အခန်း (၁၆၉-၁၇၁)
Vol. 12 Ch. 169-171
အခန်း (၁၆၉) - မသမာသော နည်းလမ်းဖြင့် ဈေးပြိုင်ခြင်း.... အတွင်းခံ ဘောင်းဘီကအစ ပေါင်နှံပစ်ကြခြင်း
~အလယ်ပိုင်းတိုက်ကြီး။
ထျန်းကျီခန်းမ လေလံအိမ်တော်။
ဒုတိယထပ်ရှိ အထူးဧည့်သည်တော် သီးသန့်ခန်းအတွင်း၌ ဖြစ်၏။
လေလံစင်မြင့်ထက်ဝယ်... လေလံဆရာမလေး ဟုန်ယွီ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများမှာ စတင်၍ ပျက်ယွင်းလာဝောာ့၏။
‘အမည်မသိ သံစုတ်တုံး’ ဟု အမည်တပ်ထားသော လေလံပစ္စည်းကို ထုတ်ပြထားသည်မှာ သုံးမိနစ်တိတိ ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း... ပရိသတ်များထံမှမူ လှောင်ပြုံး ရယ်သံအချို့မှလွဲ၍ သေမင်းတမန် တိတ်ဆိတ်မှုကြီးကသာ လွှမ်းမိုးထားသည် မဟုတ်ပါလော။
“တာအိုရောင်းရင်းတို့ရှင်... ဒါဟာ ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားလက်နက်ရဲ့ အပိုင်းအစ တစ်ခုလို့ ယူဆရတဲ့ အရာပါရှင်။ အခြေခံဈေးကလည်း ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ထောင်ပဲ ရှိတာမို့လို့... တကယ်ပဲ စမ်းသပ်ကြည့်ချင်တဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိတော့ဘူးလားရှင်...”
ဟုန်ယွီ က အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်သည်။
သူမ၏ လက်ထဲမှ လေလံတူလေးမှာလည်း... ဤပစ္စည်းမှာ ရောင်းမထွက်ကြောင်း ကြေညာရန်အတွက် အသင့် ပြင်ထားသည့်အလား မြှောက်တက်နေတော့၏။
သီးသန့်ခန်းအတွင်း၌မူ... ဝမ်သဲ့ဖာ သည် ဟုန်ယွီ၏ လက်ကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေပြီး၊ သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင်လည်း နှလုံးခုန်သံများက ဒိတ်ဒိတ်တုန်နေသည်။ သူသည် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းနေခြင်း ဖြစ်၏။ ဂိမ်းထဲတွင် ရန်သူ့ခေါင်းဆောင်ကို အပိုင်ချောင်းနေသည့်နှယ်...။
လေလံတူလေးမှာ အောက်သို့ ကျဆင်းတော့မည့် ဆဲဆဲ...
“တစ်ထောင်ဗျို့...”
ဝမ်သဲ့ဖာ က စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် တုန်ယင်နေသော အသံကြီးဖြင့် ဈေးခေါ်ခလုတ်ကို ဝုန်းခနဲ နှိပ်လိုက်လေတော့သည်။
ခန်းမအတွင်းရှိ လူအပေါင်းတို့မှာ ဒုက္ခသည်များကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားသော ဒုက္ခသည်များ ရှိနေသည့် ဒုတိယထပ်မှ အခန်းဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြပြီး... အသားလွတ် အမြတ်ထုတ်ခံရသည့် အရူးကို ကြည့်သည့် အကြည့်မျိုးဖြင့် လှောင်ပြောင်လိုက်ကြတော့၏။
“ဒါကို တကယ်ကြီး ဝယ်မယ့် အရူး ရှိနေတာပဲလားဗျာ”
“ကြည့်ရတာတော့... လောကကြီးကို အခုမှ စမြင်ဖူးတဲ့ သူဌေးပေါက်စ တစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်”
ဟုန်ယွီ မှာမူ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသဖြင့် မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများ ပြန်လည် ပွင့်လန်းလာတော့၏။
“ကောင်းပါပြီရှင်။ ဒုတိယထပ်က ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်က တစ်ထောင် ခေါ်ထားပါတယ်ရှင်။ ထပ်ပြီး ဈေးမြှင့်မယ့်သူ ရှိပါသေးလားရှင်...”
သူမသည် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအရသာ မေးမြန်းခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ မည်သူမျှ ဈေးထပ်တိုးလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သို့သော်ငြား... ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင်...
“နှစ်ထောင်ဗျာ...”
ပျင်းရိပျင်းတွဲ နိုင်လှသော၊ သရော်လိုသည့် အသံကြီး တစ်ခုက လမ်းတစ်ဖက်ရှိ ဇိမ်ခံသီးသန့်ခန်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဝမ်သဲ့ဖာ မှာ တစ်ချက် မှင်တက်သွားရလေ၏။ အခြေအနေကို ချက်ချင်းပင် သဘောမပေါက်နိုင်သေးချေ။
“သုံးထောင်ဟေ့...”
ထိုအသံကြီးကပင် နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ တစ်ဖက်လူအား တိုက်ရိုက် ရန်စလိုက်သည့်အလား ဈေးကို အလိုအလျောက် မြှင့်တင်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်ချေတော့သည်။
လူတိုင်း အံ့သြတုန်လှုပ်စွာဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။ တစ်ဖက်ရှိ အခန်းမှ ကန့်လန့်ကာများ ဆွဲဖွင့်လိုက်သည့်အခါ... မိတ်ကပ်များ အလိမ်းလိမ်းနှင့် မာနထောင်လွှားနေသော ကျောက်ယူချိုင် ၏ မျက်နှာ ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူသည် ယပ်တောင်ကို ခန့်ညားစွာ ခါယမ်းရင်း... ကျန်းချန် တို့ရှိရာ အခန်းဆီသို့ ကြောင်က ကြွက်ကို ကစားသည့်အလား ယုတ်မာသော လှောင်ပြုံး တစ်ခုဖြင့် စိုက်ကြည့်နေတော့၏။
“ဒီ ခွေးမသားလေးကတော့ကွာ...”
ဝမ်သဲ့ဖာ မှာ ရုတ်တရက် ဒေါသများ ငယ်ထိပ်သို့ အလုံးအရင်းနှင့် တက်လာတော့၏။ သူသည် အခန်းလက်ရန်းဆီသို့ ပြေးသွားကာ တစ်ဖက်လူကို လက်ညှိုးထိုးပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ကျောက် လို့ နာမည်ရတဲ့ ကောင်... မင်း တမင်သက်သက် ပြဿနာရှာနေတာလား။ ဒီ အမှိုက်စုတ်ကို မင်းက ဘာလုပ်ဖို့ ယူမှာလဲကွ”
“ဒီသခင်လေးက သဘောကျလို့လေ...”
ကျောက်ယူချိုင် က ဖြည်းညှင်းစွာ ဆိုလိုက်သည်။
“ဒီ သံတုံးလေးက ကြည့်ရတာ တော်တော် စတုရန်းကျတယ်။ ငါ့ရဲ့ စားပွဲခြေထောက် ခုဖို့အတွက်တော့ အတော်ပဲပေါ့။ ဘာလဲ... မင်းတို့လို တစ်ကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူ ငမွဲတစ်အုပ်က... ဒီလောက် ပိုက်ဆံလေးတောင် မတတ်နိုင်ဘူးလား”
“တောက်... မင်းက ဘာမို့လို့လဲကွ”
ကောင်းကင်ခွင်းဓားတစ်လက် မှာလည်း ဒေါသများ ပေါက်ကွဲသွားပြီး ဈေးခေါ်ခလုတ်ကို ဒုန်းခနဲ နှိပ်လိုက်သည်။
“လေးထောင်ဗျို့...”
“ငါးထောင်...”
ကျောက်ယူချိုင် က မျက်တောင်တစ်ချက်ပင် မခတ်ဘဲ ချက်ချင်း ပြန်ခေါ်လိုက်၏။
“ခြောက်ထောင်...”
“ရှစ်ထောင်...”
ဈေးနှုန်းမှာ တစ်ဟုန်ထိုး မြင့်တက်လာပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သောင်း အထက်သို့ ရောက်ရှိသွားဝောာ့၏။
လေလံအိမ်တော် တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားရတော့၏။
လူတိုင်းမှာ အံ့သြမှင်တက်နေကြသည်။ သံစုတ် တစ်တုံးကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သောင်း ပေးဝယ်တယ် လား။ ဒီလူနှစ်ယောက်က ရန်ငြိုးတွေ အကြီးအကျယ် ရှိနေကြတာလား။
သီးသန့်ခန်းအတွင်း၌မူ... ကစားသမားများ၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစက်များ စတင် စိမ့်ထွက်လာဝောာ့၏။
သူတို့သည် မှောင်ခိုဈေးကွက်တွင် ပိုက်ဆံအတော်များများ ရှာထားနိုင်ခဲ့သော်လည်း... လက်နက်ကိရိယာများနှင့် ကုန်ကြမ်းများ ဝယ်ယူရန်အတွက် ရူးသွပ်စွာ သုံးစွဲခဲ့ကြသဖြင့်၊ လက်ထဲတွင် အမှန်တကယ် ကျန်ရှိနေသော ငွေသားမှာ သိပ်မများလှပေ။
အများဆုံး ရှိလှမှ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သောင်းငါးထောင်ခန့်သာ ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပါလော။
“တစ်သောင်းနဲ့ နှစ်ထောင်ဗျို့...”
