အခန်း (၅၉၉-၆၀၀)

အခန်း (၅၉၉) ကျောင်းတော်သခင်၏ လှုပ်ရှားမှု

​'ဒါက ရလဒ်တွေ ပေါ်ထွက်လာမယ့် နေရာဖြစ်ရမယ်။ ရှုံးနိမ့်တဲ့သူရဲ့ အသိစိတ် ပျက်စီးသွားမယ်ဆိုတာ ဒီနေရာမှာ ဖြစ်လာမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ငါ စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး။ ပါရမီနဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့ ငါ့ကိုယ်ငါ အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှု ရှိတယ်' လုံချန်းက တွေးလိုက်သည်။

​လုံချန်း၏ ဦးခေါင်းအထက်တွင် နေမင်းတစ်စင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ အပြင်ဘက်ရှိ အကြီးအကဲများနှင့် ကျောင်းတော်သခင်တို့သည်လည်း ထိုအသိစိတ်နယ်ပယ်အတွင်းက ယှဉ်ပြိုင်မှုကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ မီယင်၏ ဦးခေါင်းအထက်တွင်လည်း နေမင်းတစ်စင်း ပေါ်လာခဲ့သည်။

​"နေမင်းတွေက သူတို့ရဲ့ ပါရမီကို ပြသနေတာပဲ။ ရလဒ်ကို ပြောင်းလဲနိုင်မယ်လို့ မင်းထင်နေတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ မိန်းကလေးနိုင်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် အဲဒီလူရဲ့ သားကပဲ နိုင်မလား ကြည့်ကြတာပေါ့။ ငါလည်း အခုလောက်အထိ စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့ဖူးတာမျိုး မရှိဘူး" ကျောင်းတော်သခင်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

​မကြာမီမှာပင် နှစ်ယောက်စလုံး၏ ခေါင်းပေါ်တွင် နေမင်းနှစ်စင်းစီ ပေါ်လာပြီး တတိယမြောက် နေမင်းမှာလည်း စတင်ဖြစ်တည်လာသည်။ စတုတ္ထ၊ ပဉ္စမ၊ ဆဋ္ဌမနှင့် သတ္တမမြောက် နေမင်းများအထိ နှစ်ဦးစလုံး၏ အထက်တွင် အပြိုင်အဆိုင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

​"စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလိုက်တာ။ နှစ်ယောက်စလုံးက အဆင့် ၇ ပါရမီကို ရောက်နေကြပြီ။ ဒီထက်မြင့်တဲ့ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တွေက တော်တော်လေး ရှုပ်ထွေးတာဆိုတော့ ပိုပြီး ကြည့်ကောင်းလာပြီ။ ဒီမိန်းကလေးမှာ တစ်ခုခု ရှိနေတယ်ဆိုတာ အခုတော့ ငါ အခိုင်အမာ ယုံကြည်သွားပြီ။ သူက သာမန်လူတော့ မဟုတ်ဘူး" ကျောင်းတော်သခင်က မီယင်၏ အထက်တွင် အဋ္ဌမမြောက် နေမင်း ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဆိုလိုက်သည်။ လုံချန်း၏ အဋ္ဌမမြောက် နေမင်းမှာလည်း ပေါ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

​မီယင်သည် စိတ်အာရုံ နယ်ပယ်အတွင်း လုံချန်းကို ကြည့်ကာ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။ "နင့်မှာ ဘာတွေရှိသေးလဲ ပြစမ်းပါဦး" သူမက လုံချန်း၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

​"မင်း ဘယ်သူလဲ" လုံချန်းက လေးနက်သော မျက်နှာပေးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

​မီယင်က မဖြေဘဲ ပြုံးနေရုံသာ ပြုံးပြသည်။ လုံချန်းသည် သူ၏ ခန့်မှန်းချက် မှန်ကန်ကြောင်း သိလိုက်ပြီဖြစ်သည်။ မီယင်သည် သာမန်လူ မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်နှင့် ပါရမီကို ဤမျှအထိ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်းမှာ သာမန်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး မလုပ်ဆောင်နိုင်သည့် အရာဖြစ်သည်။

