အခန်း (၁၄၀၃-၁၄၀၄)

အခန်း (၁၄၀၃) - နယူတန်

ကျွယ်မင်ကြယ်တာရာ၏ မြေပြင်၊ ကျွယ်မင်နန်းတော်၏ နယ်မြေအတွင်း၌ ယင်လောကသို့ သွားခြင်း ဟူသော စကားရပ်ကို ကြားလိုက်ရသည်မှာ ဖန့်ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် တော်တော်လေးကို အဓိပ္ပာယ်မဲ့ဆန်းကြယ်သည့် ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာစေသည်။

လင်းယွမ်တို့ သုံးယောက်မှာမူ ယင်လောကသို့ သွားခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ဝေဝေဝါးဝါးသာ သိကြသည်။

သူတို့သည် ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ကို စတင်ကတည်းက လင်းကွေ့ကြယ်စုတန်းမှ တစ်ဖက်သို့ မထွက်ခွာဖူးကြချေ။

ထို့နောက် အရွေးချယ်ခံရပြီးနောက်တွင်လည်း ရှေးဟောင်းတားမြစ်နယ်မြေများထဲ၌သာ ဆယ်စုနှစ်ချီ၍ လုံးပန်းခဲ့ကြသဖြင့် အောက်နယ်မြေ ခြောက်ခု သို့ တစ်ခါမျှ မရောက်ဖူးခဲ့ကြပေ။

သူတို့သည် ယင်လောကသို့ သွားခြင်း ဟူသော နည်းလမ်းကို ကြားသာကြားဖူးပြီး၊ လောကတွင် သေလွန်သူတို့၏ ငရဲပြည် ရှိလိမ့်မည်ဟု သိထားကြသော်လည်း ကိုယ်တိုင် သွားရောက်ကြည့်ရှုရန် အခွင့်အရေး မရှိခဲ့ကြချေ။

ထိုအဆင့် ၁ မသေမျိုးမှာ လီရှမ်းဇီ၏ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ခါးတွင် ကြေးညိုရောင် ကျောက်ပြားကို ချိတ်ဆွဲထားရာ သူသည်လည်း ထိုစဉ်က အလွန်ထူးချွန်သော ရလဒ်ဖြင့် အရွေးချယ်ခံခဲ့ရသူဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

လင်းယွမ်က အလွန်ရိုသေစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်

“စီနီယာ့ကို ဘယ်လိုခေါ်ရမလဲခင်ဗျာ ”

ကျိုးချွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး

“ငါ့မျိုးရိုးက ကျိုး ပါ၊ ကျိုးအစ်ကို လို့ပဲ ခေါ်ပါ။ စီနီယာတွေ ဘာတွေ ခေါ်မနေပါနဲ့၊ ငါ့အသက်က မင်းတို့ထက် သိပ်မကြီးပါဘူး၊ မင်းတို့ထက် သုံးသုတ်စောပြီး ကျွယ်မင်ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်ခဲ့တာပါပဲ ”

“သုံးသုတ်တောင် စောတာလား...”

လူတိုင်း စိတ်ထဲတွင် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ယခု သူတို့ ကျွယ်မင်ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်ခဲ့သည်မှာ ဆယ်စုနှစ်အနည်းငယ် ရှိပြီဖြစ်သည်။

အနှစ် ၃၀ လျှင် တစ်ကြိမ် စစ်ဆေးရွေးချယ်သည့် စည်းကမ်းအရဆိုလျှင် နောက်တစ်သုတ် လူသစ်များသည်ပင် စစ်ဆေးမှု ပြီးဆုံးသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်ကာလများကို တွက်ချက်ကြည့်လျှင် တစ်ဖက်လူသည် ကျွယ်မင်ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်လာသည်မှာ နှစ်ပေါင်း ၁၀၀ ကျော်မျှသာ ရှိသေးသော်လည်း အဆင့် ၁ မသေမျိုး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ရာ ဤတိုးတက်မှုအရှိန်မှာ မမြန်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။

“ကျိုးအစ်ကို ကျနော် တို့ မေးပါရစေ၊ ဒီ ယင်လောကသို့ သွားခြင်း ဆိုတာ ဘယ်လိုမျိုးလဲ ”

လင်းယွမ်က စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်

“အောက်နယ်မြေ ခြောက်ခုက ကျင့်ကြံသူ အတော်များများဟာ ယင်လောကကို သွားရတာ ဝါသနာပါကြတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်။ ယင်လောကမှာ မသေမျိုးကျောက်တုံး အစား သုံးလို့ရတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုခု ရှိနေလို့လား အဓိက အကြောင်းရင်းက အောက်ပိုင်းနယ်မြေတွေမှာ အရင်းအမြစ် ရှားပါးလွန်းလို့လို့ ထင်မိတာ၊ ကျနော် တို့ ကျွယ်မင်နန်းတော်မှာတော့ ဒီလိုပြဿနာမျိုး မရှိလောက်ဘူး မဟုတ်လား ”

“ယင်လောကကို သွားတာက ဒါတွေအတွက်တင် မဟုတ်ပါဘူး၊ တခြား အရေးကြီးတဲ့ အချက်တွေလည်း ရှိသေးတယ်။ လမ်းလျှောက်ရင်း ပြောကြတာပေါ့ ”

