အခန်း (၄၆၇-၄၆၈)

အပိုင်း(၄၆၇) ဟွမ်ကွမ်းဇူ

"ရှင်... ရှင်က ဘယ်သူလဲ"

မိန်းကလေးက လင်းယွမ်ကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

လင်းယွမ်က မိန်းကလေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဒီအဆောက်အအုံမှာ ဘယ်သူက ခေါင်းဆောင်လဲ"

မိန်းကလေးမှာ ကြောက်စိတ်မပြေသေးဘဲ အလိုအလျောက် ဖြေလိုက်သည်။ "ကိုဟွမ်ကွမ်းဇူပေါ့"

လင်းယွမ်က ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။ "ဟွမ်ကွမ်းဇူ... သူ ဘယ်မှာလဲ"

"သူက... နေဦး... ရှင်က ဘယ်သူလဲ"

"ငါလား... မင်းရဲ့ အသက်သခင်ကျေးဇူးရှင်လို့ မှတ်လိုက်ပေါ့"

မိန်းကလေးက ကြောင်အသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် သနားစဖွယ် သေဆုံးနေပြီဖြစ်သော ဦးလေးဖန်းကို ကြည့်ကာ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တာပေါ့... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်"

ထိုသို့ပြောရင်း သူမက ထိုင်လိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်က သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ကာကွယ်ထားဆဲပင် ဖြစ်သည်။

လင်းယွမ်က သူမထံသို့ အင်္ကျီတစ်ထည်ကို ပစ်ပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဝတ်ထားလိုက်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

မိန်းကလေးက အင်္ကျီကို အလျင်အမြန် ကောက်စွပ်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျေးဇူးတင်သည့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ထပ်တိုးလာသည်။

လင်းယွမ်က မေးလိုက်သည်။ "မင်း နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ"

"ယွမ်ဝေဝေပါ" မိန်းကလေးက တိုးတိတ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ယွမ်ဝေဝေ... ဟွမ်ကွမ်းဇူ ဘယ်မှာနေလဲ ဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြနိုင်မလား"

"အပေါ်ဆုံးထပ်မှာပါ... မြို့တော်ကုန်သွယ်ရေးစင်တာရဲ့ အပေါ်ဆုံးထပ်မှာ... ပိုပြီး စွမ်းဆောင်နိုင်တဲ့သူတွေက ပိုမြင့်တဲ့နေရာမှာ နေကြတယ်"

"ဒါက ဒီနေရာရဲ့ စည်းကမ်းပဲ" ယွမ်ဝေဝေက တိုးတိတ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမက လင်းယွမ်ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးထဲတွင် အလင်းရောင် တစ်ချက် လက်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "ရှင်က ကျွန်မတို့ဆီက လူ မဟုတ်ဘူးမလား"

"ရှင်က အပြင်ကနေ လာတဲ့သူမလား... အခု အပြင်ဘက်မှာ အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ ဆိုတာ ရှင် ကျွန်မကို ပြောပြနိုင်မလား"

"အစိုးရ ရှိသေးလား... ကျွန်မတို့ကို လာကယ်မယ့် ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့တွေ ရှိလာနိုင်မလား"

လင်းယွမ်က သူမ၏ ကလေးဆန်ဆန် ဖြူစင်နေသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ သနားစိတ် အနည်းငယ် ဝင်သွားမိသည်။

သူက ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်သည်။ "အပြင်ဘက်က လုံးဝ ရေလွှမ်းမိုးခံလိုက်ရပြီ... ဘယ်ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့မှ လာမှာ မဟုတ်ဘူး... မင်းကို ကယ်နိုင်တာ မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ ရှိတယ်"

ထိုသို့ပြောရင်း သူက အဘိုးအို၏ အလောင်းကို ကန်ဖယ်လိုက်ကာ တစ်ချက် စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းရင်း ပြောလိုက်သည်။ "သူ့ဆီမှာ ဘာပေါင်မုန့်မှ မရှိဘူး"

ယွမ်ဝေဝေ၏ မျက်နှာအမူအရာက ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး မျက်ရည်ဝဲလာတော့သည်။

"ဘယ်လိုလုပ်ပြီး... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မရှိရမှာလဲ... သူ ကျွန်မကို ဘယ်လိုလုပ် လိမ်ရက်ရတာလဲ... သူ ထုတ်ပြတာကို ကျွန်မ သေချာပေါက် မြင်လိုက်ရတာပါ"

"အင့်... ဟင့်... ပေါင်မုန့် မရှိရင် ကျွန်မ အမေ ငတ်သေရတော့မှာပဲ"

လင်းယွမ်က သူမ ဝမ်းနည်းပမ်းနည်း ငိုကြွေးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပစ္စည်းသိုလှောင်ခန်းထဲမှ ပေါင်မုန့်တစ်ထုပ်ကို ရှာဖွေထုတ်ယူလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့ဆီမှာ စားစရာ နည်းနည်း ရှိသေးတယ်... မင်း အရေးပေါ် သုံးဖို့ ယူသွားလိုက်ပါ"

"တခြားလူတွေ မမြင်စေနဲ့"

ယွမ်ဝေဝေက ပေါင်မုန့်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ချက်ချင်း အံ့သြဝမ်းသာသွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး လင်းယွမ်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ရှင်... ရှင် ကျွန်မကို ဘာလုပ်ပေးစေချင်လို့လဲ"

လင်းယွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ယွမ်ဝေဝေက ပေါင်မုန့်ကို ပိုက်ထားရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အမေက ပြောဖူးတယ်... အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲနဲ့ ဘာအကျိုးကျေးဇူးမှ မရနိုင်ဘူးတဲ့... ရှင်လည်း ကျွန်မကို လိုချင်နေတာလား"

"ကျွန်မ ဒီနေ့ နေလို့ သိပ်မကောင်းဘူး... နောက်နှစ်ရက်လောက်နေမှ ရမလား"

"ရှင် စိတ်ချပါ... ကျွန်မ ကတိမဖျက်ပါဘူး"

လင်းယွမ်က သူ့ရှေ့ရှိ ဆယ့်ခြောက်နှစ်၊ ဆယ့်ခုနစ်နှစ် အရွယ် မိန်းကလေးကို ကြည့်ရင်း တစ်ခဏမျှ ကြောင်အသွားမိသည်။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားရသည်မှာ ဤမိန်းကလေး၏ သနားစရာကောင်းသော ဘဝအခြေအနေကြောင့် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ကမ္ဘာ့ရေလွှမ်းမိုးမှုကြီး ဖြစ်ပွားခဲ့သည်မှ ယနေ့အထိ အချိန်အတော်ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ လူများမှာ ယခင်က ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့် စည်းကမ်းများကို တဖြည်းဖြည်း ဆုံးရှုံးလာကြပုံပေါ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤကလေးမလေး၏ အတွေးအခေါ် အမြင်များမှာ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး၏ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် ဖောက်ပြန်ပုံပျက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပုံရသည်။

လင်းယွမ်မှာ မနေနိုင်ဘဲ တိတ်ဆိတ်သွားမိတော့သည်။

ဤကမ္ဘာကြီးက လူသားများ၏ တွေးခေါ်မှုနှင့် ရှင်သန်နေထိုင်မှု ပုံစံများကို လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲပစ်နေပေသည်။

လူတိုင်းက ပြောင်းလဲနေကြသည်။

ဤကလေးများမှာ အသိသာအထင်ရှားဆုံး ပြောင်းလဲသွားကြသူများ ဖြစ်ပေသည်။

ရေလွှမ်းမိုးသည့် ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး၏ အချိန်ကာလက ပိုမို ကြာမြင့်လာသည်နှင့်အမျှ သူတို့၏ အမြင်များမှာ ပုံသေ သတ်မှတ်ချက် မရှိတော့ပေ။

သူတို့သည်လည်း ပိုမို နက်ရှိုင်းစွာ လွှမ်းမိုးခံရလေ ဖြစ်သည်။

ကိုယ်ကျင့်တရား၊ လူ့ကျင့်ဝတ်နှင့် ဥပဒေများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြိုလဲပျက်စီးလာခဲ့ပြီ ဖြစ်ပုံရပေသည်။

သူတို့ မျိုးဆက်မှစတင်၍ ဥပဒေသ အသစ်များကို တည်ဆောက်ကြရလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် လင်းယွမ်၏ စိတ်အခြေအနေက ရှုပ်ထွေးသွားရသည်။

ယွမ်ဝေဝေကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူက ခေါင်းခါလိုက်ကာ လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဘာမှ လုပ်ပေးစရာ မလိုပါဘူး... ကောင်းကောင်းမွန်မွန်သာ ဆက်ပြီးအသက်ရှင်ပါ"

သူက လှည့်ထွက်ကာ အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး ရပ်တန့်မနေခဲ့ပေ။