​"ဒါဆို... ငါ ပြန်သွားဖို့ ပြောတုန်းက မင်း မပြန်ခဲ့ဘူးပေါ့လေ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

​ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် မီယင်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမ၏ အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူမသည် အမူအရာကို ချက်ချင်း ပြန်ထိန်းလိုက်သော်လည်း ထိုခဏတာ အပြောင်းအလဲမှာ လုံချန်းအတွက် အဖြေရရန် လုံလောက်သွားခဲ့သည်။

​ပင်လယ်ဓားပြသင်္ဘောပေါ်တွင် သူတွေ့ခဲ့ရသည့် မိန်းကလေးဆီက ရခဲ့သော ခံစားချက်မျိုးကို မီယင်ထံမှ သူရရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က မိန်းကလေးမှာ ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် သို့မဟုတ် ထိုထက်မက သန်မာလိမ့်မည်ဟု သူယူဆခဲ့သဖြင့် သူမနှင့် မလိုအပ်ဘဲ မတိုက်ခိုက်ခဲ့ဘဲ ပင်လယ်ဓားပြများနှင့်အတူ ထွက်သွားရန်သာ သူပြောခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

​ပင်လယ်ဓားပြသင်္ဘောပေါ်က မိန်းကလေးနှင့် မီယင်တို့မှာ တစ်နည်းနည်းဖြင့် ပတ်သက်နေလိမ့်မည်ဟု သူထင်ခဲ့သော်လည်း ယခု သူမက သူ့ကို ပါရမီချင်း အပြိုင်လိုက်နိုင်နေသည်ကို မြင်သောအခါမှ သူ သေချာသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုမိန်းကလေးကဲ့သို့ မြင့်မားသော ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ရှိသူမှသာ ကောင်းကင် အကာအကွယ် ကဲ့သို့သော အထူးစွမ်းရည်မျိုး မရှိဘဲ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို ဤမျှ ထိရောက်စွာ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

​သူသည် သူမ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို သိရန် စကားလှည့်မေးလိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး သူမ၏ တုန့်ပြန်မှုက သူ၏ ခန့်မှန်းချက် မှန်ကန်ကြောင်း သက်သေပြလိုက်ခြင်းပင်။

​"မင်းမှာ အခွင့်အရေးရှိတုန်းက ထွက်သွားသင့်တာ။ ငါ့ကိစ္စတွေထဲကို ဘာလို့ ဝင်နှောင့်ယှက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ" လုံချန်းက သူမ၏ မျက်လုံးထဲသို့ စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

​မီယင်က ဘာမြှပန်မပြောဘဲ လုံချန်းကိုသာ ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ အဋ္ဌမမြောက် နေမင်းမှာ ပိုမိုကြီးထွားလာသည်။ မီယင်၏ နေမင်းမှာ လုံချန်းထက် ပိုမို လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားနေသည်။

​မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်း သူမ၏ အဋ္ဌမမြောက် နေမင်းမှာ အောင်မြင်စွာ ဖြစ်တည်လာပြီး ကျန်သည့် နေမင်းခုနစ်စင်းနှင့် အရွယ်အစား တူညီသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ကြီးထွားမှုမှာ ရပ်တန့်သွားသည်။

​'ဒါက ဒီလူသားခန္ဓာကိုယ်မှာ ငါ ပါရမီကို မြှင့်တင်နိုင်တဲ့ အမြင့်ဆုံး အတိုင်းအတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်အတွက်တော့ ဒါက လုံလောက်ပါတယ်။ ဒါက လူသားတစ်ယောက်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ရနိုင်တဲ့ အမြင့်ဆုံး ပါရမီပဲလေ။ သူ ဒါကို ကျော်ဖြတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး' မီယင်က သူမနောက်က နေမင်းများကို ကြည့်ရင်း တွေးလိုက်သည်။

​သူမသည် လုံချန်း၏ အဋ္ဌမမြောက် နေမင်းကို ကြည့်နေမိသည်။ ၄သည်လည်း ပိုမိုကြီးထွားလာပြီး မကြာမီမှာပင် အခြားနေမင်းများနှင့် အရွယ်အစား တူညီသွားခဲ့သည်။

