အခန်း (၄၀၇-၄၀၈)

အခန်း (၄၀၇) - လောင်ကျွင်းကျဲ ၊ နဂါးပြတ်ဂူ ၊ကူးတို့သမား

လီယန်ချူသည်လည်း ကျောက်ချန်းနှင့်အတူ အမျိုးသမီး ပျောက်ဆုံးမှုအမှုကို လာရောက်စုံစမ်းရင်းမှ

မထင်မှတ်ဘဲ လူကိုသတ်၍ မိစ္ဆာကျွေးသည့် ထိုကဲ့သို့သော အမှုကြီးတစ်ခုနှင့် တိုးလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်မထားခဲ့ချေ။

မကြာမီမှာပင် အစိုးရဘက်မှ လူများ ရောက်ရှိလာပြီး ဟိန်ယန်ရွာသားများကို စစ်ဆေးမေးမြန်းရန် ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။

ထိုအမှုသည် ဟိန်ယန်ရွာနှင့် ပတ်သက်နေသလို နန်းတွင်းရေးရာများနှင့်လည်း ဆက်နွှယ်နေသဖြင့်

မြောက်ဖုန်းစီရင်စု မှုခင်းရုံးတော် က တိုက်ရိုက် လွှဲပြောင်းရယူလိုက်သည်။

မြောက်ဖုန်းစီရင်စုတွင် အခြေစိုက်သော တရားရုံးတော် မှ တရားသူကြီး တစ်ဦးဖြစ်သူ အဆင့် ၅ အရာရှိကလည်း ဤအမှုကို ပူးတွဲကိုင်တွယ်ရန် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ထိုတရားသူကြီးမှာ တာအိုဘာသာ၏ ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုဖြစ်သော ချင်းချိန်တောင် မှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်ပြီး အတတ်ပညာများကို ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သည်။

သူသည် ထိုကဲ့သို့သော မိစ္ဆာနှင့် စုန်းသရဲများ ပါဝင်ပတ်သက်သည့် အမှုများကို အထူးပြု ဖြေရှင်းပေးသူပင်။

ကျောက်ချန်းမှာ ရာထူးနိမ့်ပါးသူဖြစ်သဖြင့် စစ်ဆေးမေးမြန်းမှု အဆင့်ဆင့်တွင် ပါဝင်ခွင့် သိပ်မရခဲ့သော်လည်း၊ အမှုကြီးကို ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည့်အတွက် မှုခင်းရုံးတော်တွင် ရာထူးတိုးမြှင့်ခြင်း ခံရသည်။

သူကဲ့သို့သော မိသားစုနောက်ခံရှိသည့်သူမှာ အရာရှိလောကတွင် အဆက်အသွယ်ကောင်းများ ရှိပြီးသားဖြစ်သဖြင့်၊ ထိုအမှုကြောင့် အပြစ်ပေးခံရခြင်း သို့မဟုတ် အပြစ်ပုံချခံရခြင်း မျိုး မရှိခဲ့ချေ။

ဟိန်ယန်ရွာသားများ၏ ဝန်ခံချက်အရ

ထိုပင့်ကူမိစ္ဆာများကို ၎င်းတို့ထံ ပေးအပ်ခဲ့သူမှာ ထိုဖုန်းရွှေဆရာပင် ဖြစ်သည်။

ဟိန်ယန်ရွာသည် ထိုမိစ္ဆာများကြောင့်ပင် အစိုးရထံ နန်းတွင်းဆက်သပစ္စည်းများ ပေးပို့နိုင်သည့် အခွင့်အရေး ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုဖုန်းရွှေဆရာမှာမူ ၎င်းတို့ထံမှ မည်သည့် အကျိုးအမြတ်မျှ ရယူခဲ့ခြင်း မရှိဘဲ၊ ရွာသားများကို ကူညီလိုသော စေတနာသက်သက်ဖြင့်သာ လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့ပုံရသည်။

သုံးရက်ခန့် ကြာပြီးနောက်

ကျောက်ချန်းသည် လီယန်ချူထံ ရောက်လာပြီး ဤအမှု၏ နောက်ဆုံးအခြေအနေများကို အသိပေးလာသည်။

ထိုဖုန်းရွှေဆရာသည် ဟိန်ယန်ရွာသားများကို တိတ်တဆိတ် ကျမ်းစာများ သင်ကြားပေးခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ကို ထိုက်စန်းလောင်ကျွင်း နှင့် ဝူစန်းလောင်မု တို့ကို ယုံကြည်ကိုးကွယ်ရန် ခိုင်းစေခဲ့သည်။