ကောင်းကင်ခွင်းဓားတစ်လက် က လက်များ တုန်ယင်လျက် အော်ဟစ်လိုက်ရှာသည်။
ဒါဟာ သူတို့ရဲ့ နောက်ဆုံး လက်ကျန် အင်အားပဲ ဖြစ်၏။
လမ်းတစ်ဖက်ရှိ ကျောက်ယူချိုင် မှာမူ သူတို့၏ အခြေအနေကို ရိပ်မိသွားပုံ ရသည်။ သူသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဝတ်ရုံကော်လာကို သေသပ်အောင် ပြင်လိုက်ကာ... အထက်စီးဆန်လှသော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်တော့၏။
“တစ်သောင်းနဲ့ ငါးထောင်ဗျာ...”
“ဝုန်း...”
ထိုကိန်းဂဏန်းမှာ... ကစားသမား အားလုံး၏ စိတ်အာရုံကို တောင်ကြီး တစ်လုံးပမာ ဖိချလိုက်သကဲ့သို့ ရှိနေတော့၏။
“ပိုက်ဆံကုန်ပြီ... လုံးဝ (လုံးဝ) ကုန်သွားပြီဗျာ...”
ဝမ်သဲ့ဖာ က ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ပျော့ခွေကျသွားပြီး... စနစ်မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ နီရဲနေသော သတိပေးချက်ကို ကြည့်ကာ ငိုချင်နေတော့သည်။
(တာဝန် မအောင်မြင်ပါက သင်၏ အဆင့်အတန်း ကန့်သတ်ချက်ကို ထာဝရ ပိတ်လှောင်ထားမည် ဖြစ်သည်) ဆိုသည့် စာသားကို ကြည့်ရင်း သူ လုံးဝကို ညှိုးငယ်နေရရှာ၏။
“ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး... ကူညီပါဦး...”
အားလုံးက ကျန်းချန် ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ကျန်းချန် သည် လက်ဖက်ရည် ပန်းကန်လုံးကို ချလိုက်ပြီး သက်ပြင်း သဲ့သဲ့ ချလိုက်သည်။
သူ၏ လက်ထဲတွင် ပိုက်ဆံရှိနေသော်လည်း... သူ၏ လက်ရှိ ဂုဏ်သတင်းမှာ မူလဝိဉာဉ်အဆင့် ပညာရှင် တစ်ဦး ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလော။
ဘိုးဘေးကြီး တစ်ယောက် အနေဖြင့်... ချီစုစည်းမှု အဆင့်ရှိသော ကလေးတစ်ယောက်နှင့် ပိုက်ဆံ လိုက်ပြိုင်နေခြင်းမှာ သိက္ခာကျစရာ ကောင်းလှသည်။
ထို့အပြင်... ဤသည်မှာ သူ၏ တပည့်များအတွက် စမ်းသပ်ချက် တစ်ခုလည်း ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလော။
“ငါ့မှာ ရှိသမျှ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို... ဂိုဏ်းရဲ့ အခင်းအကျင်း ကုန်ကြမ်းတွေ ဝယ်ဖို့ သုံးပစ်လိုက်ပြီလေ...”
ကျန်းချန် က အကူအညီမဲ့သည့်အလား ပခုံးကို တွန့်ပြလိုက်သည်။
“ဒီတစ်ကြိမ်တော့... မင်းတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာကို မင်းတို့ဘာသာပဲ တိုက်ယူကြရလိမ့်မယ် ထင်တယ်...”
မျှော်လင့်ချက် လုံးဝ မရှိတော့ဘူး ဟု အားလုံး ထင်မှတ်နေကြစဉ်...
ပုံမှန်အားဖြင့် စကားနည်းလှသော ဆောက်လုပ်ရေးခွင်မှ ဦးလေးကျန်း က ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ ရင့်ကျက် တည်ငြိမ်လှသော မျက်နှာပေါ်တွင် ပြတ်သားသော အလင်းတန်းများ ဝင်းလက်သွားတော့၏။
(ငါတို့ အရှုံးမပေးနိုင်ဘူး...)
ဦးလေးကျန်း သည် အံကို ကြိတ်လိုက်ပြီး... သူ၏ ခါးမှ ယခုလေးတင် ဝယ်ထားခဲ့သော၊ ကိုယ်ငွေ့တောင် မရသေးသည့် အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်သိုလှောင်အိတ်ကို ချက်ချင်းပင် ဆွဲဖြုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အိတ်ကို စားပွဲပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ တင်လိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်တော့၏။
“ငါတော့ အကုန်အောပြီ။ ဒီအိတ်ထဲမှာ... ခုနကမှ ဝယ်ထားတဲ့ အနက်ရောင် သံသတ္တုရိုင်း ပေါင်တစ်ထောင် ပါတယ်။ မူလတန်ဖိုးက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်ထောင်ကျော်တယ်... အခု တစ်ထောင်နဲ့ ငါးရာတည်းနဲ့ ရောင်းမယ်ဟေ့။ ဘယ်သူ ဝယ်မလဲဗျို့...”
ထိုလုပ်ရပ်က... အားလုံးကို ချက်ချင်းပင် နိုးကြားသွားစေတော့၏။
ဟုတ်ပါရဲ့... ငါတို့ဆီမှာ ငွေသား မရှိပေမယ့်... ပစ္စည်းတွေ ရှိတာပဲ မဟုတ်လား။
“ကျုပ်လည်း ရောင်းမယ်ဗျာ...”
ကျောက်ကပ်ကြော် က သူ၏ အသက်တမျှ မြတ်နိုးလှသော ဧရာမ သံအိုးမည်းကြီးကို စားပွဲပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။
“ဒီ အိုးက ထိပ်တန်း သံမဏိတွေနဲ့ လုပ်ထားတာဗျ။ အနည်းဆုံး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးရာတော့ ရလိမ့်မယ်ဟေ့”
“ငါ့ဓားကိုလည်း ရောင်းမယ်... အသစ်စက်စက် အလယ်အလတ်အဆင့် မှော်ဓားပဲဗျို့။ ကိုးဆယ့်ကိုး ရာခိုင်နှုန်း အသစ်စက်စက်ပဲနော်... ဘယ်သူ ယူမလဲ”
“ငါ့ရဲ့ သားရေ ချပ်ဝတ်လည်း ပါတယ်ဗျို့... ဝတ်တာ နာရီဝက်ပဲ ရှိသေးတယ်... လုံးဝ မလျှော်ရသေးဘူးနော်”
မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် သီးသန့်ခန်းအတွင်း၌ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်ကုန်လေတော့သည်။
ကစားသမားများမှာ ပိုက်ဆံရရန်အတွက် သူတို့၏ စုဆောင်းထားသမျှ ပစ္စည်းများကို ရူးသွပ်စွာ ထုတ်ရောင်းကုန်ကြလေပြီ။
“မလောက်သေးဘူး... မလောက်သေးဘူးဗျို့”
ဝမ်သဲ့ဖာ မှာ စားပွဲပေါ်သို့ စုပုံလာသော ပစ္စည်းများကို ကြည့်ရင်း... မျက်လုံးများမှာ ယုန်တစ်ကောင်ပမာ နီရဲနေတော့၏။
သူသည် အံကို ကြိတ်လိုက်ပြီး... သူ၏ ဘိုးဘေးဘီဘင်များပင် သဘောမတူနိုင်လောက်သော ဆုံးဖြတ်ချက်ကြီး တစ်ခုကို ချလိုက်လေတော့သည်။
သူသည်... သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အဝတ်အစားများကို စတင် ချွတ်ပစ်လိုက်လေပြီ။
“ဟေး... ဖက်တီး၊ ရှင်..ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ဒါက လူအများရှေ့ နေရာကြီးလေ”
ဘေးနားရှိ မိန်းကလေး ကစားသမား တစ်ဦးက လန့်အော်လိုက်ရရှာ၏။
“စကားများမနေနဲ့တော့။ ငါ့ရဲ့ အနက်ရောင် သံမဏိ နွားရိုင်း ချပ်ဝတ်က ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်ရာလောက် တန်တယ်”
ဝမ်သဲ့ဖာ မှာ မျက်ရည်များ ဝဲလျက်... ခန့်ညားထည်ဝါလှသော သူ၏ ချပ်ဝတ် အစိတ်အပိုင်းများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ချွတ်ပစ်လိုက်ရာ... နောက်ဆုံးတွင်တော့ ပန်းပွင့်ပုံ ဘောင်းဘီတို တစ်ထည်တည်းနှင့်သာ ကျန်ရစ်ပြီး အေးစက်လှသော လေထဲတွင် တုန်ယင်နေရရှာတော့၏။
“ဘယ်သူ့မှာ ဘာကျန်သေးလဲဟ... ဖွက်မထားကြနဲ့တော့။ ဒီ တာဝန်ကြီး ကျရှုံးသွားရင်... ငါတို့ အကုန်လုံး သွားပြီဟေ့”
ဝမ်သဲ့ဖာ ၏ ဆော်သြမှု (နှင့် အဓမ္မ ခိုင်းစေမှု) အောက်တွင်... ကြေကွဲဖွယ် ကောင်းလှသော ‘ရန်ပုံငွေ စုဆောင်းရေး’ လှုပ်ရှားမှုကြီး စတင်သွားဝောာ့၏။
အချို့လူများမှာ ယခုလေးတင် သောက်ထားသော (အစာပင် မကြေသေးသည့်) ဆေးလုံးများကို အန်ထုတ်ရန် ကြိုးစားနေကြပြီး... အချို့ကမူ သူတို့၏ ရွှေဆံထိုးများကို ဆွဲနုတ်နေကြကာ... အချို့ဆိုလျှင် သူတို့၏ ရွှေသွားများကိုပင် ဖြုတ်ရန် ကြိုးစားနေကြလေ၏။
သုံးမိနစ်ခန့် အချိန်အတွင်းမှာပင်။
စားပွဲပေါ်၌... ချပ်ဝတ်များ၊ ဓားပျံများ၊ သတ္တုရိုင်းများ၊ ဧရာမ အိုးမည်းကြီးများနှင့် ရွှေကြိုးများ... စသည့် ထူးထူးဆန်းဆန်း ပစ္စည်းပေါင်းစုံ စုပုံသွားဝောာ့၏။
ကျန်းချန် မှာမူ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းများပင် ထိန်းမရအောင် တုန်ယင်လာရတော့၏။
ဒီကောင်တွေကတော့လေ... တာဝန် တစ်ခုအတွက်ဆိုရင်... အတွင်းခံ ဘောင်းဘီကအစ ပေးဆပ်ဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်နေကြပါလား။
သူ ကိုယ်တိုင် ပိုက်ဆံ မစိုက်ထုတ်သော်လည်း... ထိုပစ္စည်းများကို ငွေသားအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးရန်တော့ သူ ကူညီပေးနိုင်သည်။
(စနစ်... ယာယီ ပစ္စည်း ပြန်လည် ဝယ်ယူရေး လမ်းကြောင်းကို ဖွင့်လိုက်စမ်း...)
