အခန်း (၄၀၁-၄၀၂)

အခန်း (၄၀၁) - အဆင့်မရှိတဲ့ သိုင်းသမား သက်သက်ပဲလား

သူသည် လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးကို မျက်ရိပ်ပြလိုက်သည်။

မျက်ခုံးတစ်ဆက်တည်းရှိပြီး ကြမ်းတမ်းခက်ထန်သော ထိုလူမိုက်သည် အမျိုးသမီး၏ အင်္ကျီရင်ဘတ်ကို ဆွဲဖြဲလိုက်ရာ အတွင်းခံအင်္ကျီပါးလေး ပေါ်ထွက်လာသည်။

လျိုယွီသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် လူသတ်လိုသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။

သူသည် လက်ထဲရှိ အမဲလိုက်ခွ ကို မြှောက်၍ ချောမောသော လူငယ်ထံသို့ ထိုးစိုက်လိုက်ရာ ကိုယ်တွင်းမှ သွေးချီ များ တက်ကြွလာပြီး ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူသည် အဆင့်အတန်းမီသော သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

ထိုချောမောသော လူငယ်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ထဲရှိ ထက်မြက်သောဓားမှာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာပင် လျိုယွီ၏ လည်ပင်းသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးစိုက်လိုက်တော့သည်။

ရက်စက်ပြီး လျင်မြန်လှသည်

လျိုယွီ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ပြတ်သားသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာကာ ခေါင်းကို အနည်းငယ်သာ တိမ်းစောင်းလိုက်ပြီး လေးလံလှသော အမဲလိုက်ခွကို အရှိန်မသတ်ဘဲ ရှေ့သို့ တိုးဝင်ထိုးစိုက်လိုက်သည်။

၎င်းမှာ မိမိရော ရန်သူပါ သေကြေပျက်စီးမည့် ရက်စက်လှသော တိုက်ခိုက်နည်းမျိုး ဖြစ်သည်။

ချောမောသော လူငယ်မှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး ဓားကို ပြန်ရုပ်ကာ အမဲလိုက်ခွကို အသည်းအသန် ကာကွယ်လိုက်ရသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ခြေထောက်က မြွေဟောက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဝှေ့ယမ်းကန်ထုတ်လိုက်ရာ

လျိုယွီ၏ လည်ပင်းကို တည့်တည့်မှန်သွားသဖြင့် ဗုန်း ခနဲ အသံနှင့်အတူ လျိုယွီတစ်ကိုယ်လုံး ယိုင်နဲ့သွားတော့သည်။

သို့သော်လည်း သူသည် ဗိုက်ဆာနေသော ကျားသစ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဆက်လက် တိုးဝင်လာပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လူငယ်၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

လက်တစ်ဖက်က လက်သည်းဖြင့် လူငယ်၏ ရင်ဘတ်ကို ကုပ်ကပ်ရန် ကြိုးစားပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်က လူငယ်၏ ဓားကိုင်ထားသော လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

နှစ်ဦးသား၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှရာ ခဏချင်းမှာပင် လျိုယွီက ဖမ်းဆုပ်ချုပ်နှောင်နည်း ဖြင့် ထိုချောမောသော လူငယ်ကို ချုပ်ကိုင်ထားလိုက်နိုင်သည်။

ထိုစဉ် နောက်ဘက်မှ လေတိုးသံ ပြင်းပြင်းနှင့်အတူ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် သန်မာလှသော လူမိုက်ကြီးက လေးလံလှသော ပုဆိန်ဓား ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ချလိုက်သည်။

လျိုယွီမှာ ရှောင်တိမ်းရန် အချိန်မရှိတော့သဖြင့် ဓားချက်နှစ်ချက်ကို အတင်းအဓမ္မ ကြံ့ကြံ့ခံလိုက်ရသည်။

ဖတ် ဖတ်

အခန်းအတွင်း၌ ဓားချက်များ အသားထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်သွားသည့် ဗုံသံကဲ့သို့ အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သို့သော်လည်း ဒဏ်ရာမှာ အလွန်မနက်လှချေ၊ ထိုလျိုယွီမှာ ခန္ဓာကိုယ်မာကျောစေသော ပြင်ပကျင့်စဉ် ကို ကျင့်ကြံထားကြောင်း သိသာလှသည်။

"ဘယ်သူမှ မလှုပ်နဲ့ ထပ်လှုပ်ရင် သူ့ကို ငါ သတ်ပစ်မယ် "

လျိုယွီက ချောမောသော လူငယ်၏ လည်ပင်းကို အသေအလဲ ညှစ်ထားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လူမိုက်ကြီးများမှာ ချက်ချင်းပင် လက်တုံ့ရပ်သွားကြသည်။

ချောမောသော လူငယ်က အေးစက်စွာ ပြုံး၍ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်

"စီနီယာအစ်ကို... ခင်ဗျား တကယ်တော်တာပဲ၊ ကျုပ်ကတော့ ခင်ဗျားရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်တာ အမှန်ပဲ "

"စကားမများနဲ့ လူကို အခုချက်ချင်းလွှတ် "

လျိုယွီက အသံမာမာဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ကျုပ်ရဲ့ အမွေးအမျှင်လေး တစ်မျှင်လောက်ပဲ ထိခိုက်ကြည့်လိုက်ပါလား၊ ဒီလင်းမိန်းကလေးလည်း လုံးဝ အသက်ရှင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘယ်လိုလဲ... စမ်းကြည့်ချင်လား "

