အခန်း (၁-၂)

အခန်း (၁) ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တာလား

အလယ်ပိုင်းကုန်းမြေ မြင့်မြတ်နယ်မြေ၊ ထိုက်ရီအစစ်အမှန်ဂိုဏ်း။

နင်းဖန်သည် မာကျောသော သစ်သားကုတင်ပေါ်တွင် နိုးထလာခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်နှာထက်၌ မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့နေသော အမူအရာများ ဖုံးလွှမ်းနေ၏။ ကားတိုက်ခံရခြင်း မရှိသလို လျှပ်စီးပစ်ခံရခြင်းလည်း မရှိခဲ့ပေ။ သူသည် ထိုက်တောင်ပေါ်သို့ တက်ခဲ့ပြီးနောက် ရုတ်တရက် ကူးပြောင်းလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မှန်ပေ၏။ သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ကြီးပါ ပါလာခဲ့​ ခြင်းပင်​။ ဤနယ်မြေသည် တောင်များကို ရွှေ့ပြောင်းနိုင်ပြီး ၊ ကြယ်များကို လက်ဖြင့် ဆွတ်ခူးနိုင်သော ရွှမ်ဟွမ်ကမ္ဘာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် ထိုက်ရီအစစ်အမှန်ဂိုဏ်းဟု ခေါ်သော နေရာ၏ အပြင်ဘက် တောင်ကြောသစ်တောထဲသို့ ကျရောက်လာခဲ့၏။ ထိုအချိန်က ဘယ်ဘက်လက်တွင် ကြက်အူချောင်းကင်ကို ကိုင်ထားပြီး ညာဘက်လက်တွင် အချိုရည်ကို ကိုင်ထားလျက် ခမ်းနားကြီးကျယ်သော တောင်တံခါးကြီးကို ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

"ကောင်းတယ်... သာမန်လူတစ်ယောက်က အဆုံးမဲ့သစ်တောကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ငါတို့ဂိုဏ်းတံခါးဆီ ရောက်လာနိုင်တာ မင်းရဲ့တာအိုနှလုံးသားက သံမဏိလိုပဲ မင်းက အလားအလာရှိတယ်... လာ ငါတို့ဂိုဏ်းကို ဝင်ခဲ့ချေ..."

နင်းဖန် တစ်ခုခုကို တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်း မရှိမီ တံခါးစောင့်နေသော အပြင်ဘက်တောင်ကြောမှ အကြီးအကဲတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာကာ သူ စားလက်စ ကြက်အူချောင်းကို လုယူပြီး သူ့အား ရိုးသားစွာ ချီးကျူးခဲ့လေသည်။ ထိုသို့ဖြင့် နားလည်မှုမရှိဘဲ နင်းဖန်သည် ဂိုဏ်းအတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်ခံခဲ့ရ၏။

အချိန်များစွာ ကြာပြီးနောက်မှသာ ထိုက်ရီအစစ်အမှန်ဂိုဏ်းသည် ဤကမ္ဘာတွင် ထိပ်ဆုံးမှ ရပ်တည်နေပြီး ခွဲခြားဆက်ဆံမှုမရှိဘဲ သင်ကြားပေးမည်ဟူသော မူဝါဒကို ကျင့်သုံးကြောင်း သူ သိရှိလာခဲ့သည်။ ဤသည်ကား ရေတွက်မရနိုင်သော ကျင့်ကြံသူများ ဝင်ရောက်ရန် အိပ်မက်မက်နေကြသည့် မြင့်မြတ်နယ်မြေ ဖြစ်ပေသည်။ ဆယ်နှစ်တစ်ကြိမ် ကျင်းပသော တပည့်လက်ခံသည့် အခမ်းအနားမှလွဲ၍ ဂိုဏ်းသည် အဆုံးမဲ့သစ်တောထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေလေ့ရှိပြီး ရှာဖွေရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

သို့သော် တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိသော တာအိုနှလုံးသားရှိသူ တစ်ဦး တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာပါက ၎င်းကို ကံကြမ္မာဟု သတ်မှတ်ကာ ဝင်ခွင့်ပြုလေ့ရှိ၏။ စည်းမျဉ်းများအတိုင်း နင်းဖန်သည် အပြင်စည်း အစမ်းခန့်တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ကျင့်ကြံခြင်း၏ ပထမဆုံးအဆင့်ဖြစ်သော ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိမှသာ သူသည် အပြင်စည်းတပည့်အဖြစ် အပြည့်အဝ တိုးမြှင့်ခံရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း နင်းဖန်၏ အသင့်စား အစားအစာများကြောင့် ပျက်စီးနေသော အားနည်းသည့် ခန္ဓာကိုယ်သည် ကျင့်ကြံရန် လုံးဝ မသင့်တော်ချေ။ နှစ်ဝက်ကြာပြီးနောက် သူသည် ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့်သို့ မဝင်ရောက်နိုင်သေးပေ။ သူ၏ ဗိုက်ခေါက်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကြည့်ကောင်းသော ကြွက်သားများ ရရှိလာကာ သိသိသာသာ ပိုမို ကြည့်ကောင်းလာခဲ့၏။

သို့တိုင် ရုပ်ရည်သွင်ပြင်က ထမင်းစား၍ မရချေ။

"ငါ့ဘဝက ပါးလွှာတဲ့ ရေခဲပြင်ပေါ် လျှောက်နေရသလိုပဲ... ငါ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်ပါဦးမလား..."