ချန်နိုင်ငံ၏ နတ်ဘုရားစနစ်မှာ ယခင်ဘဝက နေရာတော်တော်များများနှင့် ဆင်တူလှသည်။

ထိုက်စန်းလောင်ကျွင်း မှာ နတ်ဘုရားသုံးပါး ထဲမှ တစ်ပါးဖြစ်ပြီး တာအိုဘာသာက ကိုးကွယ်သည့် တရားဝင် နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဝူစန်းလောင်မု မှာမူ ကြာဖြူဂိုဏ်း၏ ဝိသေသလက္ခဏာများ ပါဝင်နေသည့် နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်နေသည်။

"ဒီဖုန်းရွှေဆရာရဲ့ အဖွဲ့အစည်းနာမည်က လောင်ကျွင်းကျဲ တဲ့၊ ရွာသားတွေဆီက သိမ်းဆည်းရမိတဲ့ ကျမ်းစာတွေကို ကျနော် ကြည့်ပြီးပြီ၊ အဲဒါတွေက တာအိုကျမ်းစာတွေကို လိုသလို ပြုပြင်ထားတာတွေပဲ"

ကျောက်ချန်းက လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

မိစ္ဆာများ သောင်းကျန်းနေသည့် ထိုကဲ့သို့သော လောကတွင်၊ လမ်းမှားရောက်နေသော နတ်ဘုရားအတုအယောင်များနှင့် တရားမဝင် ကိုးကွယ်မှု များသည် ကျင့်ကြံမှုအတွက် လူတို့၏ ဆွမ်းကပ်ပူဇော်မှု ကို တိတ်တဆိတ် စုဆောင်းလေ့ရှိခြင်းမှာ ပုံမှန်လုပ်ရပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

ဆက်လက်၍ ကျောက်ချန်းက သဲလွန်စအသစ်တစ်ခုကို ပြောပြလာသည်။

ဝေမြို့နယ်နိမိတ်အတွင်း လှည့်လည်သွားလာနေသော ကျန်းဟွိုင်ယိ ဦးဆောင်သည့် ရေဓားပြအဖွဲ့သည် ထိုကိစ္စနှင့် ပတ်သက်နေပုံရသည်။

မှုခင်းရုံးတော်၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ သာမန်မြို့တော်ရုံး၊ ခရိုင်ရုံးများနှင့် တကယ့်ကို ကွာခြားလှသည်။

သတင်းအချက်အလက်များအရ ထိုရေဓားပြအဖွဲ့မှာ ဝေမြို့၏ အရှေ့ဘက်တွင်ရှိသော နဂါးပြတ်ဂူဟု ခေါ်သည့် နေရာတွင် ပုန်းအောင်းနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုဂူ၏ ရေလမ်းကြောင်းမှတစ်ဆင့် ရံဖန်ရံခါတွင် ရောင်ကိုင်းနေသော လူသေအလောင်းများ မျောပါလာတတ်သည်။

အချို့မှာ အလယ်ပိုင်းဒေသ မှ လူများ၏ ဝတ်စုံမျိုးပင် မဟုတ်ချေ။

ထို့ကြောင့် ထိုနေရာကို မင်္ဂလာမရှိသောနေရာ အဖြစ် သတ်မှတ်ကြပြီး မည်သူမျှ အနားမကပ်ရဲကြချေ။

၎င်းတို့နှစ်ဦး ချိန်းဆိုထားသော နေရာသို့ ရောက်ရှိလာသည့်အခါတွင်

လှေသူကြီးတစ်ဦးက လှေကို ပဲ့ကိုင်ရင်း လေစုန်အတိုင်း ဆိုက်ကပ်လာခဲ့သည်။

သူသည် ပိန်လှီပြီး ခြောက်ကပ်နေသော အဘိုးကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ခေါင်းတွင် ဝါးခမောက်တစ်လုံး ဆောင်းထားပြီး၊ လှေဦးတွင်မူ မီးအိမ်တစ်လုံး ချိတ်ဆွဲထားသည်။

နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီးကို မီးအိမ်ထွန်းထားတာလား

လှေက ကမ်းသို့ကပ်လာပြီး အနီးကပ် မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ

