အခန်း (၅၈၅-၅၈၆)
Vol. 59 Ch. 585-586
အခန်း (၅၈၅) အသက်နှင့် ရင်းရသော ပညာရပ်
"မင်း တကယ့်ကောင်ပဲ။ မင်းသာ ဒါကို မလုပ်ရင် သေရမယ်ဆိုတာ မသိဘူးလား။ တိုက်ပွဲစတာနဲ့ ငါ မင်းကို သတ်ရတော့မှာ။ မင်းက ဒီလောက်တောင် သေချင်နေတယ်ဆိုရင်လည်း ငါက သတ်ပေးဖို့ ဝန်မလေးဘူးဟေ့။ မင်းအလိုရှိတာ အဲဒါဆိုရင်လည်း ပုံဆောင်ခဲကို မခွဲနဲ့တော့" ဝမ်ကျွင်းက လုံချန်းကို ဒေါသတကြီး သတိပေးလိုက်သည်။
"စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါက ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီပုံဆောင်ခဲကို ခွဲဖို့ စိတ်မကူးထားဘူး" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။
ဝမ်ကျွင်းတစ်ယောက် ဒေါသအလိပ်လိပ် ထွက်နေသည်ကို လုံချန်း မြင်နေရသော်လည်း သူ ဂရုမစိုက်ပေ။ ထိုသူ့အတွက် သူ စိတ်ပူနေစရာ မလိုသည်မဟုတ်လား။
သူ့ထံတွင် ဤကောင်ကို ကိုင်တွယ်ရန် လုံလောက်သော ပညာရပ်များ ရှိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်သည်။ ဝိဇ္ဇာဓားသိုင်းကို အဆုံးထိ မတတ်မြောက်သေးသလို မီတာတစ်ထောင်ရှည်သော ဝိဇ္ဇာဓားအစစ်အမှန်အား မဖန်တီးနိုင်သေးသော်လည်း ပုံမှန်ဓားအရွယ်အစားရှိသော ဝိဇ္ဇာဓားငယ်လေးကိုတော့ သူ ဖန်တီးနိုင်သည်။ ထိုဓားကိုသာ ကျွမ်းကျင်စွာ အသုံးချလျှင် ဝမ်ကျွင်းကို ပိုင်းဖြတ်ရန် လုံလောက်ပေသည်။
သူ့တွင် ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းရည်များလည်း ရှိသေးသည်။ တစ်ခုတည်းသော ပြဿနာမှာ သူ ယခင်က သင်ယူခဲ့သော ပညာရပ်များကို သုံး၍မရခြင်းပင်။ သုံးလိုက်လျှင် သူတစ်ပါး၏ သံသယကို ဖြစ်စေနိုင်သည် မဟုတ်လား။
"အချိန်စေ့ပြီ။ မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက် သေမှသာ ဒီအခန်းကနေ ထွက်သွားနိုင်မယ်" ယဇ်ပုရောဟိတ်၏ အသံက တစ်ဖက်မှ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဝမ်ကျွင်းသည် သူ၏ လက်ဆစ်များကို ချိုးကာ လုံချန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"အေးလေ... မင်းက သေလမ်းကို ရွေးတာကိုး။ သေသွားတဲ့အခါ ငါ့ကို လာအပြစ်မတင်နဲ့၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ အပြစ်တင်လိုက်တော့" ဝမ်ကျွင်းက ဆိုကာ သူ၏ဓားကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ပြီး လုံချန်းထံသို့ ပျံသန်းတိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
ဝမ်ကျွင်း၏ ဓားဦးမှာ လုံချန်း၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ ဦးတည်နေပြီး လုံချန်း၏ နှလုံးသားကို ထိုးဖောက်ရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
လုံချန်းသည်လည်း သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ဓားတစ်လက်ကို ထုတ်လိုက်သည်။ သူသည် မူလင်း၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ကို အသုံးပြုထားခြင်းဖြစ်ရာ ထိုအထဲတွင် မူလင်း၏ ကိုယ်ပိုင်ဓား ရှိနေသည်။