ကျန်းချန် က စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် အမိန့်ပေးလိုက်၏။
အလင်းတန်း တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်နှင့်... စားပွဲပေါ်မှ အမှိုက်ပုံကြီးမှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ အေးစက်လှသော ကိန်းဂဏန်းများ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေတော့သည်။
(စုစုပေါင်း - ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သောင်း ရှစ်ထောင်)
လက်ကျန် ပိုက်ဆံလေးများနှင့် ပေါင်းလိုက်လျှင်... စုစုပေါင်း နှစ်သောင်းတိတိ ရရှိသွားဝောာ့၏။
“နှစ်သောင်းဗျို့...”
အပေါ်အင်္ကျီ မပါတော့သော ဝမ်သဲ့ဖာ သည် အခန်းလက်ရန်းဆီသို့ ပြေးသွားကာ... ကိုယ်တစ်ဝက်ကို အပြင်သို့ ထုတ်လျက် လမ်းတစ်ဖက်ရှိ ကျောက်ယူချိုင် ဆီသို့ ရူးသွပ်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်လေတော့သည်။
“ကျောက် လို့ နာမည်ရတဲ့ ကောင်... မင်း ကြားလား၊ နှစ်သောင်းဟ... နှစ်သောင်း။ မင်း ထပ်ခေါ်ရဲသေးလားကွ။ ထပ်ခေါ်စမ်းပါဦး”
“ငါ ဝမ်သဲ့ဖာ ကတော့... ဒီနေ့ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီကအစ ပေါင်ပြီးတော့... မင်းကို ပိုက်ဆံနဲ့ အသေသတ်ပြမယ်ဟေ့”
နေရာတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားဝောာ့၏။
လူတိုင်းမှာ ဒုတိယထပ်တွင် အတွင်းခံ ဘောင်းဘီ တစ်ထည်တည်းဖြင့်... အဆီတဝင်းဝင်း တုန်ခါလျက် မတ်တတ်ရပ်နေသော ထိုလူဝကြီးကို မော့ကြည့်ရင်း...ပိုက်ဆံကို အမှိုက်လို သဘောထားသည့် သူတို့၏ အရှိန်အဝါကြောင့် တုန်လှုပ်သွားကြရလေတော့သည်။
တစ်ဖက်ရှိ အခန်းအတွင်း၌မူ...
ကျောက်ယူချိုင် ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်တရာ ဆိုးရွားနေတော့၏။
သူသည် ချမ်းသာသော်လည်း... အကန့်အသတ်မရှိ ချမ်းသာနေခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။
သံစုတ်တစ်တုံးအတွက် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်သောင်း ပေးရမယ် ဟုတ်လား။ အိမ်ပြန်ရောက်ရင် သူ့အဖေက သူ့ခြေထောက်တွေကို ရိုက်ကျိုးပစ်မှာ သေချာလှသည်။
ထို့အပြင်... တစ်ဖက်ရှိ မျက်လုံးများ နီရဲနေကာ ခွေးရူးများပမာ ဖြစ်နေသည့် လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း... သူ၏ ရင်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများပင် ဖြစ်ပေါ်လာရရှာ၏။
ဒီလူတွေကတော့... အမှိုက်စုတ် တစ်ခုအတွက်နဲ့ ဒီလောက်အထိ ပေးဆပ်ဖို့ ထိုက်တန်လို့လားဟ။
“ဟွန်း... အရူးတစ်အုပ်ပဲ”
နောက်ဆုံးတွင်တော့ ကျောက်ယူချိုင် မှာ အရှုံးပေးလိုက်ရရှာတော့သည်။ သူသည် သူ၏ ဝတ်ရုံစကို ခါယမ်းကာ ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး ဈေးထပ်မခေါ်တော့ချေ။
“နှစ်သောင်း တစ်ကြိမ်... နှစ်သောင်း နှစ်ကြိမ်... နှစ်သောင်း သုံးကြိမ်... အတည်ပြုပါတယ်ရှင်”
လေလံတူလေးမှာ ဒုန်းခနဲ မြည်အောင် ကျရောက်သွားတော့၏။
“ငါတို့ နိုင်ပြီဟေ့။ ဟားဟားဟား... ငါတို့ နိုင်ပြီဗျို့”
နားကွဲမတတ် အောင်ပွဲခံ အော်ဟစ်သံကြီးက သီးသန့်ခန်းအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
ကစားသမားများမှာ အချင်းချင်း ဖက်လိုက်ကြပြီး... အချို့မှာမူ ရယ်ရင်းနှင့်ပင် ငိုကြွေးနေကြရှာ၏။
သူတို့၏ ဗလာကျင်းသွားသော ပစ္စည်းစာရင်းများနှင့်... ကိုယ်ပေါ်၌ ကျန်ရစ်သော အတွင်းခံ ဘောင်းဘီလေးများကို ကြည့်ရင်း... “ဆယ်စုနှစ်ချီ ကြိုးစားခဲ့သမျှ... တစ်ညတည်းနှင့် မူလနေရာကို ပြန်ရောက်သွားခြင်း” ဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ကို ဤ ရက်စက်လှသော ကျင့်ကြံခြင်း လောကကြီးတွင် သူတို့ နောက်ဆုံး၌ သဘောပေါက်သွားကြရလေပြီ။
သို့သော်ငြား... လက်ထဲမှ သတိမထားမိနိုင်သော အနက်ရောင် သံစုတ်တုံးလေးကို ကြည့်လိုက်သည့် အခါတွင်မူ...
ဒါဟာ... တကယ့်ကို ထိုက်တန်လှပါသည်။
အခန်း (၁၇၀) - နောက်ဆုံးပိတ် အစီအစဉ်.... မဝယ်နိုင်ဘူးလား... ဒါဆိုရင် အလကား ယူပစ်လိုက်မယ်လေ
~အလယ်ပိုင်းတိုက်ကြီး။ ထျန်းကျီခန်းမ လေလံအိမ်တော်။ ဒုတိယထပ်ရှိ အထူးဧည့်သည်တော် သီးသန့်ခန်းအတွင်း၌ ဖြစ်သည်။
ဝမ်သဲ့ဖာ က သောက်ရမ်း များပြားလှသည့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်သောင်းတိတိနှင့် ‘သံစုတ်တုံး’ (နတ်ဘုရားလက်နက် အပိုင်းအစ) ကို လေလံအောင်သွားပြီးနောက်မှာတော့... အခန်းတွင်းက လေထုကြီးဟာ စောစောက ရူးသွပ်မှုတွေမှ တဖြည်းဖြည်းနှင့်.. အထီးကျန် ဆန်တသော အခြေအနေဆီကို ရောက်ရှိသွားဝောာ့၏။
ဗလာကျင်းသွားသည့် သူတို့ရဲ့ အိတ်ကပ်တွေကို စမ်းကြည့်လိုက်ပြီး... စနစ် မျက်နှာပြင်ပေါ်က သုည ဖြစ်နေသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး လက်ကျန် စာရင်းကို မြင်လိုက်ရသည့် အခါမှာတော့... အားလုံးက အမှန်တရား တစ်ခုကို နောက်ဆုံး၌ သဘောပေါက်သွားကြလေပြီ။
သူတို့ လုံးဝ (လုံးဝ) မွဲသွားကြပြီ ဆိုတာကိုပေါ့။
“ဟူး... စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်မိတာက တကယ့် မိစ္ဆာအစစ်ပဲဟေ့”
ဝမ်သဲ့ဖာ (ဒီဖရဲသီးမှည့်ပြီလား) က ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးရဲ့ စုဆောင်းထားသမျှ ပိုက်ဆံတွေ အကုန်သုံးပြီး ဝယ်လာသည့် ထိုသံစုတ်တုံးလေးကို မျက်နှာနဲ့ ပွတ်သပ်လိုက်ရင်း ငွေကြေးရဲ့ နွေးထွေးမှုကို ခံစားကြည့်ဖို့ ကြိုးစားနေသည်။
သို့သော်လည်း သံချေးနံ့တွေကလွဲလျှင် ဘာမှ မရပါချေ။
“ဒီဟာက တကယ်ပဲ နတ်ဘုရားလက်နက် ဖြစ်ဖို့ မျှော်လင့်ရမှာပဲ... မဟုတ်ရင်တော့ ငါ ဒီသံတုံးကို စားပစ်ရတော့မယ်”
“မတွေးနဲ့တော့ကွာ... ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေစမ်းပါ။ အဟောင်းတွေ သွားမှ အသစ်တွေ လာမှာပေါ့”
ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက် က နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်၏။ အမှန်တော့ သူကိုယ်တိုင်လည်း သူ၏ ဓားကို ပြင်ဖို့တောင် ပိုက်ဆံ မကျန်တော့ပါလေ။
ထိုအခိုက်... လေလံခန်းမ အတွင်းရှိ မီးရောင်များ အားလုံး ရုတ်တရက် ငြိမ်းသွားပြီး... လေလံစင်မြင့်ပေါ်သို့သာ အတောက်ပဆုံးသော မီးမောင်းကြီး တစ်ခု ကျရောက်လာတော့သည်။
အသက်ရှူကျပ်မတတ် ကျယ်ပြန့်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသော ဝိညာဉ်ဖိအားကြီး တစ်ခုက နေရာ တစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံသွားသည်။ ဒီဖိအားကြီးက ယခင်က အကြီးအကဲ ဟွမ် ဆီက ထွက်ပေါ်လာသည့် ဖိအားထက်တောင် ပိုပြီး ပြင်းထန်နေသေးပြီး... မူလဝိဉာဉ် အဆင့်ရဲ့ တံခါးဝကိုတောင် သဲ့သဲ့မျှ ထိခတ်နေတော့၏။
“ဒါက...”