အရေးပေါ်လှေကားကို ရှာတွေ့သွားပြီးနောက် လင်းယွမ်က သူ၏ အလျင်ကို မြှင့်တင်လိုက်ပြီး အပေါ်ထပ်သို့ အလျင်အမြန် ပြေးတက်သွားတော့သည်။

သို့သော် နှစ်ထပ်၊ သုံးထပ်ခန့် တက်သွားပြီးသည်နှင့် လှေကားအဆင်းတွင် တောင့်တင်းခိုင်မာသော ခန္ဓာကိုယ်ရှိသည့် အမျိုးသား အနည်းငယ်က ပိတ်ရပ်လာကြသည်။

တစ်ယောက်က လင်းယွမ်ကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်း အော်ဟစ်ဆဲဆိုလိုက်သည်။

"ရပ်စမ်း... မင်းက မျက်နှာစိမ်းလေးပဲ"

"စည်းကမ်းကို သိရဲ့လား" အခြားတစ်ယောက်ကလည်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လင်းယွမ်က မျက်နှာတွင် မည်သည့် အမူအရာမှ မရှိဘဲ ထိုလူနှစ်ယောက်ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ တည့်တည့်သာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ထိုနှစ်ယောက်က ယင်းကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း ဒေါသထွက်သွားကြပြီး လက်နက်များကို အသီးသီး ကိုင်ဆောင်ကာ လင်းယွမ်အား တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်ကြသည်။

အသနားခံ အော်ဟစ်သံ နှစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် လင်းယွမ်က ဤအထပ်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ဆက်လက် တက်သွားတော့သည်။

ဤသို့ဖြင့် ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြစ်ပေါ်နေပြီး နှစ်ထပ်တိုင်းတွင် လမ်းပိတ်ရပ်သူများ ရှိနေခဲ့သည်။

လမ်းပိတ်ရပ်သူများမှာလည်း သာမန် ခွန်အားကြီးသူများမှ အစွမ်းပိုင်ရှင်များ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲလာကြသည်။

အပေါ်ဆုံးထပ်သို့ နီးကပ်လာလေလေ အစွမ်းပိုင်ရှင်များ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကလည်း ပိုမို အားကောင်းလာလေလေ ဖြစ်သည်။

ဤနေရာ၏ စနစ်က လူတစ်ဦးချင်းစီ၏ စွမ်းဆောင်ရည် အားကောင်းမှုနှင့် အားနည်းမှုအပေါ် မူတည်၍ နေထိုင်ရသည့် အထပ်နေရာကို အတိအကျ သတ်မှတ်ထားပုံရပေသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အသနားခံ အော်ဟစ်သံများမှလွဲ၍ ညည်းတွားသံများသာ ရှိနေခဲ့သည်။

လင်းယွမ်က မည်သည့်နေရာတွင်မှ ရပ်တန့်မနေဘဲ အပေါ်ဆုံးထပ်သို့ တိုက်ရိုက် ပြေးတက်သွားတော့သည်။

"ဘယ်သူလဲ"

"ရပ်စမ်း"

"သူ့ကို တားထားစမ်း"

အပေါ်ဆုံးထပ်သို့ ရောက်ခါနီးတွင် အစွမ်းပိုင်ရှင် ခုနစ်ယောက်၊ ရှစ်ယောက်ခန့် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤအစွမ်းပိုင်ရှင်များ၏ အဓိက အရည်အသွေးများမှာ မနည်းလှဘဲ အနည်းဆုံး ၄၀ မှတ် အထက်တွင် ရှိနေကြသည်။

ထိုအထဲတွင် စိတ်စွမ်းအင် အရည်အသွေးပိုင်ရှင် နှစ်ယောက်၊ ရေဓာတ် အစွမ်းပိုင်ရှင် သုံးယောက်၊ မီးဓာတ် အစွမ်းပိုင်ရှင် တစ်ယောက်နှင့် မြေဓာတ် အစွမ်းပိုင်ရှင် တစ်ယောက်တို့ ပါဝင်သည်။

လူခုနစ်ယောက်က ပြေးဝင်လာကြပြီး ကိုယ်ပိုင် အစွမ်းနည်းလမ်းများကို အသီးသီး ထုတ်ဖော်လိုက်ကြသည်။

စိတ်စွမ်းအင် အစွမ်းပိုင်ရှင် နှစ်ယောက်က အရင်ဆုံး တိုက်ခိုက်မှု စတင်လိုက်သည်။

စိတ်စွမ်းအင် မြင်ကွင်းလှည့်စားမှုနှင့် စိတ်စွမ်းအင် အဝေးထိန်းစွမ်းအားတို့က တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်လာကြသည်။

သို့သော် သူတို့၏ စိတ်စွမ်းအင်များ နီးကပ်မလာမီမှာပင် လင်းယွမ်က အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့်သာ ကြည့်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလို ၈၃.၅ မှတ်အထိ မြင့်မားသော ကြောက်မက်ဖွယ် စိတ်စွမ်းအင်များက ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးသို့ ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

"ခွမ်း... ခွမ်း..."

ထိုစိတ်စွမ်းအင် အစွမ်းပိုင်ရှင် နှစ်ယောက်မှာ အော်ဟစ်သံပင် မထွက်နိုင်လိုက်ဘဲ သူတို့၏ ခေါင်းများက ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။

အထပ်နှစ်ဆယ် အမြင့်မှ ပြုတ်ကျသွားသော အမှည့်လွန်နေသည့် ဖရဲသီး နှစ်လုံးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ စိတ်စွမ်းအင် အရည်အသွေးက လင်းယွမ်ထက် တစ်ဆခန့်သာ နိမ့်ကျနေပုံရပေသည်။

သို့သော် တကယ့် လက်တွေ့တွင်မူ ထိုသို့ မဟုတ်ပေ။

လင်းယွမ်၏ စိတ်စွမ်းအင်က ၅၀ မှတ်ကို ကျော်လွန်သွားပြီးနောက် တစ်မှတ် တိုးလာတိုင်း မျိုးရိုးဗီဇ အရည်အသွေးများ၏ မြင့်တက်လာမှု အားကောင်းမှုမှာ ယခင် သာမန် အရည်အသွေးမှတ်များ၏ ဆယ်ဆအထိ မြင့်မားလေသည်။

ထို့ကြောင့် ဤလူများမှာ အဓိက အရည်အသွေး မှတ်လေးဆယ်ကျော် ရှိနေပုံပေါ်သော်လည်း တကယ့် လက်တွေ့တွင်မူ သူတို့နှင့် လင်းယွမ်ကြားရှိ ကွာဟချက်မှာ အနည်းငယ်မျှသာ မကပေ။

လင်းယွမ်က အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့်ပင် သူတို့ကို ချက်ချင်း သတ်ဖြတ်နိုင်ပေသည်။

စိတ်စွမ်းအင် အစွမ်းပိုင်ရှင် နှစ်ယောက်မှာ မျက်နှာချင်းဆိုင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လင်းယွမ်၏ ချက်ချင်း သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

ကျန်ရစ်နေသော ပြေးဝင်လာမည့် အစွမ်းပိုင်ရှင် အနည်းငယ်မှာ ချက်ချင်း ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်သွားကြတော့သည်။

သူတို့က ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် အလျင်အမြန် ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။

ထိုအထဲမှ တစ်ယောက်က ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "နေ... နေပါဦး"

အခြားတစ်ယောက်ကလည်း အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ "ခဏ... ခဏလေး နေပါဦး... အစ်ကို... နားလည်မှုလွဲနေတာ တစ်ခုခုများ ရှိလို့လား"

လူအနည်းငယ်က ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး ယခုလေးတင်က ရှိနေခဲ့သော မောက်မာရိုင်းစိုင်းသည့် အသွင်အပြင်များ လုံးဝ မရှိတော့ပေ။

လင်းယွမ်က အေးစက်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဒီနေရာမှာ ဘယ်သူက ခေါင်းဆောင်လဲ"

သူ၏ အရှေ့ရှိ လူအနည်းငယ်က အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် ထိုအထဲမှ တစ်ယောက်က တုန်ရီသော အသံဖြင့် ပြောလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ "အစ်ကို့ကို ဘယ်လိုများ ခေါ်ရမလဲ မသိဘူး... အစ်ကိုက ကျွန်တော်တို့ ခေါင်းဆောင်ကို ဘာကိစ္စရှိလို့ ရှာနေတာလဲ"

လင်းယွမ်က ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "သူ့ကို ခေါ်လိုက်... ငါ သူ့ကို မေးစရာ ရှိတယ်"

လူအနည်းငယ်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်း တိတ်တဆိတ် ဒေါသထွက်သွားကြသည်။

ကိစ္စလေးတစ်ခု မေးရုံလေးနဲ့များ တက်လာတာနဲ့ လူသတ်တယ်ပေါ့...