သူ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ထုံထိုင်းစွာဖြင့် ကုတင်ပေါ်မှ တွားသွားဆင်းလာခဲ့သည်။ အမြန် မျက်နှာသစ်ပြီးနောက် တစ်နေ့တာ၏ လေ့ကျင့်မှုများကို စတင်ရန် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့၏။ ပထမဦးစွာ အပြင်ဘက်တောင်ကြော စားသောက်ဆောင်တွင် ဝိညာဉ်ဆန်ပြုတ် သောက်ရမည် ဖြစ်ပြီး ထို့နောက် သိုင်းပညာခန်းမတွင် နှစ်နာရီကြာ လေ့ကျင့်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ရရှိလာသည်များကို ချေဖျက်ရန် တိတ်ဆိတ်သော အခန်းထဲတွင် တရားထိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ သူ၏ ရိုးရှင်းပြီး ပြောင်းလဲမှုမရှိသော လုပ်ရိုးလုပ်စဉ် ဖြစ်ပေ၏။ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် အဆုံးသတ်ကို မြင်နိုင်သော ဘဝမျိုးပင်။ သူ သန်းဝေရင်း စားသောက်ဆောင်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သို့သော် သူ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားလေလေ ပို၍ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်လာလေလေပင်။

ယနေ့ အပြင်ဘက်တောင်ကြောသည် ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့၏။ မကောင်းဆိုးဝါးဆန်ဆန် တိတ်ဆိတ်လွန်းနေခဲ့သည်။ ဤအချိန်ဆိုလျှင် အထပ်ထပ် တည်ရှိနေသော တောင်ထိပ်များသည် အသက်ဝင် လှုပ်ရှားနေရမည် ဖြစ်ပေသည်။ ဓားချီများ၏ လေချွန်သံများ၊ တပည့်များ၏ လေ့ကျင့်ရေး အော်ဟစ်သံများနှင့် ဝိညာဉ်သားရဲများ၏ အော်သံများ စသည့် အဆုံးမဲ့ အသံဗလံများ ရှိနေရမည် ဖြစ်၏။

တိမ်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော အဓိက တောင်ထိပ် ခုနစ်ဆယ့်နှစ်ခုတွင် ကြိုးကြာငှက်များ ပျံသန်းနေပြီး စည်ကားနေသော သေမျိုးကင်းစင်သည့် မြင်ကွင်းမျိုး ရှိနေရမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါ တိမ်များနှင့် ကျောက်စိမ်းနန်းတော်များ ရှိနေသေးသော်လည်း အသံအားလုံး ပျောက်ကွယ်နေခဲ့၏။ လူတစ်ဦးတစ်ယောက်၏ အရိပ်အယောင်မျှပင် မတွေ့ရချေ။

ဘာတွေဖြစ်နေသနည်းဟု သူ စိုးရိမ်တကြီး တွေးလိုက်မိသည်။ သူ ခြေလှမ်းများကို ခပ်သွက်သွက် လျှောက်ကာ နေရာအနှံ့ ရှာဖွေလိုက်၏။ သို့သော် အပြင်စည်းတပည့် အဆောင်များ၊ စားသောက်ဆောင် သို့မဟုတ် သိုင်းပညာခန်းမ မည်သည့်နေရာတွင်မဆို လူသူကင်းမဲ့နေခဲ့ချေသည်။

ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းများလောဟု တွေးမိလိုက်၏။ နေရာအနှံ့ ရှာဖွေပြီးနောက် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဒေသတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးထားသော အင်အားကြီးမားသည့် ထိုက်ရီအစစ်အမှန်ဂိုဏ်းမှ ကောင်းကင်ဘုံ ကိုးလွှာအထက်ရှိ သူတော်စင်နှင့် သူတော်စင်မိန်းမပျိုတို့ အပါအဝင် စစ်မှန်တပည့် ခုနစ်ဆယ့်နှစ်ဦး၊ အတွင်းစည်းတပည့် သုံးထောင့်ခြောက်ရာနှင့် အပြင်စည်းတပည့် တစ်သိန်းနှစ်သောင်းတို့ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

အကြီးအကဲများပင်လျှင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး အစမှအဆုံးတိုင် နင်းဖန်ဟူသော သက်ရှိလူသား တစ်ဦးတည်းကိုသာ ချန်ထားရစ်ခဲ့လေသည်။

"ဒင်... အသန်မာဆုံး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ကယ်တင်ခြင်းစနစ် ချိတ်ဆက်မှု အောင်မြင်ပါပြီ..."

"ဒီကမ္ဘာဟာ နောက်ထပ် ရက်ပေါင်း တစ်ထောင့်နှစ်ဆယ့်လေးရက်အကြာမှာ ကြီးမားတဲ့ ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုနဲ့ ရင်ဆိုင်ရမှာဖြစ်ပြီး သန်းပေါင်းများစွာသော သက်ရှိတွေ သေဆုံးရမယ်လို့ ထောက်လှမ်းသိရှိရပါတယ်... ကောင်းကင်အရှင်သခင်အဆင့် ကျင့်ကြံမှုရှိမှသာ ရှင်သန်နိုင်ဖို့ အခွင့်အရေး အနည်းငယ် ရှိပါမယ်..."

"ဒီစနစ်က ပိုင်ရှင်ကို ဘေးအန္တရာယ်ကနေ လွတ်မြောက်အောင် အပြည့်အဝ ကူညီပေးသွားပါမယ်"

သူ ကြက်သေ သေနေစဉ် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အေးစက်သော စက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ လျင်မြန်သော မိတ်ဆက်စကားကို နားထောင်ရင်း နင်းဖန် အံ့သြသွားခဲ့သည်။ သတင်းကောင်းမှာ စနစ်သည် နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ သတင်းဆိုးမှာ ကမ္ဘာပျက်မည့်အချိန်သည် ရက်ပေါင်း တစ်ထောင့်နှစ်ဆယ့်လေးရက်သာ လိုတော့ခြင်းပင်။ ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့် သုံးနှစ်ခန့်သာ။

သူ လုံးဝ ထုံထိုင်းသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ပို၍ ရူးသွပ်ဖွယ်ကောင်းသော ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုက သူ့ကို ရိုက်ခတ်သွားခဲ့၏။ ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ ကြိုတင်ပြီး ထွက်ပြေးသွားခြင်းများလောဟု တွေးမိလိုက်၏။ ဤသည်ကား ကြီးမားလှသော နေရာကြီး တစ်ညတွင်းချင်း ဗလာဖြစ်သွားရသည့် အကြောင်းရင်းကို ရှင်းပြနိုင်သော တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းပင် ဖြစ်သည်။

"ခွေးကောင်တွေ... မင်းတို့ ထွက်ပြေးရင်တောင် ငါ့ကို ခေါ်သွားကြလေ..."