ဝမ်ကျွင်း၏ ဓားဦးက လုံချန်းအနားသို့ ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လုံချန်းသည် ပါးနပ်သော ခြေလှမ်းဖြင့် ဘေးသို့ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။ ဝမ်ကျွင်းကလည်း ချက်ချင်း တုံ့ပြန်ကာ သူ၏ဓားလမ်းကြောင်းကို ပြောင်းလဲပြီး လုံချန်း၏ လည်ပင်းဆီသို့ ခုတ်ပိုင်းလိုက်ပြန်သည်။
လုံချန်းသည် သူ၏ဓားကို အပေါ်သို့ ပင့်တင်ကာ ဝမ်ကျွင်း၏ ဓားကို ခုခံလိုက်သော်လည်း ထိုမျှနှင့် မရပ်ဘဲ သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် ဝမ်ကျွင်း၏ ဓားကိုင်ထားသော လက်ကို လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူ၏ ခွန်အားအပြည့်ဖြင့် ဝမ်ကျွင်း၏ ရင်ဘတ်ကို ကန်လိုက်တော့သည်။ သူ၏ ကန်ချက်က ဝမ်ကျွင်းကို နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားစေမည့် ဖိအားပေးလိုက်သော်လည်း လုံချန်းက သူ၏လက်ကို မြဲမြဲဆုပ်ကိုင်ထားသဖြင့် ဝမ်ကျွင်းမှာ လွင့်ထွက်မသွားဘဲ ရှိနေသည်။
ဝမ်ကျွင်း၏ ရင်ဘတ်မှာ ကန်ချက်ကြောင့် အတွင်းသို့ ချိုင့်ဝင်သွားပြီး ခြေထောက်များမှာလည်း အရှိန်ကြောင့် အပေါ်သို့ လွင့်တက်သွားသည်။
ဝမ်ကျွင်းသည် သွေးတစ်လုတ် အန်ထုတ်လိုက်ရသော်လည်း ထိုသို့ဖြစ်နေချိန်မှာပင် သေခြင်းရှင်ခြင်း တိုက်ပွဲကို မမေ့ပေ။ လုံချန်းကို မသတ်နိုင်လျှင် သူသာ သေရမည်အား သူ သိသည်။ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။ ယင်းက "သေမလား၊ တိုက်မလား" ဆိုသည့် တိုက်ပွဲပင်။
သူသည် သူ၏ ဒဏ်ရာများကို လျစ်လျူရှုကာ အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် လက်သီးဆုပ်လိုက်ပြီး သိုင်းပညာရပ်တစ်ခုအား အသုံးပြုလိုက်သည်။
သူသည် လုံချန်း၏ မျက်နှာဆီသို့ လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။ သူ၏ လက်သီးမှာ အသုံးပြုလိုက်သည့် ပညာရပ်ကြောင့် မီးတောက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ သူ၏ လက်သီးချက်မှာ အလွန်လျင်မြန်သော်လည်း လုံချန်းက သူ ပညာရပ်တစ်ခု သုံးတော့မည်ကို ကြိုတင်ရိပ်မိထားနှင့်ပြီးသား ဖြစ်သည်။
လုံချန်းသည် အချိန်မီ နောက်သို့ ခုန်ဆုတ်ကာ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။ သို့သော် ထိုမျှနှင့် မလုံလောက်သေးပေ။ လုံချန်းသည် ဝမ်ကျွင်း၏ လက်သီးနှင့် လွတ်ကင်းသွားသော်လည်း အခြေအနေမှာ မထူးခြားသေးပေ။
"ငါ့လက်သီးကို ရှောင်လိုက်နိုင်ရုံနဲ့ ငါ့ရဲ့ ပညာရပ်ကို ရှောင်နိုင်မယ် ထင်နေတာလား" ဝမ်ကျွင်းက လုံချန်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ဝမ်ကျွင်းသည် ဒေါသကြောင့် ဆင်ခြင်တုံတရား ပျောက်ဆုံးနေပြီဖြစ်ကြောင်း လုံချန်း မြင်နေရသော်လည်း အခြားအရာကို စဉ်းစားဖို့ အချိန်မရလိုက်ပေ။ ဝမ်ကျွင်း၏ လက်သီးမှာ ရပ်တန့်သွားသော်လည်း သူ၏လက်သီးပေါ်က မီးတောက်များမှာမူ လုံချန်းနောက်သို့ ဆက်လက် လိုက်ပါလာနေခြင်းပင်။
