဲအတတ်

လူတစ်ယောက်နှင့် ကြောင်တစ်ကောင်မှာ ထိုနေရာမှ လွယ်ကူစွာ ထွက်ခွာနိုင်ခဲ့ပြီး မင်ယွဲ့ရှောင်ကျူအတွင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။

ထိုအခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့် လီယန်ချူသည် ထိုက်ရွှီးကျောင်း ကောင်းကင်ထက်မှ ထူထပ်လှသော ယင်ချီများကို ချက်ချင်း အာရုံခံမိလိုက်သည်။

"ဒီအငွေ့အသက်က ဘာလို့ ဒီလောက် ရင်းနှီးနေရတာလဲ"

သူ၏ မျက်မှောင်များမှာ ပြင်းထန်စွာ ကြုတ်သွားတော့သည်။

လိမ္မော်ရောင်ကြောင်ကလေးက လေသံအေးအေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်

"တာအိုဆရာလေး... မင်းက လင်းဖုန်းကျီနဲ့ ဝိညာဉ်စာချုပ် ချုပ်ဆိုထားတာပဲ၊ ဘာလို့ သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်တာလဲ။ သူ့ကို မင်းဘေးမှာ ထားရင် အကူအညီတစ်ခု ရတာပေါ့ "

လီယန်ချူက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်

"လင်းဖုန်းကျီက အာဃာတတွေ ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ လူသားစား မိစ္ဆာတစ်ကောင်ပဲ၊ သူ့ကို ဘေးမှာထားပြီး ဘာလုပ်မှာလဲ"

ကြောင်ကလေးက စပ်စုသည့်အသံဖြင့်

"မင်းက အစကတည်းက သူ့ကို သိမ်းသွင်းဖို့ စိတ်ကူးမရှိခဲ့ဘူးပေါ့ "

လီယန်ချူက ခဏမျှ ကြောင်အသွားပြီးနောက်

"ဒါပေါ့၊ ဘာဝိညာဉ်စာချုပ်လဲ၊ ငါကတော့ အဲဒါတွေကို လုံးဝ မယုံဘူး။ ငါ့ဆီမှာတော့ ဒီလိုမိစ္ဆာမျိုးတွေအတွက် နောင်တရဖို့ အခွင့်အရေး မရှိဘူး "

ကြောင်ကလေး ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် လှောင်ရယ်လိုက်သည်

"မင်းက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ တကယ့်ကို လူသတ်သမားကြီးပါလား "

လီယန်ချူက ပြုံးလျက်

"မင်း ငါ့နောက်ကို ဆက်လိုက်ဦးမှာလား၊ အခုလေးတင် တွေ့ခဲ့တယ်မဟုတ်လား၊ အဲဒီမိစ္ဆာတွေအားလုံး ငါ့လက်ထဲမှာပဲ သေသွားတာ "

ကြောင်ကလေးမှာ စိတ်တိုသွားသည်

"မင်းစကားကို နားထောင်ရတာ ငါက မင်းကို ကြောက်နေတယ်လို့ ထင်နေတာလား "

လီယန်ချူ၏ အကြည့်မှာ ခက်ထန်နေပြီး အေးစက်စွာ

"မင်း မကြောက်ဘူးလား "

ကြောင်ကလေးက မေးကို အသာမော့ကာ ကောင်းကင်ကို ၄၅ ဒီဂရီ စောင်းကြည့်လိုက်ရင်း

"ငါ့ရဲ့ နောက်ခံအကြောင်းရင်းက မင်းကို ထိတ်လန့်သွားစေလိမ့်မယ်။ မင်းရဲ့ ဒီလောက်ကကလေး ကျင့်စဉ်လေးက ငါ့မျက်လုံးထဲမှာ ဘာမှမဟုတ်ဘူး "

လီယန်ချူမှာ အားမလိုအားမရ ရယ်မောလိုက်မိသည်။

သူသည် စကားအရှည်မပြောတော့ဘဲ ကြောင်ကလေးကို ကောက်မလိုက်ပြီး ခြေထောက်အောက်တွင် တိမ်တိုက်များကို ဖြစ်ပေါ်စေကာ တိုက်ရိုက် ပျံသန်းထွက်ခွာသွားတော့သည်။

"ဟေး "

"မင်း ဘာလုပ်တာလဲ၊ ငါ စကားပြောလို့ မပြီးသေး... ဝါး... ဝါး... ဝါး... ဝါး..."