​မီယင်သည် ယင်းက သရေကျသွားပြီဟု ထင်နေမိသော်လည်း သူမ မြင်လိုက်ရသည့် အရာကြောင့် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ အံ့သြစွာဖြင့် အနည်းငယ် ပွင့်ဟသွားရတော့သည်။

​လုံချန်း၏ အဋ္ဌမမြောက် နေမင်းမှာ အခြားနေမင်းများနှင့် အရွယ်အစား တူညီသွားသော်လည်း ရပ်တန့်မသွားဘဲ ဆက်လက်ကြီးထွားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ၄သည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် အခြားနေမင်းများ၏ အရွယ်အစားထက် နှစ်ဆခန့်အထိ ကြီးမားလာပါတော့သည်။

​'ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ဘယ်လူသားကမှ ဒီလို ပါရမီမျိုး မရှိနိုင်ဘူး... နင်က... မဟုတ်မှလွဲရော' မီယင်က မဖြစ်နိုင်ဟု ထင်ရသော မျက်နှာထားဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

​'ငါ့ရဲ့ ခံစားချက်က မှန်နေတာလား။ သူက အဲဒီလူနဲ့ ပတ်သက်နေတာလား' မီယင်က လုံချန်း၏ မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း တွေးနေမိသည်။

​"ငါ မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ။ ဒါက အတည်ပြုလိုက်တာပဲ။ သူ့ရဲ့ ပါရမီက သာမန်လူသားတစ်ယောက် ပိုင်ဆိုင်နိုင်တဲ့ အဆင့်အတိုင်းအတာထက် ကျော်လွန်နေတယ်။ သူ့ရဲ့ ဖခင်ကလည်း သာမန်လူသားမှ မဟုတ်တာလေ၊ ဒါက ဖြစ်သင့်ဖြစ်ထိုက်တဲ့ အရာပဲ" ကျောင်းတော်သခင်က ပြုံးလျက် ရေရွတ်လိုက်သည်။

​"ဟုတ်တယ်။ အဲဒါကြောင့်ပဲ ငါ သူ့နားက ဖြတ်သွားတုန်းက ရခဲ့တဲ့ ခံစားချက်ကို ငါ မထူးဆန်းဘူးလို့ ယူဆခဲ့တာ။ ငါ့ကို အံ့သြသွားစေတာက အဲဒီမိန်းကလေးပဲ။ သူကလည်း သူ့လိုမျိုး လူသားအဆင့်အတန်းကို ကျော်လွန်နေတဲ့သူလို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ သူက သာမန်နေမင်း ၈ စင်းပဲ ဖန်တီးနိုင်ခဲ့တယ်။ သူက ထူးခြားပေမဲ့ လုံချန်းနဲ့တော့ အဆင့်ချင်း မတူဘူး" လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သောအသံက ဆိုသည်။

​"မင်း ကြားဝင်မှာလား။ သူက ကောင်လေးနဲ့ မယှဉ်နိုင်ရင်တောင် တကယ့် ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ပဲလေ။ မင်းကိုယ်တိုင် ကြားမဝင်ရင် သူ အသတ်ခံရလိမ့်မယ်" ထိုအသံက ကျောင်းတော်သခင်ကို ပြောလိုက်သည်။

​"ငါ ကြားဝင်လို့ ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မေးစရာက... ငါ ကြားဝင်သင့်သလား ဆိုတာပဲ" ကျောင်းတော်သခင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ရေရွတ်သည်။

​"ဆုံးဖြတ်ချက်ကတော့ မင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်ပါတယ်။ ဒီလို အောက်ခြေအဆင့် ကိစ္စတွေမှာတော့ ငါ မပတ်သက်ချင်ဘူး"

​ကျောင်းတောမသခင်သည် စက္ကန့်အနည်းငယ်ခန့် တွေးတောပြီးနောက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ သူသည် သူ၏အခန်းထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လှေကားထစ်များရှေ့ရှိ သေမင်းခန်းမထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