လုံချန်းသည် သူ၏ မြေကမ္ဘာအဆင့် ဓားဖြင့် ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို နှစ်ခြမ်းကွဲအောင် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သော်လည်း မီးတောက်များမှာ ပျောက်ကွယ်မသွားပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ထိုနှစ်ခြမ်းကွဲသွားသော မီးတောက်များမှာ မူလအရွယ်အစားအတိုင်း ပြန်လည်ကြီးထွားလာသည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် သူသည် တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုကို ဖျက်ဆီးမည့်အစား တိုက်ခိုက်မှု နှစ်ခုဖြစ်အောင် ခွဲလိုက်သလို ဖြစ်သွားခြင်းပင်။
"ဒါက ဘာပညာရပ်လဲ။ မြေကမ္ဘာအဆင့် လက်နက်နဲ့တောင် မဖျက်ဆီးနိုင်ဘဲ ပွားလာတာလား" လုံချန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှ တိုက်ခိုက်လာသော မီးတောက်များကို ရှောင်တိမ်းနေရသည်။
မီးလုံးတစ်လုံးက သူ၏ ဦးခေါင်းဆီသို့ ပြေးဝင်လာသဖြင့် လုံချန်း ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ မီးလုံးက ကျော်လွန်သွားသော်လည်း နံရံကို မထိဘဲ လုံချန်း၏ ကျောဘက်ဆီသို့ ပြန်ကွေ့လာပြန်သည်။ ထိုမီးလုံးနှစ်လုံးမှာ သူ့ကို တိုက်ခိုက်ရုံသာမက သူ့နောက်သို့လည်း ထပ်ချပ်မကွာ လိုက်ပါနေခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဒါက ဘာပညာရပ်လဲ" လုံချန်းက ရှောင်တိမ်းရင်း ဝမ်ကျွင်းကို မေးလိုက်သည်။
"ဒါက ဒေါသ ငရဲကျော့ကွင်းပဲ။ မင်း ဘယ်တော့မှ မလွတ်နိုင်ဘူး။ ဒီပညာရပ်က ပေးဆပ်ရတာ အရမ်းကြီးလို့ ငါ ပုံမှန်ဆိုရင် မသုံးဘူး။ တစ်ခါသုံးဖို့အတွက် ငါ့သက်တမ်း ဆယ်နှစ်ကို ပေးလိုက်ရတာကွ။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့အသက်နဲ့ဆိုရင်တော့ တန်ပါတယ်။ မင်း သေသွားတာကို ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်။ ပြေးစမ်း... သိုးငယ်လေး၊ ပြေးစမ်း။ ပြေးရင်းနဲ့ မင်း သေသွားတဲ့အခါ ပုံဆောင်ခဲကို မခွဲခဲ့မိတဲ့ မင်းရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို နောင်တရလိုက်စမ်း။ ဒီမီးတောက်တွေကို မင်း မဖျက်ဆီးနိုင်သလို၊ ရှောင်လို့လည်း မလွတ်ဘူး။ လက်လျှော့လိုက်စမ်းပါ" ဝမ်ကျွင်းက လုံချန်းကို လှောင်ပြောင်ပြောဆိုသည်။
'ကောင်းပြီလေ... တိုက်ခိုက်မှုတိုင်းမှာ အားနည်းချက် ရှိစမြဲပဲ။ ဒီမီးတောက်တွေ ငါ့ကို ထိရင်တောင် ငါ မသေဘူးဆိုတာ သေချာတယ်။ ငါ့ရဲ့ ခံစစ်ပညာရပ်တွေကိုလည်း သုံးလို့ရပေမဲ့ အဲဒါက အာရုံစိုက်ခံရလိမ့်မယ်။ ငါ ဒဏ်ရာ နည်းနည်း ရနိုင်ပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ မိစ္ဆာဘုရင် ခန္ဓာကိုယ်က ဒီမီးတောက်တွေရဲ့ စွမ်းအားကို တော်တော်များများ ခုခံပေးမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါ အရိုက်မခံချင်ဘူး။ ဒီတိုက်ခိုက်မှုကို ရှင်းပစ်ဖို့ တခြားနည်းလမ်း ရှိရမယ်' လုံချန်းက တွေးတောလိုက်သည်။