ချောမောသော လူငယ်က လေသံအေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လျိုယွီက လက်ကို ပိုမိုအားထည့်လိုက်ရာ လူငယ်၏ မျက်နှာမှာ ဝက်သတ်ခံရတော့မည့်အတိုင်း နီရဲတက်လာသည်

"မင်း စမ်းကြည့်လို့ရတယ် "

ထိုအခါ လူမိုက်တစ်ဦးက ဓားသွားကို အနည်းငယ် ဖိချလိုက်ရာ အမျိုးသမီး၏ လည်ပင်းပေါ်တွင် သွေးစလေးများ ပေါ်ထွက်လာပြီး အလွန်ပင် စူးရှလှသည်။

ထိုလူများမှာ မျက်တောင်တစ်ချက် မခတ်ဘဲ လူသတ်ရဲသော လူမိုက်များ ဖြစ်ကြပြီး သာမန် လမ်းဘေးလူလေလူလွင့်များ မဟုတ်ကြချေ။

စိတ်နှလုံး အလွန်ပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသည်။

နောက်ဆုံးတွင်တော့

လျိုယွီ၏ လက်မှာ အနည်းငယ် လျော့ရဲသွားရသည်။ သူက သူ့ဇနီးကို စိုးရိမ်နေသဖြင့် စိတ်ပူပန်နေရသည်

"တော်လိုက်တော့ "

ချောမောသော လူငယ်က မချောင်းဆိုးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ၊ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ္တဇဆန်သော အပြုံးများ ပေါ်လာသည်

"စီနီယာအစ်ကို... ဒီလို အနှောင့်အယှက်မျိုး ရှိနေရင် ခင်ဗျား ဘာကို အောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်မှာလဲ"

လျိုယွီမှာ လက်ရှိတွင် အကျပ်ရိုက်နေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ ဇနီးသည်၏ အသက်ကိုသာ စိုးရိမ်မိသည်

"စွေ့လျန်... ငါတို့ တစ်ဂိုဏ်းတည်းသားချင်းမို့လို့ ငါ ပစ္စည်းကို မင်းကို ပေးမယ်၊ ငါတို့လင်မယားကို အသက်ရှင်ခွင့်ပေးလို့ ရမလား "

"အဲဒီပစ္စည်းက ကတော် လိုချင်နေတာပဲ၊ ကျုပ်ကလည်း ခင်ဗျားတို့ကို ဒုက္ခပေးချင်လို့ မဟုတ်ဘူး။ ပစ္စည်းကိုသာ ထုတ်ပေးလိုက်၊ ခင်ဗျားတို့ လင်မယားနှစ်ယောက်စလုံး ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ရှိနေစေရမယ်လို့ ကျုပ် အာမခံတယ်"

ဟု ချောမောသော လူငယ်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ လင်းအိမ်တော် ၏ အစောင့်များ ဖြစ်ကြပြီး အထူးဖိတ်ကြားထားသော သိုင်းသမားများ ဖြစ်ကြသည်။

လျိုယွီမှာ သူတို့ထဲတွင် အတော်ဆုံး ဖြစ်သည်၊ မဟုတ်လျှင် လူတစ်ယောက်ကို ခေါ်ပြီး ထိုနေရာအထိ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

စွေ့လျန်က စိတ်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ လျိုယွီက ပစ္စည်းကို ပေးပြီးသည်နှင့် သူ့ကို သတ်ပစ်မည်။

လင်းအိမ်တော်မှ သမီးလေးမှာမူ သူ့အမြင်တွင် ရုပ်ရည်က သာမန်မျှသာ ဖြစ်သဖြင့် လက်အောက်ငယ်သားများကို ပေး၍ ကစားခိုင်းလိုက်မည်ဟု တွေးထားသည်။

လျိုယွီသည် စွေ့လျန်ကို ဓားစာခံအဖြစ် ဖမ်းဆုပ်ထားရင်း တဖြည်းဖြည်း နောက်ဆုတ်သွားစဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် ရင်ဘတ်ထဲမှ စူးရှသော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး တစ်ကိုယ်လုံး မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

ပက်

သွေးတစ်လုတ် ထွေးထုတ်လိုက်ရပြီး တည်ကြည်လှသော သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားတော့သည်။

"ခစ်... ခစ်... ခစ်... နင်တို့လို အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေက ဒီလူနှစ်ယောက်ကို နှိမ်နင်းဖို့ ဒီလောက်တောင် အချိန်ဖြုန်းနေရတယ်လား "

ခေါင်းပေါ်တွင် ရွှေရင်ထိုး များ ဆင်မြန်းထားပြီး အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသမီးကြီးတစ်ဦး တဖြည်းဖြည်း ဝင်လာသည်။

သူမ၏ ညှို့ဓာတ်ပြင်းလှသော ရယ်သံမှာ အမျိုးသားတိုင်း၏ ရင်ထဲ၌ ပူလောင်လှသော ကာမဆန္ဒများကို နှိုးဆွပေးလိုက်သကဲ့သို့ပင်။

သို့သော်လည်း လျိုယွီ၏ နားထဲတွင်မူ ထိုအသံမှာ နှလုံးသားကို စစ်ဗုံတီးလိုက်သကဲ့သို့ ဒုတ်... ဒုတ်... မြည်ဟည်းနေတော့သည်။

ထိုဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသမီး၏ ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ သူ၏ နှလုံးသားပေါ်သို့ နင်းလျှောက်နေသကဲ့သို့ပင်။

နားထဲမှ အသံများ တဖြည်းဖြည်း ဝေဝါးလာပြီး

နှလုံးသားမှာ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ပေါက်ကွဲသွားတော့မည့်အတိုင်းပင်။

"လျိုအစ်ကို "

ဒုက္ခရောက်နေသော လင်းမိသားစုမှ သမီးလေးမှာ မအောင့်နိုင်ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များ အဆက်မပြတ် စီးကျလာပြီး အလွန်ပင် သနားစဖွယ် ကောင်းလှသည်။

"မင်းလို ကောင်မလေးက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် နားမလည်ရတာလဲ၊ မင်းအဖေရဲ့ ပစ္စည်းကို ခိုးပြေးရဲတယ်ပေါ့"

ဟု ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသမီးက အေးစက်စွာ လှောင်ရယ်လိုက်သည်။

အားလုံးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း အလေးပြုကြပြီး ကိုယ်ကိုကိုင်းညွတ်ကာ

"လင်းကတော်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

ဤသူမှာ လင်းသခင်ကြီး အသစ်စက်စက် ယူထားသော မယားငယ် ဟုန်လင် ပင် ဖြစ်သည်။

"သူ့ကို လွှတ်လိုက်စမ်း၊ မိစ္ဆာမ "

လင်းသခင်မလေးက အော်ဟစ်ငိုယိုလိုက်သည်။

ဤအမျိုးသမီး လင်းအိမ်တော်သို့ ရောက်လာကတည်းက ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်များ တသီတတန်းကြီး ပေါ်ပေါက်ခဲ့သည်။

သူမ၏ ဒုတိယမိခင်နှင့် တတိယမိခင်တို့မှာ အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သေဆုံးခဲ့ကြသည်။

ခုနစ်နှစ်အရွယ် မောင်လေးမှာလည်း ပန်းခြံထဲတွင် အကြောင်းမဲ့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ထို့ပြင် အိမ်တော်အတွင်းရှိ ကြက်များမှာလည်း မကြာခဏ ပျောက်ဆုံးနေတတ်သည်။

ညကင်းစောင့်နှစ်ဦးမှာလည်း အသက်စွမ်းအား များ စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရပြီး အိမ်တော်ထဲ၌ သေဆုံးနေခဲ့သည်။

ဝိညာဉ်နှင်ထုတ်ရန် ပင့်ဖိတ်ခဲ့သော ခုန်းကျူဆရာတော် မှာလည်း နောက်တစ်နေ့တွင် မိမိအခန်းထဲ၌ ကြိုးဆွဲချ သေဆုံးနေသည်ကို တွေ့ခဲ့ရသည်။

သူမ၏ ဖခင်ရင်းဖြစ်သူ လင်းသခင်ကြီးမှာလည်း စရိုက်များ လုံးဝပြောင်းလဲသွားပြီး တစ်နေ့ကုန် ဤဟုန်လင်ဆိုသော အမျိုးသမီးနှင့်သာ အခန်းထဲ၌ ပျော်ပါးနေကာ နောက်ဆုံးတွင် ခန္ဓာကိုယ်မှာ အရိုးပေါ် အရေတင်ဖြစ်၍ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ရသည်။

ဒါတွေအားလုံးဟာ ဒီအမျိုးသမီးကြောင့်ပဲ

ဟုန်လင်က ခစ်ခစ်ရယ်မောလိုက်ပြီး အရိုးမရှိသကဲ့သို့ နူးညံ့လှသော လက်ကလေးဖြင့် လျိုယွီ၏ မျက်နှာကို အသာအယာ ပွတ်သပ်လိုက်ကာ လေသံညှင်းညှင်းလေးဖြင့်

"တကယ်ကို သွေးချီတက်ကြွတဲ့ ယောက်ျားကောင်းလေးပဲ၊ အစ်မကတော့ သိပ်ကို သဘောကျတာပဲကွယ်"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

လျိုယွီ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အသိစိတ်ကင်းမဲ့သွားပြီး လူတစ်ယောက်လုံး လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ပင်။

မျက်ဝန်းထဲတွင် အရူးအမူးဖြစ်နေသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။

လင်းသမီးလေးမှာ အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းပူဆွေးသွားသော်လည်း ထိုလူမိုက်ကြီး၏ ဖမ်းဆုပ်ထားမှုကြောင့် လုံးဝ မလှုပ်သာချေ။

ထိုစဉ် အခြေအနေမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။

လျိုယွီသည် ရင်ဘတ်ထဲမှ မြှောင်ဓား ကို ထုတ်ယူ၍ ဟုန်လင်၏ မျက်လုံးနှစ်လုံးကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးစိုက်လိုက်တော့သည်။

အလွန်ပင် ရက်စက်လှသော တိုက်ခိုက်မှုပင်

ဟုန်လင်က အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်နှာထက်တွင် အံ့သြသော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ဗုန်း

လျိုယွီမှာ သူမ၏ ပေါ့ပါးလှသော လက်ဝါးချက်တစ်ချက်ကြောင့် လွင့်ထွက်သွားပြီး မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားတော့သည်။

သူ၏ ပေါင်ပေါ်တွင်မူ ငွေအပ် အချို့ စိုက်ဝင်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

အသိစိတ် ပြန်လည်ရှိနေစေရန် သူကိုယ်တိုင် ထိုးစိုက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"မိစ္ဆာမ"