ကျိုးချွမ်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်

“ငါတို့ ကျွယ်မင်နန်းတော်ဟာ ကျွယ်မင်ကြယ်တာရာပေါ်က လူသားအားလုံးရဲ့ သေခြင်း၊ ရှင်ခြင်းနဲ့ သံသရာလည်ခြင်းကို ချုပ်ကိုင်ထားတယ်။ မင်းတို့ အပါအဝင်ပေါ့... ကျွယ်မင်ကြယ်တာရာပေါ်မှာ ခန္ဓာပျက်စီးသွားမယ်ဆိုရင် သံသရာထဲဝင်ပြီး လူပြန်ဝင်စားနိုင်တယ်"

“ကျွယ်မင်နန်းတော်က ယင်လောကတစ်ခုကို တည်ထောင်ထားတယ်။ ငရဲမင်းကြီး ကနေ အောက်ခြေ ယင်စစ်သည်တွေအထိ အားလုံးကို ကျွယ်မင်ကျင့်ကြံသူတွေကပဲ တာဝန်ယူရတာ။ ဒါကြောင့် ယင်လောကရဲ့ လိုအပ်ချက်တွေကို ဖြည့်ဆည်းဖို့ လူအင်အား အများကြီး လိုအပ်တာပေါ့ ”

လင်းယွမ်နှင့် အခြားသူများမှာ အလွန်ထူးဆန်းအံ့သြနေကြပြီး ယင်လောက၏ ပုံရိပ်ကိုပင် စတင်မျှော်လင့်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ဖန့်ချန်၏ စိတ်ထဲတွင်မူ တုန်လှုပ်မှုနှင့်အတူ မေးခွန်းများစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျွယ်မင်နန်းတော်က... သံသရာကို ချုပ်ကိုင်ထားတာလား ဒါဆိုရင် ကျွယ်မင်နန်းတော်က ကျင့်ကြံသူတွေဟာ အထက်ပိုင်းနယ်မြေ သုံးခုရဲ့ တခြားနေရာတွေမှာရှိတဲ့ သက်ရှိအားလုံး သံသရာထဲ မဝင်နိုင်တော့တာကို သတိမထားမိကြဘူးလား

ဟုန်ကျစ်နဲ့ ကျိထျန်းကျွင်းတို့ရဲ့ စကားအရဆိုရင် စစ်မှန်တဲ့ သံသရာရတနာဟာ သူတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေ လက်ထဲမှာ ရှိနေတာ သေချာတယ်။

ကျွယ်မင်နန်းတော်ကတော့ အလားတူ နည်းလမ်းတစ်ခုခုကိုပဲ ပိုင်ဆိုင်ထားတာ ဖြစ်ရမယ်။

ထိုနေရာမှ အဆင့်မြင့်ပုဂ္ဂိုလ်တွေက ဒီကလူသားတွေကို သံသရာလည်စေချင်တယ်ဆိုရင် ကမ္ဘာကြီးရဲ့ အမှန်တရားကို သိတဲ့သူ ရှိနေရမယ်။

ယခု သိလိုသည်မှာ အချက်နှစ်ချက်သာ ရှိသည်။

ပထမတစ်ခုမှာ ကျွယ်မင်နန်းတော်တွင် သူ့ကဲ့သို့ပင် ပြင်ပလူမျိုးစုများက လူ့လောက ကိုးနယ်မြေကို သွေးမစွန်းဘဲ လုယူရန် ကြံစည်နေသည်ကို သိထားသူ ရှိနေ၍လား ထို့ကြောင့်သာ ဤနေရာမှ သက်ရှိများကို အဆက်မပြတ် သံသရာလည်စေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

အကယ်၍ သူတို့သည် မိစ္ဆာများ ဖြစ်နေလျှင်ပင် အကြိမ်ကြိမ် သံသရာလည်ပြီးနောက်တွင် ထိုမှတ်ဉာဏ်များသည် အရေးမပါတော့ပေ။

ဒုတိယတစ်ခုမှာ ကျွယ်မင်နန်းတော်သည် မိစ္ဆာ များ၏ လက်အောက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီလား သူတို့ ပိုင်ဆိုင်ထားသော သံသရာနည်းလမ်းမှာ သံသရာမှန် ကို အခြေခံ၍ အတုပြုလုပ်ထားသော ရတနာတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်။

သူတို့၏ မျိုးနွယ်တူများကို သံသရာလည်စေခြင်းဖြင့် တစ်ဘဝမက ရှင်သန်နိုင်ရန် ရည်ရွယ်ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

“ခေတ္တအတွင်းမှာတော့ သူတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ဘယ်လိုမှ စုံစမ်းလို့ မရနိုင်ဘူး ”

ဖန့်ချန် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းသဲ့သဲ့ ချလိုက်မိသည်။