တောက်... မင်းက အရင် မမေးတတ်ဘူးလား...

သို့သော် သူတို့က ဒေါသထွက်ရဲသော်လည်း နှုတ်မှ ထုတ်မပြောရဲကြပေ။ ထိုအထဲမှ တစ်ယောက်က အပြုံးတုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကို ခဏလေး စောင့်ပါ... ကျွန်တော် အခုပဲ ကျွန်တော်တို့ ခေါင်းဆောင်ကို သွားခေါ်လိုက်ပါ့မယ်"

အခြားလူများကလည်း လင်းယွမ်ကို အပြုံးတုများဖြင့် ပြုံးပြလိုက်ကြသည်။

လင်းယွမ်၏ အကြည့်များက အေးစက်နေပြီး ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။ "ငါ့မှာ အချိန် သိပ်မရှိဘူး"

"နားလည်ပါပြီ... နားလည်ပါပြီ"

ထိုလူက အလျင်အမြန် လှည့်ကာ အပြင်ဘက်သို့ ပြေးထွက်သွားရာ သူ ပြေးထွက်သွားသော ပုံစံမှာ အနည်းငယ် ခြေဆိုင်းနေပုံရပေသည်။

ဤလူက ခြေဆိုင်းနေသူ တစ်ယောက် ဖြစ်ပေသည်။

လင်းယွမ်က ကျန်ရစ်နေသော အစွမ်းပိုင်ရှင်များကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စတင် မေးလိုက်သည်။ "မင်းတို့ထဲမှာ ရှင်းဟိုင် ဥယျာဉ်ဗီလာအိမ်ရာဘက်ကနေ လာတဲ့သူ ဘယ်သူရှိလဲ"

လူအနည်းငယ်မှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကြောင်အသွားကြသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လူအနည်းငယ်က ထိုအထဲမှ လူလတ်ပိုင်း တစ်ယောက်ကို အလိုအလျောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ထိုလူလတ်ပိုင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် ဝဖြိုးနေပြီး အနည်းငယ် လူကုံထံရုပ်ပေါက်နေကာ မြေဓာတ် အစွမ်းပိုင်ရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်ပေသည်။

ယခုလေးတင်က သူ ပြေးသည်မှာ နှေးကွေးသော်လည်း ပထမဆုံး အချိန်မှာပင် မြေကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်ပုန်းအောင်းကာ လင်းယွမ်၏ စိတ်စွမ်းအင် လွှမ်းခြုံတိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့ပေသည်။

လူလတ်ပိုင်းမှာ အခြားသူများ၏ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်း မျက်နှာဖြူရော်သွားပြီး လင်းယွမ်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဟိုလေ... ကျွန်တော်... ကျွန်တော်ပါ... အစ်ကိုက ရှင်းဟိုင် ဥယျာဉ်ဗီလာအိမ်ရာမှာ ဆွေမျိုး သူငယ်ချင်းတွေ ရှိလို့လား"

သူက လင်းယွမ်မှာ လူရှာနေခြင်း ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ချက်ချင်း ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။

သို့သော် ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူသတ်တတ်သော လင်းယွမ်ကဲ့သို့ လူမျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူက အနည်းငယ်မျှပင် ပေါ့ဆရဲခြင်း မရှိပေ။

လင်းယွမ်က သူတို့ မိမိကို ကြောက်လန့်နေကြကြောင်းကို သဘာဝကျကျပင် သိရှိပေသည်။

သို့သော် တကယ့် လက်တွေ့တွင်မူ အကယ်၍ သူသာ ပထမဆုံး အချိန်မှာပင် စွမ်းဆောင်ရည်ကို ထုတ်ဖော်ကာ တိုက်ခိုက်ဝင်ရောက်လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ အောက်ထပ်တွင် ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေးဖြင့် သတင်းပို့ပေးရန် လူကို တောင်းဆိုနေပါက အချိန်မည်မျှ ဖြုန်းတီးပစ်ရမည်ကို သိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် ပို၍ ယဉ်ကျေးလေလေ ဤလူစု၏ ယခုလေးတင်က အပြုအမူက ပို၍ မောက်မာလေလေ ဖြစ်လာမည်သာ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် လင်းယွမ်က တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်ရန်သာ ရွေးချယ်လိုက်ပြီး ထိုရှုပ်ထွေးလှသော အဆင့်များကို ချန်လှပ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကျန်းဇီယန် ဆိုတဲ့ မိန်းမကို သိလား"

လူလတ်ပိုင်းမှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်း ကြောင်အသွားပြီး အလိုအလျောက် ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကို ပြောတာ ဒေါက်တာကျန်းလား"

လင်းယွမ်၏ မျက်လုံးများက ချက်ချင်း အရောင်လက်သွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က တစ်ချက် လှုပ်ရှားသွားတော့သည်။

"ရွှစ်..."

လူအနည်းငယ်မှာ လင်းယွမ် မည်သို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို သေချာ မမြင်လိုက်ရမီမှာပင် လင်းယွမ်က ဤလူလတ်ပိုင်း၏ အရှေ့သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"မင်း သူ့ကို သိလား"

လူလတ်ပိုင်းမှာ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားပြီး လင်းယွမ်၏ အလျင်ကို အံ့သြသွားရသည်။

သူက အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သိပါတယ်... သိပါတယ်... ကျွန်တော်တို့က အရင်တုန်းက ရှင်းဟိုင် ဥယျာဉ်ဗီလာအိမ်ရာကနေ တစ်သုတ်တည်း အတူတူ ထွက်ပြေးလာကြတာပါ"

"နောက်ပိုင်း ကျွန်တော်တို့ အတူတူ မြို့တော်ကုန်သွယ်ရေးစင်တာမှာ ခဏလောက် နေထိုင်ခဲ့ကြသေးတယ်"

လင်းယွမ်က ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။ "အခု သူ ဘယ်မှာလဲ"

"အာ... သူ ဒီမှာ မရှိတော့ဘူး... ထွက်သွားပြီ"

လင်းယွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ထွက်သွားပြီ... ဘယ်ကို သွားတာလဲ"

"ဒါကတော့... ကျွန်တော် သိပ်မသေချာဘူး... ကျွန်တော်တို့ ခေါင်းဆောင်ကတော့ သိနိုင်လောက်တယ်"

လူလတ်ပိုင်း၏ မျက်လုံးများက ရှောင်လွှဲနေပြီး စကားကို ထစ်အကာ ပြောလာသည်။

သူ၏ စကားထဲတွင် အဓိပ္ပာယ် တစ်ခုခု ပါနေကြောင်း လင်းယွမ်က ချက်ချင်း သတိထားမိလိုက်သည်။

သူက ချက်ချင်း အေးစက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်း သိတာမှန်သမျှ အကုန်ပြော... ငါ့ကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်မထားနဲ့... မဟုတ်လို့ကတော့"

သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသည့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

လူလတ်ပိုင်းမှာ တစ်ချက် တုန်ယင်သွားပြီး စကားပြောရန် ပြင်လိုက်သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် အေးစက်စက် ရယ်မောသံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

"မဟုတ်ရင် ဘာဖြစ်မှာလဲ"

လင်းယွမ်က လှုပ်ရှားသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အကြည့်များကို ဘေးဘက် လူသွားစင်္ကြံဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ခြေဆိုင်းနေသော လူလတ်ပိုင်းမှာ ခေါင်းတုံးနှင့် လူမိုက်ဆန်ဆန် လူငယ်တစ်ယောက်၏ အနောက်မှ လိုက်ပါလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုလူမိုက်ဆန်ဆန် လူငယ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေပြီး လင်းယွမ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ထို့နောက် သူက မြေပြင်ပေါ်တွင် သေဆုံးနေသော စိတ်စွမ်းအင် အစွမ်းပိုင်ရှင် နှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မှိုင်းညို့နေသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

"မင်းက ငါ့လူတွေကို သတ်ရဲတယ်ပေါ့"

လူမိုက်ဆန်ဆန် လူငယ်၏ အကြည့်များက အေးစက်ခက်ထန်နေပြီး နောက်တစ်ခဏတွင် လင်းယွမ် စကားပြောမည်ကိုပင် မစောင့်တော့ပေ။

သူက ရုတ်တရက် မြေပြင်ကို ခြေဆောင့်နင်းလိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလို သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ မရေမတွက်နိုင်သော အလင်းတန်းများ ရုတ်တရက် လင်းလက်လာပြီး တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူက မူလနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သူ လှုပ်ရှားလိုက်သည့် အချိန်မတိုင်မီလေးတွင် လင်းယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ် ပတ်လည်၌ ကြယ်ရေခဲ သံကြိုးများက တစ်ထပ်ပြီးတစ်ထပ် ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သံကြိုးများက "ချွင်... ချွင်..." ဟူသော အသံများနှင့်အတူ ရူးသွပ်စွာ လည်ပတ်နေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပတ်လည်တွင် ကာကွယ်မှု အလွှာများကို ဖြစ်ပေါ်လာစေသည်။

"ဝုန်း..."