ကျန်းချန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး... ကိုယ်ဟန်ကို မတ်မတ် ထိုင်လိုက်မိသည်။
လေလံဆရာမလေး ဟုန်ယွီ က တည်ကြည်လေးနက်စွာ ရပ်နေပြီး... အထပ်ထပ် ပိတ်လှောင်ထားသော ခရမ်းရွှေရောင် ကျောက်စိမ်း သေတ္တာလေး တစ်လုံးကို လက်နှစ်ဖက်နှင့်.. ကိုင်ဆောင်ကာ ပြသခုံပေါ်သို့ သတိကြီးစွာ တင်လိုက်သည်။
“တာအိုရောင်းရင်းတို့ရှင်... ဒီနေ့ညရဲ့ နောက်ဆုံးပိတ် အစီအစဉ်ကြီး အကြောင်းကိုတော့ အားလုံးပဲ ကြားပြီးကြလောက်ပြီ ထင်ပါတယ်ရှင်”
ဟုန်ယွီ ရဲ့ အသံက အရင်လို ဆွဲဆောင်မှု မရှိတော့ဘဲ... တည်ကြည်လေးနက်မှုတွေ အပြည့်အဝ ပါဝင်နေတော့၏။
“ဒါဟာ... ချန်ဝူ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ဗဟိုဧရိယာရဲ့ မြေပုံ အပိုင်းအစပဲ ဖြစ်ပါတယ်ရှင်”
“ဒဏ္ဍာရီတွေ အရဆိုရင်တော့... ချန်ဝူ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ဆိုတာ ရှေးခေတ် နတ်ဘုရားတွေနဲ့ မိစ္ဆာတွေ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြတဲ့ စစ်မြေပြင်ရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ဒေသ ဖြစ်ပြီး... အဲ့ဒီအထဲမှာ ကောင်းကင်ဘုံကို တက်လှမ်းနိုင်မယ့် လျှို့ဝှက်ချက်တွေ၊ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ ကျင့်စဉ်တွေနဲ့ ဝိညာဉ်ရတနာတွေ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိနေတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ ဒီ မြေပုံ အပိုင်းအစလေးကတော့... ဗဟိုဧရိယာဆီကို လုံခြုံစွာ သွားနိုင်မယ့် လမ်းကြောင်းကို မှတ်တမ်းတင်ထားတာပဲ ဖြစ်ပါတယ်ရှင်”
“အခြေခံ လေလံဈေးကတော့... အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးသောင်း ပါရှင်”
“ဝုန်း...”
နေရာတစ်ခုလုံး ပွက်လောရိုက်သွားဝောာ့၏။
ဈေးကွက်ထဲကလို ဆူညံသံမျိုး မဟုတ်ဘဲ... သြဇာကြီးမားသော ဆရာကြီးတွေရဲ့ အသက်ရှူသံ မြန်လာမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ဝိညာဉ် ပဲ့တင်ထပ်သံကြီးတွေပဲ ဖြစ်ချေတော့သည်။
“ငါးသောင်း... အဆင့်မြင့် တဲ့လား”
သီးသန့်ခန်း အတွင်း၌မူ... ခုနလေးတင် အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်သောင်း သုံးပစ်လိုက်၍ ဝမ်းနည်းနေကြသော ကစားသမားတွေဟာ ချက်ချင်းပဲ မှင်သက်သွားကြသည်။
ငွေလဲလှယ်နှုန်းတွေ အရ တွက်ကြည့်မည် ဆိုလျှင်... အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်တုံးဟာ အလယ်အလတ်အဆင့် ကျောက်တုံး တစ်ရာနှင့် ညီမျှပြီး၊ အဆင့်နိမ့် ကျောက်တုံး တစ်ထောင်နှင့် ညီမျှတယ် မဟုတ်ပါလော။
အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးသောင်း ဆိုတာ... အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သန်းငါးရာ တဲ့လား။
“သောက်ကျိုးနည်း... ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ”
“ဒါကမှ တကယ့် ကျင့်ကြံခြင်း လောက အစစ်ကြီးလားဟ။ ဆင်းရဲမွဲတေမှုက ငါ့ရဲ့ စိတ်ကူးဉာဏ်တွေကို ကန့်သတ်ထားတာပဲ”
“ငါတို့ဆီက ရှိသမျှ ပိုက်ဆံ အကုန်စုရင်တောင်... အဲ့ဒီဈေးရဲ့ အစွန်းလေးတောင် မရလောက်ဘူးဟေ”
ကစားသမားများမှာ လက်ရန်းကို မှီကာ... အောက်ဘက်တွင် ပုံမှန်အားဖြင့် အေးအေးဆေးဆေး နေတတ်ကြသော ဆရာကြီးများ ရူးသွပ်စွာ ဈေးခေါ်နေကြသည်ကို ငေးကြည့်နေကြတော့သည်။
“ခြောက်သောင်းဗျို့” “ရှစ်သောင်း” “တစ်သိန်းဟေ့”
လေလံပြိုင်ဆိုင်မှုမှာ အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှပြီး... ဈေးတစ်ကြိမ် ခေါ်လိုက်တိုင်း ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တောင်ကြီး တစ်တောင် ရွေ့လျားသွားသကဲ့သို့ ရှိနေတော့၏။
ဒုတိယထပ်တွင် ကြွားဝါနေခဲ့သော သခင်လေးကျောက် ပင်လျှင်... ဤအချိန်တွင်မူ သူ၏ ပါးစပ်ကို လိမ်မာစွာ ပိတ်ထားရသည်။
ဤ ပြိုင်ဆိုင်မှု အဆင့်အတန်းမှာ သူလို သူဌေးသားပေါက်စလေး ဝင်ပါနိုင်သည့် အဆင့်မျိုး မဟုတ်တော့ပေ။
လေလံပွဲတွင် ပါဝင်နေသူများမှာ... အလယ်ပိုင်းတိုက်ကြီးရှိ ထိပ်တန်း ဂိုဏ်းကြီးများမှ အကြီးအကဲများ သို့မဟုတ်၊ မူလဝိဉာဉ်အဆင့် မွန်းစတား အိုကြီးများ၏ ကိုယ်စားလှယ်များသာ ဖြစ်ချေတော့၏။
“ချင်းယန်ဂိုဏ်း က တစ်သိန်းနဲ့ ငါးသောင်း ပေးမယ်”
အိုမင်းနေသော အသံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကစားသမားများက သေချာ ကြည့်လိုက်သောအခါ... ယခင်က ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းကို ဖျက်ဆီးချင်နေခဲ့သော ချင်းရွှမ် အရှင် (ကိုယ်ပွား သို့မဟုတ် ကိုယ်စားလှယ်) ပင် ဖြစ်နေကြောင်း မှတ်မိသွားကြသည်။
“ဟွန်း... ချင်းယန်ဂိုဏ်းက အကုန်လုံးကို သိမ်းချင်နေတာလား။ ငါတို့ ကောင်းကင်မိစ္ဆာဂိုဏ်း က နှစ်သိန်း ပေးမယ်ဗျို့”
“ဒီမြေပုံကို... ငါတို့ ဓားတစ်သောင်း စံအိမ် က လိုချင်တယ်။ နှစ်သိန်းနဲ့ ငါးသောင်းဟေ့”
ဈေးနှုန်းများမှာ တစ်ဟုန်ထိုး မြင့်တက်လာပြီး... မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် သုံးသိန်း အထက်သို့ ရောက်ရှိသွားဝောာ့၏။
ကျန်းချန် သည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း... အခင်းအကျင်းဖြင့် ကာကွယ်ထားပြီး ထောင့်လေး တစ်ခုသာ မြင်နေရသော သားရေ မြေပုံလိပ်ကြီးကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်မိ၏။
‘စနစ်ရဲ့ အချက်ပေးချက်တွေအရ ဆိုရင်... ဒီမြေပုံက ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ အနာဂတ် တိုးချဲ့မှုတွေ အတွက် အလွန် အရေးကြီးတယ်လေ။ သူတို့သာ ဒါကို ရသွားရင်... အခြားဂိုဏ်းတွေ မရောက်ခင် လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲက ပစ္စည်းကောင်းတွေကို အကုန်လုံး ရှင်းထုတ်နိုင်မှာပဲ မဟုတ်လား။’
ဒါပေမဲ့... ငါ မဝယ်နိုင်ဘူး၊ တကယ်ကို မဝယ်နိုင်ဘူးလေ။ ငါ့ကိုယ်ငါ ရောင်းစားရင်တောင်မှ အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သုံးသိန်း ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။
ဒီအတိုင်းပဲ... ရပ်ကြည့်နေရတော့မှာလား’
ကျန်းချန် သည် ဤကိစ္စကို လုံးဝ (လုံးဝ) လက်မခံနိုင်ပေ။
ထိုစဉ်... အကြံဉာဏ် တစ်ခုက သူ၏ ခေါင်းထဲသို့ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာသည်။
“နေပါဦး... ငါက အခု စနစ် ဗားရှင်း ၄.၀ ကို သုံးနေတာလေ။ အဲ့ဒီမှာ... ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်သော မျက်လုံး နဲ့ ဒေတာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခြင်း လုပ်ဆောင်ချက်တွေ ပါတယ် မဟုတ်လား”
“ဒါက မြေပုံ ဆိုမှတော့... ဒါဟာ ဒေတာတွေပဲပေါ့။ ဒေတာ ဖြစ်နေမှတော့...”