လျိုယွီက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"တကယ်ကို ရက်စက်တဲ့လူပဲ၊ အစ်မကတော့ ပိုပိုပြီး သဘောကျလာပြီကွယ်"

ဟု ဟုန်လင်က ညှို့ဓာတ်ပြင်းစွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်

"ဒါပေမဲ့ ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတာက... အဆင့်မရှိတဲ့ သိုင်းသမား သက်သက်က အစ်မရဲ့ ပြိုင်ဘက် ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ "

ကြောက်ရွံ့မှု၊ မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့မှု၊ အင်အားမဲ့မှု

လောကီသိုင်းသမားတစ်ဦးအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော မိစ္ဆာမျိုးကို ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ ဘာမှ မတတ်နိုင်သည်မှာ အမှန်ပင်။

ကျွီ

အခန်းတံခါးမှာ အသာအယာ ပွင့်သွားသည်။

အားလုံးက မအောင့်နိုင်ဘဲ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ချောမောခန့်ညားသော လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦး တံခါးကိုတွန်း၍ ဝင်လာသည်။

သူ၏ ဘေးတွင်တော့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် လှပသော လိမ္မော်ရောင်ကြောင်ကလေး တစ်ကောင် ပါလာသည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အလွန်ပင် တောက်ပလှပြီး မျက်နှာမှာလည်း ထင်ရှားပြတ်သားကာ အလွန်ပင် ခန့်ညားလှသည်။

ယခုအခါ သူက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး

"ဘာလဲ... သိုင်းသမားတွေကို အထင်သေးနေတာလား "

ဟုန်လင်သည် ပထမဦးစွာ ထိုလူငယ်တာအိုဆရာ၏ ရုပ်ရည်ကြောင့် မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသော်လည်း နောက်တွင်တော့ မသိမသာ သတိထားလိုက်မိသည်။

ဤချောမောသော တာအိုဆရာ၏ အရှိန်အဝါကို သူမ ဘာဖြစ်လို့ အာရုံမခံမိရတာလဲ

"ဒီတာအိုဆရာလေးက တကယ့်ကို ချောတာပဲ၊ ဘယ်ကနေ လာတာလဲမသိဘူး "

ဟုန်လင်က ခစ်ခစ်ရယ်မောကာ မေးလိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို မေးနေတာ... ခုနက မင်း သိုင်းသမားတွေကို အထင်သေးလိုက်တာလား "

လီယန်ချူက ထပ်မံ မေးလိုက်သည်။

ဟုန်လင်က အပြုံးမပျက်ဘဲ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည် ဒီတာအိုဆရာက ရုပ်တော့ချောပါရဲ့၊ ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လို့ ဒီမေးခွန်းကိုပဲ စွဲလမ်းနေရတာလဲ။

"တာအိုဆရာလေး..."

သူမ စကားမဆုံးသေးမီမှာပင် သူမတစ်ကိုယ်လုံး အလွန်ပင် ထူထပ်လှသော သွေးချီ များကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဝုန်း

လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ သွေးချီများမှာ မီးခိုးတိုင်ကြီး ကဲ့သို့ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားပြီး တောက်လောင်နေသော မီးဖိုကြီးတစ်ခုအလား ပြင်းထန်လှသည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်လှသော လျှပ်စီးများကဲ့သို့ စူးရှသော အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

အခန်းတစ်ခုလုံးတွင် ထိုပြင်းထန်လှသော သွေးချီများကြောင့် အပူချိန်မှာ ရုတ်တရက် မြင့်တက်သွားပြီး လူတိုင်းကို နောက်သို့ ဆုတ်သွားစေသည်။

လီယန်ချူသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ဟုန်လင်၏ လည်ပင်းကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

သူမကို အပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် မြှောက်မလိုက်တော့သည်။

အခန်း (၄၀၂) - လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အမိန့်ပေးတံဆိပ် ၊ ထိပ်တိုက်တွေ့လာသော ကောင်းကင်အရှိန်အဝါ ၊ ဖုန်းရွှေဆရာနှင့် နွမ်းဖတ်ဖတ် တာအိုအိုကြီး

ပူပြင်းလောင်မြိုက်လှသော သွေးချီများသည် ဟုန်လင်၏ ကိုယ်တွင်းရှိ စီးဆင်းမှုလမ်းကြောင်း နှင့် မိစ္ဆာစွမ်းအားများကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ရာ ခြောက်ကပ်နေသော သစ်ကိုင်းခြောက်များကို ချိုးဖဲ့ဖျက်ဆီးလိုက်သကဲ့သို့ပင်။

ဒုတိယအဆင့်ရှိသော မြေခွေးမိစ္ဆာတစ်ကောင်မှာ သူ၏ရှေ့မှောက်တွင် ရုန်းကန်ရန်ပင် အခွင့်အရေးမရရှိချေ။

"ညှို့ဓာတ်ပြင်းတဲ့ မြေခွေးမ... တောင်ပေါ်မှာ အေးအေးဆေးဆေး ကျင့်ကြံမနေဘဲ လူ့လောကထဲကို ထွက်လာပြီး ဆူပူအောင် လုပ်နေတယ်ပေါ့၊ ဒါဟာ မင်းကိုယ်မင်း သေတွင်းတူးတာပဲ "