​"ကျောင်းတော်သခင်..." ကျောင်းတောမသခင် ကိုယ်တိုင် ဤနေရာသို့ ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ယဇ်ပုရောဟိတ်မှာ အံ့သြသွားသည်။ ကျောင်းတော်သခင် အဘယ်ကြောင့် ကိုယ်တိုင်ရောက်လာမှန်း သူ နားမလည်နိုင်ပေ။

​ကျောင်းတော်သခင်က ဘာမှမပြောဘဲ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ တောက်ပနေသော လှေကားထစ်များမှာ ငြိမ်သက်သွားပြီး လုံချန်းနှင့် မီယင်တို့ကို ဝန်းရံထားသော အကာအကွယ်အတားအဆီးများမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

​စိတ်အာရုံနယ်ပယ်အတွင်းရှိ မီယင်သည် လုံချန်း၏ အဋ္ဌမမြောက် နေမင်း ကြီးထွားနေသည်ကို ကြည့်ရင်း "ဟင်း... ငါ့အတွက် အဖြေရပါပြီ။ ထွက်သွားဖို့ အချိန်တန်ပြီ" ထိုသို့ ဆိုကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

​သူမသည် လက်ကို မြှောက်လိုက်သော်လည်း စိတ်အာရုံနယ်ပယ်ကြီး တုန်ခါပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ရပ်တန့်သွားသည်။ လုံချန်းသည်လည်း ထိုနယ်ပယ်ကြီး ပြိုကွဲသွားသဖြင့် အံ့သြသွားရသည်။

​ထိုနေရာမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ လှေကားထိပ်တွင် ပြန်လည် မတ်တပ်ရပ်လျက်သား ပေါ်လာခဲ့သည်။

​လုံချန်းသည် ယဇ်ပုရောဟိတ်၏ နောက်ကွယ်တွင် လူတစ်ယောက် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ ဘယ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မီယင်မှာ အသက်ရှင်လျက် လှုပ်ရှားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ပါရမီက သူမထက် ပိုသန်မာသည်မှာ သေချာသဖြင့် သူမ သေသင့်သော်လည်း မသေခြင်းမှာ ယဇ်ပုရောဟိတ်ရှေ့က လူနှင့် ပတ်သက်လိမ့်မည်ဟု သူ သိလိုက်သည်။

​"ယဇ်ပူဇော်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားပြီ။ မူလင်းက အနိုင်ရရှိသူပဲ။ အားလုံး ပြန်နိုင်ကြပြီ" ကျောင်းတော်သခင်က ထိုသို့ပြောကာ ထပ်မံ ပျောက်ကွယ်သွားပြန်သည်။

​မီယင်သည် လုံချန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ လှေကားပေါ်မှ ပြန်ဆင်းသွားခဲ့သည်။ လုံချန်းမှာမူ မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း လှေကားထိပ်တွင် ရပ်နေခဲ့သည်။

​'အဲဒီလူက ကျောင်းတော်သခင်လား။ ဘုန်းတော်ကြီးက သူ့ကို အလွန် ရိုရိုသေသေ ဆက်ဆံနေတာပဲ။ သူက ကျောင်းတော်သခင် ဖြစ်ဖို့ များတယ်။ ငါ့မိသားစု ဆုံးရှုံးခဲ့ရသမျှ အရာအားလုံးရဲ့ တရားခံပေါ့။ ငါ့ဖခင်မှာ တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့ရင် မင်း သေရမယ်လို့ ငါ ကတိပေးတယ်' လုံချန်းသည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ လှေကားပေါ်မှ ပြန်ဆင်းလာခဲ့တော့သည်။

အခန်း (၆၀၀) ဝင်ရောက်ရမည့်အချိန်

​"မင်းပြောတာ မှန်တယ်။ အဲဒီမိန်းကလေးနားမှာ ငါရှိနေတုန်းကလည်း အာရုံခံမိတယ်။ သူမက တကယ့်ကို ထူးခြားတဲ့ ကလေးမလေးပဲ" ကျောင်းတော်သခင်သည် သူ၏အခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ရေရွတ်လိုက်သည်။