လှေဦးမှ ထိုမီးအိမ်မှာ ဝိညာဉ်ခေါ်ပြီး ယင်စွမ်းအင်ကို စုစည်းစေသည့် အရာဖြစ်ကြောင်း လီယန်ချူ အတတ်ပြောနိုင်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ တဖျပ်ဖျပ် တောက်ပလာပြီး ဝိညာဉ်မျက်စိအတတ် ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအဘိုးကြီးမှာ တစ်ကိုယ်လုံး ယင်အငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော်လည်း၊ ထူးဆန်းသည်မှာ သူက လူသားစင်စစ် ဖြစ်နေခြင်းပင်။

"ကူးတို့သမားလား"

သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

အဘိုးကြီးက ခေါင်းကို အသာမော့ကာ လီယန်ချူကို အံ့သြသလို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ပါးစပ်ကို ဖြဲကာ ရယ်ပြလိုက်ရာ မည်းနက်နေသော သွားများကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုလှေသူကြီး အဘိုးကြီးမှာ ရယ်နေသော်လည်း၊ သူ၏ အမူအရာမှာ မည်သည့် စိတ်ခံစားမှုမျှ မရှိဘဲ အေးစက်သော ခံစားချက်ကိုသာ ပေးစွမ်းနေသည်။

လီယန်ချူသည် ဘာမျှမဖြစ်သကဲ့သို့ပင် လှေပေါ်သို့ တက်လိုက်ပြီး၊ ကျောက်ချန်းနှင့်အတူ ထိုနဂါးပြတ် ဂူရှိရာသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

ထို့နောက် ထိုလှေလေးမှာ ရွက်လွှင့်ကာ ဂူဆီသို့ ခရီးနှင်တော့သည်။

ပိန်လှီခြောက်ကပ်နေသော အဘိုးကြီးမှာ စကားတစ်လုံးမျှ မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာပင် ၎င်းတို့နှစ်ဦးကို နဂါးပြတ်ဂူအတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ရုတ်တရက် မှောင်အတိ ကျသွားပြီး ခဏတာ မျက်စိဝေသွားရာ နားထဲတွင် ရေစီးသံ ဝေါ... ဝေါ... ကိုသာ ကြားလိုက်ရတော့သည်။

ရှူး...

ဂူအတွင်းမှ ပြင်းထန်သော လေတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာသည်။

ထိုလေထဲတွင် စိုစွတ်သော ရေငွေ့များနှင့်အတူ အော့နှလုံးနာစရာကောင်းသော ပုပ်စပ်စပ် အနံ့အသက်များ ပါဝင်နေသည်။

လှေဘေးတွင် ထိုင်နေသော လူငယ်သိုင်းသမား ကျောက်ချန်းမှာ

ရုတ်တရက် ပခုံးပေါ်တွင် လေးလံသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

အမှောင်ထုထဲမှ လက်တစ်စုံက သူ့ပခုံးပေါ်သို့ လှမ်းတင်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ နောက်ဘက်မှ သွေးညှီနံ့ နံစော်နေသော ပြင်းထန်သည့် အသက်ရှူသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ပုပ်စပ်နေသော အလောင်းပုပ်နံ့ကြောင့် ကျောက်ချန်းမှာ ရင်ထဲမှ အစာသစ်အစာဟောင်းများပင် ပြန်အန်ထွက်မတတ် ဖြစ်သွားရသည်။

သူ၏ နှလုံးခုန်သံမှာ မြန်ဆန်လာပြီး

ချွင်

ခါးမှ ဖူတောကို ဆွဲထုတ်ကာ အရှိန်ဖြင့် နောက်သို့ လှည့်၍ ပိုင်းချလိုက်တော့သည်။

ဓားအရှိန်အဝါ တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

ထိုလူငယ်မှာ အလွန်ပြင်းထန်သော သိုင်းပညာ အဆင့်အတန်းရှိပြီး၊ အတွင်းအားမှာလည်း ထူထဲလှသလို အရိုးအကြောများမှာလည်း သန်မာလှသည်။

မိသားစုမှ အထောက်အပံ့ကောင်းများ ရရှိထားခြင်း သို့မဟုတ် ထူးခြားသော ကံကောင်းမှုများ ရှိထားခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း

ဓားအရှိန်အဝါမှာ မည်သည့်အရာကိုမျှ မထိမှန်ခဲ့ချေ။

နားထဲတွင်မူ စူးရှသော လေတိုးသံကို ဆက်လက် ကြားနေရသည်။

ပုပ်စပ်ညှီစော်နံ့က မျက်နှာပေါ်သို့ တိုးဝင်လာပြန်သည်။

တကယ့်ကို ကောက်ကျစ်တဲ့ အကောင်ပဲ

ကျောက်ချန်း ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားပြီး ဓားကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မြဲမြဲဆုပ်ကိုင်ကာ အားကုန် ပိုင်းချလိုက်ပြန်သည်။