အလင်းရိပ် တစ်ခုက ကြယ်ရေခဲ သံကြိုးများ၏ အထက်ကောင်းကင်ယံတွင် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။

လူပုံစံ အလင်းတန်းက ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော အလင်းတန်းများက ကြယ်ရေခဲ သံကြိုးများ၏ ကွက်လပ်များမှတစ်ဆင့် လင်းယွမ်ထံသို့ တိုးဝင်လာတော့သည်။

လင်းယွမ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် အမူအရာမှ မရှိဘဲ အလင်းတန်းများ စုစည်းဖြစ်ပေါ်လာသော လူရိပ်ကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "အလင်းဓာတ် အစွမ်းပိုင်ရှင် ဖြစ်နေတာကိုး"

"ဟက်ဟက်... ကြောက်ဖို့ ကောင်းမှန်း သိပြီလား"

အလင်းရိပ်က ဘယ်တစ်လှည့် ညာတစ်လှည့် ဖြစ်ပေါ်နေပြီး အသံများကလည်း ရှေ့နှင့် နောက်မှ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေသည်။

သူက တကယ့်ကို အလင်းတန်း တစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပြီး အလင်းတန်း ရောက်ရှိသွားသော နေရာတိုင်းတွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ရှိနေပေသည်။

ဟွမ်ကွမ်းဇူ... သူ၏ နာမည်က သူ၏ အစွမ်းနှင့် တူညီနေပေသည်။

နှစ်ခုစလုံးတွင် "အလင်း" ဟူသော စာလုံး ပါဝင်နေပေသည်။

လင်းယွမ်က တည်ငြိမ်စွာပင် ပြောလိုက်သည်။ "ကြောက်ရမယ်... မင်းက ကိုယ့်အခြေနေကိုယ် မသိသေးဘူးပဲ"

"ခွေးမသား"

ဟွမ်ကွမ်းဇူက ချက်ချင်း အော်ဆဲလိုက်ပြီး နောက်တစ်ခဏတွင် အလင်းတန်းက "ရွှစ်" ခနဲ မြည်ကာ လင်းယွမ်ထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပစ်ဝင်လာတော့သည်။

လင်းယွမ်က မူလနေရာတွင်သာ ရပ်နေပြီး ရုတ်တရက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပတ်လည်တွင် ရွှေရောင်ချပ်ဝတ်များက တစ်ထပ်ပြီးတစ်ထပ် လင်းလက်လာတော့သည်။

"ရွှေကြေးခွံချပ်ဝတ်"

အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး အရိုးဓားတစ်လက်က လင်းယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ရုတ်တရက် ခုတ်ချလာသည်။

လင်းယွမ်က လက်လှမ်းကာ အရိုးဓားကို ပေါ့ပါးစွာ ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီးနောက် လက်ကို နောက်ပြန်လှည့်ကာ အလင်းတန်း လူရိပ်ဆီသို့ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

သို့သော် ဤဆုပ်ကိုင်မှုက လေဟာနယ်ကိုသာ ဆုပ်ကိုင်မိသွားပေသည်။

ထိုအလင်းရိပ်က ပုံသဏ္ဌာန်နှင့် ဒြပ်ထု မရှိသကဲ့သို့ တကယ့် အလင်းတန်း တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် လင်းယွမ်၏ လက်ချောင်းများကြားမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

တစ်ဖန် ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် လင်းယွမ်၏ အနောက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအလင်းတန်းထဲမှ ဘယ်နေရာကနေမှန်း မသိဘဲ အရိုးဆူး တစ်ချောင်းကို ထပ်မံ ထုတ်ယူလိုက်ပြီး လင်းယွမ်၏ ကျောပြင်ဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထိုးစိုက်လိုက်သည်။

သို့သော် ဤတိုက်ခိုက်မှုများ အားလုံးမှာ ယားနေသည်ကို ကုတ်ပေးနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

လင်းယွမ်၏ ရွှေကြေးခွံချပ်ဝတ်ကိုပင် ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်း လုံးဝ မရှိပေ။

ဟွမ်ကွမ်းဇူ၏ အလျင်မှာ အလွန် မြန်ဆန်ပြီး ပုံသဏ္ဌာန်မှာလည်း အလင်းတန်း တစ်ခုကဲ့သို့ ဖမ်းဆုပ်ရခက်ခဲလှပေသည်။

သို့သော် သူက အလွန် အားနည်းနေဆဲ ဖြစ်ပြီး သူ၏ တိုက်ခိုက်မှု အားလုံးမှာ လင်းယွမ်၏ အရှေ့တွင် ကလေးကစားနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

လင်းယွမ်၏ အကာအကွယ်ကိုပင် ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်း မရှိပေ။

ထို့ကြောင့် လင်းယွမ်က တစ်ဖက်လူကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ဖမ်းဆုပ်မရခဲ့သောအခါ တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး မူလနေရာတွင်သာ ရပ်ကာ တစ်ဖက်လူ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို လွတ်လပ်စွာ ခံယူနေလိုက်သည်။

"ဖုန်း... ဖုန်း... ဖုန်း..."

ပေါက်ကွဲသံများက အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာပြီး လင်းယွမ်က ဤအဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေသော အလင်းတန်းကို စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။

တစ်ဖက်လူ၏ အားနည်းချက်ကို တဖြည်းဖြည်း မြင်တွေ့လာရသည်။

သူက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ "တော်လောက်ပြီ"

"ဘာ" ဟွမ်ကွမ်းဇူက အံ့သြဒေါသထွက်သွားသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် လင်းယွမ်က လက်ဖျောက်တစ်ချက် တီးလိုက်သည်။

"ဖြောက်..."

ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးတွင် အကြည်ရောင် လိပ်ခွံ အစီအရင်တစ်ခုက ရုတ်တရက် ပွင့်ဟလာတော့သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလို အလင်းတန်းများ အားလုံးက အစီအရင်ထဲတွင် ပိတ်မိသွားတော့သည်။

"လိပ်ခွံစွမ်းအင်အကာအကွယ်"

လေဝင်ပေါက်ပင် မရှိသော လိပ်ခွံစွမ်းအင်အကာအကွယ်က ဤအလင်းတန်းများကို ၎င်း၏အထဲတွင် လုံးဝ ဖုံးအုပ်ထားလိုက်တော့သည်။

သို့သော် ဟွမ်ကွမ်းဇူက စိုးရိမ်ထိတ်လန့်သွားခြင်း မရှိပေ။ နေရာကျဉ်းကျဉ်းလေး ဖြစ်နေလျှင်တောင် အလင်းတန်းတစ်ခုကို ဖမ်းဆုပ်ထားနိုင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

"မင်းရဲ့ အရည်အချင်းက တကယ်ကို ရှားတယ်... အလင်းဓာတ် အစွမ်းပိုင်ရှင်ကို ငါ အရင်က မြင်ဖူးပေမယ့် မင်းလောက် စွမ်းဆောင်နိုင်တာတော့ မတွေ့ဖူးသေးဘူး"

လင်းယွမ်က တည်ငြိမ်စွာပင် စကားဆိုလိုက်သည်။ သူက နှုတ်မှ တစ်ဖက်လူအား ချီးကျူးစကား ဆိုလိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်မူ မည်သည့် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှု အရိပ်အယောင်မျှ မရှိပေ။

ဆက်ရန်...