လုံချန်းသည် ရုတ်တရက် အကြံတစ်ခုရသွားကာ သူ၏ ဦးတည်ချက်ကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ သူသည် ရှောင်တိမ်းနေခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး ဝမ်ကျွင်းဆီသို့ တည့်တည့် ပျံသန်းသွားတော့သည်။
မီးတောက်များကလည်း သူ၏နောက်သို့ လိုက်ပါလာသည်။ ဝမ်ကျွင်းသည် ရင်ဘတ်က ဒဏ်ရာကြောင့် နံရံကိုမှီကာ အနာသက်သာအောင် ကြိုးစားနေဆဲဖြစ်သော်လည်း လုံချန်း သူရှိရာသို့ ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူလည်း စတင် ထွက်ပြေးတော့သည်။
'ဝိဇ္ဇာဓားသိုင်း... မင်းရဲ့ စွမ်းအားကို ပြစမ်း' လုံချန်းသည် ပျံသန်းနေရင်း သူ၏ နဖူးကို လက်ညှိုးဖြင့် ထိလိုက်သည်။
လုံချန်း၏ ရှေ့တွင် မဲမှောင်နေသော မြူခိုးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားပုံရသည့် အနက်ရောင်ဓားတစ်လက် ပေါ်လာသည်။ ထိုဓားမှာ အလွန်လျင်မြန်သဖြင့် နေရာရွှေ့ပြောင်းလိုက်သကဲ့သို့ ဝမ်ကျွင်း၏အနားတွင် ပေါ်လာပြီး အောက်သို့ ခုတ်ပိုင်းချလိုက်သည်။
ဓားသည် ဝမ်ကျွင်း၏ ဦးခေါင်းကို ထိမှန်ကာ ခန္ဓာကိုယ်အဆုံးထိ ပိုင်းဖြတ်ချလိုက်သည်။ ဝမ်ကျွင်းသည် ထွက်ပြေးနေခြင်းအား ရပ်တန့်ကာ လုံချန်းကို လှမ်းကြည့်ရင်း မတ်တပ်ရပ်နေသည်။ ရုတ်တရက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နှစ်ခြမ်းကွဲသွားပြီး ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီသို့ လဲကျသွားတော့သည်။
ဝမ်ကျွင်း သေဆုံးသွားသည်နှင့် လုံချန်းနောက်သို့ လိုက်နေသော မီးတောက်များမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ မီးတောက်များ ပျောက်သွားချိန်တွင် လုံချန်းလည်း ရပ်လိုက်သည်။
'ငါ ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ။ အဲဒီမီးတောက်တွေက ဝမ်ကျွင်းရဲ့ အသက်ဓာတ်နဲ့ ချိတ်ဆက်ထားတာပဲ။ သူ သေသွားတာနဲ့ မီးတောက်တွေလည်း ပျောက်သွားတယ်။ ဒီပညာရပ်က မဆိုးပေမဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိခိုက်စေတဲ့ ပညာရပ်ပဲ။ ငါ့မှာ အဲဒီလို ပညာရပ်တွေ အများကြီး ရှိပြီးသားပဲ၊ ထပ်မလိုတော့ဘူး' လုံချန်းက ခေါင်းခါရင်း တွေးလိုက်သည်။
သူသည် ဝမ်ကျွင်း၏ အလောင်းနားသို့ လျှောက်သွားသော်လည်း ထူးဆန်းသည်တစ်ခုကို သတိထားမိလိုက်သည်။ ဝမ်ကျွင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်ပတ်လည်တွင် ထူးဆန်းသော စွမ်းအားအချို့ ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။
'ဒါက ဝိညာဉ် ပျက်စီးသွားတဲ့ ဖြစ်စဉ်လား။ သူတို့ ပြောခဲ့တာက ဒါပဲ ဖြစ်ရမယ်' လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်သည်။
ထိုအခါ အခန်းထဲတွင် တံခါးပုံစံ အပေါက်တစ်ပေါက် ပွင့်လာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ လုံချန်းသည် ဝမ်ကျွင်း၏ အလောင်းကို ထားရစ်ခဲ့ပြီး ထိုတံခါးအပေါက်သစ်ထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်တော့သည်။
အခန်း (၅၈၆) အနက်ရောင်လိပ်မျိုးနွယ်စု