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မြင်းတစ်သောင်း ပြေးလွှားနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့၏။

"ဟေ့... ငါ ကားပေါ် မရောက်သေးဘူး"ဟူသော ဂန္ထဝင် စကားစုကို သူ အော်ဟစ်ချင်နေမိသည်။

"အခြားသူတွေကို အားကိုးမယ့်အစား ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်သာ အားကိုးရမယ်… ကံကောင်းလို့ ငါ့မှာ စနစ်တစ်ခု ရှိနေသေးတယ်..."

ဟု တွေးကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီးနောက် သူ ခေါင်းခါလိုက်ကာ မေးလိုက်၏။

"စနစ်အစ်ကိုကြီး... မင်း ဘာလုပ်ပေးနိုင်လဲ... ရှင်းရှင်းပြောရရင် ငါ့ရဲ့ ခေတ်သစ်ခန္ဓာကိုယ်က ပါရမီ လုံးဝမရှိဘူး... မင်းသာ ငါ့ကို အားကိုးနေရင် ငါတို့နှစ်ယောက်လုံး သေမှာနော်..."

"ပိုင်ရှင်... ဒီစနစ်က ကျင့်ကြံရာမှာ ကူညီပေးဖို့ အထူးပြုထားပြီး သင့်ကို အင်အားကြီးမားသူတစ်ဦး ဖြစ်လာစေဖို့ အဆင့်ဆင့် လမ်းညွှန်ပေးပါမယ်"

"စတင်သူအဆင့် လမ်းညွှန်ချက် ထုတ်ပြန်ပါပြီ... ဂိုဏ်းရဲ့ ကျမ်းစာဆောင်မှာ စာရင်းသွင်းပါ... ဒီတာဝန်ကို ခက်ခဲအဆင့် သတ်မှတ်ထားပြီး ပြီးမြောက်ရင် သင့်ပါရမီကို အဆတစ်သောင်း တိုးမြှင့်ပေးမှာ ဖြစ်ပါတယ်"

"ထပ်ပြောပါဦး..."

နင်းဖန်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်သွားခဲ့၏။ စတင်စတင်ချင်းပင် ဤမျှလောက် အံ့မခန်း ဆုလာဘ်မျိုး ရရှိလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

"ပထမလှမ်းမှာတင် ပါရမီ အဆတစ်သောင်း တိုးမြှင့်ခြင်းလား..."

ကျမ်းစာဆောင်နှင့် ပတ်သက်၍ ၎င်းသည် ဂိုဏ်း၏ တားမြစ်နယ်မြေစစ်စစ် ဖြစ်ကြောင်း သူ သိထားပေသည်။ စည်းမျဉ်းများတွင် ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထား၏။ အပြင်စည်းတပည့်များသည် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်ခွင့် မရှိပေ။ အတွင်းစည်းတပည့်များပင် ကြိုတင်ခွင့်ပြုချက် လိုအပ်ပေသည်။ သူကဲ့သို့ အပြင်စည်း အစမ်းခန့်တပည့်တစ်ဦးမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် ထိုသို့သော မြင့်မားသည့် နေရာသို့ သွားရောက်ခွင့် မရှိချေ။ ထို့ကြောင့် စနစ်က ဤတာဝန်ကို ခက်ခဲသည်ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းမှာ သင့်တင့်ပေသည်။

"နှမြောစရာပဲ... အရင်ကတော့ အရင်ပဲလေ... အခုက အခုပေါ့... တစ်ချိန်က ထိုက်ရီအစစ်အမှန်ဂိုဏ်းရဲ့ အရေးကြီးတဲ့ နေရာဖြစ်ခဲ့ပေမယ့် ဒီနေ့တော့ ကျမ်းစာဆောင်ဟာ ငါ့အတွက် ဗလာကျင်းနေတဲ့ နယ်မြေတစ်ခုကလွဲပြီး ဘာမှမဟုတ်တော့ဘူး..."

လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ သူ၏ ကြေညာချက်ကို သူ ကိုယ်တိုင် သဘောကျနေခဲ့၏။ သူ ရှေ့သို့ ခုန်တက်ကာ တောင်အောက်သို့ အလျင်အမြန် ဆင်းသွားခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင်... ထိုက်ရီအစစ်အမှန်ဂိုဏ်း၏ အထက် အလွန်ဝေးကွာသော နေရာရှိ အဆုံးမဲ့ လေဟာနယ်နယ်မြေအတွင်းတွင် ပွင့်လင်းမြင်သာသော ပူဖောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ လွင့်မျောနေသော ကမ္ဘာငယ်တစ်ခု ရှိနေခဲ့၏။

ပူဖောင်းအတွင်းတွင် မသေမျိုး တောင်ထိပ်များနှင့် နန်းတော်များကို အသေးစားပုံစံဖြင့် တွေ့နိုင်ပေသည်။ ထိုက်ရီအစစ်အမှန်ဂိုဏ်း အသေးစားလေးပင်။ ဤနေရာကို ထိုက်ရီအကြွင်းအကျန်နယ်မြေ ဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။ ရှေးဟောင်းခေတ်ကာလများက ဂိုဏ်းတည်ထောင်သူ အရှင်သခင် တာအိုအရှင်ထိုက်ရီသည် ဤအာကာသရတနာကို ဖန်တီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