အပိုင်း(၄၆၈) အလင်းဓာတ် ခန္ဓာကိုယ်

"မင်းက ခန္ဓာကိုယ်ကို ဓာတ်အဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်တဲ့ အဆင့်ကို ရောက်သွားပြီး အလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်သွားပြီပဲ"

လင်းယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ ဆံပင်များက အပြာရောင်အဖြစ်သို့ စတင် ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ရေခဲမြူခိုးများ ပျံ့နှံ့လာပြီး လိပ်ခွံစွမ်းအင်အကာအကွယ် အတွင်းရှိ အပူချိန်က အလျင်အမြန် ကျဆင်းသွားတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူက လက်ကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လေထုထဲတွင် ရေစီးကြောင်း အမြောက်အမြား အလျင်အမြန် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုရေစီးကြောင်းများက ရေခဲမြူခိုးများနှင့် ထိတွေ့မိသည်နှင့် ချောမွေ့ပြောင်လက်နေသော ရေခဲကြေးမုံပြင်များ အဖြစ်သို့ အလျင်အမြန် စုစည်းဖြစ်ပေါ်သွားကြသည်။

လင်းယွမ်က တည်ငြိမ်စွာပင် ပြောလိုက်သည်။ "နှမြောစရာပဲ... အလင်းကလည်း အရာအားလုံးကို ဖောက်ထွက်နိုင်တာမှ မဟုတ်တာ"

"ဒိုင်း"

လင်းယွမ်၏ စကားသံ အဆုံးတွင် အေးခဲနေသော ကြေးမုံပြင်တစ်ခုက အလင်းလုံး၏ ဝင်တိုက်မှုကြောင့် ချက်ချင်း ကွဲကြေသွားရသည်။

ဟွမ်ကွမ်းဇူက ကြေးမုံပြင်ကို အမှန်တကယ် ဖောက်ထွက်နိုင်ခြင်း မရှိဘဲ ကြေးမုံပြင်မှနေ၍ အပြင်းအထန် ပြန်လည် ကန်ထွက်သွားခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

အလင်းသည် ကြေးမုံပြင်နှင့် ထိတွေ့ပါက တိုက်ရိုက် ဖောက်ထွက်မသွားဘဲ အလင်းပြန်ခြင်းသာ ဖြစ်ပေါ်လေသည်။

အလင်းလုံးထဲမှ ဟွမ်ကွမ်းဇူက မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... ဒါ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး"

လင်းယွမ်၏ မျက်နှာအမူအရာက တည်ငြိမ်နေဆဲပင် ဖြစ်ပြီး ပတ်ပတ်လည်ရှိ ရေခဲကြေးမုံများက ပိုမို ထူထဲလာကာ လိပ်ခွံစွမ်းအင်အကာအကွယ် အတွင်းရှိ နေရာလွတ်များကို ဖိညှစ်လာသည်။

အလင်းလုံး အခြေအနေတွင် ရှိနေသော ဟွမ်ကွမ်းဇူက မည်မျှပင် လက်ခနဲ လျင်မြန်စွာ ပြန်ကန်ထွက်နေပါစေ အလင်းယိုင်သွားနိုင်သော နေရာလွတ်များက တဖြည်းဖြည်း ပိုမို သေးငယ်လာတော့သည်။

အချိန်အနည်းငယ် အကြာတွင် ထိုနေရာလွတ်က အလယ်တွင် အခေါင်းပေါက်ပါသော ရေခဲဘောလုံးကြီး တစ်လုံးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

အလင်းလုံးအဖြစ် ရှိနေသော ဟွမ်ကွမ်းဇူမှာ ထိုရေခဲဘောလုံးကြီး အတွင်း၌ အရှင်လတ်လတ် ပိတ်လှောင်ခြင်း ခံလိုက်ရလေသည်။

လင်းယွမ်က ရေခဲဘောလုံးကြီး၏ အပြင်ဘက်သို့ လျှောက်လာခဲ့ပြီး အတွင်းဘက်ရှိ အလင်းလုံးကို ကြည့်ကာ ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ... ဘယ်တော့မှ ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ အစွမ်းဆိုတာ မရှိဘူး"

သူက သူ၏ နားထင်ကို လက်ညှိုးညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။ "လူသားတွေ ကြီးမြတ်လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းက... ဘယ်တော့မှ ခွန်အားသက်သက်ကို အားကိုးခဲ့လို့ မဟုတ်ဘူး... ဦးနှောက်ကို သုံးလို့ပဲ"

"မင်းလို ဓာတ်အမျိုးအစား အစွမ်းပိုင်ရှင်တွေကို... ငါ အများကြီး မြင်ဖူးတယ်"

"ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှုတွေကို မင်းတို့က မကြောက်ပေမယ့်... မင်းတို့ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ငါ့ဆီမှာ နည်းလမ်းပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိတယ်"

ဟွမ်ကွမ်းဇူက ဉာဏ်ရည်မြင့်မားလွန်းသော ပြိုင်ဘက်တစ်ဦး၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ခံစားလိုက်ရသည်။

သူက အံ့အားသင့်မှုနှင့် ဒေါသတို့ ရောယှက်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "သတ္တိရှိရင် ငါ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်... ငါနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုက်လေ"

လင်းယွမ်က လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။ "စောစောက မင်း ငါနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုက်ခဲ့တာလား"

"မင်းရဲ့ အလင်းဓာတ် အစွမ်းက... အပေါ်ယံကြည့်ရင်တော့ ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်ပုံ ရပေမယ့်... တကယ်တမ်း အားကိုးနေရတာက ခန့်မှန်းရခက်တဲ့ အလင်းတန်း အပြောင်းအလဲတွေနဲ့ အမြင့်ဆုံး အလျင်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား"

သူက တစ်ဖက်လူနှင့် ဆက်၍ အပိုစကားများ မပြောချင်တော့ပေ။

တကယ်တမ်းတွင် မှန်၏ အလင်းပြန်ခြင်း နိယာမကို အသုံးမပြုဘဲ တစ်ဖက်လူကို အတင်းအဓမ္မ ပိတ်လှောင်ထားမည် ဆိုလျှင်တောင်မှ။

လင်းယွမ်က သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စိတ်စွမ်းအင်များကို အသုံးပြု၍ အလင်းလုံးထဲရှိ ဟွမ်ကွမ်းဇူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အသိကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ပေသည်။

သို့သော် သူက ဤအလင်းဓာတ် အစွမ်းကို စိတ်ဝင်စားနေသည့်အတွက် အချိန်အနည်းငယ် အကုန်ခံကာ တစ်ဖက်လူနှင့် ကစားပေးနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

လင်းယွမ်က လှည့်ကာ အကြွင်းမဲ့ မှင်သက်နေကြပြီဖြစ်သော ခြေဆွံ့နေသည့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားနှင့် အခြားသူများကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်များက ရှင်းဟိုင် ဥယျာဉ်ဗီလာအိမ်ရာမှ လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားထံသို့ ကျရောက်သွားသည်။

"အခု... ဆက်ပြောလို့ ရပြီလား"

လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားက တံတွေး အကြိမ်အနည်းငယ် မြိုချလိုက်ပြီး လင်းယွမ်ကို ကြောက်ရွံ့စွာ ကြည့်ရင်း တိုးတိတ်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒေါက်တာကျန်းတို့ အဖွဲ့က... ကျွန်တော်တို့ ခေါင်းဆောင်နဲ့ ပြဿနာ ဖြစ်ခဲ့လို့... အတင်းအကျပ် နှင်ထုတ်ခံလိုက်ရတာပါ"

"ဘယ်လို ပြဿနာလဲ ဆိုတာကိုတော့... ကျွန်တော် သေချာ မသိပါဘူး"

သူက ကိစ္စရပ်အားလုံးကို တွန်းလွှဲပစ်လိုက်သည်။

လင်းယွမ်က ရေခဲဘောလုံးကြီး အတွင်းရှိ ဟွမ်ကွမ်းဇူကို ကြည့်လိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ဟွမ်ကွမ်းဇူမှာ မူလခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေသို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲရန် လုံးဝ မဝံ့ရဲတော့ပေ။

ရေခဲဘောလုံးကြီး အတွင်းရှိ အပူချိန်က အလွန်အမင်း နိမ့်ကျနေသဖြင့် အကယ်၍ မူလခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေသို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲလိုက်ပါက သူသည် ချက်ချင်းပင် ရေခဲရုပ်တု တစ်ခုအဖြစ်သို့ အေးခဲသွားမည် ဖြစ်သည်။

ဓာတ်အဖြစ် ပြောင်းလဲထားသော အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းထားမှသာ သူက အသက်ရှင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဓာတ်အဖြစ် ပြောင်းလဲထားသော အခြေအနေကို အချိန်ကာလ တစ်ခုအထိသာ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ပြီး သူ၏ အစွမ်းများ ကုန်ခမ်းသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေသို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားရမည်သာ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်ရောက်လျှင် သူ့ကို စောင့်ကြိုနေမည်မှာ ရေခဲရုပ်တု တစ်ခုအဖြစ်သို့ အေးခဲသွားရန်သာ ရှိတော့ပေမည်။

လင်းယွမ်က ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် မေးလိုက်သည်။ "ဟွမ်ကွမ်းဇူ... ဒေါက်တာ ကျန်းဇီယန်ကို... မင်း သိလား"

ဟွမ်ကွမ်းဇူက ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ငါ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်... လွှတ်ပေးရင် ငါ ပြောပြမယ်"

လင်းယွမ်က လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီး ရေခဲဘောလုံးကြီး အတွင်းရှိ အလင်းလုံးကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့ကို ဖြေမလား မဖြေဘူးလား ဆိုတာကို စဉ်းစားဖို့... မင်းကို သုံးစက္ကန့် အချိန်ပေးမယ်... သုံးစက္ကန့် ပြည့်သွားတာနဲ့... ငါ တစ်ခါထဲ သတ်ပစ်မယ်"

