အခန်း (၁၆၁-၁၆၂)

အခန်း။ ၁၆၁

ငါ့ကို နာမည်ဖျက်တာကတော့ ဟုတ်ပါပြီ... ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ ငါက ဆဲခံရရုံနဲ့ ဒေါသထွက်တတ်တဲ့ လူစားမျိုးလား။

စုန်ယန်က စိတ်ထဲမှ တွေးတောနေမိသည်။

ဂျူနီယာညီငယ်တစ်ဦးက "အစ်ကို... အစ်ကိုက အဲဒါ မိစ္ဆာစုန်ယန် မဟုတ်ဘူးလို့ သံသယဝင်နေတာလား။ ကျွန်တော် ပြောလိုက်မယ်... အဲဒါ သူကိုယ်တိုင်ပဲ။ သူက ကျွန်တော်တို့မျက်စိကို လှည့်စားတဲ့ မျက်လှည့်အတတ်ကို သုံးထားရင်တောင် ဂိုဏ်းရဲ့ အကြီးအကဲချုပ်ကြီးကတော့ သေချာပေါက် ခွဲခြားနိုင်မှာပေါ့ ဟုတ်တယ်မလား"

"သူက တစ်ကမ္ဘာလုံးရဲ့ လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံနေရတော့ ရူးသွပ်သွားတာနေမှာ။ စိတ်ဓာတ်တွေ ပျက်စီးသွားပြီးတော့မှ ဒီလိုမျိုး လူကိုရူးသွပ်စေတဲ့ မိစ္ဆာအတတ်တွေကို ကျင့်ကြံလိုက်တာ ဖြစ်ရမယ်။ အားလုံးကို အပွင့်လင်းဆုံး ပြောရရင်တော့... ဆက်ပြီး ပုန်းမနေနိုင်တော့လို့ ထွက်လာတာပဲ ဖြစ်ရမယ်"

ညီမလေးအန်လီကလည်း ဝင်ရောက်ထောက်ခံသည်။

"စီနီယာအစ်ကို ပြောတာ မှန်တယ် အဲဒီမိစ္ဆာစုန်ယန်က ရူးနေတာ သေချာတယ် ဒီလိုမျိုး မိစ္ဆာတွေက ကြည့်လိုက်ရင်တော့ အစွမ်းထက်ပုံရပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေက အားအနည်းဆုံးပဲ"

ဘေးနားရှိ စီနီယာအစ်ကို၊ အစ်မများကလည်း ဤစကားကို ထောက်ခံကြပြီး အားတက်သရော ဝိုင်းဝန်းဆွေးနွေးကြတော့သည်။

စုန်ယန် သဘောပေါက်သွားသည်မှာ ထိုအခန်းထဲတွင် မိစ္ဆာစုန်ယန်ကို ဆဲဆိုနေသရွေ့ အားလုံး၏ သူငယ်ချင်း ဖြစ်နေမည်ဖြစ်ပြီး မဟုတ်ပါက ရန်သူသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကို ယုတ်မာပတ်စက်ပြီး အရှက်မရှိသူဟု ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချခြင်းမှာ တာအိုလမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းသူများအကြား ရေပန်းအစားဆုံး ဝါသနာတစ်ခု ဖြစ်နေပုံပင်။

"သစ္စာဖောက်စုန်ယန် ယုတ်မာတဲ့ လူယုတ်မာ သူခိုးယုတ် ညစ်ပတ်တဲ့ ကောင်"

စုန်ယန်ကလည်း အခြေအနေနှင့်အညီ အားရပါးရ လိုက်လံဆဲဆိုပေးလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် ဘေးနားရှိ စီနီယာတစ်ဦးက "ကောင်းလိုက်တဲ့ စကား တကယ့်ကို ထိထိမိမိ ဆဲနိုင်တာပဲ" ဟု ချီးကျူးတော့သည်။

စုန်ယန်က ပို၍ စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ ဒီလောက်လူအများကြီးရှိနေတာ... အဲဒီမိစ္ဆာက ဒီကို လာရဲမှာမဟုတ်ပါဘူး။ တကယ်လို့ လာခဲ့ရင်တောင် ငါတို့ တစ်ယောက်တစ်ချက် တံတွေးနဲ့ ထွေးလိုက်ရုံနဲ့တင် သူ နစ်မွန်းသွားမှာပဲ"