မိမိ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က နိမ့်လွန်းနေသေးသည်။

အကယ်၍ သူသာ အဆင့် ၇ ရှေးဟောင်းမသေမျိုး ဖြစ်နေလျှင် ကျွယ်မင်နန်းတော်၏ စစ်မှန်သော အဆင့်မြင့်ပုဂ္ဂိုလ်များနှင့် ထိတွေ့ခွင့်ရပြီး ပိုမိုခိုင်လုံသော သတင်းအချက်အလက်များကို ရရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ယခု သူ လုပ်ဆောင်ရမည့် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ ထို ကျိုးအစ်ကို သည် အထက်ပိုင်းနယ်မြေ သုံးခု၏ လက်ရှိ အခြေအနေမှန်ကို သိရှိခြင်း ရှိ၊ မရှိ စမ်းသပ်ကြည့်ရန်သာ ဖြစ်သည်။

“ကျိုးအစ်ကို... ကျနော်က အောက်ပိုင်းနယ်မြေက လာတာပါ၊ အရင်ကလည်း ယင်လောကကို သွားဖူးတော့ ယင်လောကအကြောင်း နည်းနည်းပါးပါး သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျနော် သတိထားမိတာက အထက်ပိုင်းနယ်မြေ သုံးခုမှာ ယင်လောကသို့ သွားလို့မရဘူး ထင်တယ် ”

ဖန့်ချန်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

ကျိုးချွမ်သည် ဖန့်ချန်နှင့် နန်မင်ရှောက်ကျဲ တို့၏ တိုက်ပွဲကို မြင်တွေ့ဖူးသလို ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ်နှင့် ဖန့်ချန်၏ ဆက်ဆံရေးမှာလည်း မရိုးရှင်းကြောင်း သိထားသဖြင့် သူ့အပေါ် အလွန်ပျူငှာစွာ ဆက်ဆံသည်။

ကျိုးချွမ်က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့်

“ငါ အောက်ပိုင်းနယ်မြေတွေကို မရောက်ဖူးသေးပေမယ့် ဟိုဘက်ကို ရောက်ဖူးတဲ့ မိတ်ဆွေအချို့ ပြောတာတော့ ကြားဖူးတယ်။ အောက်ပိုင်းနယ်မြေက ကျင့်ကြံသူတွေက ယင်လောကကို မကြာခဏ သွားတတ်ကြတယ်တဲ့။ ယင်လောကကို ယင်လောကငယ် နဲ့ ဖူထူလောက ဆိုပြီး နှစ်မျိုး ခွဲထားတယ်။ အရင်တစ်ခုကတော့ ပျက်စီးနေတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုမို့ သိပ်အရေးမကြီးဘူး။ ဒုတိယတစ်ခုကတော့ ရှေးခေတ်က စစ်မှန်တဲ့ ယင်လောကပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ကျွယ်မင်နန်းတော်မှာ ရှိတဲ့ ယင်လောကကတော့ နယူတန် လို့ ခေါ်တယ် ”

နယူတန် ရှေးခေတ် ယင်လောကနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်လား

တစ်ဖက်လူက စကားတွေ အများကြီး ပြောသွားသော်လည်း အထက်ပိုင်းနယ်မြေများတွင် ယင်လောကသို့ သွား၍ မရသည့် အချက်ကိုမူ ပြန်လည် ဖြေကြားခြင်း မရှိပေ။

ဖန့်ချန်က ထပ်မံ၍ မေးလိုက်သည်

“ဒါဆို အထက်ပိုင်းနယ်မြေမှာ ယင်လောကသို့ သွားလို့ မရဘူးဆိုရင် သေဆုံးသွားတဲ့ သက်ရှိတွေဟာ...”

လူပြန်ဝင်စားခြင်း ဟူသော စကားလုံး လေးလုံးမှာ မည်သို့မျှ ပြော၍ မထွက်တော့ဘဲ ထိုရင်တုန်ပန်းတုန် ဖြစ်သည့် ခံစားချက်ကြီး ထပ်မံ ပေါ်ပေါက်လာပြန်သည်။

မိမိကို တစ်စုံတစ်ရာသော စွမ်းအားက အဝေးမှ စောင့်ကြည့်နေသလို ခံစားနေရသည်။

ယခင်က ယင်လောကတွင် စီနီယာအစ်ကို ပီထု နှင့် တွေ့စဉ်ကလည်း ထိုအမှန်တရားကို ပြောပြရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးပြီး ဤကဲ့သို့ ရင်တုန်သည့် ခံစားချက်မျိုး ခံစားခဲ့ရဖူးသည်။

စကားကိုသာ ပြောထွက်လိုက်လျှင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်လာတော့မည့်အလား။

ဖန့်ချန် ခန့်မှန်းမိသည်မှာ ထိုစွမ်းအားသည် သူ၏ အသိဉာဏ်ကို ပြန်လည် ပိတ်ဆို့ပစ်လိုက်ပြီး ဤကိစ္စကို ဘယ်တော့မှ သတိမထားမိတော့အောင် လုပ်ဆောင်သွားနိုင်ပေသည်။

အကယ်၍ ထိုသို့သာ ဖြစ်သွားလျှင် နောင်တွင် အမှန်တရားကို စုံစမ်းရန် အလွန်ခက်ခဲသွားပေလိမ့်မည်။

အသိဉာဏ် ပိတ်ဆို့ခံရခြင်းမှာ ပြန့်ကြဲနေသော ပဟေဠိ အစိတ်အပိုင်းများထဲမှ အရေးအကြီးဆုံး အပိုင်း ပျောက်ဆုံးသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်ရာ ပဟေဠိ တစ်ခုလုံးကို ဘယ်သောအခါမျှ ပြီးပြည့်စုံအောင် ဆက်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