ထို့နောက်တွင်မူ ကြောင်ကလေး၏ စကားသံများကို ပြတ်သားစွာ မကြားရတော့ဘဲ လေတိုးသံများကြောင့် ထွက်ပေါ်လာသော "ဝါး ဝါး" အသံများကိုသာ ကြားရတော့သည်။

ထိုက်ရွှီးကျောင်း

ဟွာယန်နတ်မိမယ်သည် လက်ထဲတွင် ယွဲ့ယင်နတ်ဓားကို ကိုင်ဆွဲထားသော်လည်း မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့နေသည်။

သူမသည် တတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းပြီးနောက် ကြုံတွေ့ရသည့် ပထမဆုံးပြိုင်ဘက်က ဤမျှအထိ အစွမ်းထက်လိမ့်မည်ဟု မည်သို့မျှ မထင်ထားခဲ့ချေ

မရဏကမ္ဘာမှ ရောက်လာသော ထိုအမျိုးသမီးငယ်၏ ကျင့်စဉ်မှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသည်

ထို့အပြင် တိုက်ခိုက်ရေးအတတ်တွင်လည်း အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်လှသည်

ဟွာယန်၏ ကျင့်စဉ်မှာ တတိယအဆင့် အစောပိုင်းသာ ရှိသေးသည့်အပြင် အခြေအနေမှာလည်း မတည်ငြိမ်သေးသဖြင့် သူမ၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ချေ။

ရှုံးနိမ့်ခြင်းမှာ မျက်စိရှေ့သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

အခန်း (၄၀၀) - စိတ်အာရုံကို ဖွင့်ပေးလိုက်စမ်း ၊ ဘိုးဘေး၏ စိတ်ချင်းဆက် သတင်းစကား ၊ မိုးကြိုးငါးပါးတရားတော် ၊ လျိုယွီ

"မခုခံပါနဲ့တော့... မင်းရဲ့ မူလဝိညာဉ် ကို ငါ့ဆီ လွှဲပေးလိုက်စမ်း၊ မဟုတ်ရင် ဒီမရဏကမ္ဘာက တားမြစ်ထားတဲ့ တည်ရှိမှုကြီးက ထိုက်ရွှီးကျောင်း တစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိမ့်မယ်၊ ရွှီကျိုးစီရင်စုက သတ္တဝါတွေလည်း သွေးချောင်းစီးကုန်လိမ့်မယ် "

"စိတ်အာရုံကို ဖွင့်ပေးလိုက်ပါ... ငါနဲ့ တစ်သားတည်း ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်စမ်း၊ ငါက မင်းကို အစွမ်းထက်တဲ့ ခွန်အားတွေ ပေးသနားပြီး မိစ္ဆာတွေကို သတ်ဖြတ်နိုင်အောင် ကူညီပေးမယ် "

ဟွာယန်၏ စိတ်ထဲတွင် အသံတစ်ခုက သူမအား အမြဲတစေ ဖြားယောင်းသွေးဆောင်နေသည်။

သူမသည် ထိုအသံကို မူလက စိတ်မိစ္ဆာ ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ထိုအသံက မိမိကိုယ်ကိုယ် ပထမဆုံးသော ဘိုးဘေးဖြစ်သူ ဇီယွမ်နတ်မိမယ် ဟု အခိုင်အမာ ဆိုနေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ထိုသူမှာ မည်သူပင်ဖြစ်စေကာမူ ဟွာယန်သည် မိမိကိုယ်မိမိ ဆုံးရှုံးသွားခြင်းကို အလိုမရှိချေ။

သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက နာမည်ကျော်ကြားခဲ့သူ၊ ပါရမီထူးချွန်သူ ဖြစ်ပြီး တာအိုဂိုဏ်း၏ အနာဂတ်ကြယ်ပွင့် တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။