ရေသရဲ တစ်ကောင်ကို နှစ်ပိုင်း ပြတ်သွားအောင် ပိုင်းပစ်လိုက်သော်လည်း၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ အလောင်းပုပ်အရှိန်အဝါ များ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသဖြင့် အေးစိမ့်သော ခံစားချက်ကို ရရှိလိုက်သည်။

သူသည် အတွင်းအားကို လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်လိုက်မှသာ အရိုးအကြောများ ပွင့်သွားပြီး သွေးလေပြန်လည် ကောင်းမွန်လာတော့သည်။

ဝေါ...

လှေပေါ်တွင် ရုတ်တရက် ပူပြင်းလှသော မီးအလင်းရောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဂူဝက်ခန့်ကို ချက်ချင်း လင်းထိန်သွားစေသည်။

ထိုအခါမှသာ ကျောက်ချန်းသည် လီတာအိုဆရာ၏ ဘေးတွင် ရေသရဲ နှစ်ကောင် လဲကျနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်တော့သည်။

လီယန်ချူ၏ လက်ထဲတွင် ရှေးဟောင်း တံဆိပ်တုံးတစ်ခုကို ကိုင်ထားသည်။

ထိုတံဆိပ်တုံးမှ ထွက်ပေါ်နေသော အလင်းရောင်မှာ မီးတောက်များကဲ့သို့ပင် တဖျပ်ဖျပ် လှုပ်ခတ်နေသည်။

"ဒီဂူထဲမှာ မှောင်နေပေမယ့် အပြင်မှာတော့ နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီးပဲ၊ ဒါကို ရေသရဲတွေက လာတိုက်ခိုက်တယ်ဆိုတော့ ထူးဆန်းတယ်"

လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

သူ၏ လက်ထဲတွင်ရှိသော ကျောက်ထျန်း တံဆိပ်တုံး မှာ တောက်ပသော နတ်ဘုရားအလင်းများကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး၊ ဂူအတွင်းကို အကြောက်အလန့်မရှိ လင်းထိန်စေတော့သည်။

ကျောက်ချန်းမှာ စိတ်အေးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း၊ တစ်ဖက်တွင်လည်း အံ့သြချီးကျူးမိနေသည်။

ထို လီတာအိုဆရာမှာ တကယ့်ကို သာမန်လူ မဟုတ်ချေ။

သာမန်လူဆိုလျှင် ဤကဲ့သို့သော လူသေအရိုးစုများရှိသည့် ဂူထဲသို့ ဝင်လျှင် ဆူညံသံမထွက်အောင် သတိထားကာ ခပ်မှိန်မှိန်သာ သွားကြမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူကမူ ဂူတစ်ခုလုံးကို တိုက်ရိုက် လင်းထိန်အောင် လုပ်ပစ်လိုက်သည်။

ကူးတို့သမား အဘိုးကြီးမှာ လီယန်ချူ လက်ထဲက တံဆိပ်တုံး ကို အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့စွာ ကြည့်နေသည်။

ထိုတံဆိပ်တုံးပေါ်မှ မောက်မာပြင်းထန်လှသော မီးဓာတ် ကို သူ အာရုံခံမိပုံရသည်။

သူကဲ့သို့ ယင်စွမ်းအင်ကို ကျင့်ကြံသည့် အောက်လမ်းသမားများအတွက်မူ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တည်ရှိမှုမျိုး ဖြစ်သည်။

မူလက မှောင်မည်းအေးစိမ့်နေသော ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ယခုအခါ လင်းထိန်သွားသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် မဖော်ပြနိုင်သော လုံခြုံမှုကို ခံစားရစေသည်။

ထိုရေသရဲ သုံးကောင်ကိုလည်း ၎င်းတို့ စစ်ဆေးကြည့်ပြီးပြီဖြစ်သည်။

ကျား၊ မ ခွဲခြားရန်ပင် ခက်ခဲနေပြီဖြစ်ကာ၊ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း စိမ်းပြာရောင် အကြေးခွံများ ပေါက်နေပြီဖြစ်သည်။

၎င်းတို့မှာ ရေထဲသို့ ပြုတ်ကျသေဆုံးသူများ၏ အလောင်းများ ဖြစ်ပုံရပြီး၊ ဤတန့်လုံဂူအတွင်း တစ်စုံတစ်ရာ ပြောင်းလဲမှုကြောင့်

သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါများ စုစည်းမိကာ ရေသရဲများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခြင်းပင်။

"တာအိုဆရာက အတတ်ပညာ မြင့်မားလှပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလို လုပ်လိုက်ရင်တော့ ရေထဲက လူသေလောင်းအားလုံးကို ဆွဲဆောင်လိုက်သလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"

"ဒီရေထဲမှာ လူသေသားတွေကို စားပြီး ရှင်သန်နေတဲ့ မိစ္ဆာတွေလည်း ဒီအလင်းရောင်နောက်ကို လိုက်လာကြလိမ့်မယ်"

ကူးတို့သမား အဘိုးကြီးက သတိပေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် ထိုစကားကို ကြားသည့်အခါ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။

ဤကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးမျိုး ရှိသေးတာလား။

"ကိစ္စမရှိဘူး"

သူက အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။

ကျောက်ချန်းနှင့် ကူးတို့သမား အဘိုးကြီး၏ အမြင်တွင်မူ၊ လီယန်ချူ၏ ပုံစံမှာ အရှိန်အဝါများ ဟုန်းဟုန်းတောက်ကာ ကြောက်စရာမရှိ၊ လာချင်တဲ့ကောင်လာ ဆိုသည့် မောက်မာသော အမူအရာမျိုးပင်။

ငါးဖမ်းလှေလေးမှာ ဂူအတွင်း ခဏတာ ဆက်လက်ခရီးနှင်လာရာ၊ အေးအေးချမ်းချမ်းပင် ရှိနေသေးသည်။

သို့သော်လည်း

တံဆိပ်တုံး ၏ အလင်းရောင် မရောက်နိုင်သော နေရာမှ စိမ်းဖျော့ဖျော့ မျက်လုံးတစ်စုံ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် နောက်ထပ် မျက်လုံးပေါင်းများစွာ ဆက်တိုက် ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

မူလက မှောင်မည်းတိတ်ဆိတ်နေသော ဂူအတွင်းတွင် တစ်ဖက်သားကို မမြင်ရသည့် အခြေအနေမျိုး၌၊ ထိုကဲ့သို့ စိမ်းဖျော့ဖျော့ မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရလျှင်

သေချာပေါက် လူကို အေးစိမ့်သွားစေကာ ဦးရေပြားများပင် ထုံကျဉ်သွားစေမည်ဖြစ်သည်။

အမြင်အာရုံ မရှိဘဲ အမှောင်ထဲတွင် ရှိနေခြင်းမှာ လူကို သံသယများ ပွားစေပြီး ကြောက်ရွံ့မှုကို ပိုမို ကြီးထွားစေတတ်သည်။

သို့သော်လည်း

ယခုအခါ တံဆိပ်တုံး ၏ နတ်ဘုရားအလင်းအောက်တွင် ထိုမျက်လုံးပိုင်ရှင်များကို မကြာမီမှာပင် ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။

၎င်းတို့မှာ နွားပေါက်လေးများ အရွယ်အစားခန့်ရှိသော ရေကြွက်မည်းကြီးများ ပင် ဖြစ်တော့သည်။

ထိုရေကြွက်များမှာ ဤကဲ့သို့သော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဤမျှကြီးမားအောင် ကြီးထွားလာသည်ဆိုပါက၊ လူသေသားများကို စားပြီး ကြီးလာခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

၎င်းတို့၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်နှင့်ဆိုလျှင် ဤငါးဖမ်းလှေလေးကို လွယ်ကူစွာပင် တိုက်မှောက်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

အခန်း (၄၀၈) - ယင်အငွေ့အသက်များ စုစည်းရာ ၊ကြွားဝါလှသော တာအိုဆရာလေး

လှေဦးမှ မီးအိမ်မှာ ရုတ်တရက် လင်းထိန်လာသည်။

၎င်းသည် စိမ်းဖျော့ဖျော့ မိစ္ဆာမီး များကဲ့သို့ တဖျပ်ဖျပ် တောက်ပနေပြီး

လူသေသားများကို စားကာ နွားပေါက်များပမာ ကြီးထွားလာသည့် ထိုရေကြွက်မည်းကြီးများကို ဟန့်တားရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း

ကျောက်ထျန်း တံဆိပ်တုံး ၏ မီးတောက်ပမာ အလင်းရောင်အောက်တွင် ထိုစိမ်းဖျော့ဖျော့ မိစ္ဆာမီးမှာ မကြာမီမှာပင် ငြိမ်းသတ်ခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

