အခန်း (၅၉၇-၅၉၈)
Vol. 60 Ch. 597-598
အခန်း (၅၉၇) ရွေးချယ်ခံရသူ
'အဲဒီကောင်သာ သူ့တာဝန်အတိုင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေဖို့ သဘောတူခဲ့ရင် အခုထိ အသက်ရှင်နေဦးမှာပဲ။ သူရခဲ့တာက သတ္တိကို စမ်းသပ်တဲ့ တာဝန်မျိုးလေ။ သူ ကျရှုံးပြီး သေသွားတာကတော့ သူ့ကိုယ်သူပဲ အပြစ်တင်ရမှာပဲ' ယဇ်ပုရောဟိတ်က အလယ်လှေကားထစ်ပေါ်က သွေးကွက်များကို ကြည့်ရင်း တွေးလိုက်သည်။
တပည့်များသည် သူတို့အလှည့်ရောက်တိုင်း အံစာတုံးကို ဆက်တိုက် လှိမ့်နေကြသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဒုတိယအလှည့်များတွင်တော့ မည်သူမျှ ထပ်မံ အသက်မပျောက်ခဲ့ကြပေ။ အချို့က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နာကျင်အောင်လုပ်ရသည့် တာဝန်မျိုး ရကြသလို အချို့က တခြားသူကို နာကျင်အောင်လုပ်ရသည့် တာဝန်မျိုး ရကြသော်လည်း သေလောက်အောင်အထိတော့ မပြင်းထန်ကြပေ။
မီယင်မှာမူ ယခုတစ်လှည့်တွင် နံပါတ် ၅ ထက် မြင့်သောဂဏန်း ကျသဖြင့် ကျိန်စာကြောင့် လှုပ်ရှား၍မရဘဲ ဖြစ်နေသည်။ လုံချန်းသည်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် နံပါတ် ၉ ကျသွားသဖြင့် ကျိန်စာသင့်ကာ သူလည်း ရွေ့လျားခွင့် မရခဲ့ပေ။
သုံးနာရီခန့် ကြာမြင့်သွားပြီး အလှည့်ပေါင်းများစွာ ကုန်ဆုံးပြီးနောက်တွင်တော့ လှေကားပေါ်မှာ လူသုံးယောက်သာ ကျန်တော့သည်။
ပထမတစ်ယောက်မှာ မီယင် ဖြစ်ပြီး သူမသည် ထိပ်ဆုံးရောက်ရန် လှေကား ၁၀ ထစ်သာ လိုတော့သည်။ ဒုတိယတစ်ယောက်မှာ ကောင်းကင်အဆင့် ၇ ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်ပြီး သူကတော့ ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်ရန် ၃ ထစ်သာ လိုတော့သည်။ တတိယတစ်ယောက်ကတော့ လုံချန်း ဖြစ်ပြီး သူက ထိပ်ဆုံးရောက်ရန် ၅ ထစ် လိုနေသည်။ ကောင်းကင်အဆင့် ထိပ်ဆုံး ကျင့်ကြံသူများ အပါအဝင် အခြားတပည့်များအားလုံးမှာ သေဆုံးကုန်ကြပြီ ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ လုံချန်းနှင့် မီယင်တို့၏ အလယ်တွင်ရှိသော အဆင့် ၇ ကျင့်ကြံသူ၏ အလှည့် ဖြစ်သည်။ အံစာတုံးသည် သူ့ရှေ့တွင် လွင့်မျောနေသည်။
"အို... ဘုရားသခင်၊ ကျွန်တော့်ကို အနိုင်ရစေမယ့် ဒါမှမဟုတ် ဟိုနှစ်ယောက်ကို သတ်ပစ်နိုင်မယ့် တာဝန်မျိုးလေး ပေးသနားပါ။ ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း ထိပ်ဆုံးကို ရောက်သွားအောင် နံပါတ် ၃ လေးပဲ ပေးပါ" ထိုသူက ကံကောင်းရန် ဆုတောင်းနေမိသည်။
သူသည် လက်လှမ်းကာ အံစာတုံးကို ဖမ်းယူလိုက်သည်။ "ကဲ... စပြီ"
အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ အံစာတုံးသည် သူလိုအပ်နေသော နံပါတ် ၃ တွင် ရပ်သွားခြင်းပင်။ သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သုံးထစ် တက်လှမ်းလိုက်ပြီး လှေကား၏ ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