ကျိုးချွမ်သည်လည်း ဖန့်ချန် ပြောဆိုသော ကိစ္စကို မကြားချင်ယောင် ဆောင်နေသည် မဟုတ်ဘဲ၊ ဖန့်ချန်၏ မေးခွန်းကို လုံးဝ မကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ သဘာဝကျကျပင် အခြားအကြောင်းအရာများသို့ ကူးပြောင်းပြောဆိုသွားသည်။

လင်းယွမ်တို့၏ မျက်နှာများကို ကြည့်လိုက်လျှင်လည်း ထူးဆန်းသည့် အရိပ်အယောင် မရှိပေ။

၎င်းမှာ သူတို့၏ အသိဉာဏ်မှာ ပိတ်ဆို့ခံထားရဆဲ ဖြစ်ပြီး ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားက သူတို့ကို ထိုကိစ္စအား သိမြင်ခွင့် မပေးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဖန့်ချန်က မည်မျှပင် ထင်ရှားအောင် ပြောဆိုပါစေ၊ အဓိက စကားလုံးများ မပါလာသရွေ့ သူတို့၏ အသိဉာဏ်မှာ ပွင့်လာမည် မဟုတ်ဘဲ ထိုစွမ်းအား၏ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် မသိကျိုးကျွံ ပြုနေကြပေလိမ့်မည်။

မကြာမီမှာပင် လေးဦးသားကို သန့်ရှင်းသပ်ရပ်သော ဂူဗိမာန်တစ်ခု ရှေ့သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

ဤဂူဗိမာန်မှာ ဝင်းခြံငယ် အချို့နှင့် အဆောက်အဦး ခုနစ်လုံး၊ ရှစ်လုံးခန့်ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားပြီး ကိုယ်ပိုင် ဝိညာဉ်စမ်းရေတွင်းနှင့် မြေဩဇာကောင်းသော ဝိညာဉ်လယ်ကွင်းများလည်း ပါရှိသည်။

“မင်းတို့ လေးယောက် ခေတ္တ ဒီမှာပဲ အနားယူကြပါ။ တစ်စုံတစ်ရာ အကြောင်းကြားစရာ ရှိရင် ငါ ထပ်လာခဲ့ပါ့မယ် ”

ကျိုးချွမ်က ပြုံးလျက် လက်ယှက် နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် လွင့်ပျံ ထွက်ခွာသွားသည်။

“ကျိုးအစ်ကို က တကယ့်ကို ဖော်ရွေတာပဲ။ အဆင့် ၁ မသေမျိုး ဖြစ်နေတာတောင် ကျုပ်တို့အပေါ် တကယ့်ကို သဘောကောင်းတာ ”

လင်းယွမ်က ချီးကျူးလိုက်သည်။

“ငါတို့က ဟုန်မိတ်ဆွေရဲ့ အဖွဲ့သားတွေ ဖြစ်နေလို့လေ။ ဟုန်မိတ်ဆွေက အမာခံတပည့်ဆိုတော့ ကျိုးအစ်ကို က ငါတို့ကို အားနာတာပေါ့ ”

ယွီဝူရှီးက အေးဆေးစွာ ဆိုသည်။

“ဒါတောင်မှ ဒီလို ဆက်ဆံခံရတာက တော်တော်လေး စိတ်ချမ်းသာဖို့ ကောင်းပါတယ်ကွာ ”

လင်းယွမ်က တဟဲဟဲ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် အသံကို နှိမ့်ကာ

“ဒါနဲ့... မင်းတို့ ပြောဦး၊ အဲဒီ ယင်လောကဆိုတာ ဘယ်လို ပုံစံမျိုး ဖြစ်မလဲ သေသွားတဲ့ လူတွေက ယင်လောကမှာ သွားစွယ်တွေ ပြူးထွက်နေမလား မသိဘူးနော် ”

“မရောက်ဖူးဘဲ ဘယ်သိမလဲ မင်း သိချင်ရင်လည်း မကြာတော့ပါဘူး၊ ငါတို့ ယင်လောကမှာ သွားပြီး တာဝန်ထမ်းဆောင်ရတော့မှာပဲ ”

ယွီဝူရှီးက ဆက်ပြောသည်

“ဒါပေမဲ့ ယန်ကွမ်ဂိုဏ်း ရဲ့ ရှေးဟောင်းကျမ်းစာ အချို့မှာတော့ ယင်လောကနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အနည်းအကျဉ်း ဖော်ပြထားတာ ရှိတယ် ”

လင်းယွမ်နှင့် မုံ့ချင်လင် တို့မှာ ချက်ချင်းပင် အနားသို့ တိုးသွားပြီး ပြောပြရန် တောင်းဆိုကြတော့သည်။

ဖန့်ချန်က ထိုအခြေအနေကို ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် စိတ်ကူးတစ်ခု ရသွားကာ သုံးယောက်သားကို ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်

“မင်းတို့ သိချင်ကြတာလား ငါ့ဆီမှာ ယင်လောကသို့ သွားခြင်း နည်းလမ်းနဲ့ ဝိညာဉ်ခေါ်မီးအိမ် ရှိတယ်။ ငါတို့ အောက်ကို ဆင်းပြီး တစ်ချက်လောက် သွားကြည့်ကြမလား ”