ကူးတို့သမားမှာ တစ်ချက် မှင်သက်သွားပြီး

လီယန်ချူကို မကျေမနပ် ကြည့်လိုက်မိသည်။

ထိုအရာက တကယ့်ကို လင်းလွန်းလှသည်မဟုတ်ပါလား

အမှောင်ထုထဲတွင် ကူးတို့လှေကို ပဲ့ကိုင်ကာ၊ ဝိညာဉ်ခေါ်မီးအိမ် ကို ထွန်းညှိပြီး၊ အလောင်းဆီ ကို လောင်စာအဖြစ် အသုံးပြုကာ လူသေတို့၏ ကန့်သတ်ချက်များကို ရှောင်ရှားလေ့ရှိသည့် ထိုကူးတို့သမားအတွက်မူ

ဤမျှ လင်းထိန်နေသည့် အခြေအနေမှာ အသားမကျနိုင်စရာပင်။

ယနေ့ ကူးတို့ပို့ရသည့် ခရီးမှာမူ ပုံမှန်နှင့် တကယ့်ကို ကွာခြားနေတော့သည်။

ဆက်လက်၍

လီယန်ချူ၏ လုပ်ရပ်က သူ့ကို ပိုမို တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။

လီယန်ချူသည် ခါးမှ ထက်မြက်လှသော ဓားရှည်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး

အသာအယာပင် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ချွင်

ချွင်

ချွင်

လူသေသားများကို စားပြီး မိစ္ဆာဓာတ် စွဲကပ်နေသည့် ရေကြွက်မည်းကြီးများမှာ အလွယ်တကူပင် နှစ်ပိုင်း ပြတ်သွားတော့သည်။

၎င်းတို့၏ အလောင်းများမှာ ရေပြင်ပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ မျောပါနေပြီး၊ မည်းနက်နေသော သွေးများ ပြန့်ကျဲသွားကာ

ပုပ်စပ်ညှီစော်နံသော အနံ့ဆိုးကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"ဒါ... ဒါက..."

ကူးတို့သမား အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။

တကယ့်ကို မြန်လှတဲ့ဓားပဲ

အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း၊ ထိုထက်မြက်လှသော ဓားအရှိန်အဝါ မှာ ထူထဲလှသော အရေပြားရှိသည့် ရေကြွက်ကြီးများကို အသံပင် သိပ်မထွက်စေဘဲ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်သွားစေခဲ့သည်။

ကူးတို့သမား အဘိုးကြီး၏ မျက်နှာမှာ လေးနက်သွားသည်။

ထိုတာအိုဆရာလေးမှာ တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။

"ကောင်းလိုက်တဲ့ ဓားသိုင်း"

ကျောက်ချန်းက ချီးကျူးလိုက်သည်။

သူကိုယ်တိုင်မှာလည်း သိုင်းပညာ တတ်မြောက်ထားသည့် ထိပ်တန်းပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်ကာ၊ သူ၏ အတွင်းအားမှာလည်း ပြင်းထန်လှသည်။

ထို့အပြင် ဓားသိုင်းကိုလည်း အထူး ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ၏ ထိုဓားကွက်များမှာ လေးလံသောအရာကို ပေါ့ပါးစွာ ကိုင်တွယ်နိုင်သည့် မဟာသိုင်းပညာရှင် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေကြောင်း သူ အလွယ်တကူ သိနိုင်လိုက်သည်။

၎င်းမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေသည့် ပညာရပ်ပင်

လီယန်ချူ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

ယခုလေးတင် သူသည် ကုသိုလ်အမှတ် ၈၀၀ ခန့် ရရှိလိုက်ပြီဖြစ်သည်။

အရေအတွက် နည်းပါးသော်လည်း

မဆိုးလှချေ၊ အကြောင်းမှာ ထိုခရီးမှာ စတင်ရုံသာ ရှိသေးသောကြောင့်ပင်။

ဂူအတွင်း လမ်းခွဲ သုံးခု ပေါ်လာသည့်အခါတွင် အဘိုးကြီးမှာ တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ဘယ်ဘက်အစွန်ဆုံး လမ်းကြားထဲသို့ တိုက်ရိုက် လှေလှော်ဝင်လိုက်သည်။