"ငါ နိုင်ပြီ။ ကျောင်းတော် ယဇ်ပူဇော်ပွဲမှာ ငါ နိုင်သွားပြီ" ထိုသူက ထိပ်ဆုံးလှေကားထစ်ပေါ်တွင် ရပ်ကာ လက်ကို ဝေဟင်သို့ မြှောက်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။
သို့သော် လှေကားထစ်မှာ ထပ်မံတောက်ပလာပြီး စာသားအချို့ ပေါ်လာပြန်သည်။ ထိုသူက စာကိုပင် မဖတ်ဘဲ ယဇ်ပုရောဟိတ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"ဒါက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။ ကျွန်တော် ထိပ်ဆုံးရောက်ပြီလေ။ စမ်းသပ်မှု ပြီးသွားပြီ မဟုတ်လား။ ဘာလို့ တာဝန်တွေ ပေါ်နေသေးတာလဲ"
"မင်း ထိပ်ဆုံးရောက်တာကို ငါ လက်ခံပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း မနိုင်သေးဘူးဆိုတဲ့ အမှန်တရားကတော့ ပြောင်းလဲမသွားဘူး။ လှေကားထစ်တိုင်းမှာ တာဝန်ရှိသလို ထိပ်ဆုံးထစ်မှာလည်း တာဝန်ရှိတယ်။ မင်း အနိုင်ရဖို့အတွက် အဲဒီတာဝန်ကိုပါ ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ရမယ်" ယဇ်ပုရောဟိတ်က ရှင်းပြသည်။
"ဗျာ..." ထိုသူမှာ ဆွံ့အသွားသည်။ ထိပ်ဆုံးရောက်လျှင် နိုင်ပြီဟု သူယုံကြည်ထားသော်လည်း ယခုတာဝန်က သူ့ကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ အကယ်၍ သူသာ ကျရှုံးလျှင် သို့မဟုတ် သေစေနိုင်သည့် တာဝန်မျိုးဆိုလျှင် အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးရတော့မည်။
သူသည် တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် ရှေ့မှ စာသားများကို ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။
"သေမင်းစိတ်အာရုံဝင်္ကပါကို သုံးမိနစ်အတွင်း ကျော်ဖြတ်ပါ၊ မဟုတ်ရင် သေဆုံးစေရမယ်"
ထိုစာသားကြောင့် သူ ငိုချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားသည်။ သေမင်းစိတ်အာရုံဝင်္ကပါကို မည်သူမျှ အချိန်မီ မကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ကြသဖြင့် ယင်းက သေဒဏ်ပေးလိုက်သလိုပင် ဖြစ်နေသည်။ သူ သေရတော့မည်ကို သိလိုက်ပြီဖြစ်သည်။
သူသည် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကာ စိတ်အာရုံထဲက သေတွင်းတိုက်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သူ၏ အသက်မှာ ဤစမ်းသပ်မှုအပေါ် မူတည်နေသဖြင့် အရာအားလုံးကို ရင်းပြီး အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ထိုသူ၏ မျက်နှာမှာ မှောင်ကျသွားပြီး သူ၏ အသိစိတ်မှာ သေမင်းစိတ်အာရုံဝင်္ကပါထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။