​"သူ့မှာ ဒီလောက်အံ့သြဖို့ကောင်းတဲ့ ပါရမီရှိနေတာကို ဘယ်သူမှ ဘာလို့ မသိခဲ့ကြတာလဲဆိုတာ ငါ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်ရတယ်" သူက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ဆိုသည်။

​ယဇ်ပုရောဟိတ်သည် မီယင်နှင့် လုံချန်းတို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ နန်းတော်အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

​"ယဇ်ပူဇော်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားပါပြီ။ မူလင်းက အနိုင်ရရှိခဲ့ပေမဲ့ မီယင်ကိုတော့ ကျောင်းတော်သခင် ကိုယ်တိုင် အသက်ချမ်းသာခွင့်ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာကြောင့် သူလည်း အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ပါတယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက်စလုံးဟာ ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ အနာဂတ်တွေပဲ။ ကျင့်ကြံခြင်းကို ကြိုးစားကြပြီး မင်းတို့ရဲ့ တိုးတက်မှုအရှိန်အဟုန်ကို ဆက်ထိန်းထားကြပါ" ယဇ်ပုရောဟိတ်က သူတို့နှစ်ဦးကို ပြောလိုက်သည်။

​"သြော်... ဒါနဲ့ မူယွမ်၊ မင်းရဲ့သားကို အဆင်သင့်ပြင်ထားလိုက်ဦး။ အချိန်တန်တာနဲ့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို သွားဖို့ သူနဲ့အတူ ငါတို့ ထွက်ခွာကြမယ်" ယဇ်ပုရောဟိတ်က အကြီးအကဲ မူယွမ်ကို မှာကြားပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားပါတော့သည်။

​"သား ဘေးကင်းလို့ အမေ အရမ်း ဝမ်းသာတာပဲ" မူယွမ်သည် လုံချန်းကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာလည်း မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာခဲ့သည်။ အကယ်လ၍ လုံချန်း တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့လျှင်ပင် ပြန်ရှင်လာနိုင်ကြောင်း သူမ သိထားသော်လည်း မိခင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ခဲ့ရသည်မှာ အမှန်ပင်။ ယခုလို ဘေးကင်းကင်းနှင့် ရှေ့မှာရပ်နေကြောင်း မြင်ရသည်က သူမအတွက် အပျော်ဆုံးအရာပင် ဖြစ်သည်။

​"ကျွန်တော် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး" လုံချန်းကလည်း မူယွမ်ကို ပြန်လည်ပွေ့ဖက်ရင်း တုန့်ပြန်လိုက်သည်။

​"နင် တကယ့်ကို တော်ပါတယ်" ရွမ်းယီက လုံချန်းကို ခပ်အေးအေးပင် ချီးကျူးလိုက်သည်။ စမ်းသပ်ပွဲများ ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ သူမလည်း ယခင်ကလို တင်းမာမနေတော့ဘဲ ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

​"ဂုဏ်ယူပါတယ် လူငယ်လေး"

"တကယ့်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ပဲ"

"မင်း ဒါကို လုပ်နိုင်မယ်ဆိုတာ ငါ သိပြီးသားပါ"

​အကြီးအကဲများအားလုံး လုံချန်းထံ လာရောက်ကာ ဂုဏ်ပြုစကား ပြောကြားကြသည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ အကြီးအကဲ ဖုမင်နှင့် အခြားအကြီးအကဲအချို့မှာ ဘာမှမပြောဘဲ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ မီယင်သည်လည်း သူမ၏ အစ်မနှင့်အတူ ထွက်သွားသော်လည်း လုံချန်းကိုတော့ နောက်ဆုံးတစ်ချက် လှမ်းကြည့်သွားခဲ့သေးသည်။

​"ကဲ... ဟိုကောင်လေးကို လွှတ်ပေးလိုက်ပါဦး။ အမေလုပ်သူက ဒီမှာပဲ တစ်နေကုန် ဖက်ထားပြီး နေတော့မှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အိမ်ပြန်မှာလား။ ဒီလောက် ဒုက္ခတွေခံခဲ့ရတာ သူလည်း ပင်ပန်းနေရှာမှာပေါ့" ရွမ်းယီက လုံချန်းကို ဖက်ထားဆဲဖြစ်သော မူယွမ်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးစိစိဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