ဟွမ်ကွမ်းဇူက ချက်ချင်းပင် သွားကိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ငါ့ကို သတ်လိုက်ရင်... ကျန်းဇီယန် ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ ဘယ်တော့မှ သိရမှာ မဟုတ်ဘူး"

လင်းယွမ်က ချက်ချင်း ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်းက မင်းရဲ့ အသက်ကို ရင်းပြီး... ငါနဲ့ လောင်းကြေးထပ်မလို့လား"

ဟွမ်ကွမ်းဇူမှာ ချက်ချင်းပင် ဆွံ့အသွားပြီး အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ပြောပြရင်... မင်း ငါ့ကို လွှတ်ပေးမှာလား"

"မင်း ပြောပြပြီးမှ... မင်းရဲ့ အသက်ကို ဘယ်လို စီစဉ်ရမလဲဆိုတာ ငါ စဉ်းစားမယ်"

ဟွမ်ကွမ်းဇူမှာ အနည်းငယ် ဒေါသထွက်သွားသည်။ ဤစကားကို နားထောင်ကြည့်ရသည်မှာ သူ့အတွက် တိုင်ပင်ဆွေးနွေးရန် အခွင့်အရေး အနည်းငယ်မျှပင် မရှိတော့ပေ။

သူ တုံ့ဆိုင်းနေစဉ်မှာပင် လင်းယွမ်က ခပ်ပေါ့ပေါ့ ပြောလိုက်သည်။ "သုံး"

"မင်း"

"နှစ်"

"ငါ"

"တစ်"

လင်းယွမ်က လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ သူ၏ လက်ဖဝါးထဲမှ အသားစားဆေးရည် တစ်အုပ် ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

လင်းယွမ်က ရေခဲဘောလုံးကြီး အပေါ်သို့ ဖိချလိုက်ရာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ရေခဲဘောလုံးကြီး တစ်ခုလုံးက အသားစားဆေးရည်များ၏ စိမ့်ဝင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ရေခဲဘောလုံးကြီး အတွင်းပိုင်းသို့ အလျင်အမြန် ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

လင်းယွမ်က ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက ပြင်းထန်တဲ့ အဆိပ်တစ်မျိုးပဲ... မင်းက အလင်းဓာတ် အခြေအနေ ဖြစ်နေရင်တောင်မှ... မင်း အသက်ရှူဖို့ လိုအပ်သေးသရွေ့... မူလခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေကို ပြန်ပြောင်းဖို့ လိုအပ်သေးသရွေ့တော့... မင်း သေချာပေါက် အဆိပ်မိမှာပဲ"

"အဆိပ်မိသွားရင်... ဘယ်လောက်တောင် သနားစရာ ကောင်းသွားမလဲ ဆိုတာကို... ငါ အခု မပြောချင်ဘူး... ခဏနေရင် မင်းကိုယ်တိုင် ခံစားကြည့်လို့ ရတယ်"

"ငါ မင်းကို တစ်ခုလောက် သတိပေးလိုက်မယ်... ဒါက ငါ့အစွမ်းမှာ ပါဝင်နေတဲ့ အဆိပ်ပဲ... ငါ့ဆီမှာ ဖြေဆေး မရှိဘူး... ဒါက ပြန်ကုသလို့ မရတဲ့ ဖြစ်စဉ်တစ်ခုပဲ"

လင်းယွမ်၏ စကားသံ မဆုံးမီမှာပင် ဟွမ်ကွမ်းဇူမှာ အကြွင်းမဲ့ အထိတ်တလန့် ဖြစ်သွားတော့သည်။

"မလုပ်ပါနဲ့... မလုပ်ပါနဲ့... ငါ ပြောပါ့မယ်... အားလုံး ပြောပြပါ့မယ်"

"ကျန်းဇီယန်ကို ငါ သိတယ်... သူတို့အဖွဲ့က... ငါ့နောက်မှ မြို့တော်ကုန်သွယ်ရေးစင်တာထဲကို ဝင်လာခဲ့ကြတာ"

"ငါ သူ့ကို လိုက်ခဲ့ဖူးတယ်... ဒါပေမဲ့ သူ လက်မခံခဲ့ဘူး... အဲ့ဒီနောက်ပိုင်း ငါတို့တွေ မျက်နှာပျက်ခဲ့ကြတာ"

"နောက်ပိုင်းမှာ ကိုယ့်အဖွဲ့အတွက်... သူက အဆောက်အအုံကနေ ထွက်ခွာပြီး... ရှင်သန်ဖို့အတွက် နေရာသစ်တစ်ခုကို ရှာဖွေဖို့ ရွေးချယ်သွားခဲ့တယ်"

"မင်း မြန်မြန် ရပ်လိုက်တော့... ရပ်လိုက်ပါတော့... ငါ အားလုံး ပြောပြပြီးပြီလေ"

လင်းယွမ်က လက်ဖဝါးကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သော်လည်း အနက်ရောင် အသားစားဆေးရည်များက ယခုအထိ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မရှိသေးပေ။

လင်းယွမ်က မေးလိုက်သည်။ "သူ ဘယ်ကို သွားတာလဲ"

"ဒါကတော့... ငါ သေချာ မသိဘူး"

"သေချာ မသိဘူး ဟုတ်လား... ဒါဆိုရင် မင်း ခန့်မှန်းထားတဲ့ နေရာတော့ ရှိမှာပေါ့"

"သူ ကွမ်ဖူကို သွားချင်တယ်လို့ ငါ ကြားတာပဲ... အဲ့ဒီဘက်က မြေမျက်နှာသွင်ပြင် မြင့်ပြီး တောင်တွေလည်း များတော့... ရေမမြုပ်နိုင်လောက်ဘူးလို့ သူ ပြောခဲ့တယ်"

လင်းယွမ်က ချက်ချင်းပင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

သူက ထပ်မေးလိုက်သည်။ "ကျန်းဇီယန်ရဲ့ ရုပ်ရည်ကို ငါ့ကို နည်းနည်းလောက် ဖော်ပြကြည့်စမ်း"

ဟွမ်ကွမ်းဇူက အံ့အားသင့်သွားပြီး ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။ "သူက ကပြားမလေးလေ... ရုပ်ရည်ကလည်း အရမ်းလှသလို... ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားကလည်း အရမ်းမိုက်တယ်"

"သူ့ဆံပင်တွေက ရွှေရောင်တွေ... မွေးရာပါနော်... ဆေးဆိုးထားတာ မဟုတ်ဘူး... ရင့်ကျက်တဲ့ အစ်မကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ အငွေ့အသက်မျိုး ရှိတယ်"

"သူ အလုပ်လုပ်တဲ့ ပုံစံက ရှင်းလင်းပြတ်သားတယ်... ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုခု ချပြီးသွားရင်... ပြောင်းလဲဖို့ အရမ်းခက်တယ်"

ဟွမ်ကွမ်းဇူက သူသိထားသည့် ကျန်းဇီယန်အကြောင်းကို တတ်နိုင်သမျှ အစွမ်းကုန် ဖော်ပြနေသည်။

လင်းယွမ်က ဤလူသည် ကျန်းဇီယန်ကို အမှန်တကယ် တွေ့ခဲ့ဖူးကြောင်း အခြေခံအားဖြင့် အတည်ပြုလိုက်သည်။

ဒါက နည်းနည်းတော့ ပြဿနာ ဖြစ်သွားပြီ။

အကယ်၍ ကျန်းဇီယန်က တစ်ဖက်လူ ပြောသည့်အတိုင်း ခိုလှုံရေးစခန်း ရှာဖွေရန်အတွက် ကွမ်ဖူသို့ အမှန်တကယ် သွားခဲ့မည် ဆိုလျှင်။

ဒါဆို သူက လူရှာဖို့အတွက် ကွမ်ဖူကို သွားရဦးမှာလား။

ကွမ်ဖူက ထိုမျှလောက် ကြီးမားပြီး တောင်ကုန်းတောင်တန်းတွေကလည်း များပြားလှရာ သူက ဘယ်နေရာကို သွားရှာရမည်နည်း။

သူက အချိန်အနည်းငယ်မျှ တွေဝေသွားပြီးနောက် အစပိုင်းက မြေဓာတ် အစွမ်းပိုင်ရှင် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားကို ရုတ်တရက် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "မင်း နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ"

လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားက တုန်လှုပ်သွားပြီး အလျင်အမြန် ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်နာမည် လျှိုဆန်းပါ"

"လျှိုဆန်း... ဒီအဆောက်အအုံထဲမှာ လူဘယ်နှယောက် ရှိလဲ"

"အမ်း... တစ်ရာ နှစ်ရာလောက်တော့ ရှိမယ် ထင်တယ်"

"ရှင်းဟိုင် ဥယျာဉ်ဗီလာအိမ်ရာက လာတဲ့လူ ဘယ်နှယောက် ရှိလဲ"