လုံချန်းသည် ရလဒ်အား စောင့်ရင်း ထိုသူ့ကို ကြည့်နေမိသည်။ ထိုသူ နိုင်သွားလျှင် သူ ရှုံးမည်ဖြစ်သဖြင့် ထိုသူ ကျရှုံးပါစေဟု သူ ဆုတောင်းနေမိသည်။ သုံးမိနစ် ကုန်ဆုံးသွားသော်လည်း အခြားသူများကဲ့သို့ ထိုသူမှာ တစ်ချက်ကလေးမျှ အော်ဟစ်ခြင်း မရှိပေ။
"သူ နိုင်သွားတာလား။ သူက ဘာမှမဖြစ်သလိုပဲ၊ အချိန်လည်း ပြည့်သွားပြီလေ" ရွှင်းက လုံချန်း၏ စိတ်ထဲမှ ပြောလိုက်သည်။
'ငါလည်း မသေချာဘူး။ အဲဒီလူ မျက်လုံးမပွင့်မချင်းတော့ ဘာမှ ပြောလို့မရသေးဘူး' လုံချန်းက ထိုသူ့မျက်နှာကို အာရုံစိုက် ကြည့်နေရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ငါးမိနစ် ကုန်ဆုံးသွားသော်လည်း ထိုသူမှာ ဘာတုန့်ပြန်မှုမျှ မရှိဘဲ ရပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ အံစာတုံးမှာ ထိုသူ့ရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မီယင်၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။
"သူ သေသွားပြီလား" မီယင်က ယဇ်ပုရောဟိတ်ကို မေးလိုက်သည်။ ထိုသူက မျက်လုံးမပွင့်လာဘဲ အံစာတုံးက သူမဆီ ရောက်လာခြင်းမှာ ထိုသူ ကျရှုံးခဲ့မှသာ ဖြစ်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
"မှန်တယ်။ သူ သေသွားပြီ။ အခု ဒီနေရာမှာ မင်းတို့ နှစ်ယောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်။ နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲက မင်းတို့ နှစ်ယောက်ကြားမှာပဲ" ယဇ်ပုရောဟိတ်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"အခုတော့ နှစ်ယောက်ပဲ ကျန်တော့တာပေါ့။ ရွမ်းယီ ရွေးချယ်ထားတဲ့သူနဲ့ ဖုမင် ရွေးချယ်ထားတဲ့သူ။ ဒီနှစ်ယောက်က နောက်ဆုံးအထိ ကျန်နေလိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ဘူး" အကြီးအကဲတစ်ဦးက ဖန်သားပြင်ကို ကြည့်ရင်း ဆိုသည်။
"မူလင်းက ရှေ့ရောက်နေတယ်။ သူ နိုင်ဖို့ အခွင့်အရေး ပိုများတယ်။ သူ့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်က အခုထိတော့ အံ့သြစရာပဲ"
"မီယင်ကလည်း တော်ပါတယ်။ သူမကို လျှော့မတွက်ပါနဲ့ဦး"
အကြီးအကဲများမှာ ရလဒ်အတွက် အငြင်းပွားနေကြသည်။
"မီယင်က နိုင်မှာ သေချာပါတယ်။ အဲဒီအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့" အကြီးအကဲ ဖုမင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
ရွမ်းယီနှင့် မူယွမ်တို့ကတော့ ဖုမင်နှင့် စကားများပြီး အချိန်မဖြုန်းချင်သဖြင့် ဖန်သားပြင်ကိုသာ အာရုံစိုက်နေကြသည်။
မူလင်းကို သတ်ခဲ့သည့် မီယင်၏ ညီမမှာလည်း အပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေသည်။ သူမသည် လုံချန်းကို ရှုံးနိမ့်ခဲ့သဖြင့် စမ်းသပ်ပွဲတွင် မပါဝင်ခဲ့ရပေ။ သူမသည်လည်း သူမအစ်မ အနိုင်ရပြီး လုံချန်း ရှုံးနိမ့်ပါစေဟု ဆုတောင်းနေသည်။