လုံချန်းသည် ဝမ်ကျွင်း၏အလောင်းကို ထားရစ်ခဲ့ပြီး အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ သေမင်းခန်းမအတွင်းပိုင်းမှာ တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း အပြင်ဘက်မှာတော့ အလွန်ပင် ဆူညံပွက်လောရိုက်နေတော့သည်။
"ငါ တကယ်ပဲ မြင်လိုက်တာလား... မူလင်းက ဝမ်ကျွင်းကို သတ်လိုက်တာလား။ ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"
"ငါလည်း နားမလည်နိုင်တော့ဘူး။ သူက ပါရမီမရှိလို့ အဆင့်မတက်နိုင်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူးလား။ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် အများကြီးသာတဲ့ ဝမ်ကျွင်းကို သူက ဘယ်လိုလုပ် နိုင်သွားတာလဲ"
"ဒါ တကယ့်ကို တုန်လှုပ်စရာပဲ။ မူလင်းက မြေကမ္ဘာအဆင့်ရဲ့ ထိပ်ဆုံးကိုတောင် မရောက်သေးဘူး၊ ဝမ်ကျွင်းက ကောင်းကင်အဆင့်ရဲ့ အလယ်ပိုင်းနား ရောက်နေပြီလေ။ ဒါက လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တာ"
လုံချန်းက ဝမ်ကျွင်းကို အဘယ်ကြောင့် သတ်နိုင်ခဲ့မှန်း လူများ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေကြသည်။ နားမလည်နိုင်ဆုံးသူများမှာ တပည့်များသာ ဖြစ်ကြပြီး အကြီးအကဲများကတော့ မူလင်း၏ သမိုင်းကြောင်းအချို့ကို သိထားကြသည်။ သို့သော် တပည့်များအဖို့တော့ သူတို့မှတ်မိသမျှ မူလင်းဆိုသည်မှာ အဆင့်မတက်နိုင်သည့် အသုံးမကျသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသာ ဖြစ်နေသည်။
"မူလင်းက တစ်ခုခု လိမ်ထားတာများလား" တပည့်တစ်ဦးက သံသယမျက်လုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ရှူး... မင်း သေချင်နေတာလား။ ဟိုမှာ အကြီးအကဲယွမ် ရပ်နေတာ မမြင်ဘူးလား။ မင်း တကယ် သေချင်တာမဟုတ်ရင် ဒီလိုမျိုး မေးခွန်းတွေ လာမမေးနဲ့" သူ၏ သူငယ်ချင်းက ထိုသူ၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ ချက်ချင်းပင် တားလိုက်ရသည်။
"ပြီးတော့ သေမင်းခန်းမထဲမှာ လိမ်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူးကွ။ ယဇ်ပုရောဟိတ်ကိုယ်တိုင် အထဲမှာ စောင့်ကြည့်နေတာ။ ဒီပွဲက သူ့ရဲ့ ကြီးကြပ်မှုအောက်မှာ ရှိတာလေ။ ဘယ်သူမှ ခိုးမလုပ်နိုင်ဘူး၊ အထူးသဖြင့် သူ့မျက်စိရှေ့မှာပေါ့" သူက သံသယရှိသူ၏ နားနားကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
စောင့်ကြည့်နေကြသော အကြီးအကဲများသည်လည်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် အရာကြောင့် အံ့အားသင့်နေကြသည်။
"သူ... သူ တကယ်ပဲ ပါရမီတွေ ပြန်ရလာတာလား"
အကြီးအကဲအချို့မှာ အချက်အလက်များကို ဆက်စပ်တွေးတောလာကြသည်။ အကြီးအကဲမူ၏ သား ပါရမီပြန်ရလာသည့် သတင်းမှာ ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို မပြန့်သေးပေ။ ကျောင်းတော်သခင်၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အကြီးအကဲ အနည်းငယ်သာ သိထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် လုံချန်း၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို မြင်ပြီးနောက်တွင်တော့ လူအများစုမှာ အချို့အချက်များကို နားလည်လာကြပြီ ဖြစ်သည်။