ငါးမိနစ်ခန့် သွားပြီးနောက်တွင် နောက်ထပ် လမ်းခွဲ သုံးခု ထပ်ပေါ်လာပြန်သည်။

မကြာမီမှာပင် လမ်းခွဲ ငါးခုကို ထပ်မံ တွေ့ရပြန်ရာ

၎င်းမှာ မိုင်းတွင်းထဲက လမ်းများထက်ပင် ပိုမို ရှုပ်ထွေးလှသည်။

"ဒါက သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်နေတဲ့ ဝိညာဥ်ဝင်္ကပါပဲ"

လီယန်ချူ၏ အကြည့်များ လှုပ်ရှားသွားသည်။

ထိုကဲ့သို့သော လမ်းခွဲများမှာ တောင်ကုန်း တောင်တန်းများက သဘာဝအတိုင်း ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ လူကို လမ်းပျောက်စေသည့် ဝင်္ကပါနှင့် အကျိုးသက်ရောက်မှု ဆင်တူလှသည်။

အကယ်၍ မြေပုံမရှိလျှင် ဤထဲတွင်ပင် အစာငတ်ရေငတ်ဖြင့် သေဆုံးသွားနိုင်ပေသည်။

ထို့နောက်

သူသည် အကြည့်ကို ပိန်လှီခြောက်ကပ်နေသော အဘိုးကြီးထံ ပို့လိုက်သည်။

အဘိုးကြီးမှာ ထိုအကြည့်ကို အာရုံခံမိပုံရပြီး ရင်ထဲတွင် ထိတ်ခန့်သွားသည်။

"ကူးတို့သမား မျိုးနွယ်တွေက ရေလမ်းကြောင်း သွားလာတာနဲ့ ရေအောက်က လူသေတွေနဲ့ ဆက်ဆံရတာကို ကျွမ်းကျင်ကြပါတယ်၊ ဒါက ဘိုးဘွားစဉ်ဆက် လက်ဆင့်ကမ်းလာတဲ့ အတတ်ပညာပါ"

"ကျနော်မျိုးက ဒီအလုပ်မှာ တစ်သက်လုံး နီးပါး ကျင်လည်ခဲ့တာဆိုတော့ လမ်းကြောင်းတွေကို ကျွမ်းကျင်နေတာပါ၊ ဟိုရေဓားပြတွေနဲ့ ပူးပေါင်းနေတဲ့ အတွင်းလူ မဟုတ်ပါဘူး"

လီယန်ချူ : "..."

ဒီလူက ဘာဖြစ်နေတာလဲ၊ စောစောက ဘယ်သူမှလည်း စကားမပြောပါဘဲနဲ့။

ကျောက်ချန်းက အသာရယ်ကာ

"အဘိုး က မှုခင်းရုံးတော်မှာ မှတ်ပုံတင်ထားတဲ့သူပါ၊ မှုခင်းရုံးတော်ရဲ့ အလုပ်တွေကို ခဏခဏ ကူညီပေးနေကျမို့ ယုံကြည်လို့ ရပါတယ်"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူလည်း လိုက်ရယ်လိုက်သည်။

အဘိုးကြီး၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသော်လည်း၊ ရင်ထဲတွင်မူ စိုးရိမ်စိတ်က ရှိနေဆဲပင်။

ထိုတာအိုဆရာလေး လုပ်ပုံကိုင်ပုံမှာ ပုံမှန်လမ်းစဉ်အတိုင်း မဟုတ်သဖြင့်၊ ခဏနေလျှင် တစ်စုံတစ်ရာ နားလည်မှုလွဲပြီး သူ့ကို ဓားနှင့် ပိုင်းချပစ်မည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"အစိုးရအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးတာဟာ နောင်လာနောက်သားတွေအတွက် ကုသိုလ်လုပ်ပေးတာဖြစ်သလို၊ ကိုယ့်အတွက်လည်း မျက်နှာပွင့်စရာပါ၊ ဒါကြောင့် ကျနော်မျိုး အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားမှာပါ "

အဘိုးကြီးချန် က အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

ကျောက်ချန်း တစ်ချက် မှင်သက်သွားသည်။

ဤကူးတို့သမားမှာ ပုံမှန်ဆိုလျှင် အလွန် မာနကြီးပြီး အေးစက်လှသူ ဖြစ်သည်။

ဒီနေ့မှာတော့ ဘာဖြစ်လို့

အစိုးရအပေါ် သစ္စာရှိကြောင်းတွေကို တစ်တွတ်တွတ် ပြောနေပါလိမ့်

နက်နဲသိမ်မွေ့လှသည့် လျှို့ဝှက်သော ကူးတို့သမား မျိုးနွယ်စုရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေတောင် ဘယ်ပျောက်ကုန်ပြီလဲ