"ဒါက မူလင်းရဲ့ အောင်ပွဲပဲ" ကျောင်းတော်သခင်က သူ၏ ထိုင်ခုံတွင် အနားယူရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ဘာလို့ အဲဒီလောက် ယုံကြည်မှု ရှိနေရတာလဲ" နောက်ကွယ်မှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျောင်းတော်သခင်က ဘာမှမတုန့်ပြန်ဘဲ ပြုံးနေခဲ့သည်။
"ငါ သိတာပေါ့။ သူက အဲဒီလူရဲ့ သားပဲလေ။ သူ ဒီလောက်အထိ ရောက်လာတယ်ဆိုကတည်းက ယဇ်ပူဇော်ပွဲမှာ သူ ကျဆုံးဖို့ ကံမပါဘူးဆိုတာ ထင်ရှားနေတာပဲ။ သူ နိုင်လိမ့်မယ်၊ ငါ့စကားကို မှတ်ထားလိုက်" ကျောင်းတော်သခင်က ဆိုသည်။
"လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ ဂူသင်္ချိုင်းက ပေါ်လာပြီလား" ထိုအသံက ထပ်မေးသည်။
"မပေါ်သေးဘူး။ မကြာခင် ပေါ်လာတော့မယ်။ လုပ်ငန်းစဉ်တွေ စနေပြီ၊ အပြောင်းအလဲတွေ ဖြစ်နေပြီ။ မကြာခင် အပျက်အစီးတွေ ပေါ်လာပြီး အဲဒါနဲ့အတူ ဂူသင်္ချိုင်းလည်း ပါလာလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျမှ ငါ အဲဒီထဲကို ဝင်မှာ" ကျောင်းတော်သခင်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
"ငါတို့မှာ ရွေးချယ်ခံရသူ ရှိတယ်။ ဒီနေ့အတွက်ပဲ သူ့ကို အခုထိ အသက်ရှင်အောင် ငါတို့ ထိန်းသိမ်းထားခဲ့တာ။ ဒီတစ်ခါတော့ ငါတို့ အထဲကို ဝင်နိုင်တော့မယ်" ကျောင်းတော်သခင်က ဆက်ပြောသည်။
"မင်း သူနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပြောနေတာလား။ မင်း သူ့ရဲ့ အသံကြိုးတွေကို ဖြတ်ပစ်လိုက်တယ်လို့ ငါ ကြားထားတယ်" ထိုအသံက တည်ငြိမ်စွာ မေးသည်။
"အေးလေ... သူက အရမ်း ဆူညံနေလို့ပါ။ အဲဒါအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါက သူ့ကို စကားပြောခိုင်းဖို့ လိုတာမှ မဟုတ်တာ" ကျောင်းတော်သခင်က လှောင်ပြုံးဖြင့် ဆိုသည်။
"ဟင်း... အဲဒီမိန်းမသာ ငါတို့ကို သစ္စာမဖောက်ခဲ့ရင်၊ သူ့ရဲ့ သားက ဒီလို အခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေမှာ မဟုတ်ဘူး" သူက ထပ်လောင်း ပြောကြားလိုက်သည်။
"ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ကျရှုံးလို့ မဖြစ်ဘူး။ အင်အားစုအားလုံးက လှုပ်ရှားနေကြပြီ။ ငါတို့ ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချရမယ်" ထိုအသံရှင်က ဆိုလိုက်သည်။
အခန်း (၅၉၈) အရာအားလုံးကို ပြောင်းလဲစေခဲ့သော ရှေ့ဖြစ်ဟောစကား
"အင်အားစုအားလုံးဆိုတာ... ဘယ်သူတွေကို ပြောတာလဲ" ကျောင်းတော်သခင်၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်။ ကံကြမ္မာရဲ့ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ စစ်သည်တော်က စတင်လှုပ်ရှားနေပြီ၊ ပြီးတော့ နတ်ကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်းဂိုဏ်းက လူလည်း လှုပ်ရှားနေပြီ။ ဒါက ရှေ့ဖြစ်ဟောစကားဟာ ဘယ်အချိန်မဆို အမှန်ဖြစ်လာနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ။ အားလုံးက ဂဏာမငြိမ် ဖြစ်နေကြပြီ။ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းမှာ အမှောင်ထုက ပေါ်လာတော့မယ်။ ငါတို့မှာ ရှိသမျှ အင်အား အားလုံး လိုအပ်တယ်" ထိုအသံက လေးနက်စွာ ဆိုသည်။