"မနည်းဘူး... နောက်ထပ် ဆယ်ယောက်ကျော်လောက် ရှိမယ်... အမ်း... ကျွန်တော် ပြောတာက အစွမ်းပိုင်ရှင်တွေကို ပြောတာပါ... သာမန်လူတွေကိုတော့ ကျွန်တော် မသိဘူး" လျှိုဆန်းက ပြောလိုက်သည်။

ဤလူများ၏ မျက်လုံးထဲတွင် သာမန်လူများသည် မှတ်သားထားရန် မည်သည့် တန်ဖိုးမျှ မရှိသည်မှာ သိသာထင်ရှားလှပေသည်။

လင်းယွမ်က ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် ပြောလိုက်သည်။ "လူတိုင်းကို အပေါ်ခေါ်လာခဲ့... သာမန်လူတွေပါ အပါအဝင်ပေါ့"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ" လျှိုဆန်းက မပေါ့ဆရဲဘဲ အလျင်အမြန် အောက်ဆင်းကာ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို လူသွားခေါ်ခိုင်းလိုက်သည်။

အချိန်ခဏလေး အတွင်းမှာပင် လူတစ်ရာကျော်ခန့် အပေါ်ထပ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ထိုအထဲတွင် ယွမ်ဝေဝေဟု ခေါ်သော မိန်းကလေးလည်း ပါဝင်နေပေသည်။

ထိုမိန်းကလေးက ယခုအချိန်တွင် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီး တစ်ဦးကို တွဲကူထားပြီး ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်နှာက ဖြူရော်နေကာ အချိန်မရွေး သေဆုံးသွားတော့မည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။

ယွမ်ဝေဝေက လင်းယွမ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး နှုတ်ဆက်ချင်နေသော်လည်း လူအများကြီး၏ ရှေ့တွင်ဖြစ်သဖြင့် သူမက မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေသည်။

သူမက ဘေးနားရှိ သူမ၏ မိခင်ဖြစ်သူကို တိုးတိတ်သော အသံဖြင့် တစ်စုံတစ်ခု ပြောနေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

ထိုလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးက စကားသံကို ကြားသောအခါ လင်းယွမ်ကို ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အလင်းရောင် တစ်ချက် တောက်ပသွားသည်။

လင်းယွမ်က လူအုပ်ကြီးကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "မင်းတို့ထဲမှာ... ဘယ်သူက ရှင်းဟိုင် ဥယျာဉ်ဗီလာအိမ်ရာကနေ လာတာလဲ"

လူအုပ်ကြီးထဲတွင် လူအားလုံးက တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်နေကြပြီး အချင်းချင်း တိတ်ဆိတ်နေကြကာ မည်သူကမျှ ထွက်မရပ်ရဲကြပေ။

လင်းယွမ်၏ အကြည့်များက အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ခဏမျှ စဉ်းစားကာ ဘေးနားရှိ လျှိုဆန်းကို တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်သည်။ "သွားပြီး စားစရာ နည်းနည်းလောက် ရှာလာခဲ့"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

လျှိုဆန်းက အခန်းတစ်ခန်းထဲသို့ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်သွားပြီးနောက် အစားအစာ တစ်ပုံကြီးကို ပွေ့ပိုက်ကာ ထွက်လာခဲ့သည်။

အထဲတွင် အသင့်ထုပ်ပိုးထားသော သရေစာများ အမြောက်အမြား ပါဝင်သည်။

ဤအရာများက သက်တမ်း ပိုမို ကြာရှည်ခံပြီး ခြောက်လ တစ်နှစ်လောက် အထားခံကာ ပျက်စီးမသွားနိုင်ပေ။

အကယ်၍ ပျက်စီးသွားလျှင်တောင်မှ သူတို့က လွှင့်ပစ်လိုက်မည် မဟုတ်ဘဲ စားသုံးရန်အတွက် သိမ်းဆည်းထားဦးမည်သာ ဖြစ်သည်။

လင်းယွမ်က လျှိုဆန်းကို အစားအစာများကို မြေပြင်ပေါ်တွင် ပုံထားစေလိုက်ပြီးနောက် ဤလူအုပ်ကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုလူအုပ်ကြီးရှိ လူတိုင်းက မျက်လုံးများ အရောင်လက်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ ထိုအစားအစာများကို စိုက်ကြည့်ကာ တံတွေးများကို အဆက်မပြတ် မြိုချနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လင်းယွမ်က စကားစလိုက်သည်။ "ရှင်းဟိုင် ဥယျာဉ်ဗီလာအိမ်ရာက လူတွေက... စားစရာ တစ်ခုကို လာယူလို့ ရတယ်"

စကားသံ အဆုံးတွင် လူတစ်ရာကျော် အကြား၌ ကြီးမားသော လှုပ်လှုပ်ရွရွ အခြေအနေ တစ်ရပ် ချက်ချင်း ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။

သတ္တိရှိသော အဘိုးအို တစ်ဦးက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာ... ဆရာ ပြောတာ တကယ်လား"

လင်းယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သေချာတာပေါ့... အဘိုးက ဟုတ်လို့လား"

"ငါ... ငါက ဟုတ်ပါတယ် ဆရာ... ငါက ရှင်းဟိုင် ဥယျာဉ်ဗီလာအိမ်ရာကနေ လာတာပါ"

အဘိုးအိုက အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး လင်းယွမ်က ရှင်းဟိုင် ဥယျာဉ်ဗီလာအိမ်ရာမှ လူများကို မည်သည့် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ရှာဖွေနေသနည်း ဆိုသည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။

လင်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "သက်သေပြစရာ တစ်ခုခု ရှိလား"

"အဲ့ဒါက"

အဘိုးအိုမှာ ချက်ချင်းပင် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောနိုင်တော့ဘဲ သူ၏ အကြည့်များက အနည်းငယ် ရှောင်လွှဲသွားသည်။

လင်းယွမ်က ဘေးနားရှိ လျှိုဆန်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "သူ့ကို သိလား"

လျှိုဆန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ရှင်းဟိုင် ဥယျာဉ်ဗီလာအိမ်ရာက နေထိုင်သူတွေက မနည်းဘူးလေ... ကျွန်တော် သိတဲ့လူလည်း သိပ်မများဘူး"

လင်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အဘိုးအိုကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှင်းဟိုင် ဥယျာဉ်ဗီလာအိမ်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်က လမ်းအပိုင်းတွေကို ပြောပြနိုင်ရင်... ခင်ဗျားကို အဲ့ဒီဘက်က လူလို့ သတ်မှတ်ပေးမယ်"

အဘိုးအိုက ထပ်မံ၍ အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ ဖြစ်သွားပြီး မည်သည့်စကားကိုမျှ မပြောနိုင်တော့ပေ။

လင်းယွမ်၏ အပြုံးများက ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မျက်နှာက အေးစက်လာတော့သည်။

သူက လျှိုဆန်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့ကို ကြည့်ရတာ... အရူးလုပ်လို့ လွယ်တဲ့ပုံ ပေါက်နေလို့လား"

လျှိုဆန်းက အလျင်အမြန် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ရှက်ရယ်ရယ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

"ဟက်... ဒီလူကို မင်းဆီ လွှဲပေးလိုက်ပြီ"

လျှိုဆန်းက ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာ စိတ်ချပါ... ကျွန်တော် ဆရာ သဘောကျအောင် သေချာပေါက် ဖြေရှင်းပေးပါ့မယ်"

ပြောရင်းနှင့်ပင် သူက ယုံကြည်ရသော လက်အောက်ငယ်သား နှစ်ယောက်ကို ရှေ့ထွက်လာရန် ချက်ချင်း အချက်ပြလိုက်ပြီး အဘိုးအိုကို ဖမ်းဆွဲကာ အောက်သို့ ဆွဲခေါ်သွားစေသည်။

အဘိုးအိုက ငိုယိုအော်ဟစ်ကာ တောင်းပန်လိုက်သည်။ "မလုပ်ပါနဲ့... မလုပ်ပါနဲ့... ငါမှားသွားပါတယ်... ငါက စားစရာလေး နည်းနည်း စားချင်ရုံပါ... ဆရာ... ခေါင်းဆောင်လျှို... ငါ မှားသွားပါတယ်... အား"

ထို့နောက်တွင် စူးရှသော အော်ဟစ်သံ တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီး အသံက တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်သွားကာ ငိုယိုအော်ဟစ်သံမှ ညည်းညူသံအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

လင်းယွမ်က တစ်ဖက်လူကို လုံးဝ သနားသွားခြင်း မရှိပေ။ အကြောင်းမှာ သူက အာဏာပြရန် လိုအပ်နေသောကြောင့်ပင်။

သို့မဟုတ်ပါက လူတိုင်းက ရှင်းဟိုင် ဥယျာဉ်ဗီလာအိမ်ရာမှ လူအဖြစ် အယောင်ဆောင်လာကြမည် ဖြစ်ပြီး သူက တစ်ယောက်ချင်းစီ လိုက်လံ စိစစ်နေရဦးမည် ဖြစ်သည်။