လီယန်ချူ၏ အသံမှာ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်သွားသည်။

ဘေးနားရှိ လူများမှာ ခေါင်းထဲတွင် မူးနောက်သွားပြီး အသည်းခိုင်ရုံမျှသာ ကျန်တော့သည်။

ဟုန်လင်မှာ မျက်နှာပျက်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်၏ လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် အလွယ်တကူ နှိမ်နင်းခြင်း ခံရလိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးချေ။

"တာအိုဆရာလေး... အသက်ချမ်းသာပေးပါ၊ ကျမ က လျောင်တုန်းက နာမည်ကြီး နတ်မိသားစုငါးစု ထဲက ဟူ မိသားစုဝင် တစ်ယောက်ပါ၊ ဆရာလေးအနေနဲ့ လက်ညှာတာပေးဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်ရှင်"

"ဆူညံလိုက်တာ "

လီယန်ချူ၏ လေသံမှာ အေးစက်လှသည်။

သူသည် သွေးချီများကို တက်ကြွစေကာ ထိုဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသမီး၏ ခေါင်းကို လက်သီးဖြင့် တစ်ချက်တည်း ထိုးချလိုက်တော့သည်။

ဗုန်း

သွေးများ နေရာအနှံ့ ပန်းထွက်သွားသည်။

ဟုန်လင်၏ အသက်စွမ်းအားများ ပြတ်တောက်သွားပြီး မူလပုံစံဖြစ်သော အနီရောင်အမွှေးရှိသည့် မြေခွေးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

စွေ့လျန်နှင့် ကျန်ရှိနေသောသူများမှာမူ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြပြီး ခြေဖျားလက်ဖျားများ အေးစက်ကုန်ကြသည်။

သူတို့အမြင်တွင် ထိုလင်းကတော်ကြီးမှာ အစွမ်းထက်လှသော လောကီပြင်ပပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် အသတ်ခံလိုက်ရရုံတင်မက အနီရောင်မြေခွေးတစ်ကောင်အဖြစ်ပါ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့်ပင်။

"တာအိုဆရာလေး... ဆရာလေး အသက်ချမ်းသာပေးပါ၊ ကျနော် တို့က သူတစ်ပါးရဲ့ ဖြားယောင်းသွေးဆောင်မှုကို ခံလိုက်ရတာပါ "

လီယန်ချူက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်သည်။

အစောပိုင်းက သူသည် အရှိန်ဝါကြည့်အတတ် ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ဤခြံဝင်းအတွင်း၌ မိစ္ဆာငွေ့များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို တွေ့ခဲ့ရသည်။

ထို့ပြင် ဤလူများမှာလည်း ကျိန်စာသင့်ဝိညာဉ်များ ဝန်းရံနေပြီး လူသတ်ငွေ့များ စိမ့်ထွက်နေသဖြင့် မျက်တောင်တစ်ချက်မခတ်ဘဲ လူသတ်ရဲသော လူမိုက်များဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

ထိုကဲ့သို့သောသူများကို ချန်ထား၍ မဖြစ်ချေ။

ဗုန်း ဗုန်း ဗုန်း

လီယန်ချူ၏ လက်သီးတစ်ချက်ချင်းစီတွင် အလွန်ပြင်းထန်သော အင်အားများ ပါဝင်နေသဖြင့် သူတို့သုံးဦးမှာ အရိုးအဆစ်များ ကြေမွကာ အသက်ပျောက်သွားကြတော့သည်။

"တာအိုဆရာလေးကို ကျေးဇူးအထူးတင်ပါတယ် "

လျိုယွီသည် အသည်းအသန် ကြိုးစား၍ ထရပ်လိုက်သည်။

ယနေ့ဖြစ်ရပ်မှာ သေခြင်းတရားထက်ပင် ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းသော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း တစ်ခါမျှသာ ဆုံဖူးခဲ့သော ထိုလူငယ်တာအိုဆရာက ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ခဲ့ချေ။

ထို့ပြင် မှန်းဆ၍မရနိုင်သော ပြင်းထန်လှသော ခွန်အားများဖြင့် မိစ္ဆာမကို သတ်ဖြတ်ပြီး သူတို့ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"လျိုအစ်ကို... ငါ ဒီနားက ဖြတ်လာရင်း မင်းအိမ်မှာ မိစ္ဆာငွေ့တွေ ဖုံးလွှမ်းနေတာကို မြင်လို့ ဝင်လာခဲ့တာပါ၊ ဒါဟာ ငါတို့ကြားက ရေစက်တစ်ခုလို့ပဲ ဆိုရမှာပေါ့"

ဟု လီယန်ချူက ပြောလိုက်သည်။

လျိုယွီသည် ထပ်မံ၍ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူ၏ နတ်ဘုရားဆန်လှသော စွမ်းဆောင်ရည်များကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် လင်းအိမ်တော်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အခြေအနေအားလုံးကို အစအဆုံး ပြောပြလိုက်တော့သည်။

ထို့ပြင် လင်းအိမ်တော်မှ ယူဆောင်လာခဲ့သော ပစ္စည်းကိုလည်း လီယန်ချူအား ပေးအပ်လိုက်သည်။

လက်ထဲရှိ အမိန့်ပေးတံဆိပ် ကို ကြည့်ရင်း လီယန်ချူသည် အတွေးထဲ နစ်ဝင်သွားတော့သည်။

ဤတံဆိပ်မှာ ရွှေလည်းမဟုတ်၊ ကျောက်စိမ်းလည်း မဟုတ်သော အထူးပစ္စည်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး ထိလိုက်လျှင် အလွန်အေးစက်လှသည်။