"ရှေ့ဖြစ်ဟောစကား... ဟုတ်လား။ နောက်ဆုံးတော့ အချိန်တန်ပြီပေါ့။ ဒီကမ္ဘာကနေ စတင်ပြီး စကြဝဠာကြီးတစ်ခုလုံး ထာဝရ ပြောင်းလဲသွားမယ့်အချိန်ပဲ" ကျောင်းတော်သခင်က ခေါင်းခါရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
"အထက်ဘုံက လူတွေကရော... အခုထိ ပါဝင်ဖို့ အသင့်မဖြစ်ကြသေးဘူးလား" ကျောင်းတော်သခင်က ထပ်မေးသည်။
"မဖြစ်သေးဘူး။ သူတို့က လုံးဝ မပတ်သက်ချင်ကြဘူး။ အများစုက ရှေ့ဖြစ်ဟောစကားကို မယုံကြဘူး။ ယုံတဲ့သူတွေကျပြန်တော့လည်း ဘယ်သူ့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုမှ လွှမ်းမိုးနိုင်လောက်တဲ့ အင်အား မရှိကြဘူး"
ကျောင်းတော်သခင်က သက်ပြင်းချရင်း မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။ "ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ငါတို့ ရည်မှန်းချက် အောင်မြင်အောင် လုပ်ပြီး အနာဂတ်ကို ပြောင်းလဲပစ်မယ်"
မီယင်သည် လုံချန်းကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ကာ အံစာတုံးကို လက်ထဲတွင် ကိုင်လိုက်သည်။ သူမ အံစာတုံးကို လှိမ့်လိုက်သည်။
အံစာတုံးသည် နံပါတ် ၅ တွင် ရပ်သွားသည်။ နံပါတ်မှာ ၅ ထက် မကျော်သဖြင့် အံစာတုံးကျိန်စာမှာ အလုပ်မလုပ်ပေ။ သူမသည် လှေကားငါးထစ် တက်လှမ်းလိုက်သည်။ ယခုအခါ သူမနှင့် လုံချန်းမှာ ထိပ်ဆုံးရောက်ရန် အကွာအဝေး တူညီသွားပြီ ဖြစ်သည်။
လှေကားထစ်မှာ တောက်ပလာပြီး ရွှေရောင်စာသားများ မီယင်၏ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။
"မင်းရဲ့လက်ကို ဖြတ်ပြီး လှေကားနှစ်ထစ် ထပ်တက်ပါ" မီယင်က စာကို ဖတ်လိုက်သည်။
သူမသည် တစ်စက္ကန့်မျှပင် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ဓားကိုထုတ်ကာ သူမ၏လက်ကို ပိုင်းဖြတ်ချလိုက်သည်။ သူမ၏ ဘယ်ဘက်လက်မှာ ကိုယ်ပေါ်မှ ပြတ်ထွက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး လှေကားထစ်က ထိုလက်ကို စုပ်ယူသွားတော့သည်။
မီယင်သည် လှေကားနှစ်ထစ် ထပ်တက်လိုက်သည်။ ယခုအခါ သူမသည် ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်ရန် ၃ ထစ်သာ လိုတော့သော်လည်း လုံချန်းကတော့ ၅ ထစ် လိုနေဆဲဖြစ်သည်။ သူမက ရှေ့က ဦးဆောင်နေသလို ဖြစ်နေသော်လည်း လုံချန်းအတွက် အလှည့်ရောက်လာပြီဖြစ်၍ အခွင့်အရေးကောင်း ရှိနေသေးသည်။