၎င်းသည် ထိုက်ရီသို့ ပြန်သွားပြီး နှလုံးသားနှင့် သဘာဝကို လင်းလက်စေသည် ဟူသော စွမ်းအားဖြင့် ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင် လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို ဖွဲ့စည်းထားပေသည်။ အတွင်းရှိသူများသည် သူတို့၏ တာအိုနှလုံးသားကို ရှင်းလင်းစေနိုင်ပြီး ၎င်းတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် အဆင့်တက်ခြင်းများကို များစွာ အထောက်အကူ ပြုနိုင်ပေသည်။ ဂိုဏ်းတည်ထောင်သူ အရှင်သခင်က ထိုက်ရီအကြွင်းအကျန်နယ်မြေကို ဂိုဏ်း၏ အခြေခံအုတ်မြစ်အဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ ဆယ်နှစ်တစ်ကြိမ် ဂိုဏ်းသည် အခွင့်အရေးများ ရှာဖွေရန် တပည့်များကို အထဲသို့ စေလွှတ်လေ့ရှိ၏။ ဤသံမဏိစည်းမျဉ်းကြောင့် အဆုံးမဲ့ ခေတ်ကာလများတစ်လျှောက် ရေတွက်မရနိုင်သော တပည့်များသည် ဝင်ရောက်ခဲ့ကြပြီး ပြန်လည်မွေးဖွားကာ ဂိုဏ်း၏ အခြေခံ ပါရမီနှင့် အင်အားကို မြှင့်တင်ပေးခဲ့ကြသည်။

မျိုးဆက်တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထိုက်ရီအစစ်အမှန်ဂိုဏ်းသည် အချိန်နှင့်အမျှ မှေးမှိန်သွားခြင်း မရှိဘဲ ပိုမို ထွန်းကားလာခဲ့၏။ နောက်ဆုံးတွင် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ ထိပ်တန်းဂိုဏ်းများထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပေသည်။ ယခု နောက်ထပ် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခု ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ထိုက်ရီအကြွင်းအကျန်နယ်မြေအတွင်းတွင် တပည့်များသည် ၎င်းတို့၏ အဆင့်အတန်းအလိုက် အပြင်ဘက်စက်ဝိုင်းမှ အတွင်းဘက်သို့ အစဉ်လိုက် ထိုင်နေကြသည်။

ဗဟိုသို့ နီးကပ်လေလေ ရာထူးပို၍ မြင့်မားလေလေ ဖြစ်၏။ အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်တွင် စစ်မှန်တပည့်များ၊ သူတော်စင်များ၊ ဂိုဏ်းချုပ်နှင့် အကြီးအကဲများစွာသာ ထိုင်နေကြသည်။ သို့သော် ဤအချိန်၌ ဤမြင့်မြတ်သော ပုဂ္ဂိုလ်များသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်နေကြပြီး စိုးရိမ်ပူပန်မှုများက သူတို့၏ မျက်နှာထက်တွင် နက်ရှိုင်းစွာ ထွင်းထုထားသကဲ့သို့ ရှိနေပေသည်။

ဂိုဏ်းချုပ်က ဟိုဘက်ဒီဘက် လျှောက်ကာ သက်ပြင်းများကို အကြိမ်ကြိမ် ချလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

"ငါတို့ အထဲဝင်လာတုန်းက အဆင်ပြေနေတာပဲ... ဘာလို့ ငါတို့ အပြင်ထွက်လို့ မရတော့တာလဲ..."

အခန်း (၂) ဒီကလေးမှာ ငါတို့ရဲ့ထိုက်ရီအစစ်အမှန်ဂိုဏ်းကို ဝင်ရောက်ဖို့ မထိုက်တန်

လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း လေထုမှာ ထူးဆန်းနေခဲ့၏။ ရာနှင့်ချီသော ဂိုဏ်းတပည့်များသည် မျက်စိမှိတ်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ တရားထိုင်နေဆဲဖြစ်ပြီး ဖြစ်ပျက်နေသော အပြောင်းအလဲများကို မသိရှိကြချေ။

အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်ရှိ ဂိုဏ်းချုပ်၊ အကြီးအကဲများနှင့် အခြားသူများ၏ မျက်နှာများမှာ မှုန်ကုပ်နေကြသည်။

ထျန်းကုန်းတောင်ထိပ်ရှိ မှော်လက်နက်ဖန်တီးရေးခန်းမကို ကြီးကြပ်ရသော အကြီးအကဲလီက သူ၏ ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေသော မုတ်ဆိတ်မွေးများကို ပွတ်သပ်ရင်း မျက်ခုံးများကို တင်းကျပ်စွာ စုကုပ်ထားလိုက်၏။

"စီနီယာအစ်ကိုတို့... ထိုက်ရီအကြွင်းအကျန်နယ်မြေဆိုတာက ထိပ်တန်းအဆင့် အာကာသရတနာတစ်ခုပဲ... အထဲဝင်တဲ့ ဂါထာမန္တာန်က အလုပ်မလုပ်တာမျိုး မဖြစ်နိုင်ဘူး... တစ်ခုခုတော့ ကြီးကြီးမားမား မှားယွင်းနေပြီလို့ ငါ စိုးရိမ်တယ်..."

စကားဆုံးသည်နှင့် ဘေးတွင်ရှိနေသော ရှင်းလွီတောင်ထိပ်မှ အကြီးအကဲဝူသည် သတ်ဖြတ်ချင်သော အငွေ့အသက်များဖြင့် ထကြွလာခဲ့၏။

"ငါတို့ကို ဒီနေရာမှာ ပိတ်လှောင်ထားဖို့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနဲ့ လုပ်ဆောင်ခဲ့တဲ့ သစ္စာဖောက်တစ်ယောက် ဂိုဏ်းထဲမှာ ရှိနေတယ်လို့ မင်း ဆိုလိုချင်တာလား..."

"အဲဒီလို မပြောပါဘူး... ထူးဆန်းတယ်ဆိုတာ သစ္စာဖောက်လို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး... ဒီလို ရတနာမျိုးမှာ ရေတွက်မရနိုင်တဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ပါဝင်နေတာလေ..."