သူမသည် မိမိဂိုဏ်း၏ မျှော်လင့်ချက်များကို ပခုံးထက်မှာ ထမ်းပိုးထားရသူ ဖြစ်သည်။

ထိုကဲ့သို့ နစ်မွန်းသွား၍ လုံးဝမဖြစ်ချေ။

သို့သော်လည်း စုရွှန်းချင်း ၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို အကြိမ်ကြိမ် ရှုံးနိမ့်လာသည်နှင့်အမျှ သူမ၏ အရှိန်အဝါမှာ တဖြည်းဖြည်း မှိန်ဖျော့လာတော့သည်။

သူမ၏ တာအိုစိတ်ဓာတ် မှာ စတင်ယိုင်နဲ့လာပြီ။

တုန်လှုပ်သွားလေပြီ

သူမ၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားတွင် အနီရောင် အမှတ်အသားတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ဖြူဝင်းလှသော သူမ၏ မျက်နှာထက်တွင် သန့်စင်မွန်မြတ်သော အရှိန်အဝါများ ပေါ်ထွက်လာပြီး လူသားဆန်သည့် အရိပ်အယောင်များ လျော့နည်းကာ နတ်ဘုရားဆန်သည့် အငွေ့အသက်များ ပိုမိုသိသာလာတော့သည်။

အစီရင်ကို ခက်ခက်ခဲခဲ ထိန်းထားရသော ရွှမ်ကျီကျိရင်မှာ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားတော့သည်။

"ဟွာယန်... အဲဒါ ဘိုးဘေး တန်ခိုးပြ နေတာပဲ စိတ်အာရုံကို လွှတ်ပေးလိုက်၊ ဘိုးဘေးနဲ့ တစ်သားတည်း ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်စမ်း၊ ဒါမှ ဒီနေ့ရဲ့ ကပ်ဘေးကြီးကို ကျော်လွှားနိုင်မှာ "

ရွှမ်ကျီကျိရင်က အသံကုန် ဟစ်အော်ပြောလိုက်သည်။

ထိုမရဏကမ္ဘာမှ ဝိညာဉ်ဆိုးများသည် အနက်ရောင်အလံတိုက်မှ လာခြင်းဖြစ်သော်လည်း ဂိုဏ်း၏ တောင်တံခါးသာ ကျိုးပေါက်သွားပါက ကောင်းကင်ပြိုသည့် ကပ်ဘေးကြီး ဆိုက်ရောက်ပေတော့မည်။

သူမသည် မိမိတပည့်၏ စရိုက်ကို ကောင်းစွာသိသည်၊ ထို့ကြောင့် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် လောကကြီး၏ အန္တရာယ်ကို အကြောင်းပြ၍ ဖိအားပေးခြင်းမှာ ဘိုးဘေး၏ ဝိညာဉ်ပြန်လည် နိုးထလာစေရန် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပင် ဖြစ်ကြောင်း သိနေသည်။

ဟွာယန်၏ ကိုယ်ဟန်မှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားတော့သည်။

သူမသည် သူမ၏ ဆရာဖြစ်သူ ရွှမ်ကျီကျိရင်ကို တဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ၏ ရင်ထဲ၌ ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေသည်၊ စိတ်အာရုံကိုသာ လွှတ်ပေးလိုက်ပါက သူမကိုယ်သူမ တကယ်ပဲ ထာဝရ နစ်မွန်းသွားတော့မည်။

၎င်းမှာ တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ အန္တရာယ်ကို ကြိုတင်သိမြင်သော အာရုံ ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဆရာ၏ စကားများက နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

ဟွာယန်၏ စိတ်အခြေအနေမှာ လုံးဝ ပရမ်းပတာ ဖြစ်သွားတော့သည်။

ငါက ငါ့ကိုယ်ငါ ယဇ်ပူဇော်ပြီး ဘိုးဘေးကို နိုးထစေရမှာလား ဒီမရဏကမ္ဘာက တားမြစ်တည်ရှိမှုကို ခုခံဖို့အတွက်လား

ဝုန်း

စုရွှန်းချင်း က လက်ကိုဝှေ့ယမ်း၍ ဖျက်ဆီးခြင်း အတတ်ပညာတစ်ခုကို ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ တစ်ကမ္ဘာလုံး တုန်ခါသွားတော့သည်။