ဤစကားက လူအုပ်ကြီးကို ပို၍ လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး အချို့က "ညီလေးက တကယ့်ကို သတ္တိရှိတာပဲ" ဟု လည်းကောင်း အချို့က "သူ့ကို ကြောက်နေရင် ငါတို့က ဓားကျင့်ကြံသူတွေ မဟုတ်တော့ဘူး" ဟု လည်းကောင်း အချို့ကလည်း "အဲဒီမိစ္ဆာစုန်ယန်က တစ်ယောက်တည်း ငါတို့က အများကြီးပဲ... ဘာကြောက်စရာရှိလဲ" ဟု ပြောကာ ဝိုင်းဝန်း ထောက်ခံကြတော့သည်။

စဉ်းစားဆင်ခြင်ဉာဏ်ရှိသော စီနီယာအစ်ကိုတစ်ဦးကတော့ စကားပြောရန် ဝေခွဲမရဖြစ်နေပြီးမှ စုန်ယန်နှင့် အခြားညီငယ်၊ ညီမငယ်များကို ကြည့်ကာ ခပ်ဖွဖွလေး ပြုံးလိုက်မိသည်။

"လူငယ်ဘဝဆိုတာ တကယ့်ကို လှပတာပဲ"

စုန်ယန်သည် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ဘေးသို့ တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ညီမလေးအန်လီမှာလည်း ဝိုင်းဝန်းဆဲဆိုနေကြသည်ကို ကြည့်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားကာ ပါးပြင်လေးများ နီမြန်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းလေးများမှာ တောက်ပနေပြီး နှုတ်ခမ်းလေးများမှာလည်း မနားတမ်း လှုပ်ရှားလျက် ဆဲဆိုခြင်းတွင် အားတက်သရော ပါဝင်နေရှာသည်။

သို့သော်လည်း ဤဝိုင်းဖွဲ့ဆွေးနွေးမှုများကြားမှ သူသည် အချက်အလက် တော်တော်များများကို စုဆောင်းရရှိခဲ့သည်။

ဥပမာအားဖြင့်... ရန်သူ၏ စွမ်းအားအဆင့်အတန်းပင်။

ရန်သူသည် ဂိုဏ်း၏အကြီးအကဲချုပ်ကြီးပင် ရိပ်မိခြင်းမရှိအောင် ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်းမှာ သူတို့သည် ပုံစံတစ်ရာ မိစ္ဆာခန္ဓာအတတ်ကို တတ်မြောက်ထား၍ မဟုတ်ဘဲ သူတို့၏ မျက်လှည့်

အတတ်မှာ မြေခွေးအဘွားအိုထက်ပင် သာလွန်နေ၍ ဖြစ်ရမည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ထိုသူသည် ခရမ်းရောင်နန်းတော်၏ နောက်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်နေသော မြေခွေးအိုကြီးတစ်ကောင်ပင် ဖြစ်နိုင်သည်။

သို့သော် စုန်ယန်အဖြစ် ဟန်ဆောင်နေသူမှာ ထိုမြေခွေးအိုကြီး မဟုတ်ဘဲ အခြားတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်နိုင်သေးသည်။

အမြီးများစွာပါသော မြေခွေးမျိုးနွယ်စုတွင် လူမျိုးစုအလိုက် လျှို့ဝှက်အတတ်များစွာ ရှိကြောင်း မြေခွေးအဘွားအိုထံမှ သူ ကြားဖူးထားပြီးသားဖြစ်သည်။ မြေခွေးအဘွားအိုမှာ ဝိညာဉ်ဘဝသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် မှတ်ဉာဏ်များမှာ အနည်းငယ် ဝေဝါးနေသဖြင့် ထိုအတတ်အားလုံးကို အသေးစိတ် မမှတ်မိတော့သော်လည်း တခြားသူကို ရုပ်ပြောင်းပေးနိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် မိမိကိုယ်ကို သူတစ်ပါး အနှစ်သက်ဆုံး သို့မဟုတ် အကြောက်ဆုံးသူအဖြစ် မြင်အောင် လုပ်နိုင်ခြင်းစသည့် အကျိုးသက်ရောက်မှုအချို့ကိုတော့ မှတ်မိနေသေးသည်။