ဂိုဏ်းတွင်းရေးရာများ ပါဝင်လာသဖြင့် အကြီးအကဲလီမှာ ထိုအကြောင်းအရာကို ဆက်လက် ပြောဆိုရန် မဝံ့ရဲတော့ဘဲ အလျင်အမြန် ငြင်းဆိုကာ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်ရ၏။ သို့တိုင် နောက်ဆုံးတွင် မည်သည့် ခိုင်လုံသော ရှင်းပြချက်ကိုမျှ သူ မပေးနိုင်ခဲ့ချေ။

သူသည် အမှန်တကယ်ပင် မှော်လက်နက်ဖန်တီးခြင်းတွင် ဆရာတစ်ဆူ ဖြစ်သော်လည်း ဂိုဏ်း၏ ဘိုးဘေးကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားသော ထိုက်ရီအကြွင်းအကျန်နယ်မြေ ကဲ့သို့သော ရတနာမှာ သူ၏ နားလည်နိုင်စွမ်းထက် များစွာ သာလွန်နေပေသည်။ ထို့ကြောင့် ဝင်ပေါက်ဂါထာမန္တာန် ပျက်ကွက်မှုအပေါ် သူ ထစ်အမ်းအမ်းသာ ဖြစ်နေပြီး မည်သည့် ရှင်းလင်းသော အဖြေကိုမျှ မပေးနိုင်ခဲ့ချေ။

အုပ်စုထဲတွင် ထိုက်ရီအစစ်အမှန်ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်က ရှင်းလွီတောင်ထိပ်မှ အကြီးအကဲဝူအား စိုက်ကြည့်ကာ အပြစ်တင်လိုက်၏။

"ဂျူနီယာညီလေးဝူ... ဒီနေရာက မင်းရဲ့ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးခန်းမ မဟုတ်ဘူး... ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ မင်း တပည့်တွေကို ဆုံးမလို့ရပေမယ့် အခု မင်းက တောင်ထိပ်တိုင်းက အကြီးအကဲတွေကို သံသယဝင်နေတာလား..."

ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း ပိတ်မိနေချိန်တွင် သူတို့အနေဖြင့် အချင်းချင်း ရန်မမူဘဲ ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်မသွားစေရန် အထူး ဂရုစိုက်ရမည် ဖြစ်သည်။ ရှင်းလွီတောင်ထိပ်၏ အရှင်သခင်နှင့် စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးခန်းမ၏ အကြီးအကဲအဖြစ် အကြီးအကဲဝူသည် အလွန် တင်းမာပြီး လုပ်သမျှကို စေ့စပ်သေချာစွာ လုပ်ဆောင်တတ်သူ ဖြစ်၏။ ဤသို့သော စိတ်နေသဘောထားမှာ ပုံမှန်နေ့ရက်များတွင် ဂိုဏ်းကို စီမံခန့်ခွဲရာ၌ များစွာ အထောက်အကူ ပြုပေသည်။

သို့သော် ယခုအခြေအနေမှာ ထူးခြားနေပြီး ပုံမှန် တင်းကျပ်သော ဘက်လိုက်မှုကင်းစင်သည့် စည်းမျဉ်းများကို ဆက်လက် မကျင့်သုံးနိုင်တော့ချေ။ ထို့ပြင် တောင်ထိပ်တိုင်းမှ အကြီးအကဲများသည် ဂိုဏ်း၏ မြင့်မားသော ပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်ကြပေသည်။ သူတို့ကို မည်သို့ အလွယ်တကူ သံသယဝင်နိုင်မည်နည်း။

ထို့ကြောင့် တစ်ခုခု အမှန်တကယ် မှားယွင်းနေလျှင်ပင် ဤအချိန်တွင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဖော်ထုတ်၍ မရနိုင်ချေ။ ဂိုဏ်းချုပ်၏ အပြစ်တင်စကားကို ကြားသောအခါ အကြီးအကဲဝူ၏ သံမဏိမျက်နှာကြီး မှောင်မိုက်သွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဘာမျှ မပြောတော့ချေ။

ထိုအခါ ဂိုဏ်းချုပ်က သူတို့ကို နှစ်သိမ့်လိုက်၏။

"စီနီယာအစ်ကိုတို့... ထိုက်ရီအကြွင်းအကျန်နယ်မြေကို ခေတ်အဆက်ဆက် လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့တာ... သူ့ရဲ့ အာကာသဖွဲ့စည်းပုံ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း လျော့ရဲသွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်... မဟာအကြီးအကဲတွေက ဒါကို ပြုပြင်ပေးဖို့ အေးအေးဆေးဆေး စောင့်ကြရအောင်..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ အားလုံး ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ အကြည့်များသည် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ ခုံးနေသော မျက်နှာကြက်ဆီသို့ မလွှဲမရှောင်သာ ရောက်ရှိသွားခဲ့၏။ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ ဝေးကွာသော အာကာသအတွင်း မဟာအကြီးအကဲသုံးဦးသည် လေဟာနယ်နယ်မြေတွင် ခြေချိတ်ထိုင်ကာ ရတနာကို အတူတကွ စစ်ဆေးနေကြသည်။

အချို့က ရတနာရှိ အားနည်းချက်များကို ရှာဖွေနေပြီး အချို့က အာကာသ ဥပဒေသများနှင့် ချိတ်ဆက်ရန် ထပ်မံ ကြိုးစားနေကြ၏။ စုဝေးနေကြသော ဂိုဏ်း၏ အဆင့်မြင့်ပုဂ္ဂိုလ်များ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ စိုးရိမ်မှုများစွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ဤကမ္ဘာ၏ ထိပ်တန်းဂိုဏ်းဖြစ်သော ထိုက်ရီအစစ်အမှန်ဂိုဏ်းတွင် ဤမဟာအကြီးအကဲသုံးဦးသာ ကျန်ရှိတော့ပြီး တစ်ဦးစီတိုင်းမှာ ဂိုဏ်း၏ မဏ္ဍိုင်များဖြစ်ကာ ခေတ်ကာလ၏ အင်အားကြီးမားသော ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ကြပေသည်။ တစ်ဦးစီတိုင်းတွင် ကောင်းကင်ဘုံကို လွှမ်းမိုးနိုင်သော စွမ်းအားများ ရှိကြ၏။ သူတို့ရှိနေသဖြင့် ဝင်ရောက်ခြင်း ပျက်ကွက်မှု ပြဿနာကို အလွယ်တကူ ဖြေရှင်းနိုင်မည်မှာ သေချာပေသည်။ ထိုသို့တွေးမိသည်နှင့် ဂိုဏ်းချုပ်သည် စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့သည်။

လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ သူ ပြောလိုက်၏။

"မဟာအကြီးအကဲတွေက ကြိုးစားလုပ်ဆောင်နေတယ်... ငါတို့ အလကားနေလို့ မရဘူး... အားလုံးပဲ ဦးနှောက်စားပြီး စဉ်းစားကြပါ... ဒီဒုက္ခကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ အကူအညီဖြစ်စေမယ့် ကောင်းမွန်တဲ့ အကြံအစည်များ ရှိကြလား..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ အားလုံး စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားကြသည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် ထျန်းကျီးတောင်ထိပ်မှ အကြီးအကဲကျူးကော့က ပထမဆုံး စကားစပြောလိုက်၏။

"တပည့်တိုင်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲ ဝင်မလာတာကို ငါ သတိရတယ်... အပြင်မှာ တစ်ယောက် ကျန်နေသေးတယ်..."

"ဘယ်သူလဲ..."

"သူတော်စင်မိန်းမပျိုပဲ..."

ဤစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် အားလုံး နောက်ကျမှ သဘောပေါက်သွားကာ မျက်လုံးများ အရောင်လင်းလာခဲ့ကြသည်။ ချွမ်းကုန်းတောင်ထိပ်၏ အရှင်သခင်က အပြင်းအထန် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က သူတော်စင်မိန်းမပျိုဟာ နိဗ္ဗာနရောက်ဖို့နဲ့ ခရမ်းရောင်စံအိမ်ကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ နဂါးသတ်ကမ်းပါးအောက်မှာ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံဖို့ ဝင်သွားခဲ့တယ်... ဒီတစ်ကြိမ် ထိုက်ရီအကြွင်းအကျန်နယ်မြေ ပွင့်ပြီးရင် သူ့ကို ခေါ်စရာမလိုဘူးလို့ သူ စကားပါးခဲ့တယ်..."

"ဒါကြောင့် အခုအချိန်မှာ သူ တစ်ယောက်တည်း ဂိုဏ်းထဲမှာ ကျန်နေတာပဲ..."

ထျန်းကုန်းတောင်ထိပ်မှ အကြီးအကဲလီမှာ အလွန် ဝမ်းသာသွားခဲ့၏။

"ထိုက်ရီအကြွင်းအကျန်နယ်မြေမှာ အပိုအနေနဲ့ လျှို့ဝှက်အသက်သွင်းကျောက်စိမ်းတစ်ခု ရှိတယ်... လမ်းကြောင်းကို အပြင်ဘက်ကနေ ဖွင့်လို့ရတယ်... သူတော်စင်မိန်းမပျိုက တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရာကနေ ထွက်လာပြီး ဂိုဏ်းကြီး ဗလာဖြစ်နေတာကို တွေ့ရင် သူ့ရဲ့ သိဉာဏ်ရည်နဲ့ဆို ငါတို့ အထဲမှာ ပိတ်မိနေတယ်ဆိုတာ သေချာပေါက် ခန့်မှန်းမိမှာပဲ..."

အကြီးအကဲအားလုံး ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြသည်။ ထျန်းကျီးတောင်ထိပ်၏ အရှင်သခင် တစ်ဦးတည်းသာ ဝမ်းချုပ်နေသူတစ်ဦးကဲ့သို့ စိတ်ဆင်းရဲနေသည့် အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဒါက ဖြစ်နိုင်ပေမယ့် သူတော်စင်မိန်းမပျို တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံတိုင်း အနည်းဆုံး ငါးနှစ် အများဆုံး ဆယ်နှစ် ကြာတတ်တယ်... ဒီတစ်ကြိမ်က ခရမ်းရောင်စံအိမ်ကို ဖြတ်ကျော်မယ့် အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ဆိုတော့ အချိန်က..."

အခြားသူများ ဆက်ပြောရန်ပင် မလိုအပ်တော့ချေ။ အဆင့်မြင့်ပုဂ္ဂိုလ်များ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများ အေးခဲသွားခဲ့သည်။ သူတို့၏ သူတော်စင်မိန်းမပျိုသည် ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးတွင်ဖြစ်စေ ကျင့်ကြံမှုပါရမီတွင်ဖြစ်စေ ပြိုင်ဘက်ကင်းလောက်အောင် ထူးချွန်သူ ဖြစ်၏။ သို့သော် ထိုအချက်ကြောင့်ပင် သူမသည် အလွန် အာရုံစူးစိုက်တတ်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းတွင် သူမကိုယ်သူမ အပြည့်အဝ မြှုပ်နှံထားလေ့ရှိသည်။

တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံပြီဆိုလျှင် ပြင်ပကမ္ဘာ၏ အရေးကိစ္စအားလုံးကို လျစ်လျူရှုထားတတ်သည်။ အကယ်၍ သူမသည် ဆယ်နှစ်အကြာမှသာ အမှန်တကယ် ထွက်ပေါ်လာမည်ဆိုပါက သူတို့သည် မဟာအကြီးအကဲသုံးဦးကိုသာ မျှော်လင့်ချက်ထားရတော့မည် ဖြစ်သည်။

ဂိုဏ်းချုပ်က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"ထားလိုက်ပါတော့... အောက်က အခြေအနေကို အရင်ကြည့်ရအောင်... သူတော်စင်မိန်းမပျို ထွက်လာပြီးသားလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်လေ..."