​"သြော်... ဟုတ်သားပဲ" မူယွမ်က ရေရွတ်ရင်း လုံချန်းကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ သူမသည် သားရဲအိတ်ထဲမှ မိုးပျံ သားရဲတစ်ကောင်ကို ထုတ်လိုက်သည်။ သူမသည် လုံချန်းကို ခေါ်ကာ သားရဲပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။

​"ယီလေး... နင်လည်း လိုက်ခဲ့လေ။ နင်မပါရင် ငါ ဘယ်သူနဲ့ အောင်ပွဲခံရမှာလဲ" မူယွမ်က ရွမ်းယီကို လှမ်းမေးလိုက်သည်။

​"ငါ့ကို ယီလေးလို့ မခေါ်ပါနဲ့လို့ အကြိမ်တစ်ထောင်လောက် ပြောပြီးပြီနော်။ နင်က ငါ့ထက် တစ်နှစ်ပဲ ကြီးတာလေ" ရွမ်းယီက မျက်စောင်းထိုးရင်း ပြောသော်လည်း မူယွမ်၏ ခေါ်ဆောင်မှုကြောင့် သားရဲပေါ်သို့ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

​အားလုံး စုံလင်သွားသောအခါ သားရဲကြီးသည် ၂၁ ထပ်မြောက်သို့ ဦးတည်ကာ ပျံသန်းတော့သည်။

​မူယွမ်သည် လုံချန်းအား သူ၏အခန်းထဲသို့ လိုက်ပို့ပေးပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေသည်ကို မြင်ရမှသာ စိတ်ချလက်ချဖြင့် ရွမ်းယီနှင့်အတူ သောက်စားအောင်ပွဲခံရန် ထွက်သွားတော့သည်။

​မူယွမ် ထွက်သွားပြီးနောက်တွင်မူ လုံချန်းသည် မျက်လုံးများ ပွင့်လာကာ ကုတင်ပေါ်တွင် ထထိုင်လိုက်သည်။

​'၂၅ ထပ်မြောက်ကို ဘယ်လိုသွားရမလဲဆိုတာ ငါ အခုထိ ဘာမှမသိရသေးဘူး။ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ပွင့်မယ့်အချိန်အထိပဲ စောင့်ရတော့မှာလား။ အဲဒီကျောင်းတော်သခင်က ငါ့အဖေကို အသက်ရှင်ပေးထားတယ်ဆိုရင် ဒါဟာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ တစ်ခုခုအတွက် သုံးဖို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ အဲဒါသာ မှန်ရင်တော့ သူတို့ ငါ့အဖေကို ခရီးစဉ်မှာ ခေါ်လာမှာပဲ' လုံချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း တွေးနေမိသည်။

​"တကယ်လို့ နင့်ရဲ့ ခန့်မှန်းချက်က မှားနေရင်ရော" လုံချန်း၏ အတွေးကို ကြားလိုက်ရသော ရွှင်းက မေးလိုက်သည်။

​'မှားနေရင်လည်း ငါ အချိန်တွေ ဖြုန်းနေမိတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ငါ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ သူတို့က ၂၅ ထပ်မြောက်ကို သွားဖို့ နည်းလမ်းကို ငါ့ကို ပြောပြမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါကလည်း အဖြေမရှိဘဲ အဲဒီကို မသွားနိုင်ဘူးလေ။ ယဇ်ပုရောဟိတ်တွေကိုလည်း အလွယ်တကူ တိုက်ခိုက်လို့ မရသေးဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့အတွက် အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုကတော့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေကိုသွားပြီး စောင့်ကြည့်ဖို့ပဲ။ အဲဒီနေရာက တကယ်ပဲ အန္တရာယ်များတယ်ဆိုရင် ယဇ်ပုရောဟိတ် တစ်ယောက်ယောက်ကို အနိုင်ယူပြီး အဖြေတောင်းဖို့ အခွင့်အရေး ရမှာပါ' လုံချန်းက စိတ်ထဲမှ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