လုံချန်းက ပထမစမ်းသပ်မှု နှစ်ခုကို အမြန်ဆုံး ကျော်ဖြတ်သွားကတည်းက သူတို့ သံသယဝင်နေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယခု လုံချန်း၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို မြင်တွေ့ရပြီးနောက်တွင်တော့ သူတို့ သေချာသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။
"အကြီးအကဲယွမ်... နင့်ရဲ့သားက တကယ်ပဲ ပါရမီတွေ ပြန်ရလာတာလား" အကြီးအကဲတစ်ဦးက တိုက်ရိုက်ပင် မေးလိုက်တော့သည်။
"ဟုတ်ပါတယ်" အကြီးအကဲ မူယွမ်က ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။
ယနေ့ဖြစ်ရပ်များပြီးနောက် ဖုံးကွယ်ထားရန် မဖြစ်နိုင်တော့ကြောင်း သူမ သိသလို ဖုံးကွယ်ရန်လည်း မကြိုးစားတော့ပေ။ ဂိုဏ်းအတွင်း သူမသား၏ အရေးပါမှုအား အကြီးအကဲများ သိထားကြပြီးသားဖြစ်ရာ သူတို့အနေဖြင့် သူမသားကို ရန်ပြုလိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူမ ယုံကြည်သည်။
"အံ့သြစရာပဲ။ ဂုဏ်ယူပါတယ် အကြီးအကဲယွမ်၊ နင့်သား ပါရမီပြန်ရလာပြီပဲ"
"ဂုဏ်ယူပါတယ်"
"ဂိုဏ်းအတွက် တကယ့်ကို ကံကောင်းတာပဲ"
အကြီးအကဲ အများစုက မူယွမ်ကို ဂုဏ်ပြုနေကြသော်လည်း အချို့မှာမူ တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။ ထိုအထဲတွင် အံ့သြလွန်း၍ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေသော အကြီးအကဲ ဖုမင်လည်း ပါဝင်သည်။
"နင့်သား လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ချိန်က ဒဏ်ရာရခဲ့ပြီး မှတ်ဉာဏ်တွေ ပျောက်ဆုံးသွားတယ်လို့ ကြားခဲ့တယ်။ အဲဒါပြီးမှပဲ အခုလို ပြန်ကောင်းလာတာလား" အကြီးအကဲတစ်ဦးက မူယွမ်ကို မေးသည်။
"အဲဒီလိုပဲ ထင်ရတာပါပဲ" မူယွမ်က ခေါင်းညိတ်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။
"အံ့သြစရာပဲ။ ကမ္ဘာကြီးက တကယ်ကို ဆန်းကြယ်တဲ့ နည်းလမ်းတွေနဲ့ အလုပ်လုပ်တာပဲ။ ကြေကွဲစရာ ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကနေ ကောင်းချီးမင်္ဂလာ ဖြစ်လာတာ တကယ်ကို အံ့သြဖို့ ကောင်းတယ်" ထိုအကြီးအကဲက ပြုံးရင်း ဆိုသည်။
"ဟုတ်ပါတယ်" အခြားအကြီးအကဲများကလည်း ခေါင်းညိတ်ကာ ထောက်ခံကြသည်။
လုံချန်း ရှိနေသည့် ဂြိုဟ်နှင့် အလွန်ဝေးကွာသော နေရာတွင် မုဆိုးကြယ်ဟု ခေါ်သည့် အခြားဂြိုဟ်တစ်လုံး ရှိသည်။ ထိုဂြိုဟ်တွင်လည်း လုံချန်း၏ ဂြိုဟ်ကဲ့သို့ပင် လူသားများနှင့် သားရဲများ အဓိက နေထိုင်ကြသည်။
သို့သော် ထိုကမ္ဘာတွင် ထူးခြားချက် တစ်ခုရှိသည်။ လုံချန်းရှိရာ ဂြိုဟ်နှင့်မတူဘဲ ဤဂြိုဟ်ကို အုပ်ချုပ်သူ တစ်ဦးတည်းကသာ စိုးမိုးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤကမ္ဘာတွင် တိုင်းနိုင်ငံများ မရှိဘဲ အင်ပါယာ တစ်ခုတည်းသာ ရှိပြီး ဧကရာဇ်က အုပ်ချုပ်သည်။