ဟွာယန်သည် လက်ထဲရှိ ယွဲ့ယင်နတ်ဓားကို မြှောက်၍

ကောင်းကင်ကို ခွဲမည့် ဓားချက်တစ်ချက် ခုတ်ချလိုက်သည်။

ဝုန်း

ဓားအလင်းတန်းနှင့် ယင်ချီများ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံကာ ကမ္ဘာပျက်မတတ် ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဟွာယန်၏ အရှိန်အဝါမှာ လုံးဝ ညှိုးနွမ်းသွားပြီ။

လက်ထဲရှိ ယွဲ့ယင်နတ်ဓားမှာလည်း တုန်ခါနေပြီး သူမ၏ လက်ထဲမှ လွတ်ထွက်သွားတော့မည့်အတိုင်းပင်။

မင်းကလည်း ငါ့ကို စွန့်ခွာသွားပြီလား ငါ့ကို ဘိုးဘေး နိုးထလာဖို့အတွက် ခန္ဓာကိုယ်ခွံ တစ်ခုအဖြစ်ပဲ သတ်မှတ်ထားကြတာလား

ဟွာယန်၏ ရင်ထဲ၌ အလွန်ပင် ခါးသီးနာကျင်လှသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဝိညာဉ်ဆိုးများက ဟွာယန်နတ်မိမယ်ကို ငရဲတွင်းထဲသို့ ဆွဲချရန် အတင်းအဓမ္မ ပြေးဝင်လာကြတော့သည်။

အခြားသူများ၏ အမြင်တွင်မူ ကောင်းကင်ကြီးမှာ ပို၍ နိမ့်ဆင်းလာသကဲ့သို့ပင်

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးမှာ တစ်သားတည်း ဖြစ်တော့မည်

ယင်နှင့် ယန် ပြောင်းပြန်ဖြစ်တော့မည်

ကြီးမြတ်လှသော တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးမှာ ထိုမျှအထိ အကျပ်ရိုက်ခံနေရသည်တကား

ဟွာယန်သည် ရင်ထဲ၌ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်စဉ်မှာပင်

ဝုန်း

ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးတွင် နတ်မီးတောက်များ ပေါ်ထွက်လာပြီး နေမင်းကြီးက ကမ္ဘာကို လောင်မြိုက်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

တောင်စဉ်တောင်တန်း တစ်ခုလုံးမှာ မီးကျီးကန်းငှက် များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော မီးနဂါး ၅ ကောင် ပေါ်ထွက်လာသည်။

လောကကြီး တစ်ခုလုံး မီးအလင်းတန်းများအောက်တွင် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ထိုရက်စက်လှသော ဝိညာဉ်ဆိုးများသည် ထိုပြင်းထန်လှသော နတ်မီးတောက်များ၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ချက်ချင်းခံလိုက်ရပြီး

ပြာအဖြစ်သို့ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ထိုမီးတိမ်များကြားတွင် နီရဲသော ဓားအလင်းတန်း နှစ်ခုကလည်း လျှပ်စီးကဲ့သို့ ကူးလူးပျံသန်းနေသည်။

ထိုသရဲဘုရင် နှစ်ပါးမှာ ခဏမျှပင် မတောင့်ခံနိုင်ဘဲ အော်ဟစ်ချိန်ပင် မရလိုက်ဘဲ အစပျောက် သတ်ဖြတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

အစပျောက် ပျက်စီးသွားလေပြီ

မည်းမှောင်နေသော ကောင်းကင်ကြီးမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ လက်ချက်ဖြင့် တစ်ဝက်ခန့် ပြိုကျပျက်စီးသွားတော့သည်။

ထူထပ်လှသော ယင်ချီများသည် ထိုနတ်မီးတောက်များနှင့် တွေ့ဆုံလိုက်သည့်အခါ နှင်းခဲများ နေပူမိသကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာပင် အရည်ပျော် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

စုရွှန်းချင်း ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်သွားပြီး လူသတ်ချင်သော စိတ်များ သိသာစွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။

"ဘယ်သူက ငါ့ရဲ့ အလုပ်ကို လာဖျက်ဆီးရဲတာလဲ "

ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော လူသတ်ငွေ့များ သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ စိမ့်ထွက်လာရာ ထိုက်ရွှီးကျောင်းအတွင်းရှိ ကျင့်ကြံသူများမှာ တောင်စောင့်အစီရင်က ခြားထားသည့်တိုင်အောင် အသက်ရှူရပ်မတတ် ဖိအားကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှည်လျားသောဓားကို ခါးတွင်ချိတ်ဆွဲထားသည့် လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာသည်။

သူ၏ တာအိုဝတ်ရုံမှာ လေထဲတွင် ဖျတ်ဖျတ် လှုပ်ခတ်နေပြီး

သူ၏ အမူအရာမှာ အေးစက်ခက်ထန်လှသည်။

"ရဲတင်းလှချည်လား မသာမ လူ့လောကကို ဆူပူအောင် လုပ်ရဲတယ်ပေါ့ "

သူ၏ အသံမှာ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ မြည်ဟည်းသွားသည်။

နတ်ဘုရားတစ်ပါး လူ့လောကသို့ ဆင်းသက်လာသကဲ့သို့ပင်

စုရွှန်းချင်း၏ အကြည့်များမှာ အေးစက်သွားရာမှ ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကို ပြင်းထန်စွာ ကြုတ်လိုက်မိသည်။

"ဟူးးး"

အစောပိုင်းက ရွှီကျိုးစီရင်စု တစ်ခုလုံးကို ဝိညာဉ်ကမ္ဘာအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်တော့မည့် မရဏကမ္ဘာမှ တားမြစ်တည်ရှိမှုကြီးသည်... အအေးမိသကဲ့သို့ လေကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်မိသည်။

သူမသည် လီယန်ချူကို မှတ်မိသွားပြီဖြစ်သည်။

အားလုံး၏ ရှေ့မှောက်တွင်ပင် စုရွှန်းချင်းသည် သူမ၏ တန်ခိုးစွမ်းအားများကို ရုတ်သိမ်းလိုက်ပြီး လှည့်၍ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးရန် ပြင်တော့သည်။

ယခုအခါ သူမသည် ကျင့်စဉ်များ ပြန်လည်ရရှိနေပြီ ဖြစ်သလို လျန့်ဟွန်းအလံ ကဲ့သို့သော အစွမ်းထက်လက်နက်ကိုလည်း ရထားပြီဖြစ်သော်လည်း ဖုန်းတူးဝိညာဉ်နယ်မြေကို တစ်ပတ်ရိုက်ခဲ့သော ထိုလူငယ်တာအိုဆရာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ

သူမ၏ ရင်ထဲ၌ နက်ရှိုင်းလှသော ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ဝူစန်း သရဲအိုကြီး၊ တာအိုဝတ်ရုံဝတ် အဖိုးအို၊ နှစ်တစ်ထောင် မိစ္ဆာသစ်ပင်ကြီး၊ ထိတ်လန့်ဖွယ် မျက်နှာကြီး... ထိုပုံရိပ်များစွာက စုရွှန်းချင်းယ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် တစ်သီတစ်တန်းကြီး ပေါ်လာတော့သည်။

"မိုးကြိုးငါးပါးသန့်စင်ယန်... လောက၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်းတရားတော်... သတ် "

လီယန်ချူ၏ အသံမှာ ဟိန်းထွက်သွားပြီး အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ဂျိန်း

ကောင်းကင်မှ မိုးကြိုးများ ပစ်ချလိုက်တော့သည်။

လူတိုင်း၏ မျက်စိရှေ့တွင် အဖြူရောင်အလင်းတန်းများသာ မြင်ရပြီး ဝိညာဉ်များမှာ အလွန်အမင်း နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ပျက်စီးသွားတော့မည့်အတိုင်းပင်

ဒါဟာ တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းလှတဲ့ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ တန်ခိုးအာဏာ ပင်

ထိုမိုးကြိုးအတတ်မှာ သူတို့ကို ဦးတည်ထားခြင်း မဟုတ်သော်လည်း ဤအကြွင်းမဲ့ ယန် စွမ်းအားကြောင့်ပင် သူတို့၏ ဝိညာဉ်များမှာ ပြိုကွဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။