ထိုသို့ပြောကာ သူသည် လက်နှစ်ချောင်းကို ပူး၍ ဂါထာတစ်ခုကို တိတ်ဆိတ်စွာ ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။ သူတို့၏ ခြေအောက်ရှိ အာကာသ အတားအဆီးသည် တဖြည်းဖြည်း ပွင့်လင်းမြင်သာလာပြီး အပြင်ဘက်ကမ္ဘာရှိ ဂိုဏ်း၏ အခြေအနေကို အလွန် ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေခဲ့၏။ ထိုက်ရီအကြွင်းအကျန်နယ်မြေ၏ ဝင်ရောက်ခြင်း ဂါထာမန္တာန် ပျက်ကွက်သွားသော်လည်း အခြားလုပ်ဆောင်ချက်များမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

အပြင်ဘက်ကမ္ဘာကို စောင့်ကြည့်ရန် အာကာသ အတားအဆီးကို ပွင့်လင်းမြင်သာအောင် ပြုလုပ်ခြင်းမှာ ထိုစွမ်းရည်များထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် ထိုက်ရီအကြွင်းအကျန်နယ်မြေ၏ ဖုံးကွယ်နိုင်စွမ်းမှာ အလွန် အားကောင်းလွန်းနေခဲ့၏။ ဤအချိန်တွင် သူတို့သည် အပြင်ဘက်ကို မြင်နိုင်သော်လည်း အပြင်ဘက်ရှိသူများက သူတို့ကို မမြင်နိုင်ချေ။

ထို့ပြင် ဤမျှ ကြီးမားသော လျှို့ဝှက်နယ်မြေကြီး အထက်တွင် တွဲလောင်းကျနေသည်ကို မည်သူမျှ မသိရှိနိုင်ချေ။ ဂိုဏ်း၏ ဘိုးဘေးမှ ဤရတနာကို ဖန်တီးခဲ့စဉ်က မူလရည်ရွယ်ချက်မှာ ရန်သူများကို အလစ်အငိုက် ဖမ်းရန် ဖြစ်၏။ ယခုအခါတွင်မူ ၎င်းမှာ အဟန့်အတားတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပေသည်။

ကံကြမ္မာ၏ ပြောင်လှောင်မှုကို သက်ပြင်းချရင်း အားလုံးသည် သူတို့၏ စိတ်အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်ကာ အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ အတားအဆီး ရှင်းလင်းသွားသည်နှင့် ကြီးမားလှသော ထိုက်ရီအစစ်အမှန်ဂိုဏ်းကြီး ပေါ်လာခဲ့၏။ အဓိက တောင်ထိပ် ခုနစ်ဆယ့်နှစ်ခုမှာ တိမ်များ၊ မြူများ ရစ်သိုင်းနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း တပည့်များစွာ မရှိသောကြောင့် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ခြောက်ကပ်နေပုံရသည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ အကြီးအကဲများသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှု တစ်ချက် ခံစားလိုက်ရ၏။ ထိုစဉ် အကြီးအကဲတစ်ဦးက တစ်နေရာသို့ အံ့အားသင့်စွာ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ကြည့်စမ်း... ဘာလို့ အပြင်ဘက် တောင်ထိပ်ခန်းမတစ်ခုမှာ လူတစ်ယောက် ရပ်နေတာလဲ..."

စကားဆုံးသည်နှင့် အားလုံး သူ၏ အကြည့်အတိုင်း လိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သေချာပေါက် တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်တွင် လူတစ်ဦးတည်း ရပ်နေခဲ့၏။ သူသည် ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်ပြီး မီးခိုးရောင် ဝတ်ရုံတိုကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ အနီးကပ် ကြည့်လိုက်သောအခါ ၎င်းမှာ အပြင်စည်း အစမ်းခန့်တပည့်တစ်ဦး၏ ဝတ်စုံဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သိနိုင်ပေသည်။

ဤလျှို့ဝှက်နယ်မြေသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းနှင့် ထွက်ခွာခြင်းကို စီစဉ်ရသော နင်ရှင်းတောင်ထိပ်၏ အရှင်သခင်မှာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့၏။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး... ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တိုင်း အစမ်းခန့်တပည့်ဖြစ်ရင်တောင်မှ ဂိုဏ်းတံဆိပ်ပြားကို ကိုင်ဆောင်ထားရင် သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ဝိညာဉ်က ဒီကမ္ဘာမှာ ရှိနေသရွေ့ ထိုက်ရီအကြွင်းအကျန်နယ်မြေ ပွင့်လာတဲ့အခါ အထဲကို အဆွဲခံရမှာပဲ..."

"သူက ဘယ်လိုလုပ် အပြင်မှာ အေးအေးဆေးဆေး ရပ်နေနိုင်တာလဲ..."

နင်ရှင်းတောင်ထိပ်၏ အရှင်သခင်မှာ မိန်းမောသွားခဲ့သည်။ တပည့်တစ်ဦးကို လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲသို့ မခေါ်ဆောင်ဘဲ အပြင်ဘက်တွင် ချန်ထားရစ်ခဲ့ခြင်းမှာ ကြီးမားသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ အနည်းဆုံးတော့ တာဝန်ဝတ္တရား ပျက်ကွက်ခြင်းဖြစ်ပြီး အဆိုးဆုံးမှာ ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို အန္တရာယ်ဖြစ်စေနိုင်သည်။ အကြောင်းမှာ ဆယ်နှစ်တစ်ကြိမ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ လှုပ်ရှားမှုသည် ထိုက်ရီအစစ်အမှန်ဂိုဏ်း၏ အရေးကြီးဆုံးသော အဖြစ်အပျက် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ဘာမျှ မှားယွင်းမှု မရှိစေရန်အတွက် အပြင်လူများ ထိုဧရိယာအတွင်းသို့ မဝင်ရောက်နိုင်ရန် ဂိုဏ်း၏ ကြီးမားသော အစီအရင်များအားလုံးကို ကြိုတင် အသက်သွင်းထားရသည်။ သို့တိုင် ယခုအခါ တပည့်တစ်ဦးသည် အထဲသို့ အဆွဲမခံရချေ။ အကယ်၍ ဤသူတွင် မကောင်းဆိုးဝါး ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိနေမည် သို့မဟုတ် အခြားအင်အားစုတစ်ခုမှ စေလွှတ်လိုက်သော သူလျှိုဖြစ်နေမည်ဟု တွေးကြည့်ပါ။