ထိုဧကရာဇ်မှာ ဤဂြိုဟ်ပေါ်တွင် အသန်မာဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်း၏ အမြင့်ဆုံး အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသူ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ အင်မော်တယ်လောက၏ တံခါးကို ဖွင့်ရန်အတွက်မူ လုံလောက်မှု မရှိသေးပေ။
အင်မော်တယ် လောကသို့ သွားရန် အစွမ်းမရှိသော်လည်း ဤကမ္ဘာတွင်တော့ သူက အမြင့်ဆုံး ရာထူးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ သူသည် ဤကမ္ဘာရှိ လူများအတွက် နတ်ဘုရားကဲ့သို့ပင်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ထိုနတ်ဘုရားမှာ ဒူးထောက်နေရပြီး လူတစ်ယောက်၏ ဖိနပ်ကို လျှာဖြင့် လျက်ပေးနေရသည်။
သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖူးရောင်နေပြီး သွေးများ ထွက်နေသည်။ သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်နှင့် ညာဘက်လက်များမှာလည်း ပိုင်းဖြတ်ခံထားရသကဲ့သို့ မရှိတော့ပေ။ သူ၏ အဝတ်အစားများမှာလည်း သွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေသည်။
ဤကမ္ဘာ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော တည်ရှိမှုဟု လူသိများသော ဧကရာဇ်သည် အသက်နှစ်ဆယ် အစောပိုင်းခန့်သာ ရှိပုံရသော လူငယ်တစ်ဦး၏ ရှေ့တွင် ခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ထိုလူငယ်တွင် အနက်ရောင် ဆံပင်နှင့် စွဲမက်ဖွယ် အနက်ရောင် မျက်လုံးများ ရှိသည်။ သူသည် ဤကမ္ဘာတွင် ရှာဖွေရန် မဖြစ်နိုင်သော ပစ္စည်းများဖြင့် ပြုလုပ်ထားပုံရသည့် အနက်ရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။
"ကျေးဇူးပြုပြီး... ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ" ဧကရာဇ်က မျက်ရည်များဖြင့် ထိုလူငယ်ကို တောင်းပန်နေသည်။
"ခွင့်လွှတ်ရမယ် ဟုတ်လား။ မင်းမှာ အရှက်မရှိဘူးလား၊ အရှက်မရှိတဲ့ သတ္တဝါရဲ့။ မင်းက ငါ့ရှေ့မှာ ဘုရင်တစ်ပါးလို လာလုပ်ရဲတယ်ပေါ့။ ဒါတင်မကဘူး၊ မင်းက ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့တောင် ကြိုးစားသေးတယ်။ မင်းကို တန်းမသတ်တာပဲ ကျေးဇူးတင်လိုက်စမ်းပါ။ ခွေးကောင်းတစ်ကောင်လို နေပြီး ဖိနပ်ကိုပဲ ဆက်လျက်နေစမ်း။ ဖိနပ်တွေ ဖန်သားပြင်လို ပြောင်လက်နေတာကို ငါ မြင်ချင်တယ်" ထိုလူငယ်က သွားဖြဲရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ငါ့အဖေတောင် ငါ့ကို တစ်ခါမှ မတိုက်ခိုက်ဖူးဘူး၊ အမှိုက်ဂြိုဟ်က ပိုးမွှားတစ်ကောင်ကမှ အသုံးမကျတဲ့ ပစ္စည်းအချို့အတွက် ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ရဲတယ်ပေါ့။ ပိုးမွှားသွေးတွေနဲ့ ငါ့လက်ကို မပေချင်လို့သာ မင်းကို အခုချက်ချင်း မသတ်တာ" သူက ထပ်ပြောသည်။