ကျန်းချန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ရဲတင်းလှသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတော့၏။
သူသည် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ပိတ်လိုက်ပြီး... ကိုယ်တွင်းရှိ မူလဝိဉာဉ်ကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။ မူလဝိဉာဉ် အဆင့် ပြီးပြည့်စုံခြင်း ၏ ကျယ်ပြောလှသော နတ်ဘုရား အာရုံများမှာ... စနစ်၏ စွမ်းအားများနှင့် ပေါင်းစပ်သွားပြီး လေလံစင်မြင့်ပေါ်သို့ တိတ်တဆိတ် ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်သွားတော့၏။
(စနစ်... ‘မြင်ကွင်းစုံ စကင်ဖတ်ခြင်း’ မုဒ် ကို ဖွင့်လိုက်စမ်း။)
(ပစ်မှတ် - ဟို မြေပုံ အပိုင်းအစ။)
(အခင်းအကျင်းကို ကျော်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားနေပါသည်... အားနည်းချက်ကို တွေ့ရှိပါပြီ... ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်မှု အောင်မြင်ပါသည်။)
“ဝှစ်...”
ကျန်းချန်၏ အမြင်အာရုံ (စနစ် မျက်နှာပြင်) အတွင်း၌... မူလက မှုန်ဝါးနေသော သားရေလိပ်ကြီးမှာ ရုတ်တရက် ရှင်းလင်းပြတ်သားလာတော့၏။ ၎င်း၏ အပေါ်ရှိ မျဉ်းကြောင်းများ၊ အမှတ်အသားများ၊ မှင်စက်လေးများ အပါအဝင် အရာအားလုံးကို... စနစ်က ဒေတာများ အနေဖြင့် ရူးသွပ်စွာ ဖတ်ရှုပြီး ကူးယူနေလေတော့သည်။
(ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှု တိုးတက်မှု အခြေအနေ - ၁၀ ရာခိုင်နှုန်း... ၃၀ ရာခိုင်နှုန်း... ၈၀ ရာခိုင်နှုန်း...)
လေလံစင်မြင့်ပေါ်တွင်မူ ဟုန်ယွီ သည် တစ်ခုခုကို အာရုံရလိုက်သည့်အလား ဇဝေဇဝါဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သော်လည်း... ဘာထူးခြားချက်ကိုမှ မတွေ့ရချေ။
“သုံးသိန်းခွဲ တစ်ကြိမ်... သုံးသိန်းခွဲ နှစ်ကြိမ်...”
လေလံပွဲမှာ အဆုံးသတ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ပြီး... နောက်ဆုံးတွင်တော့ ငွေကြေးဓန အင်အား တောင့်တင်းလှသော ‘ဓားတစ်သောင်း စံအိမ်’ က အောင်မြင်သွားဝောာ့၏။
ဟုန်ယွီ က “သုံးကြိမ်” ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည့် အချိန်မှာပင်...
(အချက်ပေးသံ။ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခြင်း ပြီးဆုံးပါပြီ။)
(ဂုဏ်ယူပါတယ် ပိုင်ရှင်။ ‘ချန်ဝူ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ဗဟိုဧရိယာ မြေပုံ အပိုင်းအစ (အဆင့်မြင့် ပုံတူ)’ ကို ရရှိသွားပါပြီ။)
(မြေပုံ အချက်အလက်များကို စနစ်၏ မြေပုံငယ်လေးထဲသို့ အလိုအလျောက် ထည့်သွင်းပြီး ဖြစ်ပါသည်။)
“ဟူး...”
ကျန်းချန် သည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ကို ချလိုက်ကာ... သူ၏ နဖူးပေါ်ရှိ ချွေးစေးလေးများကို သတိထားမိလိုက်သည်။ မူလဝိဉာဉ် အဆင့် ဆရာကြီး အမြောက်အမြားရဲ့ မျက်စိအောက်မှာတင် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လုပ်ရတာက တကယ့်ကို ရင်ခုန်စရာ ကောင်းလှသည် မဟုတ်ပါလော။
“ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး... ဘာဖြစ်လို့လဲဗျ။ ဈေးတွေ ကြီးလွန်းလို့ လန့်သွားတာလား”
ဝမ်သဲ့ဖာ က အနားသို့ တိုးလာပြီး သနားစရာကောင်းသော မျက်နှာပေးဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“ရပါတယ်ဗျာ...ကျွန်တော်တို့က ဆင်းရဲပေမယ့် ဂုဏ်သိက္ခာတော့ ရှိပါတယ်။ အဲ့ဒီ မြေပုံစုတ်လောက်ကို ကျွန်တော်တို့ ဂရုမစိုက်ပါဘူးဗျာ...”
“ဟုတ်တယ် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး... ပြန်ကြစို့။ ကျွန်တော်တို့တော့ သွားရည်တွေတောင် ကျနေပြီ” အခြား ကစားသမားများကလည်း ဝင်ရောက် တိုက်တွန်းကြသည်။
ဆင်းရဲလွန်းသဖြင့် ‘စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အောင်ပွဲခံခြင်း’ ကို အတင်းအဓမ္မ လုပ်နေရသော ဤတပည့်များကို ကြည့်ရင်း... ကျန်းချန် က သိမ်မွေ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ လေဟာနယ်ကို ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်၏။
(ဆာဗာတစ်ခုလုံးသို့ ကြေညာချက်။ ဂိုဏ်း၏ ဆုလာဘ်များကို ဝေငှပေးလိုက်ပါပြီ။)
(အချက်ပေးသံ။ ဂုဏ်ယူပါတယ် တပည့်တို့။ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ကျန်းချန် သည် သူ၏ ပြိုင်ဘက်ကင်းလှသော နတ်ဘုရား စွမ်းအင်များကို အသုံးပြုကာ (အလကား ရလာခြင်းကို ဆိုလိုသည်) ‘ချန်ဝူ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ’ ၏ အသေးစိတ် မြေပုံ အချက်အလက်များကို အောင်မြင်စွာ ရယူနိုင်ခဲ့ပါပြီ။)
(ယခုအခါ... ၎င်းမြေပုံကို ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းသား အားလုံးထံသို့ အခမဲ့ ဖြန့်ဝေပေးလိုက်ပါပြီ။ ကျေးဇူးပြု၍ ညာဘက် အပေါ်ထောင့်ရှိ မြေပုံငယ်လေးကို နှိပ်ပြီး ကြည့်ရှုနိုင်ပါသည်။)
“.....”
ကစားသမားများမှာ လုံးဝကို ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားကြသည်။
သူတို့သည် မသိစိတ်မှနေ၍ စနစ် မြေပုံကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။
ယခင်က မည်းမှောင်နေခဲ့သော “ချန်ဝူတောင်တန်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာ” ဧရိယာကြီးမှာ... ရုတ်တရက် လင်းထိန်သွားတော့သည်။
၎င်းအပေါ်တွင်... လမ်းကြောင်းများ၊ မွန်းစတား ဖြန့်ကျက်မှု အနေအထားများနှင့်... (စနစ်က ခန့်မှန်းပေးထားသော) ရတနာသေတ္တာ တည်ရှိရာ နေရာများကိုပါ အသေးစိတ် မှတ်သားပေးထားသည် မဟုတ်ပါလော။
ဒီမြေပုံက... ခုနလေးတင် လေလံပစ်သွားသော အပိုင်းအစ မြေပုံထက်တောင် ပိုပြီး အသေးစိတ် ကျနေသေးသည်လေ။
“ဘုရားရေ...”