အံစာတုံးမှာ လုံချန်းရှေ့တွင် ပေါ်လာပြန်သည်။ လုံချန်းက အံစာတုံးကို လှိမ့်လိုက်သော်လည်း ကျလာသည့် ဂဏန်းကြောင့် စိတ်ပျက်သွားရသည်။
"တစ်ပေါ့..." လုံချန်းက သက်ပြင်းချရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ တစ်ထစ်တက်လိုက်ရာ ထိပ်ဆုံးသို့ရောက်ရန် ၄ ထစ် လိုသေးသည်။ သူက မီယင်၏ နောက်တွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
သူ၏ လှေကားထစ်မှာ စတင်တောက်ပလာပြီး စာသားများ ပေါ်လာသည်။
"နောက်သို့ ၁၅ ထစ် ပြန်ဆုတ်ပါ"
လုံချန်းသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူရင်း လှေကား ၁၅ ထစ် ပြန်ဆင်းပေးလိုက်ရသည်။ သူသည် ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်ခါနီးမှ ရုတ်တရက် ၁၉ ထစ်အကွာသို့ ပြန်ရောက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ မီယင်သာ ဘာအမှားမှ မလုပ်လျှင် ဤသည်က သူမ၏ အောင်ပွဲပင် ဖြစ်တော့မည်။
"ဟင်း... သူ တော်တော်နီးစပ်သွားတာ။ ဒါက သူ ရှုံးသွားပြီလို့ ပြောတာနဲ့ အတူတူပဲ"
"သံသယဖြစ်စရာ လိုသေးလို့လား။ ထူးခြားတာတစ်ခုခု ဖြစ်မလာရင်တော့ သူ ရှုံးပြီ"
"မီယင်က တော်တော်လေး ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်။ သူ နိုင်ဖို့ နံပါတ် ၂ ကျော်ရုံပဲ လိုတော့တာ။ တကယ်လို့ ဒီအလှည့်မှာ မနိုင်ဘဲ တစ်လှည့်ကို တစ်ထစ်စီပဲ တက်ရရင်တောင် မူလင်းက ကျိန်စာသင့်နေလို့ နံပါတ် ၇ ကျော်ရင် တက်လို့မရဘူးလေ။ ဒါကြောင့် သူပဲ နိုင်မှာ"
အကြီးအကဲများအားလုံးမှာ အနိုင်ရသူကို ကြိုတင် ဆုံးဖြတ်ထားကြပြီ ဖြစ်သည်။ လုံချန်းအတွက် အနိုင်ရဖို့ အခွင့်အရေး လုံးဝမရှိသလောက် ဖြစ်နေပြီဟု သူတို့ ထင်နေကြသည်။
"ဟားဟားဟား... ငါပြောတဲ့အတိုင်း မီယင် နိုင်တော့မှာပါ။ ရှေ့မှာကတည်းက ပြောပြီးသားပဲလေ" အကြီးအကဲ ဖုမင်က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။
"အရမ်းကြီး ကြိုမပျော်ပါနဲ့ဦး။ မပြီးသေးဘူး" ရွမ်းယီက ခနဲ့တဲ့တဲ့ ဆိုသည်။
"ဟားဟား... ငါက ကြိုပျော်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ နင် အတင်းပါဝင်ခိုင်းထားတဲ့ ကလေးရဲ့ ကံကြမ္မာကို ကြည့်နေတာ။ သူ့ရဲ့ ကြယ်တာရာက မှေးမှိန်နေပြီ။ သူ နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ရှုံးရင်လည်း သေရမှာ။ ဒါတွေအားလုံးက သူ့ကို အတင်းပါခိုင်းတဲ့ နင့်အပြစ်တွေပဲ။ ဒီလိုကလေးမျိုးကို သေတွင်းပို့ရတာ နင် ရှက်သင့်တယ်" ဖုမင်က တုန့်ပြန်သည်။
"ငတုံးတွေနဲ့ စကားများနေရတာ အချိန်ဖြုန်းတာပဲ" ရွမ်းယီက ထိုသို့ဆိုကာ ဖန်သားပြင်ကိုသာ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ 'သူ ရှုံးရင်တောင် သူ သေမှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါကြောင့်ပဲ သူ့မှာ အဲဒီဆွဲကြိုးရှိနေတာ၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်လည်း အဲဒီမှာ ရှိနေတာပဲ' သူမ တွေးနေမိသည်။