သူက ထိုမျှလောက် အချိန်မရသလို ထိုမျှလောက်လည်း အားမစိုက်ချင်ပေ။

လင်းယွမ်က သူ၏ ရှေ့ရှိ လူတစ်ရာကျော်ကို ကြည့်ကာ ထပ်မံ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ တစ်ခွန်းပဲ ပြောမယ်... ရှင်းဟိုင် ဥယျာဉ်ဗီလာအိမ်ရာက လူတွေ... အပေါ်တက်လာပြီး စားစရာ တစ်ခု လာယူ... အယောင်ဆောင်ပြီး လာယူတဲ့လူတွေကတော့... ငါ့ကို ရက်စက်တယ်လို့ မပြောနဲ့"

ခြိမ်းခြောက်မှုလည်း ရှိသလို မက်လုံးပေးမှုလည်း ရှိနေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ထွက်ရပ်လာသည်။

"ဆရာ... ကျွန်တော် ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်တော်က ရှင်းဟိုင် ဥယျာဉ်ဗီလာအိမ်ရာက လူပါ"

လင်းယွမ်က ထိုလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားကို ကြည့်ကာ ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒီလာခဲ့"

"လျှိုဆန်း... မင်း သွားပြီး သူ့ကို ရှင်းဟိုင် ဥယျာဉ်ဗီလာအိမ်ရာရဲ့ အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကို မေးလိုက်... သူ့ကို ဘယ်သူဘယ်ဝါဆိုတာ အတည်ပြုလိုက်စမ်း"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ... ဆရာ"

လျှိုဆန်းက အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထိုလူကို သီးသန့် ခေါ်ထုတ်သွားသည်။

အချိန်ခဏအကြာတွင် လျှိုဆန်း ပြန်ရောက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာ... သူက ကျွန်တော်တို့ ရပ်ကွက်က လူပါ"

လင်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ သရေစာများကို လက်ညှိုးထိုးကာ ထိုလူကို ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ့်ဘာသာ တစ်ခု ရွေးလိုက်"

ထိုလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားက ချက်ချင်းပင် ဝမ်းသာလုံးဆို့သွားပြီး သရေစာပုံထဲမှ အလေးချိန် အများဆုံးဖြစ်သော ခေါက်ဆွဲခြောက်ထုပ်ကို အလျင်အမြန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

ဤမြင်ကွင်းက ချက်ချင်းပင် ကြီးမားသော လှုပ်လှုပ်ရွရွ အခြေအနေ တစ်ရပ်ကို ဖြစ်ပေါ်သွားစေသည်။

လင်းယွမ်က လူအုပ်ကြီးကို ပြောလိုက်သည်။ "သရေစာက ဒီလောက်ပဲ ရှိတယ်... အနည်းအများတော့ ရှိမှာပေါ့... စောစော ထွက်လာပြီး ယူရင် ရွေးစရာ ရှိသေးတယ်... နောက်ကျသွားရင်တော့ ဘာမှ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

သူ ဤသို့ ပြောနေစဉ်မှာပင် ဘေးနားရှိ ထိုလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားက ခေါက်ဆွဲခြောက်ထုပ်ကို ဖောက်ပြီးသွားပြီ ဖြစ်ကာ ရေနွေးဖြင့်ပင် စိမ်မနေတော့ဘဲ ခေါက်ဆွဲခြောက်တုံးကို ပါးစပ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ထည့်ကာ ကျွတ်ကျွတ်မြည်အောင် ဝါးစားနေတော့သည်။

ခေါက်ဆွဲခြောက်၏ မွှေးပျံ့သော အနံ့က လူတိုင်း၏ နှာခေါင်းဝသို့ ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ လူအုပ်ထဲရှိ ရှင်းဟိုင် ဥယျာဉ်ဗီလာအိမ်ရာမှ လူများက ထပ်မံ၍ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ အလုအယက် ပြေးထွက်လာကြတော့သည်။

လင်းယွမ်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ပြီး လူအုပ်ကြီးထဲမှ ရှင်းဟိုင် ဥယျာဉ်ဗီလာအိမ်ရာမှ လူများကို အလျင်အမြန် ရွေးထုတ်လိုက်သည်။

သူ့ကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားစေသည်မှာ ယွမ်ဝေဝေဟု ခေါ်သော မိန်းကလေးနှင့် သူမ၏ မိခင်ဖြစ်သူတို့ကလည်း ရှင်းဟိုင် ဥယျာဉ်ဗီလာအိမ်ရာမှ လူများ ဖြစ်နေခြင်းပင်။

လင်းယွမ်က သူ၏ ရှေ့ရှိ ရှင်းဟိုင် ဥယျာဉ်ဗီလာအိမ်ရာမှ လူနှစ်ဆယ်ကျော်ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်သည်။

သူက ထပ်မံ မေးလိုက်သည်။ "မင်းတို့ထဲမှာ... ကျန်းဇီယန်ကို ဘယ်သူ သိလဲ... သူ့ရဲ့ သဲလွန်စကို ဘယ်သူ ပေးနိုင်လဲ... ဒါမှမဟုတ် သူ သွားနိုင်တဲ့ နေရာကို ပေးနိုင်ရင်... မင်းတို့ လက်ထဲက သရေစာတွေကို ဆယ်ဆ ထပ်တိုးပေးမယ်"

ထိုလူနှစ်ဆယ်ကျော်မှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသော်လည်း လူအများစုက ကျန်းဇီယန် မည်သည့်နေရာသို့ သွားသနည်း ဆိုသည်ကို မသိကြပေ။

ထိုအချိန်မှာပင် လူအုပ်ထဲမှ ယွမ်ဝေဝေက လက်မြှောက်လာသည်။

"ဆ... ဆရာ... ကျွန်မ သိပါတယ်"

လင်းယွမ်က ယွမ်ဝေဝေကို ကြည့်လိုက်ရာ ချက်ချင်း အံ့အားသင့်သွားသည်။

သူမက ပေါင်မုန့်တစ်ထုပ်ကို ယခုလေးတင် စားပြီးသွားသဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို သပ်နေဆဲ ဖြစ်ကာ အနည်းငယ် အားမလိုအားမရ ဖြစ်နေပုံ ပေါ်သည်။

သူမ၏ မိခင်ဖြစ်သူက သူမကို အလျင်အမြန် ဆွဲထားလိုက်ပြီး မျက်စပစ်ပြလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာ... ကလေးက လျှောက်ပြောနေတာပါ... ကျွန်မတို့ မသိပါဘူး... ကျွန်မတို့ ဒေါက်တာကျန်းကို မသိပါဘူး"

လင်းယွမ်က ထိုလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ယွမ်ဝေဝေကို ထပ်မံ ကြည့်လိုက်သည်။

သူက ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် ပြောလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားက မသိဘူးဆိုရင်... ကျန်းဇီယန်က ဆရာဝန်မှန်း ဘယ်လိုလုပ် သိနေရတာလဲ"

လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာက ချက်ချင်း ဖြူရော်သွားပြီး မျက်နှာအမူအရာက အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားကာ "ကျွန်မ... ကျွန်မ"

လင်းယွမ်က သူမကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ခင်ဗျား တစ်ခုခုကို သိနေတာ မဟုတ်ဘူးလား"

ထိုအချိန်တွင် လင်းယွမ်၏ ဘေးနားရှိ လျှိုဆန်းက ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိထားမိသွားပြီး လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးကို သေချာစွာ ကြည့်လိုက်ကာ ချက်ချင်း အံ့အားသင့်သွားပြီး "ဟင်... ခင်ဗျား ဝမ်ဖိန် မဟုတ်လား"

လင်းယွမ်က လျှိုဆန်းကို ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး မေးမြန်းလိုသော အမူအရာကို ပြသလိုက်သည်။

လျှိုဆန်းက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာ... သူက ကျန်းဇီယန်ရဲ့ အိမ်နီးချင်းလေ... ကျွန်တော် မှတ်မိသလောက် အဲ့ဒီတုန်းက သူက ကျန်းဇီယန်နဲ့ အရမ်း ရင်းနှီးခဲ့တာ... ထူးဆန်းတာက သူမက ကျန်းဇီယန်နဲ့ အတူတူ ထွက်မသွားခဲ့ဘူး"

လင်းယွမ်က ချက်ချင်းပင် ရင်ထဲ၌ လှုပ်ရှားသွားပြီး လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးကို ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းဇီယန် မည်သည့်နေရာသို့ သွားသနည်း ဆိုသည်ကို ဤအမျိုးသမီးက တစ်စုံတစ်ခု သေချာပေါက် သိထားမှန်း သူ သိလိုက်ပေသည်။

ဆက်ရန်...