“အလကား ရတာလား။ ပိုက်ဆံပေးဝယ်စရာ မလိုတော့ဘူးလား”
“ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက တကယ့် အမိုက်စားပဲဗျာ။ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေဗျို့။ ဒါက ဒဏ္ဍာရီထဲက ‘ငါ အကုန်လုံး လိုချင်တယ်’ ဆိုတဲ့ အကွက်ကြီးပဲလားဗျ”
“ဟားဟားဟား... ဟို အရူးတွေကတော့ သုံးသိန်းခွဲတောင် ပေးလိုက်ရပြီး ဘာမှလည်း အထောက်အကူ မဖြစ်လောက်ဘူးဗျို့။ ကျွန်တော်တို့က တစ်ပြားမှ မကုန်ဘဲ အကုန်လုံး ရသွားတာပဲဟေ့”
သီးသန့်ခန်း အတွင်း၌... ချက်ချင်းပင် ပျော်ရွှင်ဖွယ်ကောင်းသော လေထုကြီး ဖုံးလွှမ်းသွားဝောာ့၏။
ကစားသမားများမှာ... အောက်ဘက်တွင် သုံးသိန်းခွဲတောင် အကုန်ခံပြီး ဝယ်ထားရသော မြေပုံ အပိုင်းအစလေးကို ကိုင်ကာ ပြုံးဖြီးဖြီး ဖြစ်နေသည့် ဓားတစ်သောင်း စံအိမ်မှ အကြီးအကဲကို... သနားစရာကောင်းပြီး လှောင်ပြောင်လိုသည့် အကြည့်များဖြင့် ငုံ့ကြည့်နေကြတော့၏။
“ပန်းချီကား တစ်ချပ်ကို သုံးသိန်းခွဲ တဲ့လား။ ကျွတ်... ကျွတ်... ပိုက်ဆံတွေ ပေါပြီး အ တယ်ဆိုတာ ဒါမျိုးကို ခေါ်တာပဲဗျာ”
“ရှူး... တိုးတိုး။ လူမသိစေနဲ့လေဗျာ... ငါတို့က ‘အရင်းအမြစ် မျှဝေသုံးစွဲနေတာ’ ဆိုတော့... သူတို့ ကြားသွားရင် ငါတို့တော့ အသေပဲဟ”
ကျန်းချန် သည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဝတ်ရုံစများကို သေသပ်အောင် ပြင်လိုက်ကာ... အလွန်တရာ ကျေနပ်နေတော့၏။
(သွားကြစို့လေ။)
“လေလံပွဲလည်း ပြီးပြီဆိုတော့... ငါတို့ ပြန်ကြတာပေါ့”
“ဒီမြေပုံလည်း ရပြီဆိုတော့... အဲ့ဒီ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ဆိုတဲ့ နေရာကို သွားပြီး... ဒီ ဆရာကြီးတွေကို အံ့သြစရာလေး နည်းနည်းလောက် ပေးရမယ့် အချိန် ရောက်ပြီလေ...”
ဒီနေ့ညမှာတော့... ထျန်းကျီခန်းမကြီးက ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး မြတ်သွားဝောာ့သည်။ သို့သော်လည်း အကြီးမားဆုံး အောင်နိုင်သူများကတော့... အရေးအကြီးဆုံး သတင်းအချက်အလက်တွေကို တစ်ပြားမှ မကုန်ဘဲ ယူသွားနိုင်ခဲ့တဲ့ ‘အလကား လာစားသွားသူများ’ ပင် ဖြစ်ချေတော့၏။
အခန်း (၁၇၁) - လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ဖွင့်လှစ်ခြင်း.... လူရိုးလူကောင်းတွေကသာ တံခါးမကြီးကနေ ဝင်ကြတာလေ
~သုံးရက် ကြာပြီးနောက်... ချန်ဝူတောင်တန်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာရှိ ချန်ဝူချောက်ကမ်းပါးကြီး၌ ဖြစ်၏။
ဤနေရာမှာ ချန်ဝူတောင်တန်း တစ်ခုလုံးတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အရှုပ်ထွေးဆုံးနှင့် အန္တရာယ် အများဆုံး ဧရိယာ ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် လူသူအရိပ်အယောင် ကင်းမဲ့နေတတ်သော်လည်း... လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ် အတွင်း၌မူ အလံတံခွန်များ တလွင့်လွင့်နှင့် ပွက်လောညံနေတော့၏။
အကြောင်းမူကား... ဒဏ္ဍာရီလာ ချန်ဝူ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ ဝင်ပေါက်မှာ ချောက်ကမ်းပါးကြီး အထက်ရှိ လေဟာနယ် ဆုံမှတ်တစ်ခု၌ တည်ရှိနေသောကြောင့်ပင်။
ယခုအချိန်တွင်... ဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ်မှ ဂိုဏ်းကြီး ခြောက်ဂိုဏ်း၊ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်မှ သခင်ကြီး သုံးဆယ့်ခြောက်ဦး နှင့်... သတင်းကြား၍ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြသော မရေမတွက်နိုင်သည့် တစ်ကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူများမှာ နေရာတစ်ခုလုံးကို လုံးဝ (လုံးဝ) ဝိုင်းရံထားကြလေပြီ။ ကောင်းကင်ယံတွင် ဓားပျံများနှင့် လေလှေများ ပြည့်နှက်နေပြီး... မြေပြင်ပေါ်တွင်လည်း တဲအိမ်များက အဆုံးအစမဲ့ ခင်းကျင်းထားရာ... ယခင် ‘မိစ္ဆာ တစ်သောင်း တွေ့ဆုံပွဲ’ ထက်ပင် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို ကြီးကျယ်ခမ်းနားနေတော့၏။
“အချိန်ကျရောက်ပြီ... အခင်းအကျင်းကို ဖွင့်ကြစမ်း”
ချင်းယန်ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ် ချင်းရွှမ် အရှင် ၏ ကျယ်လောင်လှသော ဟိန်းဟောက်သံကြီးနှင့်အတူ... အစွမ်းထက် မူလဝိဉာဉ်အဆင့် ပညာရှင် အမြောက်အမြားက ပူးပေါင်းကာ မှော်ပညာများကို လွှတ်ထုတ်လိုက်ကြသည်။ အရောင်အသွေး စုံလင်လှသော ဝိညာဉ်အလင်းတန်းများမှာ လေဟာနယ်ရှိ အမှတ်တစ်ခုတည်းဆီသို့ စုပြုံ ကျရောက်သွားပြီး... လှိုင်းဂယက်များ ထဖြစ်သွားစေတော့၏။ ထိုစဉ်... တိမ်တိုက်များ ကြားမှနေ၍ ပေရာချီ မြင့်မားပြီး ရှေးဟောင်း အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသော ဧရာမ ကြေးဝါတံခါးကြီး တစ်ချပ် ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
တံခါးကြီးမှာ တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားပြီး... ၎င်း၏ အပေါ်တွင် အစွမ်းထက်လှသော အခင်းအကျင်း အလင်းတန်းများက စီးဆင်းနေတော့၏။
“တာအိုရောင်းရင်းတို့... ပူးပေါင်းပြီး အခင်းအကျင်းကို ဖျက်ဆီးကြစို့”
“ဝုန်း... ဒိုင်း...”
မရေမတွက်နိုင်သော မှော်ရတနာများနှင့် ဓားပျံများမှာ ကြေးဝါတံခါးကြီးဆီသို့ နားကွဲမတတ် အသံကြီးများနှင့်အတူ ဝင်ရောက် တိုက်မိကုန်ကြသည်။ ဤသည်မှာ ကျင့်ကြံခြင်းလောကမှ လျှို့ဝှက်နယ်မြေများကို စူးစမ်းရှာဖွေရာတွင် အသုံးပြုလေ့ရှိသော ပုံမှန် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းပင် ဖြစ်ချေသည်... (အကြမ်းဖက်ခြင်း၊ ဂုဏ်သိက္ခာရှိစွာနှင့် တရားဝင် ဝင်ရောက်ခြင်း)။
သို့သော်ငြား...
လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုများက ခမ်းနားကြီးကျယ်လှသော ကြေးဝါတံခါးမကြီးဆီသို့ ရောက်ရှိနေကြချိန်တွင်...
ထိုနေရာနှင့် မိုင်သုံးဆယ်ခန့် ကွာဝေးသော၊ ခါးလောက်ရှိသည့် ပေါင်းပင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် လူသူကင်းမဲ့သော ကျောက်တောင် ကုန်းရိုင်းလေး တစ်ခု၌...