အခန်း (၁၄၀၄) - မင်္ဂလာမရှိလိုက်တာ

လင်းယွမ်တို့ သုံးယောက်မှာ ဖန့်ချန်က ယင်လောကသို့ သွားခြင်းပညာမှာပါ ကျွမ်းကျင်လိမ္မာမည်ဟု မထင်မှတ်ထားသဖြင့် ဝမ်းသာသွားကြသည်။

“ခေါင်းဆောင်... ခေါင်းဆောင်ရဲ့ တတ်သိနားလည်မှု အတိုင်းအတာကတော့ ကျုပ်တို့ တကယ်ကို အံ့သြချီးကျူးရပါတယ်ဗျာ။ စကားတွေ အရှည်ကြီး ပြောမနေတော့ပါဘူး၊ ကျုပ်တို့ကို ယင်လောကသွားနည်း သင်ပေးပါဦး ”

လင်းယွမ်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆိုသည်။

ယွီဝူရှီးပင်လျှင် စိတ်အားထက်သန်လာရသည်။

သူသည် ယင်လောကအကြောင်းကို လင်းယွမ်နှင့် မုံ့ချင်လင်တို့ထက် ပိုမိုသိရှိထားသူ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ယင်လောကထဲသို့ ကိုယ်တိုင်ဆင်းပြီး ဗဟုသုတရှာရန် အခွင့်အရေး မကြုံခဲ့ဖူးပေ။

ယခု ကျွယ်မင်ကြယ်တာရာတွင် ထိုကဲ့သို့ အခွင့်အရေးနှင့် ကြုံကြိုက်ရသဖြင့် သူလည်းပင် မအောင့်နိုင်မတားနိုင် ဖြစ်နေရသည်။

ဖန့်ချန်သည် သုံးယောက်သားကို တိတ်ဆိတ်သော အခန်းတစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး တားမြစ်အစီရင် ဆယ်ခုကျော်ကို လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ခင်းကျင်းလိုက်သည်။

“ယင်လောကကို သွားတဲ့အခါ ခန္ဓာကိုယ်ကို စောင့်ရှောက်မယ့်သူ မရှိဘူး၊ တားမြစ်အစီရင်တွေကိုပဲ အားကိုးရမှာ။ တကယ်လို့ ဒီအတောအတွင်း တစ်ယောက်ယောက်က မင်းတို့ရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာကို တစ်ခုခုလုပ်လိုက်မယ်ဆိုရင် မင်းတို့ လုံးဝ သိနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အောက်နယ်မြေ ခြောက်ခုမှာဆိုရင် ကျင့်ကြံသူ အတော်များများဟာ ယင်လောကသွားနေတုန်း ရန်သူတွေ ရောက်လာပြီး ရုပ်ခန္ဓာ ဖျက်ဆီးခံရတာမျိုး၊ ဒါမှမဟုတ် တောရဲတိရစ္ဆာန်တွေ ကိုက်ချီသွားတာမျိုး ကြုံရတတ်တယ်။ အဲဒီလိုဆိုရင် ဝိညာဉ်ဟာ ပြန်စရာနေရာ မရှိတော့ဘဲ တကယ် သေဆုံးသွားရလိမ့်မယ် ”

ဖန့်ချန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။

လင်းယွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်

“ဒါဆို ကျုပ်တို့က...”

“ဒီနေရာက ကျွယ်မင်နန်းတော်လေ၊ ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ တားမြစ်အစီရင်တွေလည်း ရှိနေတာဆိုတော့ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး ”

ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

အားလုံးက ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရာ ထိုစကားမှာလည်း အမှန်ပင်။

ကျွယ်မင်နန်းတော်တွင် သူတို့၌ ရန်သူမရှိပေ။

တစ်ကယ်လို့ ကျိုးအစ်ကို ရောက်လာလျှင်ပင် ဤနေရာမှ တားမြစ်အစီရင်များကို မြင်ပါက အတင်းအဓမ္မ ဝင်ရောက်နှောင့်ယှက်မည် မဟုတ်ချေ။

လူတိုင်း စိတ်အနည်းငယ် အေးသွားကြသည်။

ယင်လောကသို့ သွားခြင်းအတတ်မှာ အလွန်လွယ်ကူလှရာ ဘေးဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများဖြစ်သည့် သူတို့အတွက် ခဏချင်းပင် နားလည်သဘောပေါက်သွားကြသည်။

ဖန့်ချန်က သူတို့၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ဝိညာဉ်ခေါ်မီးအိမ်များကို ချထားပေးပြီး ၎င်းကို ကြားခံအဖြစ် အသုံးပြုကာ ယင်လောကသွားခြင်းပညာကို လည်ပတ်စေရန် လမ်းညွှန်ပေးလိုက်သည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် လူတိုင်း၏ အသက်ရှူသံမှာ နှေးကွေးလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

သူတို့၏ ဝိညာဉ် များသည် ရုပ်ခန္ဓာထဲမှ ပျံထွက်လာကြသည်။

ထိုခံစားချက်မှာ ခန္ဓာပြင်ပရောက်ရှိခြင်း နှင့် မတူဘဲ မည်သို့ကွာခြားသည်ကိုမူ သူတို့ ကိုယ်တိုင်လည်း ဖော်ပြရန် ခက်ခဲနေကြသည်။