အရှေ့ဘက်တွင် ထျန်းဝေ ဟု ရှေးဟောင်းစာလုံးဖြင့် ရေးထွင်းထားသည်။

အနောက်ဘက်တွင်မူ တောင်စဉ်တောင်တန်းများနှင့် မြစ်ချောင်းများပုံကို ထွင်းထုထားပြီး အရှေ့ဘက်မှ ခရမ်းရောင်တိမ်တိုက်များ တက်လာသည့် ပုံစံမျိုး ရှိသည်။

၎င်းမှာ ရှေးဆန်ပြီး ခန့်ညားထည်ဝါသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းသည်။

"ဒါဟာ လင်းမိသားစုရဲ့ မျိုးဆက်အလိုက် လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့တဲ့ ရတနာပါ၊ ဘိုးဘေးစင်ပေါ်မှာ ပူဇော်ထားတာဖြစ်ပြီး အဲဒီမိန်းမက ဒီတံဆိပ်ကို လုယူဖို့ လင်းအိမ်တော်ထဲကို နည်းလမ်းမျိုးစုံနဲ့ ဝင်ရောက်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ သခင်မလေးက ယူဆောင်ပြီး ထွက်ပြေးလာနိုင်ခဲ့လို့ သူမလက်ထဲ မရောက်ခဲ့တာပါ"

ဟု လျိုယွီက ရှင်းပြသည်။

လီယန်ချူမှာ အနည်းငယ် စပ်စုချင်စိတ် ပေါ်လာသည်။

ထိုမြေခွေးမိစ္ဆာမှာ ညှို့ဓာတ်အတတ်ကို ကျွမ်းကျင်ကြောင်း သိသာလှသည်၊ လင်းသခင်ကြီးမှာ ကျင့်ကြံသူ မဟုတ်ပါဘဲနှင့် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ခုခံနိုင်ခဲ့ရသနည်း

ထိုတံဆိပ်ရှိရာကို အစောကြီးကတည်းက စုံစမ်းသိရှိထားပြီး ဖြစ်သင့်သည် မဟုတ်ပါလား။

သူက လျိုယွီအား ဤမေးခွန်းကို မေးမြန်းသည့်အခါ လင်းသခင်မလေးကပင် ဝင်၍ ရှင်းပြသည်

"ကျမ အဖေရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ တာအိုဂိုဏ်းက ပညာရှင်တစ်ဦး လက်ဆောင်ပေးထားတဲ့ ဘိုးဘေးစဉ်ဆက် လက်ဆင့်ကမ်းလာတဲ့ အဆောင်တစ်ခု ရှိနေလို့ပါ၊ အဲဒီအဆောင်ကြောင့်ပဲ ဒီမြေခွေးမိစ္ဆာက အခုထိ အောင်မြင်အောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်"

လီယန်ချူက ခေါင်းတစ်ချက် ငြိမ့်လိုက်သည်။

ဗုဒ္ဓဘာသာနှင့် တာအိုဘာသာတို့တွင် ဝပ်နေသောကျား ပုန်းနေသောနဂါး ပညာရှင်များစွာ ရှိကြသည်၊ သာမန်လောကထဲတွင်လည်း ထူးခြားသော လူစွမ်းကောင်းများ ရှိတတ်ကြစမြဲပင်။

လင်းမိသားစုကို အဆောင်တစ်ခု ပေးထားခြင်းမှာ ထူးဆန်းသော ကိစ္စမဟုတ်ချေ။

သို့သော်လည်း ထိုကိစ္စမှာ ဤမျှနှင့် မရိုးရှင်းနိုင်ကြောင်း သူ ရိပ်မိလိုက်သည်။

ဤမြေခွေးမိစ္ဆာ၏ စိမ့်ဝင်ပုံစံမှာ ပိုင်ကျဲမိစ္ဆာနိုင်ငံ ၏ နည်းလမ်းများနှင့် အနည်းငယ် တူညီနေသည်။

ဤသို့တွေးမိသည့်အခါ သူ အနည်းငယ် နောင်တရသွားသည်၊ စောစောက သူမကို ကောင်းကောင်း စစ်မေးထားသင့်သည်ဟု တွေးမိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"လျိုအစ်ကို... ငါ မင်းတို့နှစ်ယောက်နဲ့အတူ အိမ်ကို လိုက်ခဲ့ပေးမယ်၊ ဒီကိစ္စကို လုံးဝ အပြတ်ရှင်းပေးဖို့ပါ"

ဟု လီယန်ချူက အသံလေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

လိမ္မော်ရောင်ကြောင်ကလေးက လီယန်ချူကို မအောင့်နိုင်ဘဲ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ဒီတာအိုဆရာလေးက... တော်တော် အလုပ်ရှုပ်တာပဲ

ငါးရက်ကြာပြီးနောက်။

လီယန်ချူသည် နောက်ဆုံးတွင် လိမ္မော်ရောင်ကြောင်ကလေးကို ခေါ်ဆောင်၍ ချင်းယွန်းတာအိုကျောင်း သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ခရီးပန်းလာသော အငွေ့အသက်များ ရှိနေသော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာမူ ပို၍ပင် တောက်ပနေတော့သည်။