ဤအချက်များကို တွေးတောရင်း စုန်ယန်သည် နောက်ဆုံးတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်သည်။

သူသည် သင့်တော်သော သွေးကို ရရှိသည်နှင့် တပြိုင်နက် ပြီးပြည့်စုံသော နန်းတော်ကိုးခုကို ရယူရန်အတွက် အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို အမြန်ဆုံး မြှင့်တင်တော့မည်ဖြစ်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... အဆင့်မြင့်နေတာက အဆင့်နိမ့်နေတာထက်စာရင် အများကြီး ပိုကောင်းတာပေါ့။

ကုဟွမ်ကျီသည် အစွမ်းထက်သည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း နည်းဗျူဟာပိုင်းတွင်မူ သူ၏ ပုံစံတစ်ရာ မိစ္ဆာခန္ဓာနှင့် နတ်ဆိုးဓား မိစ္ဆာနဂါးတို့လောက် မကျွမ်းကျင်ပေ။ သူသည် စုန်ယန်ကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ သူက ခရမ်းရောင်နန်းတော်၏ အလယ်အလတ်အဆင့်တွင် ရှိနေပြီး စုန်ယန်မှာ အစောပိုင်းအဆင့်တွင်သာ ရှိနေသောကြောင့်ပင်။

ယခုအခါ စုန်ယန်သည် အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း သူရင်ဆိုင်ရမည့် မြေခွေးနှင့် ဝံပုလွေမိစ္ဆာများမှာ နောက်ဆုံးအဆင့်တွင် ရှိနေပါက သူသည်လည်း အနည်းဆုံး ထိုအဆင့်သို့ ရောက်အောင် တက်လှမ်းရမည်သာ ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ဝေးလံသောနေရာမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ဟိန်းထွက်လာပြီး ဆွေးနွေးမှုများကို ရပ်တန့်သွားစေသည်။ လူတိုင်းက အပြင်ဘက်သို့ အလောတကြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

အရှေ့မြောက်ဘက် ကောင်းကင်ယံတွင် နဂါးပုံရိပ်နှစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာပြီး ကောင်းကင်မြင့်တွင် ရစ်ပတ်ပျံသန်းနေကြသည်။ ထက်မြက်လှသော အငွေ့အသက်များကြောင့် ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံးမှာ နဂါးများ တိုးတိုးလေး သီချင်းဆိုနေသကဲ့သို့ တုန်ခါနေတော့သည်။

"အဲဒါ ဘာလဲ"

စုန်ယန်သည် ထိုနဂါးပုံရိပ်နှစ်ခုထံမှ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားတစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။

တပည့်များထဲတွင် ထိုအရာကို မှတ်မိသူအချို့ ရှိနေသည်။

မကြာမီမှာပင် တစ်ဦးက "ဒါက ချီချိုး ပုံရိပ်ယောင် ဓားအစီအရင်ပဲ အခု အဲဒီဓားအစီအရင် ပေါ်လာပြီဆိုတော့ မိစ္ဆာစုန်ယန်တော့ ဒုက္ခရောက်ပြီ ထင်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

...

ဘုန်း... ဘုန်း

ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း

ဆက်တိုက်ဆိုသလို ပြင်းထန်လှသော ရိုက်ခတ်မှုများကြောင့် လေထဲရှိ ထူးကဲဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသူမှာ နောက်သို့ အနည်းငယ် ဆုတ်ခွာသွားရသည်။ သူ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင်တော့ နဂါးရိပ်ကြီးနှစ်ခုက မနားတမ်း ဝဲပျံ၍တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

ဓားချီများက နဂါးအကြေးခွံများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ထူးကဲချီများက နဂါး၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြည့်တင်းပေးထားရာ တကယ့်ကို ရဲရင့်ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားပင်။

တပည့်ငါးဦးသည် ဓားများကို ကိုင်ဆောင်လျက် ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားကြပြီး အကြီးအကဲချုပ်ကြီးကတော့ အစီအရင်၏ ဗဟိုချက်တွင် ရှိနေကာ အစီအရင်ဗန်းကို ထိန်းကျောင်းပေးထားသည်။ ထိုအစီအရင်ဗန်းမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လည်ပတ်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ထူးကဲချီ များကို ဆွဲယူကာ ဓားငါးလက်ထံသို့ စီးဆင်းစေသည်။