စူးရွှန့်ချင်းမှာမူ အစောပိုင်းက တစ်လောကလုံးကို အထင်သေးခဲ့သော အရှိန်အဝါများ လုံးဝမရှိတော့ချေ။

သူမ၏ အသားများမှာ ကွဲအက်ကုန်ပြီး လက်ထဲရှိ လျန့်ဟွန်းအလံမှာလည်း တိုက်ရိုက် ကျိုးပြတ်သွားတော့သည်။

ဂျိန်း

ဂျိန်း

နောက်ထပ် မိုးကြိုးနှစ်ချက် တရစပ် ထပ်မံ ပစ်ချလိုက်ပြန်သည်။

စုရွှန်းချင်း လက်ထဲမှ လျန့်ဟွန်းအလံမှာ ပြာအဖြစ်သို့ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမကိုယ်တိုင်လည်း မီးကျွမ်းနေသော ကျောက်မီးသွေးတုံးကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကာ အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရသွားတော့သည်။

(၆) ကြိမ်တိုင်တိုင် အဆင့်မြှင့်တင်ထားသော မိုးကြိုးငါးပါးအဆောင်

ထိုပြင်းထန်လှသော မိုးကြိုးအဆောင်မှာ စုရွှန်းချင်းကို ပြန်လည်ခုခံရန် အခွင့်အရေး လုံးဝမပေးချေ။

သူမသည် စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ရင်ထဲ၌ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားမိသည်။

လာပြီ

တစ်ခါက ခံစားခဲ့ဖူးတဲ့ ဒီလို ပြင်းထန်တဲ့ မိုးကြိုးအတတ်မျိုး ထပ်လာပြန်ပြီ

ယခုအခါ သူမ၏ ရုပ်ခန္ဓာရော ဝိညာဉ်ပါ မိုးကြိုးကြောင့် အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရနေပြီး နာကျင်လှသဖြင့် အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားတော့သည်။

ရွှိ

လီယန်ချူသည် ဓားကို ဆွဲထုတ်၍ ခုတ်ချလိုက်သည်။

နေမင်းကြီးကဲ့သို့ တောက်ပလှသော ဓားအရှိန်အဝါ တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး စုရွှန်းချင်းကို တစ်ခဏချင်းမှာပင် ဝါးမြိုသွားကာ အစအနမကျန် ချေမှုန်းပစ်လိုက်တော့သည်။

ဒါဟာ (၉) ကြိမ်တိုင်တိုင် အဆင့်မြှင့်တင်ထားတဲ့ ကျန့်ကျောင်းဓားရဲ့ တကယ့်အစွမ်းပဲ

တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူကိုပင် သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

ထို့အပြင် ၎င်းမှာ လုံးဝ အစပျောက်သွားစေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

တစ်ကွင်းလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

လောကအတွင်းရှိ ယင်ချီများအားလုံး အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး ထိုဝိညာဉ်ကမ္ဘာအက်ကွဲကြောင်းကြီးမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

လီယန်ချူက ထိုအက်ကွဲကြောင်းအတိုင်း လိုက်သတ်မည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသည့်အလား

လျင်မြန်စွာပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဟွာယန်နတ်မိမယ်မှာ မှင်တက်နေသော မျက်နှာဖြင့် လီယန်ချူကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ဒီလူငယ်တာအိုဆရာက ဘယ်သူလဲ

ဘာဖြစ်လို့ သူ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေက ဒီလောက်အထိ ပြင်းထန်ရက်စက်နေရတာလဲ

ကျန်ရှိနေသူအားလုံးမှာလည်း ကျောက်ရုပ်များကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကြပြီး အခြေအနေကို လိုက်မမီနိုင်တော့ချေ။

လီယန်ချူသည် စုရွှန်းချင်း သေဆုံးသွားပြီးနောက် ပြုတ်ကျကျန်ရစ်ခဲ့သော ရှေးဟောင်းကျောက်စိမ်းပြား တစ်ခုကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး တိမ်စီးအတတ်ဖြင့် ထိုနေရာမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