ဖန့်ချန်သည် သူတို့၏ ယင်လောကသို့ ဆင်းသက်သည့် ဖြစ်စဉ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

အောက်နယ်မြေ ခြောက်ခုမှာနှင့် ထူးမခြားနားလှပေ။

မကြာမီတွင် ပတ်ဝန်းကျင်၌ ဖြူဖွေးသော မြူခိုးများ လွင့်ပျံလာပြီး သူတို့၏ ဝိညာဉ်များကို ဝန်းရံသိမ်းပိုက်သွားသည်။

လင်းယွမ်တို့ သုံးယောက်မှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားပြီး အလိုအလျောက် ရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးစားကြသည်။

“မကြောက်ကြနဲ့... ဒါက မင်းတို့ကို မရဏလမ်းပေါ်ကို ခေါ်သွားနေတာ ”

ဖန့်ချန်က သူတို့ သုံးယောက်ရှေ့တွင် ရပ်ကာ မြူထုကြီးကို ကြည့်ရင်း မျက်ဝန်းထဲ၌ အပြုံးရိပ်သဲ့သဲ့ ထင်ဟပ်နေသည်။

ထိုနေရာတွင်လည်း တကယ်ပင် ယင်လောကသို့ သွား၍ ရနေပေသည်။

“မရဏလမ်းပေါ် တက်ရမယ်တဲ့လား... ဒီစကားက ကြားရတာ နည်းနည်းတော့ မင်္ဂလာမရှိသလိုပဲ...”

လင်းယွမ်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ယွီဝူရှီးနှင့် မုံ့ချင်လင်တို့လည်း အလိုအလျောက် ခေါင်းငြိမ့်မိကြသည်။

ထိုစကားမှာ နားထဲတွင် တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေသည်မှာ အမှန်ပင်။

ပုံမှန်အားဖြင့် သူတို့သည် ရန်သူများကိုသာ ထိုကဲ့သို့ ပြောလေ့ရှိသည် မဟုတ်ပါလား။

မကြာခင်မှာပင် မြူထုသည် လေးဦးသားကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

ဖန့်ချန် ရှိနေသဖြင့် လင်းယွမ်တို့လည်း စိတ်ကို ဖြေလျှော့လိုက်ပြီး စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ထိုနေရာ၌ပင် ရပ်စောင့်နေကြသည်။

အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် မြူခိုးများ တဖြည်းဖြည်း လွင့်ပါးသွားရာ ပတ်ဝန်းကျင် အနေအထားမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ဂူဗိမာန်ထဲတွင် မဟုတ်တော့ဘဲ စတုရန်းပုံစံ ကျောက်စိမ်းဖြူများ ခင်းကျင်းထားသော လမ်းမကြီးတစ်ခုပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေကြသည်။

ဒါ မရဏလမ်း မဟုတ်ဘူး။

ဒါကတော့ ဖန့်ချန်၏ ပထမဆုံး အတွေးပင် ဖြစ်သည်။

အနီးအနားတွင် မရေမတွက်နိုင်သော အရိပ်အယောင်များ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပေါ်လာကြသည်။

သူတို့အားလုံးသည် ဦးတည်ရာ တစ်ခုတည်းသို့ ဦးတည်လျှောက်လှမ်းနေကြပြီး၊ လူသေကောင်များကဲ့သို့ပင် မျက်နှာများမှာ မှိုင်ညှို့နေကြသလို တချို့မှာလည်း ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေကြသည်။

“ဒါတွေက ဘာတွေလဲ...”

လင်းယွမ်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စူးစမ်းလိုစိတ်များ ပြည့်သွားသည်။

“လေလွင့်ဝိညာဉ်တွေလေ ”

ဖန့်ချန်က ရှင်းပြသည်

“လူသေပြီးနောက် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ဝိညာဉ်တွေပေါ့။ အောက်နယ်မြေ ခြောက်ခုမှာဆိုရင် သူတို့ အခုသွားနေတဲ့ နေရာက ဝမ့်ချွမ်းမြစ် ဖြစ်လိမ့်မယ်။ အဲဒီမြစ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးမှ ယင်လောကထဲကို ဝင်ခွင့်ရတာ”

“ဝမ့်ချွမ်းမြစ်...”

လူတိုင်း စိတ်ထဲ မှတ်သားလိုက်ကြသည်။

“ဒါပေမဲ့... ဒီနေရာကတော့ နည်းနည်း ကွဲပြားနိုင်တယ်။ လောလောဆယ် ဘာမှမလုပ်နဲ့ဦး၊ သူတို့နောက်ကို လိုက်ပြီး သွားကြည့်ရအောင် ”

ဖန့်ချန်က ရှေ့ဆုံးမှ စတင်လျှောက်လှမ်းလိုက်သည်။

လင်းယွမ်တို့ သုံးယောက်လည်း အမြန်လိုက်ပါသွားကြသည်။

လမ်းလျှောက်နေစဉ်အတွင်း လင်းယွမ်က ဘေးနားရှိ လေလွင့်ဝိညာဉ်များကို စမ်းသပ်စကားပြောကြည့်ရာ ထိုဝိညာဉ်များမှာ စကားပြောရသည်မှာ မဆိုးလှကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