လင်းအိမ်တော်ကိစ္စမှာ လီယန်ချူအတွက် အလွန်ပင် ရိုးရှင်းလှသည်။

အစအဆုံးတွင် ဟုန်လင်ဆိုသော မိစ္ဆာမ တစ်ကောင်တည်းသာ ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်ရှိနေသောသူများမှာ သူမ စုဆောင်းထားသော စိတ်ဓာတ်မကောင်းသည့် လူမိုက်များနှင့် လမ်းဘေးလူလေလူလွင့်များသာ ဖြစ်ကြသည်။

သူက သံလက်ဝါး အနိုင်မရ ဟု နာမည်ကြီးသော ဝမ်တာယုံကို လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် ဒုက္ခိတဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ ထိုလူသတ်သမားတစ်သိုက်မှာ နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းမှ မဟရဲတော့ချေ။

လောကကြီးတွင် လက်သီးပိုပြင်းသောသူကသာ အသံကျယ်ကျယ် ပြောနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား

လင်းအိမ်တော်ရှိ မိစ္ဆာငွေ့များကိုလည်း လီယန်ချူက အတတ်ပညာဖြင့် ဖယ်ရှားပေးခဲ့သည်။

လူများစွာ အသတ်ခံခဲ့ရသဖြင့် လင်းအိမ်တော်၏ ဖုန်းရွှေမှာလည်း ပျက်စီးနေခဲ့သည်။

ထိုပြဿနာများကိုလည်း ဖြေရှင်းပေးရန် လိုအပ်သည်။

လီယန်ချူကဲ့သို့သော တာအိုဆရာအတွက်မူ ဤအလုပ်မှာ အံကိုက်ပင် ဖြစ်သည်။

အရာအားလုံးကို ဖြေရှင်းပြီးနောက်တွင်မူ သူသည် တိမ်စီးအတတ်ကို အသုံးပြု၍ လိမ္မော်ရောင်ကြောင်ကလေးကို ဆွဲကာ ဝေမြို့သို့ ပြန်လာခဲ့တော့သည်။

သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် မြေဂရန် တစ်ခု ရှိနေပြီး ၎င်းမှာ ရွှီကျိုးစီရင်စုအတွင်းရှိ လက်ဖက်တောင်တစ်ခု၏ မြေဂရန် ဖြစ်သည်။

နှစ်စဉ် ဝင်ငွေမှာ ငွေပြား ငါးသောင်း၊ ခြောက်သောင်းခန့် ရှိပေသည်။

၎င်းမှာ လင်းအိမ်တော်၏ အာဏာကို ပြန်လည်ရရှိသွားသော လင်းသခင်မလေးက လီယန်ချူအား အတင်းအဓမ္မ လက်ခံခိုင်းခဲ့သော လက်ဆောင် ဖြစ်သည်။

မူလက သူမသည် ဒုက္ခရောက်နေသော သခင်မလေးတစ်ဦးအဖြစ် သူမချစ်သော အစောင့်နှင့်အတူ ထွက်ပြေးနေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အရာအားလုံးမှာ အိမ်မက်တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

လင်းသခင်မလေးမှာ အလွန်ပင် ကျေးဇူးတင်လှသဖြင့် ထိုလက်ဖက်တောင် ဂရန်ကို လီယန်ချူအား ပေးအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒီမသာ... ရှင် ပြန်လာရဲသေးတယ်ပေါ့ "

ဆိုင်ရှင်မ သည် ခါးကိုထောက်လျက် စားသောက်ဆိုင် တံခါးဝတွင် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

လီယန်ချူက လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ဆိုင်ရှင်မအား နူးညံ့စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

ခန့်ညားသော မျက်နှာပေါက်နှင့် ထိုအပြုံးပေါင်းစပ်လိုက်သည့်အခါ ဆွဲဆောင်မှုမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသည်။

စားသောက်ဆိုင်အတွင်းရှိ အပျိုလေးများနှင့် ဇနီးသည်လေးများမှာ ချက်ချင်းပင် မျက်နှာနီမြန်းသွားကြသည်။

ဤကဲ့သို့သော မျက်နှာမျိုးမှာ တစ်ခါတရံတွင် ဓားလှံများထက်ပင် ပို၍ အစွမ်းထက်လှသည်။

ဆိုင်ရှင်မ၏ ဒေါသများမှာလည်း အနည်းငယ် လျော့ကျသွားသည်။

သူမသည် ရုပ်ကို ကြည့်တတ်သူ မဟုတ်သော်လည်း

မိမိယောက်ျားက ခန့်ညားနေသည့်အခါ ကြည့်ရသည်မှာ စိတ်ချမ်းသာစရာ ကောင်းသဖြင့် ခွင့်လွှတ်ပေးရန် လွယ်ကူလှသည်။

လီယန်ချူက ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ရင်ဘတ်ထဲမှ ရှေးဟောင်းကျောက်စိမ်းပြား တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ဆိုင်ရှင်မအား ပေးလိုက်သည်။

"ဒါက မင်းအတွက် ငါ အထူးယူလာပေးတာ"

ဆိုင်ရှင်မသည် ကျောက်စိမ်းပြားကို လှမ်းယူလိုက်သည်။

ထိုကျောက်စိမ်းမှာ နွေးထွေးပြီး ခန့်ညားလှကာ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီသော သမိုင်းကြောင်းများ ရှိနေသကဲ့သို့ ရှေးဆန်သော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းသည်။

"ရှင်ကတော့ လူသားဆန်သေးသားပဲ"

သူမ၏ အကြည့်မှာ လီယန်ချူနောက်ရှိ လိမ္မော်ရောင်ကြောင်ကလေးဆီသို့ ရောက်သွားသည်။

"လှလိုက်တဲ့ လိမ္မော်ရောင်ကြောင်လေး၊ ဒါလည်း ရှင် ယူလာတာလား "

လီယန်ချူက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

လိမ္မော်ရောင်ကြောင်ကလေးကမူ ဆိုင်ရှင်မကဲ့သို့ လှပလွန်းသော အမျိုးသမီးကိုပင် အဖက်လုပ်၍ စကားမပြောချေ။

တိုက်ရိုက်ပင် လှည့်ထွက်၍ တာအိုကျောင်းထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။

ပိုင်ရှင်မ - "..."