မီယင်သည် သူမရှေ့တွင် ပေါ်လာသော အံစာတုံးကို ကိုင်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။
"နင် ရှုံးပြီ" သူမက လုံချန်းကို ကြည့်ကာ စကားအနည်းငယ် ဆိုလိုက်သည်။
သူမ အံစာတုံးကို လှိမ့်လိုက်သည်။ အံစာတုံးသည် လည်ပတ်နေပြီး နံပါတ် ၁ နားတွင် အရှိန်သေသွားသည်။ အားလုံးက နံပါတ် ၁ ကျပြီဟု ထင်နေစဉ်မှာပင် အံစာတုံးမှာ အနည်းငယ် ထပ်လိမ့်သွားပြီး သူမ လိုအပ်နေသော နံပါတ် ၃ တွင် လုံးဝ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။
မီယင်သည် ထိပ်ဆုံးသို့ရောက်ရန် ၃ ထစ်သာ လိုသည်ဖြစ်ရာ ယခုကျလာသော ၃ မှာ သူမအတွက် ကွက်တိပင်။ သူမသည် အေးအေးလူလူပင် လှေကားသုံးထစ် တက်လှမ်းလိုက်ပြီး ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
နောက်ဆုံးတော့ သူမ ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်ခဲ့ပြီ။ ယခုရရှိမည့် တာဝန်ကိုသာ ပြီးမြောက်အောင် လုပ်နိုင်လျှင် သူမသည် အနိုင်ရရှိသူ ဖြစ်လာမည်။
လှေကားထစ်မှာ တောက်ပလာပြီး စာသားများ ပေါ်လာသည်။
"ပါရမီချင်း ယှဉ်ပြိုင်ခြင်း၊ ရှုံးနိမ့်သူသည် သေဆုံးရမည်" မီယင်က စာကို အသံထွက်ဖတ်လိုက်သည်။
သူမသည် အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်ရန် ယဇ်ပုရောဟိတ်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
"မင်းဟာ ဒီစမ်းသပ်မှုမှာ အသက်ရှင်ကျန်နေတဲ့သူနဲ့ ပါရမီချင်း ယှဉ်ပြိုင်ရမယ်။ ဆိုလိုတာက မင်းဟာ မူလင်းနဲ့ ပါရမီချင်း ပြိုင်ရမှာပဲ။ မင်းရှုံးရင် မင်းသေရမယ်၊ သူရှုံးရင် သူသေရမယ်။ လှေကားထစ်တွေက မင်းတို့ရဲ့ ပါရမီကို တိုင်းတာလိမ့်မယ်။ ရှုံးတဲ့သူက စိတ်အာရုံ ပျက်စီးသွားမှာဖြစ်ပြီး၊ အနိုင်ရတဲ့သူပဲ မတ်တပ်ရပ်ကျန်ခဲ့လိမ့်မယ်" ယဇ်ပုရောဟိတ်က ရှင်းပြသည်။
လုံချန်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး မီယင်၏ရှေ့မှ လှေကားထိပ်သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားပါတော့သည်။
"ပါရမီချင်း ယှဉ်ပြိုင်တာလား... ဒီမိန်းကလေးတော့ အခွင့်အရေး မရှိတော့ဘူး" ရွမ်းယီက နောက်ဆုံးစမ်းသပ်မှုကို မြင်သောအခါ ပြုံးလိုက်သည်။ မူယွမ်ကလည်း မူလင်း ကျန်းမာရေး ပြန်ကောင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း သိသဖြင့် ယုံကြည်မှု ရှိနေသည်။
အကြီးအကဲ ဖုမင်၏ မျက်နှာမှာမူ ရုတ်တရက် ပျက်သွားသည်။ မူယွမ်၏သား ကျန်းမာရေး ပြန်ကောင်းနေပြီဆိုသည့် ကောလာဟလကို သူမ ကြားထားမိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍သာ ထိုသည်က အမှန်ဆိုလျှင် မီယင် နိုင်ဖို့ မလွယ်ပေ။ အကြောင်းမှာ မီယင်၏ ပါရမီမှာ ထူးထူးခြားခြား ဆန်းပြားခြင်း မရှိလှကြောင်း သူမ သိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