သူတို့၏ အသိစိတ်မှာ လုံးဝ မကြည်လင်သေးသော်လည်း ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်မနေဘဲ သာမန်အတိုင်း အပြန်အလှန် စကားပြောနိုင်ကြသည်။

“ဒီက သခင်လေးတို့နဲ့ သခင်မလေးတို့ ကြည့်ရတာ သာမန်လူတွေ မဟုတ်ဘူးပဲ။ အဖိုးကတော့ ယင်လောကကို ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ဖူးတာဆိုတော့ ဒီနေရာမှာ ဘာစည်းကမ်းတွေ ရှိလဲဆိုတာ မသိဘူး”

အဘိုးအိုတစ်ဦးက သူတို့အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး ဖန့်ချန်တို့ကို ပြုံးရွှင်စွာ လက်ယှက်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“အဘိုးကလည်း... အဘိုးကမှ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်တာလား၊ ကျုပ်တို့ကရော မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်လို့လား ”

လင်းယွမ်က မျက်စောင်းထိုးရင်း ပြောလိုက်သည်။

အဘိုးအိုမှာ ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားပြီးနောက် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်

“အဖိုးက လူအိုဖြစ်နေလို့ ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်သွားတာပါ။ ဒီက သခင်လေးတို့က ငယ်ရွယ်နုပျိုပြီး ကံကောင်းမယ့် မျက်နှာပေါက်မျိုး ရှိနေကြတော့ အသက်တိုပြီး သေလာတဲ့သူတွေနဲ့ မတူလို့ပါ...”

လင်းယွမ်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်

“အဘိုး... အသက်ဘယ်လောက်မှာ သေတာလဲ ”

အဘိုးအိုက အနည်းငယ် ဂုဏ်ယူဟန်ဖြင့်

“တစ်ရာ့ခြောက်နှစ်ကွ။ အဖိုးကတော့ ကောင်းမွန်စွာ သေဆုံးရတဲ့ မင်္ဂလာသေခြင်း ပါပဲ။ မသေခင်မှာ သားမြေးမြစ် နှစ်ရာကျော်က ငါ့ရဲ့ အသုဘအိမ်မှာ ခုနစ်ရက်တိတိ ငိုကျွေးခဲ့ကြတာ၊ တကယ့်ကို စည်ကားလိုက်တာမှ မပြောပါနဲ့နဲ့ ”

“ဪ... သာမန်လူတစ်ယောက်ပဲကိုး ”

လင်းယွမ်က စိတ်ဝင်စားမှု ချက်ချင်း လျော့နည်းသွားပြီး ဖန့်ချန်ကို လှည့်မေးလိုက်သည်

“ခေါင်းဆောင်... တကယ်လို့ ကျင့်ကြံသူတွေ သေရင်ရော...”

“သာမန်လူတွေနဲ့ အတူတူပါပဲ၊ ဘာမှ ထူးခြားမှု မရှိဘူး။ တစ်ခုပဲ ကောင်းတာက ဗဟုသုတ ရှိတဲ့အတွက် ယင်လောကမှာ ဆက်လက်ရှင်သန်နိုင်ဖို့ အခွင့်အရေး ပိုများတာပေါ့ ”

“ယင်လောကမှာ ဆက်ရှင်သန်ဖို့ အခွင့်အရေး ဟုတ်လား ”

လူတိုင်း စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားကြသည်။

ကြည့်ရတာ ယင်လောကသည်လည်း လူ့လောက ကိုးနယ်မြေကဲ့သို့ပင် ပြိုင်ဆိုင်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေပုံရသည်။

သူတို့ သိပ်အကြာကြီး မလျှောက်လိုက်ရပေ။

ပတ်ဝန်းကျင် ရှုခင်းများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာပြီး မကြာမီမှာပင် အဆုံးအစမရှိသော ပင်လယ်နက်ကြီးတစ်ခု သူတို့ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။

လှေငယ် အမြောက်အမြားမှာ ပင်လယ်နက်ပေါ်တွင် ဟိုဟိုဒီဒီ သွားလာနေကြပြီး ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်စည်ကားနေပေသည်။

“ဒါ ဝမ့်ချွမ်းမြစ်လား ”

လင်းယွမ်က စူးစမ်းမေးမြန်းလိုက်သည်။

“မဟုတ်လောက်ဘူး ”

သေချာပေါက် မဟုတ်ဘူး။

ဖန့်ချန်၏ မျက်နှာမှာ တစ်မျိုး ဖြစ်သွားသည်။

ထိုနေရာမှာ ဝမ့်ချွမ်းမြစ်နှင့် အလွန်တူသော်လည်း ဝမ့်ချွမ်းမြစ် အစစ်အမှန်တော့ မဟုတ်ချေ။

သူသည် ဝမ့်ချွမ်းမြစ်နှင့် တာအိုပေါင်းစပ် ထားသူ ဖြစ်သဖြင့် ဤသည်မှာ ဝမ့်ချွမ်းမြစ်သာ ဖြစ်ပါက သူ ချက်ချင်း ခံစားမိပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ရှေ့တွင် မြင်တွေ့နေရသမျှမှာ ယင်လောကငယ် နှင့် အလွန် ဆင်တူနေသည်။