လှပသော သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အန္တရာယ်ရှိသော ပုံစံဖြင့် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ထိုထောင်လွှားလှသော လိမ္မော်ရောင်ကြောင်ကို အကဲခတ်နေသည်။

"မာနကတော့ တော်တော် ရှိသားပဲ "

ဟု ပိုင်ရှင်မက အသာအယာ ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူက ရယ်ရုံသာ ရယ်လိုက်ပြီး ဘာမှ မပြောတော့ချေ။

သူသည် ဆိုင်ရှင်မကို တစ်ဖက်သို့ ခေါ်ထုတ်သွားပြီး ရွှီကျိုးရှိ လက်ဖက်တောင် ဂရန်ကို သူမအား ပေးလိုက်သည်။

"ဟင် "

"တကယ်ကို အပေးအကမ်း ရက်ရောတာပဲ "

ဆိုင်ရှင်မ၏ မျက်နှာထက်တွင် အံ့သြဝမ်းသာသော အပြုံးများ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ဒါဟာ လက်ဖက်တောင် တစ်ခုလုံးလေ၊ နှစ်စဉ် အနည်းဆုံး ငွေပြား သောင်းချီ ဝင်ငွေရှိတာ ဖြစ်သည်။

သူမသည် မိမိ၏ တည်းခိုခန်းလေးကို ပြန်ကြည့်လိုက်ပြီး ထိုဆိုင်ကို ပိတ်လိုက်ရမလား၊ အိမ်မှာပဲ နေ့တိုင်း ပိုက်ဆံထိုင်ရေနေရမလားဟု စိတ်ထဲမှ တွက်ချက်နေတော့သည်။

စားသောက်ဆိုင်အတွင်းရှိ ဦးထုပ်ဆောင်းထားပြီး ခါးတွင် ဓားချိတ်ထားသော သိုင်းသမားတစ်ဦးသည် ဆိုင်ရှင်မအား မသိမသာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ရင်ထဲ၌ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။

သူ လိုချင်တပ်မက်နေသည်မှာ ထိုလက်ဖက်တောင် ဂရန်မဟုတ်ဘဲ ပိုင်ရှင်မ၏ လက်ထဲရှိ ရှေးဟောင်းကျောက်စိမ်းပြား ဖြစ်သည်။

သိုင်းသမားသည် သိမ်းငှက်ကဲ့သို့ စူးရှသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကာ လက်ဖက်ရည် သောက်နေသည်။

"နွေးထွေးတဲ့ ယန်ကျောက်စိမ်းရတနာ ... ဝေမြို့လို နေရာသေးသေးလေးမှာ ဒီလို ဒဏ္ဍာရီလာ ရတနာမျိုးကို တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး"

သူ၏ အသက်ရှူသံများမှာ မသိမသာ မြန်ဆန်လာတော့သည်။

တုန်... တုန်... တုန်...

လည်ပင်းတွင် ကြေးခေါင်းလောင်းလေးများ ချိတ်ဆွဲထားသော အလတ်တန်းစား ဖုန်းရွှေဆရာ တစ်ဦးသည် ထိုက်ဖင်စားသောက်ဆိုင်အတွင်းသို့ ဝင်လာပြီး စားပွဲတစ်ခုတွင် ထိုင်လိုက်သည်။

သူ၏ ခါးတွင်လည်း တောင်စဉ်တောင်တန်းများနှင့် ငှက်ပုံများ ထွင်းထုထားသော ကြေးခေါင်းလောင်း နှစ်လုံး ရှိနေသည်။

လီယန်ချူနှင့် ဆိုင်ရှင်မတို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင်

နောက်ထပ် နွမ်းဖတ်ဖတ် တာအိုအိုကြီး တစ်ဦး စားသောက်ဆိုင်အတွင်းသို့ ဝင်လာသည်။

သူ၏ နောက်ကျောတွင် မက်မွန်သားဓား တစ်လက် ပါလာပြီး ကြည့်ရသည်မှာ အတော်လေး ဟောင်းနွမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုက်ဖင်စားသောက်ဆိုင်သည် နေ့စဉ် ဧည့်သည်ပေါင်းစုံကို ကြိုဆိုနေရသည် ဖြစ်ရာ လမ်းဘေးဈေးသည်များမှအစ၊ သိုင်းသမားများ၊ သူဌေးကြီးများနှင့် ကျောင်းသားများအထိ ရှိတတ်ကြစမြဲပင်။

သို့သော်လည်း ထိုလူသစ်နှစ်ဦး၏ မျက်ဝန်းအတွင်းရှိ နက်ရှိုင်းသော စွမ်းအားအရ သူတို့နှစ်ဦးမှာ သာမန်လူများ မဟုတ်ဘဲ ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။