ထိုတပည့်ငါးဦးသည် နည်းစနစ်တစ်ခုအတိုင်း ထူးကဲဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသူကို ဝိုင်းရံထားကြပြီး ပန်းအလှဆင်နေသကဲ့သို့ ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာဖြင့် အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ သူတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုများနှင့်အတူ နဂါးရိပ်ကြီးများကလည်း ထိုသူကို ရံဖန်ရံခါ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ကြသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ကိုက်ခဲခြင်း၊ တစ်ခါတစ်ရံ တိုက်မိခြင်းနှင့် တစ်ခါတစ်ရံ အမြီးဖြင့် ရိုက်ခတ်ခြင်းများ ပြုလုပ်နေကြသည်။

နောက်ထပ် ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခုနှင့်အတူ ထူးကဲဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသူမှာ နောက်သို့ အနည်းငယ် ထပ်မံဆုတ်ခွာသွားရသည်။ သူသည် အဝေးဆီသို့ လှမ်းကြည့်ကာ ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဘာဓားအစီအရင်လဲ ငါ စုန်ယန်ရဲ့ အမြင်မှာတော့ ဒါက သာမန်ပါပဲကွာ။ တခြားတစ်ယောက်ယောက်ကသာ ဒီအစီအရင်ကို ထိန်းချုပ်ထားရင် ငါ့ကို သတ်နိုင်ကောင်း သတ်

နိုင်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကံဆိုးတာက... အစီအရင်ကို ထိန်းချုပ်နေတဲ့သူရော အထဲမှာ ပါဝင်နေတဲ့သူတွေရောက အားနည်းလွန်းနေတယ် ဟားဟားဟား"

"ဒီနေ့တော့ ငါ ပျော်ရသလောက် ပျော်ပြီးပြီ အခုတော့ ငါ သွားတော့မယ်"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် ကိုယ်ကိုလှည့်ကာ နဂါးကြီးတစ်ကောင်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ပါးနပ်စွာ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။ သူက မကြောက်ဘူးဟု ပြောနေသော်လည်း အမှန်တကယ် တိုက်မိပါက အတော်လေး နာကျင်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း သူကိုယ်တိုင် သိနေသည်။ မထွက်ခွာမီ ထိုသူသည် အနိမ့်ပိုင်းမှ ဝဲပျံဆင်းလာပြီး ရုတ်တရက် လက်ကိုမြှောက်ကာ အနားရှိ ဓားကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို ဖမ်းဆီးလျက် အမြန်ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

"ဒါကတော့ လွန်လွန်းပြီ"

အကြီးအကဲချုပ်ကြီး၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားပြီး အစီအရင်ကို ချက်ချင်းရုပ်သိမ်းကာ ဓားကိုထိန်းကျောင်းလျက် နောက်မှ လိုက်လံဖမ်းဆီးတော့သည်။ ခရမ်းရောင်နန်းတော် အဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူများစွာလည်း ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါသွားကြသည်။

သို့သော်လည်း အကြီးအကဲချုပ်ကြီး၏ အရှိန်မှာ သာမန် ခရမ်းရောင်နန်းတော် ကျင့်ကြံသူများထက် သာလွန်နေပြီး ထိုထူးကဲဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသူမှာလည်း အလွန်လျင်မြန်လှသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့ကြားရှိ အကွာအဝေးမှာ တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာတော့သည်။ ဓားဂိုဏ်းမှ သာမန် ခရမ်းရောင်နန်းတော် အဆင့် ကျင့်ကြံသူများမှာ အချိန်အနည်းငယ်ကြာအောင် လိုက်လံဖမ်းဆီးခဲ့သော်လည်း မကြာမီမှာပင် အကြီးအကဲချုပ်ကြီးရော ထိုသူပါ ခြေရာလက်ရာမရှိ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို သိလိုက်ရတော့သည်။

ဤအတောအတွင်း အကြီးအကဲချုပ်ကြီးနှင့် ထူးကဲဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသူတို့မှာ ကြောင်နှင့်ကြွက်ကစားသကဲ့သို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လိုက်တမ်းပြေးတမ်း ကစားရင်း အဝေးသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