တစ်စုံတစ်ဦးက တမင်တကာ တုပဖန်တီးထားသလိုပင်။

တမင်တကာဟု ပြောရခြင်းမှာ ခြေလှမ်းအောက်ရှိ စနစ်တကျ ခင်းကျင်းထားသော စတုရန်းပုံ ကျောက်စိမ်းဖြူ ကြမ်းပြင်များကို ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်ပေသည်။

“ယင်လောကထဲ ဝင်ချင်ရင် ယင်သက်တမ်း ပေးဆောင်ရမယ်။ တစ်ယောက်ချင်းစီ လာကြ၊ တန်းစီကြ၊ ကျော်မတက်နဲ့၊ မဟုတ်ရင် ဒီနေရာကနေ မောင်းထုတ်ခံရမယ် ”

“လူကြီးမင်း... ဘယ်လောက် ပေးရမှာလဲဗျ ”

“ငါးနှစ်ဆိုရင် ရပြီ။ ဒါက လမ်းခရီး အခကြေးငွေပဲ။ ယင်လောကထဲ ရောက်မှ မင်းတို့ သံသရာထဲ ဝင်နိုင်မှာ။ ငါးနှစ်ဆိုတာ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ မြန်မြန်ပေးကြ၊ အချိန်မဖြုန်းနဲ့ ”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ ”

လေလွင့်ဝိညာဉ် အချို့က ယင်သက်တမ်း ပေးဆောင်ကာ လှေငယ်ပေါ်သို့ တက်သွားကြသည်။

လှေတစ်စင်းတွင် လူငါးရာ ပြည့်သည်နှင့် ဝေးရာသို့ စတင် ထွက်ခွာတော့သည်။

ဤနေရာ၌ လှေငယ်များမှာ မရေမတွက်နိုင်အောင် များပြားလှသဖြင့် အချိန်တိုင်းတွင် ဝိညာဉ် အမြောက်အမြားကို သယ်ယူပို့ဆောင်ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ယင်လောကငယ်မှာဆိုရင် စိတ်ထဲက တမ်းတတဲ့သူတွေကပဲ လာပြီး ကြိုဆိုကြတာ။

ဒီမှာတော့ ယင်သက်တမ်း ပေးပြီးမှ ယင်လောကထဲ ဝင်ရတာလား

ဖန့်ချန် စဉ်းစားနေမိသည်။

သူတို့လည်း တန်းစီနေကြသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဤနေရာမှာ အလွန်ကျယ်ဝန်းလှပြီး မရဏလမ်းမှာလည်း တစ်ခုတည်း မဟုတ်ပုံရသဖြင့် ခဏအကြာတွင် သူတို့ အလှည့်သို့ ရောက်လာသည်။

“မင်းတို့က ဘယ်အမာခံတပည့်ရဲ့ လက်အောက်ကလဲ ဘာစည်းကမ်းမှ မသိကြဘူးလား။ အခုက လူလဲရမယ့် အချိန်လည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့ ဘာလို့ ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် ယင်လောကထဲ ဆင်းလာကြတာလဲ”

ယင်သက်တမ်း ကောက်ခံနေသူမှာ ဝတ်ရုံနက်ဝတ် အဘိုးအိုတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူသည် ဖန့်ချန်တို့ကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဒေါသတကြီး ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။

လင်းယွမ်တို့မှာ ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းခံရသဖြင့် ကြောင်အသွားကြသည်။

သူတို့နှင့်အတူပါလာသော အဘိုးအိုမှာလည်း ချက်ချင်းပင် အဝေးသို့ ခွာသွားပြီး ငါ သူတို့နဲ့ မသိဘူး ဟူသော အမူအရာမျိုး လုပ်ပြနေတော့သည်။

ကြည့်ရတာ သူတို့ကို ခေါ်လာတာ တကယ် မှန်သွားပြီ။

ဒီနေရာက တကယ်ကို ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် ဆင်းလာလို့ မရတဲ့ နေရာပဲ။

ဖန့်ချန်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အတွေးတစ်ချက် ဝေ့သီသွားပြီး အမြန်ပင် လက်ယှက်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်

“ကျနော် တို့ လေးယောက်က စီနီယာအစ်ကို လီရှမ်းဇီနဲ့အတူ ကျွယ်မင်နန်းတော်ကို ပြန်လာခဲ့တဲ့သူတွေပါ။ နောင်ကျရင် စီနီယာအစ်မ ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ်ရဲ့ ရှာဖွေရေးအဖွဲ့ဝင်တွေ ဖြစ်လာမှာပါ။ ကျိုးအစ်ကို က ပြောဖူးတယ်၊ နောင်ကျရင် ကျနော်တို့ ယင်လောကမှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ရလိမ့်မယ်တဲ့။ ကျနော် က ယင်လောကဆင်းနည်းကို အနည်းငယ် တတ်ကျွမ်းထားတာမို့ ကြိုပြီး လာကြည့်ချင်မိတာပါ။ စည်းကမ်းဖောက်ဖျက်မိသွားရင်လည်း ကျနော်တို့ အပြစ်ပေးခံဖို့ အသင့်ပါပဲ ”