ထိုအခန်းထဲတွင် ဧကရာဇ်နှင့် အနက်ရောင်ဆံပင်နှင့် လူငယ် နှစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည်။ အခြားသူများ ဝင်မလာနိုင်စေရန် အဓိက တံခါးကိုလည်း ပိတ်ထားသည်။ အနက်ရောင်ဆံပင်နှင့် လူငယ်မှာ ပလ္လင်ပေါ်ရှိ ပျော့ပျောင်းသော ခေါင်းအုံးကို မှီ၍ မျက်လုံးမှိတ်ကာ အနားယူနေသည်။
"ဒါဆို မင်းတို့ ငါ့ကို ရှာတွေ့သွားပြီပေါ့" ထိုလူငယ်က မျက်လုံးဖွင့်ကာ ဘယ်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
ထိုနေရာတွင် ကျော၌ လိပ်ခွံတစ်ခု ပါရှိသော သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး မတ်တပ်ရပ်နေသည်။ ထိုသူတွင်လည်း အနက်ရောင် ဆံပင်ရှိသည်။
"မင်းသားလေး... မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်က မင်းသားလေးကို နေရာအနှံ့ လိုက်ရှာနေပါတယ်။ မင်းသားလေးကို ရှာဖို့အတွက် မျိုးနွယ်စုဝင်တွေကို တစ်ကမ္ဘာလုံး အနှံ့ လွှတ်ထားတာပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ပြန်လိုက်ခဲ့ပါဗျာ။ သူ မင်းသားလေးအတွက် အရမ်း စိုးရိမ်နေပါတယ်" သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားက ဆိုသည်။
ထိုအမျိုးသားမှာ အထက်ဘုံရှိ နတ်ဘုရားသားရဲ မျိုးနွယ်စု ကိုးခုထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သော အနက်ရောင်လိပ်မျိုးနွယ်စုမှ ဖြစ်သည်။ ထိုလူငယ်မှာ လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်က မည်သူ့ကိုမျှ မပြောဘဲ ကမ္ဘာအနှံ့ လှည့်လည်ရန် မျိုးနွယ်စုမှ ထွက်လာခဲ့သော အနက်ရောင်လိပ်မျိုးနွယ်စု၏ မင်းသားလေးပင် ဖြစ်သည်။
မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်က လူများစွာ လွှတ်၍ ရှာခိုင်းသော်လည်း ထိုလူငယ်မှာ အလွန်ပါးနပ်ပြီး ဂြိုဟ်တစ်ခုတည်းတွင် ကြာကြာမနေသဖြင့် ရှာမတွေ့ခဲ့ကြပေ။ ယခုမှသာ အနက်ရောင်လိပ်မျိုးနွယ်စုဝင်တစ်ဦးက သူ့ကို ရှာတွေ့သွားခြင်း ဖြစ်သည်။
"မင်း ငါ့ကို နောက်နေတာလား။ အဲဒီအဘိုးကြီးက ငါ့အတွက် စိုးရိမ်တယ် ဟုတ်လား။ အဲဒီအဘိုးကြီး စိုးရိမ်တာက ငါ ဖျက်ဆီးပစ်လိမ့်မယ်လို့ သူထင်နေတဲ့ ဒီကမ္ဘာကြီးအတွက်ပဲ ဖြစ်မှာပါ။ သူ စိုးရိမ်တာက ငါ့ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေအတွက်ပဲ။ အဲဒီအဘိုးကြီး ကြိုက်တာလုပ်ပါစေ၊ ငါတော့ ပြန်မလိုက်ဘူး" လူငယ်က ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။
သူသည် ဤကမ္ဘာ၏ ဧကရာဇ်ခေါင်းကို ကန်လိုက်ရာ ဧကရာဇ်မှာ လွင့်ထွက်သွားပြီး အခန်းနံရံနှင့် သွားတိုက်မိတော့သည်။
"ဒီကမ္ဘာမှာ ကစားရတာ ပျင်းသွားပြီ။ ငါ သွားတော့မယ်" လူငယ်က မတ်တပ်ရပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"မင်းသားလေး... ထွက်သွားဖို့ မကြိုးစားပါနဲ့။ ကျွန်တော်တို့ကို အတင်းအကျပ် မလုပ်ခိုင်းပါနဲ့ဗျာ" သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားက အနက်ရောင်လိပ်မင်းသားလေး၏ ရှေ့တွင် ပိတ်ရပ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ရဲ့ အမိန့်ကို နာခံပြီး မင်းသားလေးကို အိမ်ပြန်ခေါ်သွားရပါလိမ့်မယ်"