အခန်း။ ၁၆၂

မည်းမှောင်နေသော တိမ်တိုက်များ လွင့်မျောလာပြီး လမင်းကို ဖုံးလွှမ်းလိုက်သည့် ခဏချင်းတွင်ပင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးမှာ ရုတ်တရက် မှောင်မိုက်သွားတော့သည်။

အကြီးအကဲချုပ်ကြီး၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး လရောင်ကွယ်နေသော တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ သူသည် အဝေးတစ်နေရာတွင် ရပ်နားလိုက်သော အမည်းရောင် ပုံရိပ်တစ်ခုကို စိုက်ကြည့်ရင်း အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ တကယ့်အစစ်အမှန်က ဘယ်သူလဲ"

တောင်နက်ပိုင်းအတွင်း တိုက်ခတ်လာသော ညဖန်ခါးလေကြောင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အော်ဟစ်သံများ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

သတိလစ်နေသော ဓားကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားသည့် ထိုပုံရိပ်က ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်လာသည်။ သူ၏ အင်္ကျီကော်လာအထက်ရှိ ဦးခေါင်းမှာ ရုတ်တရက်ဆိုသလို နက်မှောင်သော ဝံပုလွေခေါင်းကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ ထိုဝံပုလွေခေါင်းကြီးသည် သွေးစိမ်းရှင်ရှင် သွားဖုံးများနှင့် ထပ်ရက်နေသော အစွယ်များကို ဖော်ထုတ်ကာ ယုတ်မာစွာ ပြုံးပြနေသည်။

အကြီးအကဲချုပ်ကြီးမှာ အံ့အားသင့်ကာ တောင့်တင်းသွားသည်။

ထိုစဉ် သူ၏ဘေးနားဆီမှ "ဟီး... ဟီး... ဟီး..." ဟူသော ရယ်မောသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝတ်စုံနီဝတ် မြေခွေးတစ်ကောင်မှာ ကိုယ်ကိုယိမ်းနွဲ့ကာ ထွက်လာသည်။ ၎င်းသည် မေးစေ့ကို လက်ဖြင့်ထောက်လျက် အေးစက်သော ကျောက်ဆောင်စွန်းတစ်ခုကို မှီကာ ရပ်နေသည်။

ထိုနှစ်ကောင်မှာ အခြားသူများမဟုတ်ဘဲ ဗိုလ်ချုပ်ကူးနှင့် အဘွားအိုဟုန်တို့ပင်။

ဗိုလ်ချုပ်ကူးသည် လက်ကိုမြှောက်ကာ ဓားကျင့်ကြံသူကို မလိုက်ပြီးနောက် ထိုသူ၏ လည်ပင်းကို ရက်စက်စွာ ကိုက်ခဲလိုက်တော့သည်။

ဓားကျင့်ကြံသူမှာ နာကျင်လွန်းသဖြင့် မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပွင့်လာပြီး အကြီးအကဲချုပ်ကြီး ရှိရာဘက်သို့ အားကိုးတကြီး လှမ်းကြည့်ရှာသည်။

အကြီးအကဲချုပ်ကြီးသည် ဒေါသအလိပ်လိပ် ထွက်လာပြီး ဓားကိုထိန်းကျောင်းကာ လေထဲသို့ ပျံတက်လျက် "မိစ္ဆာကောင်" ဟု ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

စကားပင် မဆုံးသေးမီမှာပင် သူ၏နားစည်ဘေး၌ ခန့်ညားထည်ဝါသော အသံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။

"ရှောင်မင်... မင်းရဲ့ ဆရာကို ဒီလိုမျိုး စကားပြောရသလား"

သူသည် ခဏတာ ငေးမောသွားပြီး မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ရှေ့တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် ရပ်နေသော မြင့်မားသည့် ပုံရိပ်ကြီးတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုပုံရိပ်မှာ ကောင်းကင်ထိအောင် မြင့်မားလှသော မျှော်စင်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ သူ့ကို ငုံ့ကြည့်နေပြီး၊ ပတ်ပတ်လည်တွင်လည်း စူးရှတောက်ပသော အလင်းတန်းများ ဝန်းရံနေသဖြင့် တိုက်ရိုက်ကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။