"လူဆိုတာ နာမည်ကြီးရင် ဒုက္ခများတတ်တယ်"

ပြဿနာများစွာ မတက်စေရန် ထိုနေရာမှ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

နေရာတွင်တော့ ထိုက်ရွှီးကျောင်းမှ ကျင့်ကြံသူများမှာ မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

ရှောင်ဖုန်းတောင်

ဤနေရာ၏ တောင်အနေအထားမှာ သိပ်မတ်စောက်လှသည် မဟုတ်ချေ။

တောင်အောက်တွင် မုဆိုးများစွာ နေထိုင်ကြသည်။

လျိုယွီ မှာ ထိုမုဆိုးများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်။

သူသည် လေးပစ်အတတ်တွင် ကျွမ်းကျင်သည်၊ ကိုယ်ဟန်မှာလည်း ဖျတ်လတ်သည်၊ ထို့ပြင် သူသည် စိတ်ရင်းစေတနာကောင်းပြီး ဖော်ရွေသော လူရိုးကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူ၏ ဇနီးသည်မှာ လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦး၏ ကုသမှုကြောင့် ကိုယ်တွင်းရှိ ယင်ချီများ ဖယ်ရှားခြင်း ခံလိုက်ရပြီး သေလုမျောပါးဖြစ်နေသော အခြေအနေမှ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။

လျိုယွီ၏ မျက်နှာထက်တွင် ပျော်ရွှင်သော အပြုံးများ ပေါ်ထွက်နေသည်။

သူ့ကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးဖြင့်သာဆိုလျှင် ထိုကဲ့သို့သော ဇနီးမျိုးကို တစ်သက်လုံး ရရှိနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ယခုအခါ ဘဝမှာ အန္တရာယ်များလှသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ အတူတကွ ပေါင်းဖက်နေနိုင်ခဲ့ပြီ။

ယနေ့ အမဲလိုက်ပြီး အိမ်ပြန်ရောက်သည့်အခါ လျိုယွီ၏ ရင်ထဲ၌ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

အိမ်ထဲသို့ မဖိတ်ခေါ်ဘဲ ရောက်နေသော ဧည့်သည်အချို့ ရှိနေသည်။

ချောမောသော လူငယ်တစ်ဦးသည် သူ၏လက်ထဲတွင် ရှည်လျားသော ဓားတစ်လက်၏ ဓားမြှောင် ကို ကိုင်ဆွဲ၍ ဟိုဟိုဒီဒီ ဝှေ့ယမ်းနေသည်။

သူ၏ မျက်ခုံးတန်းများကြားတွင် မိစ္ဆာဆန်သော အငွေ့အသက်အချို့ ရှိနေသည်။

သူ၏ ဘေးတွင်တော့ ကျားကဲ့သို့ သန်မာလှသော လူမိုက် ၄ ဦး ရှိနေပြီး လက်ထဲတွင် ထက်မြက်လှသော ပုဆိန်ဓား များကို ကိုင်ဆွဲလျက် လျိုယွီကို မြွေဟောက်ကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

လျိုယွီ၏ ဇနီးမှာ ထိုလူတစ်ဦး၏ ဓားဖြင့် လည်ပင်းကို ချိန်ထားခြင်း ခံနေရသဖြင့် မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့နေတော့သည်။

"သူမကို လွှတ်လိုက်စမ်း"

လျိုယွီက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ချောမောသော လူငယ်က လှောင်ရယ်လိုက်သည်

"ဟေး... ဟေး... မင်းက အခု အခြေအနေကို သေချာ နားမလည်သေးဘူးလား "

လျိုယွီက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် အသံမာမာ ပြောလိုက်သည်

"မင်းတို့က အဲဒီပစ္စည်းကို လိုချင်နေတာ မဟုတ်လား၊ သူမကို လွှတ်လိုက်၊ မဟုတ်ရင် အဲဒီပစ္စည်း ရှိတဲ့နေရာကို ငါ ဘယ်တော့မှ ပြောပြမှာ မဟုတ်ဘူး "

လူငယ်၏ မျက်နှာမှာ မှောင်ကျသွားသည်

"မင်းက မင်းကိုယ်မင်း ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့်ရှိတယ်လို့ ထင်နေတာလား "