“ဖူး... ဖူး... သောက်ကျိုးနည်း နေရာစုတ်ကြီး... ပင့်ကူအိမ်တွေချည်းပဲဟေ့”
ဝမ်သဲ့ဖာ (ဒီဖရဲသီးမှည့်ပြီလား) သည် လမ်းရှင်းရန်အတွက် သူ၏ သံမဏိ ဂေါ်ပြားကြီးကို အဆက်မပြတ် ဝှေ့ယမ်းနေပြီး... ပါးစပ်ထဲသို့ ဝင်လာသော မြက်မြစ်များကို ရွံရှာစွာဖြင့် ထွေးထုတ်လိုက်သည်။
“ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ပေးလိုက်တဲ့ မြေပုံက တကယ်ရော ယုံရလို့လားဗျာ။ ဒီလို ခွေးချေးနင်းမိမယ့် နေရာမျိုးမှာ... ဘယ်လိုလုပ် ဝင်ပေါက် ရှိနေမှာလဲကွ”
“ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်းပါကွာ... မြေပုံ ညွှန်ပြတဲ့အတိုင်းသာ လိုက်ခဲ့”
ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက် က စနစ် မြေပုံငယ်လေးပေါ်ရှိ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေသော အစိမ်းရောင် မြှားလေးကို ကြည့်ရင်း... ခေါင်းပင် မလှည့်ဘဲ ပြန်ပြောလိုက်၏။ “စနစ်က ပြနေတာတော့... ဒီနေရာမှာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေရဲ့ ဗဟိုဧရိယာဆီကို တိုက်ရိုက် ရောက်သွားစေမယ့် ‘လေဟာနယ် အက်ကွဲကြောင်း’ ရှိတယ်တဲ့။ သာမန် အရပ်စကားနဲ့ ပြောရရင်တော့... နောက်ဖေးပေါက် ပေါ့ကွာ”
အပြည့်အဝ လက်နက်တပ်ဆင်ထားကြသော ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း ကစားသမား အယောက် တစ်ရာကျော်မှာ... ဆုချင်းကော နှင့် ကျန်းချန် (အာရုံစိုက်မခံရစေရန် သာမန် အရပ်ဝတ် အရပ်စားများကို လဲလှယ် ဝတ်ဆင်ထားသည်) တို့နှင့်အတူ သူခိုးများပမာ ကျောက်တုံးပုံကြီးများ ကြားတွင် တိုးဝှေ့ သွားလာနေကြသည်။
နောက်ဆုံးတွင်... လိပ်ခွံတစ်ခုနှင့် တူသော ဧရာမ ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံး၏ အနောက်ဘက်၌ အုပ်စုကြီး ရပ်တန့်သွားကြတော့၏။
“ရောက်ပြီဗျို့... ဒီနေရာပဲ”
အားလုံးက ဝိုင်းအုံ ကြည့်ရှုလိုက်ကြရာ... ချက်ချင်းပင် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားကြသည်။
ကျောက်တုံးကြီး၏ အောက်ခြေတွင်... အလင်းရောင် ကင်းမဲ့နေပြီး၊ မီတာဝက်ခန့်သာ အမြင့်ရှိကာ... ချောကျိကျိ ရေညှိများ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် မြေတွင်းပေါက်လေး တစ်ခု ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလော။
တွင်းဝတွင် ခြောက်သွေ့နေသော နွယ်ပင်အချို့ တွဲလောင်းကျနေပြီး... အေးစက်သော လေများ တစ်ချက်တစ်ချက် တိုက်ခတ်လာတတ်၏။ ကြည့်ရသည်မှာ ဧရာမ သားရဲကြီး တစ်ကောင်၏ တွင်းအောင်းရာ နေရာ၊ သို့မဟုတ် ဂူဖောက်သမားများ တူးထားသော တွင်းပေါက်နှင့်ပင် တူနေတော့သည်။
“ဒါ... ဒါက...”
ဆုချင်းကော သည် ဒူးခေါင်းလောက်တောင် မမြင့်သော ထိုတွင်းပေါက်လေးကို စိုက်ကြည့်ရင်း... နှုတ်ခမ်းများပင် ထိန်းမရအောင် တုန်ယင်လာရရှာသည်။
သူတော်စင်မလေး တစ်ဦး၏ တည်ငြိမ်မှုများမှာ လုံးဝ (လုံးဝ) ပြိုကျလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီလေ။
“ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးရှင်... ဒါက... ရှင်ပြောတဲ့ ဖြတ်လမ်း ဆိုတာလားဟင်...”
ကျန်းချန် မှာမူ တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိဘဲ... တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများကို ရေပက်မဝင်အောင် ပြောဆိုနေတော့၏။
“မဟာတာအိုမှာ လမ်းစဉ် ငါးဆယ် ရှိပြီး... ကောင်းကင်ဘုံ တာအိုမှာ လမ်းစဉ် လေးဆယ့်ကိုးသွယ် ရှိတယ်။ လူသားတွေအတွက်တော့ မျှော်လင့်ချက် တစ်လမ်းတည်းသာ ကျန်ရစ်တယ်လေ။ ဒီပေါက်က ကြည့်ရတာ ခွေးတိုးပေါက်နဲ့ တူပေမယ့်... တကယ်တမ်းတော့ ကောင်းကင်ဘုံက ကံစပ်တဲ့ သူတွေအတွက် ချန်ထားပေးခဲ့တဲ့ မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေး တစ်ခုပဲ ဒါကို ‘ရိုးရှင်းမှုဆီသို့ ပြန်လည် သွားရောက်ခြင်း’ လို့ ခေါ်တာပေါ့...”
“ဟွန်း... ခွေးတိုးပေါက်ကနေ တွားသွားရမှာကိုများ... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ စကားတွေ သုံးနေရတာလဲဗျာ”
ဆောက်လုပ်ရေးခွင်မှ ဦးလေးကျန်း က ဂေါ်ပြားကို ခါးတွင် ထိုးထည့်လိုက်ပြီး... ပါးစပ်မှ ညည်းတွားနေသော်လည်း၊ သူ၏ လုပ်ရပ်များကမူ စကားနှင့် ဆန့်ကျင်နေသည်။ သူသည် မြေပြင်ပေါ်၌ မှောက်လျက်သား နေလိုက်ပြီး... ပေကြိုး တစ်ခွေကို ထုတ်ကာ တွင်းပေါက်၏ အချင်းကို တိုင်းတာလိုက်ပြီးနောက်၊ ပညာရှင် ပီသစွာဖြင့် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာလိုက်တော့၏။
“အချင်းက ၅၅ စင်တီမီတာ ဆိုတော့... နည်းနည်းတော့ ကျဉ်းတယ်ဗျ။ ဒါပေမဲ့... တွင်းနံရံတွေက ကျောက်သားတွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတာမို့လို့ သောက်ရမ်း ခိုင်ခံ့ပြီး ပြိုကျမှာ မဟုတ်ဘူး။ မြေပြင်ကတော့ နည်းနည်း ချောနေတယ်... ဒါကြောင့် တွားသွားတဲ့အခါ မြေကြီးကို သေချာ ဆုပ်ကိုင်ဖို့တော့ သတိထားကြဦးနော်”
“ကျုပ် အရင် သွားမယ်ဗျို့”
ဦးလေးကျန်း မှာ ပေကျံမည်ကို စိုးရိမ်ခြင်း မရှိဘဲ... သွက်လက်သော ငါးရှဉ့်အိုကြီး တစ်ကောင်ပမာ ရွှံ့ဗွက်များထဲသို့ လျှောတိုက် ဝင်ရောက်သွားပြီး၊ မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။
“သောက်ကျိုးနည်း... ဦးလေးကျန်း ကတော့ တကယ့် အမိုက်စားပဲဗျာ”
“ပစ္စည်းကောင်းတွေအတွက်ကွာ... ငါလည်း သွားပြီဟေ့”
ရှေ့ဆောင်လမ်းပြ ရှိသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်... ကစားသမားများမှာ ချက်ချင်းပင် သူတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာများကို ဘေးချိတ်လိုက်ကြတော့၏။
ဧရာမ အကျိုးအမြတ်ကြီးနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် မျက်နှာပန်း လှဖို့ဆိုတာ ဘာမှ အရေးမပါတော့ပါလေ။
ကစားသမားများမှာ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် မြေပြင်ပေါ်၌ မှောက်လျက်သား နေကြပြီး... တွင်းထဲသို့ တိုးဝင်ရန် တန်းစီနေကြလေတော့သည်။
“ဟေး... ငါ့ဖင်ကို လာမတွန်းနဲ့လေကွာ”
“ဘယ်ကောင် ဖိနပ်ချွတ်ထားတာလဲဟ။ အနံ့က သောက်ရမ်း ဆိုးတာပဲဟာ”
“ရှေ့ကကောင်တွေ မြန်မြန်လုပ်ကြစမ်းပါ... အနောက်ကလူတွေ ညပ်နေပြီဟေ့”
ထိုမြင်ကွင်းမှာ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရယ်စရာကောင်းသလို၊ အလွန်တရာ ဖရိုဖရဲလည်း ဖြစ်နေတော့၏။
ဝမ်သဲ့ဖာ ၏ အလှည့် ရောက်သောအခါတွင်မူ... ပြဿနာ စတက်လေတော့သည်။
သူ၏ ပေါင်နှစ်ရာကျော် အလေးချိန်ရှိသော ကိုယ်ခန္ဓာကြီးနှင့်... လေးလံလှသော အမည်းရောင် သံမဏိ ချပ်ဝတ်ကြီးတို့ ပေါင်းစပ်သွားသည့်အခါ... သူ တွင်းဝ၌ မှောက်ချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဖော့ဆို့ကြီး တစ်ခုပမာ အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်သွားတော့၏။
“အား... အား...”
ဝမ်သဲ့ဖာ မှာ အတင်း တိုးဝင်ရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း... သူ၏ စည်ပိုင်းလုံးပမာ ဗိုက်ကြီးက အကြီးမားဆုံး အတားအဆီး ဖြစ်နေသည်။
“ညပ်နေပြီ... ညပ်နေပြီဗျို့”
ဝမ်သဲ့ဖာ မှာ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ကိုယ်တစ်ဝက်က တွင်းထဲရောက်နေပြီး... အပြင်ဘက်သို့ ထွက်နေသော ဖင်ကြီးနှင့် ခြေထောက်များမှာ လေထဲတွင် ရူးသွပ်စွာ ကန်ကျောက်နေတော့၏။
“ကယ်ကြပါဦးဗျို့... ကျုပ် အထဲဝင်လို့လည်း မရဘူး၊ အပြင်ထွက်လို့လည်း မရတော့ဘူးဟေ့။ တစ်ယောက်ယောက်.. ကျုပ်ကို လာတွန်းပေးကြပါဦး”
“ဟိုက်... မင်းလို ဖက်တီးကတော့ ဝိတ်ချဖို့ လိုနေပြီကွ”
ခွန်အားကြီးသော အခြား ကစားသမားများမှာ မတတ်သာဘဲ ရှေ့သို့ တိုးလာကြပြီး... လူအချို့က ဝမ်သဲ့ဖာ ၏ ဖင်ကြီးကို အားကုန် ကန်ကျောက်ရင်း အသံပြိုင် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။
“တစ်... နှစ်... သုံး... သွားစမ်းဟေး”
“ဗွပ်...”