အကြီးအကဲချုပ်ကြီးမှာ မျက်တောင်ကို အကြိမ်ကြိမ်ခတ်ကာ ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ခါယမ်းလိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်ခွာသွားသည်။

သူ ပြန်လည်ကြည့်ရှုလိုက်သောအခါတွင်မူ ကောင်းကင်ထိအောင် မြင့်မားလှသော ပုံရိပ်ကြီးမှာ မရှိတော့ပေ။ ထိုနေရာတွင် ဝတ်စုံနီဝတ် မြေခွေးတစ်ကောင်သာ ရှိနေပြီး ဝတ်ရုံအောက်နားမှ ဖွေးဖွေးလှုပ်နေသော အမြီးသုံးချောင်းမှာ ယိမ်းနွဲ့နေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းနှင့်အတူ တစ်ခုခုကို ဝါးစားနေသည့် "ဂြွတ်... ဂြွတ်..." ဟူသော အသံမှာလည်း ထွက်ပေါ်နေသည်။

ဓားကျင့်ကြံသူ၏ ဝမ်းဗိုက်မှာ ပွင့်ထွက်နေပြီး ဗိုလ်ချုပ်ကူးမှာ ခေါင်းကိုငုံ့လျက် ထိုသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အရသာခံ စားသောက်နေသည်။ သူသည် လက်သည်းတစ်ဖက်ဖြင့် နှလုံးသားကို ဆုပ်ကိုင်ထားကာ ပါးစပ်ဖြင့် အားရပါးရ ကိုက်ခဲဝါးစားရင်း "ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ အသားက သာမန်လူတွေထက်စာရင် ပိုပြီးတော့ အရသာရှိတာပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အကြီးအကဲချုပ်ကြီးမှာ ဘာမှပြန်မပြောနိုင်သေးခင်မှာပင် အဘွားအိုဟုန်က ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလာကာ ပြောသည်။

"အကြီးအကဲ မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ... စုန်ယန်ဆိုတာ ငါတို့က ရုပ်ဖျက်ထားတာပါ။ ငါတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က သူ့ကို အပြင်ထွက်လာအောင် အကျပ်ကိုင်ဖို့ပဲ။ ရှင်က... ငါတို့နဲ့ မပူးပေါင်းဘဲ မြေခွေးနဲ့ ဝံပုလွေမျိုးနွယ်စုတွေကို ဆန့်ကျင်ချင်နေတာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား"

အကြီးအကဲချုပ်ကြီး "..."

အဘွားအိုဟုန်သည် သူမ၏ ချွန်ထက်သော မျက်နှာကို မော့ကာ ဒေါင်လိုက်ရှိသော မျက်သူငယ်များဖြင့် အကြီးအကဲချုပ်ကြီးကို နောက်ပြောင်ကျီစယ်သလို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမသည် မေးစေ့ကို လက်သည်းဖြင့် ထောက်ထားပြီး ဓားကျင့်ကြံသူကို ဝါးစားနေသည့် ဝံပုလွေကြီးကို တစ်ချက်စောင်းကြည့်ကာ ထပ်မေးလိုက်သည်။

"တကယ်တော့... သူက ဘယ်သူလဲ"

အကြီးအကဲချုပ်ကြီးသည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားမိသည်။

သူသည် ဓားကိုဆွဲထုတ်ချင်နေသည်။

သို့သော်လည်း ယနေ့သာ ဓားကိုဆွဲထုတ်လိုက်ပါက နောက်ဆက်တွဲ ရလဒ်များမှာ ခန့်မှန်းရခက်လွန်းလှသည်ကို သူ သိနေသည်။

ငါ့ရဲ့ ဓားဂိုဏ်းသားတွေက အဲဒီ မြေခွေးနဲ့ ဝံပုလွေမျိုးနွယ်စုတွေကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရင်ဆိုင်နိုင်မှာလဲ။