ဂိုဏ်း၏ အရင်းအမြစ်များအားလုံး၊ ရေတွက်မရနိုင်သော ကျင့်ကြံခြင်းနည်းစနစ်များနှင့် လက်နက်များသည် အစောင့်အကြပ်မရှိသော ရတနာတိုက်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အလွယ်တကူ ယူဆောင်သွားနိုင်ပေမည်။ ဂိုဏ်းချုပ်၏ မျက်နှာမှာ မှောင်မိုက်သွားခဲ့၏။ နင်ရှင်းတောင်ထိပ် အရှင်သခင်၏ တာဝန်ပျက်ကွက်မှုကို မမေးခွန်းထုတ်တော့ဘဲ သူက ပထမဆုံး စကားပြောလိုက်သည်။

"အစမ်းခန့်တပည့်တွေကို တာဝန်ယူရတဲ့ အပြင်ဘက်တောင်ထိပ်က အုပ်ထိန်းသူကို ငါ့ဆီ ချက်ချင်း ဆွဲခေါ်ခဲ့..."

သူ၏ ဘေးရှိ အကြီးအကဲတစ်ဦးက ချက်ချင်းပင် အသံလွှင့်ကာ ဆက်သွယ်လိုက်၏။ ဂိုဏ်းချုပ် ဒေါသထွက်နေကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်၌ပင် အစမ်းခန့်တပည့်သည် အောက်ဘက်တွင် ငြိမ်ငြိမ်မနေခဲ့ချေ။

လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ သူသည် အပြင်ဘက်တောင်ထိပ်ရှိ တာဝန်ပေးခန်းမတစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး သူ၏ တပည့်တံဆိပ်ပြားကို လူသူကင်းမဲ့နေသော တောင်စောင့်ကျောက်တိုင်တွင် ဖိကပ်ကာ ဂုဏ်ပြုမှတ်များကို အရူးအမူး လောင်းထည့်နေခဲ့သည်။

တာဝန်ပေးခန်းမကို ကြီးကြပ်ရသော အကြီးအကဲမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ပေါက်ကွဲမတက် ဖြစ်သွားခဲ့၏။

"အရှက်မရှိတဲ့ကောင်... ဒီကောင်လေးက ဂိုဏ်းမှာ လူမရှိတာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ဂုဏ်ပြုမှတ်တွေကို ပေါ်တင်ကြီး ခိုးယူရဲတယ်ပေါ့... သူမှာ ရှက်တတ်တဲ့စိတ်လေးတောင် မရှိဘူးလား..."

ဂိုဏ်းအတွင်း၌ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများအပြင် ဂုဏ်ပြုမှတ်များသည် အသုံးအများဆုံး ငွေကြေးဖြစ်သည်။ ပျံသန်းသည့်လှေကို စီးသည်ဖြစ်စေ၊ ဆေးမီးဖိုကို ငှားသည်ဖြစ်စေ အရာအားလုံးအတွက် ဂုဏ်ပြုမှတ်များ လိုအပ်ပေသည်။ ၎င်းတို့ကို ရရှိနိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ ဂိုဏ်း၏ တာဝန်များကို ပြီးမြောက်အောင် ဆောင်ရွက်ခြင်းပင်။

တာဝန်ပေးခန်းမ အုပ်ထိန်းသူက တာဝန်ကို အတည်ပြုပြီးနောက် ခန်းမတစ်ခုစီတွင်ရှိသော တောင်စောင့်ကျောက်တိုင်မှ မှတ်များကို ခွဲဝေပေးခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘဏ်ငွေလွှဲခြင်းကဲ့သို့ပင် ဂုဏ်ပြုမှတ်များကို တပည့်၏ တံဆိပ်ပြားထဲသို့ ရွှေ့ပြောင်းပေးခြင်း ဖြစ်၏။

ထိုက်ရီအစစ်အမှန်ဂိုဏ်းမှ ထုတ်ပြန်သော တာဝန်များသည် လွယ်ကူသည်မှ အန္တရာယ်များသည့်အထိ အမျိုးမျိုး ရှိပြီး အချို့မှာ အသက်အန္တရာယ်ပင် ရှိနိုင်ပေသည်။ တပည့်များသည် ဂုဏ်ပြုမှတ်များကို အလွယ်တကူ မရရှိကြချေ။ မှတ်တစ်ခုစီတိုင်းသည် ကြီးမားသော အန္တရာယ်များနှင့် လဲလှယ်ထားရခြင်း ဖြစ်၏။

သို့တိုင် ယခုအခါ ဤအစမ်းခန့်တပည့်သည် အလွန် ရဲတင်းနေခဲ့၏။ သူသည် တောင်စောင့်ကျောက်တိုင်မှ ဂုဏ်ပြုမှတ်များကို သူ၏ တံဆိပ်ပြားထဲသို့ ဒရသော လွတ်လပ်စွာ ထည့်နေခဲ့သည်။ အကြီးအကဲများ မည်သို့ ဒေါသမထွက်ဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

ဂိုဏ်းချုပ်သည် သူ၏ လက်စွပ်ကို ခါယမ်းကာ အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်၏။

"ဒီကောင်လေးရဲ့ စိတ်နေသဘောထားနဲ့ အကျင့်စရိုက်က အရမ်းကို ယုတ်ညံ့လွန်းတယ်... ငါတို့ရဲ့ ထိုက်ရီအစစ်အမှန်ဂိုဏ်းကို ဝင်ရောက်ဖို့ သူ လုံးဝ မထိုက်တန်ဘူး..."