ဖော့ဆို့ကို ဆွဲနုတ်လိုက်သည့်အလား အသံကြီး တစ်ခုနှင့်အတူ... ဝမ်သဲ့ဖာ မှာ နောက်ဆုံးတွင်တော့ တွင်းထဲသို့ အကန်ခံလိုက်ရလေပြီ။
“အား...”
တွင်းနက်ကြီး အတွင်းမှ သူ၏ ပဲ့တင်ထပ်နေသော အော်ဟစ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာတော့၏။
အမျိုးသား ကစားသမားများ အားလုံး တွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီးနောက်... တွင်းဝတွင် ကျန်းချန် နှင့် ဆုချင်းကော နှစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။
ဆုချင်းကော သည် ရွှံ့ဗွက်များနှင့် အမည်မသိ အကျိအချွဲများ ဖုံးလွှမ်းနေသော တွင်းပေါက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း... မျက်နှာလေး ဖြူရော်နေပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့ခြင်းများ ပြည့်နှက်နေတော့၏။ လမ်းဘေးရှိ ဖုန်မှုန့်လေးများကိုပင် ရွံရှာတတ်သော နတ်မိမယ်လေး တစ်ပါး အတွက်မူ... ဤကဲ့သို့သော တွင်းပေါက်ထဲသို့ တွားသွားရခြင်းမှာ သေရသည်ထက်ပင် ပိုမို ဆိုးရွားနေသည် မဟုတ်ပါလော။
“ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးရှင်... တကယ်ပဲ တခြား လမ်းကြောင်း မရှိတော့ဘူးလားဟင်...” သူမက မျက်ရည်များ ဝဲလျက် တုန်ယင်သော အသံလေးဖြင့် မေးလိုက်ရှာ၏။
ကျန်းချန် က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ကောင်းကင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ “တံခါးမကြီးမှာ အနည်းဆုံး လူသောင်းချီ ရှိနေတယ်လေ။ အဲ့ဒီကနေ ဝင်မယ်ဆိုရင် သွေးထွက်သံယို အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ရမှာပဲ။ ဒီနေရာက နည်းနည်း ညစ်ပတ်ပေမယ့်... တန်းစီစရာ မလိုဘဲ ဗဟိုဧရိယာဆီကို တိုက်ရိုက် ရောက်သွားမှာ”
“ပိုပြီး အစွမ်းထက်ချင်တယ် ဆိုရင်တော့... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိမ့်ချတတ်ဖို့ သင်ယူရမှာပဲလေ”
စကားအဆုံးတွင်... ကျန်းချန် သည် အကြံတစ်ခု ရသွားပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် ဖုန်ကာကွယ်ရေး အခင်းအကျင်း တစ်ခု (မူလဝိဉာဉ်အဆင့်၏ အထူး အခွင့်အရေး) ဖန်တီးလိုက်ကာ... ကျက်သရေရှိစွာ ခါးညွတ်၍ တွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့၏။
ဆုချင်းကော မှာ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ အချိန်အတော်ကြာအောင် ရုန်းကန်နေရရှာသည်။
နောက်ဆုံးတွင်တော့... သူမသာ မဝင်ခဲ့လျှင် ဤလူသူကင်းမဲ့သော တောရိုင်းထဲ၌ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့မည်။ ဂိုဏ်းက လိုက်ဖမ်းခံရတော့မည်ကို သဘောပေါက်သွားကာ... မျက်လုံးများကို စုံမှိတ်ပြီး ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာစွာ ချလိုက်ရတော့၏။
“ဖြစ်ချင်ရာ ဖြစ်တော့ဟယ်...”
သူမသည် သေရွာသွားမည့် စစ်သည်တော် တစ်ဦးပမာ... ဖြူလွလွ ဝတ်ရုံလေးကို တင်းကျပ်စွာ ရစ်ပတ်လိုက်ပြီးနောက်၊ မြေပြင်ပေါ်၌ မှောက်လျက်သား နေကာ... ‘လွတ်လပ်မှု’ ဆီသို့ ဦးတည်နေသော မှောင်မည်းပြီး ညစ်ပတ်လှသည့် တွင်းပေါက်ကြီးထဲသို့ တွားသွား ဝင်ရောက်သွားလေတော့သည်။
---
အမွှေးတိုင် တစ်ဝက်ခန့် လောင်ကျွမ်းပြီးချိန်တွင်။ ချန်ဝူ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အတွင်း၌။
ဤနေရာမှာ ရှေးဟောင်း ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေသော ထူးဆန်းသည့် လေဟာနယ် တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်ကြီးမှာ ခရမ်းရောင် သမ်းနေပြီး... မြေပြင်ပေါ်တွင်လည်း အပြင်လောက၌ မျိုးသုဉ်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော ထူးခြားဆန်းပြားသည့် ပန်းမန်များ ဖုံးလွှမ်းနေတော့၏။
စိမ်းလန်းစိုပြေလှသော ဆေးပင် ဥယျာဉ် တစ်ခု၏ ဘေးနားရှိ... ပုန်းကွယ်နေသော ကျောက်တုံးပုံကြီး တစ်ခု။
ထိုစဉ်... ကျောက်တုံးပုံကြီးမှာ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားသွားသည်။
“ဖူး...”
ရွှံ့များ ပေကျံနေသော ဝဖြိုးလှသည့် ခေါင်းကြီး တစ်လုံးသည်... ကျောက်တုံး အက်ကွဲကြောင်း ကြားမှနေ၍ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ လတ်ဆတ်သော လေကို အားပါးတရ ရှူရှိုက်လိုက်တော့၏။
“ငါ... ငါ အသက်ရှင်သေးတယ်ဟေ့”
ဝမ်သဲ့ဖာ မှာ အသည်းအသန် တွားသွား ထွက်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပက်လက်လန် လဲကျသွားသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင်... တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက်၊ ရွှံ့များ ပေကျံနေပြီး ရွှံ့မျောက်များပမာ ဖြစ်နေသော ကစားသမားများ ထွက်ပေါ်လာကြတော့၏။
သူတို့ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့် အခါတွင်မူ... သူတို့၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများနှင့် ညည်းတွားမှုများ အားလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် လွင့်စင် ပျောက်ကွယ်သွားဝောာ့၏။
သူတို့၏ ရှေ့မှောက်ရှိ ဝိညာဉ်ဆေးပင် ဥယျာဉ်ကြီး အတွင်း၌... အံ့မခန်း သက်တမ်းရှိသော ဝိညာဉ်ဆေးပင်များ ပြည့်နှက်နေသည် မဟုတ်ပါလော။ [နှစ်ထောင်ချီ သွေးသီး]၊ [ခရမ်းရွှေရောင် ဂျင်ဆင်း]၊ [နဂါးပုံစံ မြက်ပင်]... အပြင်လောကမှာ ဆိုရင် သွေးထွက်သံယို အသေအလဲ လုယူကြရမယ့် ဒီ ရတနာတွေက... ဒီနေရာမှာတော့ ဂေါ်ဖီထုပ်တွေလို နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေပါလား။
ထို့ထက် ပိုအရေးကြီးသည်ကတော့...
ဒီနေရာမှာ ဘယ်သူမှ မရှိပါချေ။
တံခါးမကြီးရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းမှာ ရှိနေတသော ဂိုဏ်းအသီးသီးက အခင်းအကျင်းတွေကို ဖျက်ဆီးဖို့ အသည်းအသန် ကြိုးစားနေကြတုန်း အချိန်မှာပင်... သူတို့တွေက ရတနာသိုက်ကြီးရဲ့ ဗဟိုချက်မှာ နေရာယူပြီးနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ဝူးဟူး ...
“ငါတို့တော့ ချမ်းသာပြီဟေ့။ ငါတို့ တစ်ဖွဲ့တည်း အကုန် သိမ်းလို့ ရပြီ”
“ညီအစ်ကိုတို့... ဒါက နောက်ဖေးပေါက်ကနေ ဝင်ရတဲ့ အရသာ ဆိုတာလားကွ”
ကစားသမားများမှာ နေရာ၌ပင် ခုန်ပေါက်နေကြပြီး... သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ ဝိညာဉ်ဆေးပင်များထက်ပင် ပိုမို စိမ်းလန်း တောက်ပနေတော့၏။
“လုကြစမ်း... မြက်တစ်ပင်တောင် အရှင် မထားခဲ့နဲ့ဟေ့”
ရှန်နွန် မှာ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေပြီး... ဧရာမ ဂုန်နီအိတ်ကြီး တစ်လုံးကို ထုတ်ကာ အနီးဆုံးရှိ နှစ်ထောင်ချီ သွေးသီး ဆီသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားတော့သည်။
“ငါ့ဟာတွေ... အကုန်လုံး ငါ့ဟာတွေပဲ။ ငါ နတ်ဆေးတွေ ဖော်စပ်တော့မယ်ဗျို့”
စတုတ္ထကပ်ဘေး ၏ ကျိုင်းကောင် အုပ်ကြီးသည်... ဤ မပွင့်လန်းသေးသော အပျိုစင် နယ်မြေကြီးဆီသို့ တရားဝင် ဆင်းသက်လာခဲ့လေပြီ ။