​"အဲဒါကတော့ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပါတယ်။ သူတို့ကိုယ်တိုင် အလေးအနက်ထားပြီး သွားကြတယ်ဆိုရင် အဲဒီနေရာက သူတို့အတွက်တောင် အန္တရာယ်များနိုင်တယ်။ အဲဒီလို အန္တရာယ်ရှိတဲ့ အခြေအနေကျမှသာ သူတို့ အားနည်းသွားပြီး နင့်အတွက် အခွင့်အရေး ရနိုင်မှာပေါ့" ရွှင်းက လုံချန်းအနားမှာ ပေါ်လာရင်း ပြောလိုက်သည်။

​"အတိအကျပဲ။ အဲဒါက အဘေးကင်းဆုံး နည်းလမ်းပဲလေ။ အမှောင်နိယာမတွေကို သုံးပြီး တစ်ခုခုကို ယဇ်ပူဇော်နေစရာလည်း မလိုတော့ဘူး" လုံချန်းက ကုတင်ပေါ်တွင် ပြန်လှဲလိုက်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

​"သူတို့အတွက် အန္တရာယ်ရှိတယ်ဆိုရင် နင့်အတွက်က ပိုပြီး အန္တရာယ်ရှိနိုင်တယ်ဆိုတာ မမေ့နဲ့ဦး။ နင်က သူတို့ထက် ပိုပြီး အန္တရာယ်နဲ့ နီးစပ်တယ်" ရွှင်းက ကုတင်ပေါ်တွင် သူနှင့်နီးကပ်စွာ ထိုင်လိုက်ရင်း သတိပေးသည်။

​"အဲဒါအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါ အဆင်ပြေမှာပါ။ ငါ့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကို ငါ ယုံကြည်တယ်" လုံချန်းက အေးအေးလူလူပင် ပြန်ဖြေသည်။

​"နင်ကတော့ အမြဲတမ်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု လွန်ကဲနေတာပဲ။ နင့်ရဲ့ အဲဒီအကျင့်ဆိုးကို ပြင်မှ ဖြစ်မယ်" ရွှင်းက ခေါင်းခါရင်း ဆိုသည်။

​"ငါ့ရဲ့ ယုံကြည်မှုက အနေတော်ပါပဲ။ ကိုယ့်စွမ်းရည်ကို ကိုယ်မယုံကြည်တဲ့သူက ဘယ်လိုလုပ် ယောက်ျားကောင်း ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ထောင်ချောက်လေးတွေကိုတောင် ရင်မဆိုင်နိုင်ရင် ကောင်းကင်ဘုံကို ဘယ်လို ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်မလဲ။ ကိုယ့်ယုံကြည်မှုကိုတောင် ကိုယ်မထိန်းချုပ်နိုင်ရင် ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ လမ်းစဉ်ကို ဘယ်လို ဖတ်ရှုပြီး ထိန်းချုပ်မလဲ။ ဒီလို အဟန့်အတားလေးတွေကို ကြောက်နေရင် ငါ ဘယ်လိုလုပ် အမြင့်ဆုံး အရှင်သခင် ဖြစ်လာနိုင်မှာလဲ" လုံချန်းက ရယ်မောရင်း ရွှင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

​"ဟွန့်... နင် ဘယ်တော့မှ နားလည်မှာ မဟုတ်ဘူး" ရွှင်းက မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။

​"နင် ပြောတာ မှန်ချင်မှန်မှာပေါ့။ ငါ အရာအားလုံးကို နားမလည်ရင်တောင် နင် နားမလည်နိုင်တဲ့ အရာတစ်ခုကိုတော့ ငါ နားလည်တယ်"

​"ဘာလဲ" ရွှင်းက စပ်စုသော မျက်နှာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