"ပြီးသွားပါပြီ။ ဆက်ကြည့်နေဖို့တောင် မလိုတော့ဘူး။ ပါရမီချင်း ယှဉ်ပြိုင်မယ်ဆိုရင်တော့ ဒါက မူလင်းရဲ့ အောင်ပွဲပဲ" ကျောင်းတော်သခင်က ဆိုသည်။
"အရမ်းကြီး စောစောစီးစီး မဆုံးဖြတ်ပါနဲ့ဦး။ ငါ သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံးကို စစ်ဆေးပြီးပြီ။ မူလင်းကို ငါတွေ့တုန်းက သူက ထူးဆန်းနေတယ်။ သူ့ကိုယ်ထဲမှာ သန်မာတဲ့အရာတစ်ခု ဖုံးကွယ်ထားတာ သိသာတယ်။ ငါတောင် ထိုးဖောက်မမြင်နိုင်တဲ့အရာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက ထင်ရှားနေတာပဲ။ သူက အဲဒီလူရဲ့ သားပဲလေ၊ ဒါကို ငါ ထူးဆန်းတယ်လို့ မယူဆဘူး။ တကယ် ထူးဆန်းတာက အဲဒီမိန်းကလေးပဲ" လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သောအသံက ဆိုသည်။
"အဲဒီမိန်းကလေးက ဘာဖြစ်လို့လဲ" ကျောင်းတော်သခင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးသည်။ သူသည် ထိုအသံရှင်၏ စကားကို အတော်လေး အလေးထားပုံရသည်။
"အဲဒီမိန်းကလေးက ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး။ သူ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ငါ မမြင်နိုင်အောင် တစ်ခုခုက တားဆီးနေတယ်။ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ အကာအကွယ်တစ်ခုက သူ့ကို ဖုံးအုပ်ထားသလိုမျိုးပဲ" ထိုအသံက ဆက်ပြောသည်။ "သူ ဒီနေ့မှာ မင်းကို အံ့အားသင့်စေမယ့် အရာအချို့ကို ဖုံးကွယ်ထားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်လေ"
"ဒါဆို ဘာလို့ သူ့ကို ခေါ်ယူပြီး အဲဒီလျှို့ဝှက်ချက်တွေကို မဖော်ထုတ်ခဲ့တာလဲ"
"ဒီငှက်ကလေး ပြနိုင်မယ့် ပြကွက်ကို ကြည့်ရတာက ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလို့ပေါ့" ထိုအသံက အေးစက်စွာ ဆိုသည်။
"ဟင်း... ဒါဆိုရင်တော့ မင်း မြင်တာက ဘာလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်ရမှာပေါ့။ တကယ်ပဲ စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းမလား ကြည့်ကြတာပေါ့" ကျောင်းတော်သခင်က ဖန်သားပြင်ပေါ်သို့ အာရုံပြန်စိုက်လိုက်သည်။
လုံချန်းနှင့် မီယင်တို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် သူတို့၏ အသိစိတ်များမှာ နှစ်ယောက်တည်းသာ ရှိသော အစစ်အမှန်မဟုတ်သည့် နယ်ပယ် တစ်ခုအတွင်းသို့ စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရသည်။
လှေကားထစ် ၁၀ စင်းစလုံးမှာ စတင်တောက်ပလာပြီး လုံချန်းနှင့် မီယင်တို့၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်များကို အကာအကွယ်တစ်ခုဖြင့် ဝန်းရံလိုက်ကာ သူတို့၏ ပါရမီကို စတင် တိုင်းတာတော့သည်။