အဘွားအိုဟုန် တစ်ယောက်တည်းနဲ့တင် ငါတို့ဂိုဏ်းကို အကြီးအကျယ် ဒုက္ခပေးလို့ရနေပြီ။ အခုဆိုရင် မိစ္ဆာလေးကောင်ကလည်း ဒီတိုင်းပြည်သုံးခုထဲကို ရောက်နေပြီ။ နောက်ထပ် မိစ္ဆာကြီးတွေလည်း လာနေကြဦးမှာဆိုတော့... ဓားဂိုဏ်းက သူတို့ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မှာလဲ။ ဒါက အင်အားချင်း အရမ်းကွာခြားလွန်းတယ်။

"သူက ဘယ်သူလဲလို့ မေးနေတာလေ"

အဘွားအိုဟုန်၏ အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူမ၏အသံမှာ အေးစက်ကာ ပို၍ ရန်လိုသော လေသံဖြစ်သွားတော့သည်။

ဗိုလ်ချုပ်ကူး၏ ဝါးစားသံမှာလည်း ပိုမိုမြန်ဆန်လာပြီး သူစားသောက်ပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လှုပ်ရှားရန် အသင့်ဖြစ်နေပုံပင်။

ထိုအချိန်တွင်ပင် အကြီးအကဲချုပ်ကြီး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အဲဒါ... စုန်ယန်ပဲ။"

"ဟီး... ဟီး... ဟီး... တွေ့လား ဒီလိုမှပေါ့။"

အဘွားအိုဟုန်က စူးရှစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

ဗိုလ်ချုပ်ကူးကလည်း လိုက်လံရယ်မောသည်။

အတန်ကြာသော် သူတို့နှစ်ဦးသည် ဓားကျင့်ကြံသူကို စားသောက်ပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်ကိုလှည့်ကာ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

အကြီးအကဲချုပ်ကြီး တစ်ယောက်တည်းသာ ထိုနေရာတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်နှင့် နှလုံးသားမှာ တုန်ရင်နေသည်။ ထိုစကားလုံးသုံးလုံးမှာ သူ၏ပါးစပ်မှ ထွက်လာခဲ့သည်ဟု သူကိုယ်တိုင်ပင် မယုံကြည်နိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေရှာသည်။

သူကာကွယ်ပေးရမည့် မျိုးဆက်သစ်လူငယ်မှာ သူ့ရှေ့တွင်ပင် စားသောက်ခြင်းခံလိုက်ရရုံတင်မကဘဲ မိစ္ဆာများကို ကူညီဖုံးကွယ်ပေးရန်အတွက်လည်း သူက အညံ့ခံလိုက်ရပြန်သည်။ ၎င်းမှာ သစ္စာဖောက်တစ်ယောက်နှင့် ဘာမှမခြားတော့ပေ။

ခရက်…...

သူ၏နှလုံးသားအတွင်းရှိ စိတ်ဆန္ဒတစ်ခုမှာ အက်ကြောင်းထင်သွားသည်ကို သူ ဝေဝေဝါးဝါး ခံစားလိုက်ရသည်။ မူလက သူ၏အစီအစဉ်မှာ နောက်လတွင် ခရမ်းရောင်နန်းတော်၏ နောက်ဆုံးအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် ဖြစ်သော်လည်း ယခုတော့...

...

မြေခွေးနှင့် ဝံပုလွေတို့၏ ယုတ်မာသော ရယ်မောသံများမှာ အဝေးဆီမှ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

ဗိုလ်ချုပ်ကူးက သူ၏နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့်သပ်ရင်း "မင်းရဲ့အကြံက တကယ့်ကို ကောင်းတာပဲ... တခြားသူတွေအဖြစ် ရုပ်ဖျက်ရတာ တကယ်ကို ပျော်ဖို့ကောင်းတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အဘွားအိုဟုန်က သက်ပြင်းချလျက် "ဒါပေမဲ့ စုန်ယန်ကတော့ အခုထိ ပေါ်မလာသေးဘူး" ဟု ပြောသည်။

ဗိုလ်ချုပ်ကူးက "ဘယ်သူဂရုစိုက်မှာလဲ" ဟု ပြောရာ အဘွားအိုဟုန်က "ဒါဆိုရင်တော့ ငါ အခြေအနေတွေကို ပိုပြီးတော့ ရှုပ်ထွေးအောင် လုပ်ဦးမယ်။ သူ ထွက်လာမလား ကြည့်ကြတာပေါ့" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။