​"ငါတို့ရဲ့ လောင်းကြေးအကြောင်းလေ။ ပြီးတော့ ငါ နိုင်သွားပြီဆိုတာကိုလည်း ငါ နားလည်တယ်။ အဲဒီလောင်းကြေးက ဘာလဲဆိုတာ ငါ့ကို တစ်ခေါက်လောက် ပြန်ပြောပြပေးပါဦးလား" လုံချန်းက ခပ်နောက်နောက် အပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

​"နင်... အဲဒါက..." လောင်းကြေးအကြောင်း ပေါ်လာသောအခါ ရွှင်းတစ်ယောက် စကားများ ထစ်ကုန်တော့သည်။ လုံချန်း ထိုအရာကို မေ့သွားမည်ဟု သူမ မျှော်လင့်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

​"အဲဒီလောင်းကြေးက ဘာလဲဆိုတာ ပြန်ပြောပြလေ" လုံချန်းက ထပ်မံ ပြောလိုက်သည်။ "ကလေးလိုမျိုး မေ့ချင်ယောင် ဆောင်မနေပါနဲ့"

​"ဟွန့်... ဘယ်သူက ကလေးလို လုပ်နေလို့လဲ။ လောင်းကြေးကတော့... နင် အနမ်းတောင်းတဲ့ အချိန်တိုင်း ငါက အနမ်းပေးရမယ် ဆိုတာပဲလေ" ရွှင်းက နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း မျက်စောင်းထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။

​"ဟုတ်ပြီ... အခု ငါ အနမ်းတစ်ခု လိုချင်တယ်" လုံချန်းက ကုတင်ပေါ်မှာ ထထိုင်လိုက်သည်။

​"ဒါက..." ရွှင်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း နီမြန်းသွားပြီး အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။

​လုံချန်းသည် သူမ၏ ပုခုံးကို ဆွဲကိုင်ကာ သူနှင့် နီးကပ်အောင် ဆွဲယူလိုက်သည်။

​"နင် ငြင်းချင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါ သိပါတယ်။ ပြီးတော့ လောင်းကြေးအရလည်း နင် ငြင်းလို့ မရဘူးလေ။ ဒါကို အကြောင်းပြချက်တစ်ခုလို့ပဲ မှတ်ယူလိုက်ပေါ့" လုံချန်းက သူမ၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ နားသယ်လေးကို အသာအယာ ကိုက်လိုက်သည်။

​"အင်း..." ရွှင်းဆီကနေ ညည်းသံသဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်လာသည်။

​လုံချန်းသည် ရွှင်း၏ ကျောပြင်ကို ဖက်တွယ်လိုက်ပြီး သူမကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ညင်သာစွာ ဆွဲသွင်းလိုက်ကာ ကုတင်ပေါ်တွင် ပြန်လှဲချလိုက်သည်။ ယခုအခါ ရွှင်းသည် လုံချန်း၏ အပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေသည့် အနေအထား ဖြစ်သွားသည်။

​သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင်လိုက်ကြရာ သူတို့၏ နှုတ်ခမ်းချင်းမှာ လက်မအနည်းငယ်သာ ကွာဝေးပါတော့သည်။

​"လုပ်လိုက်တော့..." လုံချန်းက တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်သည်။

​ရွှင်းသည် သူမ၏ မျက်နှာကို ပိုမိုနီးကပ်စေကာ လုံချန်း၏ နှုတ်ခမ်းများကို နမ်းရှိုက်လိုက်တော့သည်။

​မွန်းတည့်ချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ယဇ်ပူဇော်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်း၏ အသေးစိတ် အချက်အလက်များမှာ ကျောင်းတော်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့နေပြီ ဖြစ်သည်။ အဆင့်မတက်နိုင်သည့် အမှိုက်ဟု လူသိများသော မူလင်း၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို လူတိုင်း အံ့သြနေကြသည်။ ကျောင်းတော်သခင် ကိုယ်တိုင် ရောက်ရှိလာခြင်းကလည်း လူအများအပြားကို တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။ တစ်ခါမှ အပြင်မထွက်ဖူးသည့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ကျောင်းတော်သခင်ကို မတွေ့လိုက်ရသည့် အတွက်လည်း လူတိုင်းက နောင်တရနေကြတော့သည်။