မှောင်မည်းနေသော ဂူအတွင်း

ကျောက်ထျန်း တံဆိပ်တုံး ရဲ့ နတ်ဘုရားအလင်းက ကျောက်နံရံနှင့် ရေပြင်ကို လင်းထိန်စေပြီး

ငါးဖမ်းလှေလေးမှာ ရေစီးအတိုင်း လှုပ်လှုပ်ရွရွနှင့် ခရီးနှင်နေသည်။

ဟိန်း

ဂူအတွင်းပိုင်းဆီမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကူးတို့သမား၏ ရင်ထဲတွင် လေးလံသွားသည်။

ထိုတာအိုဆရာလေးက သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အရမ်းပြင်းထန်ပြီး၊ ဂူထဲက မိစ္ဆာတွေကို အကုန်သတ်ပစ်လိုက်သဖြင့်

သွေးညှီနံ့တွေ ပြင်းထန်သွားကာ နောက်ဆုံးမှာတော့ အကောင်ကြီး ကို ဆွဲဆောင်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် မသိမသာ နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။

ဝေါ... ဝေါ...

ရေစီးသံမှာ မြန်ဆန်လာပြီး

"ရေထဲမှာ တစ်ခုခု ရှိနေတယ်"

ကျောက်ချန်း လန့်အော်လိုက်သည်။

ကျောက်ထျန်း တံဆိပ်တုံး ၏ အလင်းရောင်ကြောင့် ရေအောက်တွင် ငါးမီတာ၊ ခြောက်မီတာခန့် ရှည်လျားသည့် အနက်ရောင် အရိပ်ကြီးတစ်ခုကို အလွယ်တကူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှူး

ကူးတို့သမား အဘိုးကြီးချန် ရင်ထဲတွင် ထိတ်ခန့်သွားပြီး အသက်ပင် ပြင်းပြင်းရှူလိုက်မိသည်။

"ဒါက ကျူးဖော်လုံ ပဲ "

ထိုမျှ ကြီးမားသည့် ကိုယ်ထည်နှင့် ပြင်းထန်လှသော သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါ ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့်

၎င်းမှာ တကယ့်ကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့စရာကောင်းလှသည်။

ထို ကျူးဖော်လုံ ကြီးမှာ ရုတ်တရက် အရှိန်မြှင့်ကာ လှေငယ်လေးကို တိုက်မှောက်ရန် ပြေးဝင်လာရာ၊ ရေပြင်ကြီးမှာ နှစ်ခြမ်းကွဲသွားတော့သည်။

ကူးတို့သမားနှင့် ကျောက်ချန်းတို့၏ မျက်နှာများ ချက်ချင်း ပျက်သွားသည်။

သို့သော်လည်း လီယန်ချူကမူ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။

သူသည် ကျန့်ကျောင်းဓား ကို ဆွဲထုတ်ကာ အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင်

ငါးမီတာ၊ ခြောက်မီတာခန့် ရှည်လျားသော ထိုမိကျောင်းမိစ္ဆာကြီးမှာ နှစ်ပိုင်း ပြတ်သွားပြီး သွေးများက ရေပြင်ကို နီရဲသွားစေတော့သည်။

ထုံးစံအတိုင်း ဓားတစ်ချက်တည်းပင်။

ကျောက်ချန်းနှင့် ကူးတို့သမားမှာ မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်မိကြပြီး

မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေကြသည်။

လီယန်ချူ၏ ယခုဓားကွက်နှင့် စောစောက ဓားကွက်များမှာ ဘာကွာခြားသလဲဆိုသည်ကိုပင် ၎င်းတို့ မခွဲခြားနိုင်ချေ။

ပြင်းထန်သော အသံဗလံများလည်း မထွက်ပေါ်ခဲ့

သို့သော်လည်း တစ်ချက်တည်းနှင့် ပြတ်သွားခဲ့သည်။

ပေတံနှင့် တိုင်းထားသကဲ့သို့ တိကျလွန်းလှသည်။

"တာအိုဆရာက တကယ့်ကို စွမ်းအားကြီးတာပဲ၊ ကျနော်မျိုး တကယ်ကို ကြည်ညိုမိပါတယ် "

ကူးတို့သမားက ပထမဆုံး သတိဝင်လာကာ ဖားသည့် စကားတစ်ခွန်းကို ပြောလိုက်သည်။

ကျောက်ချန်း၏ စိတ်ထဲတွင်ရှိခဲ့သော ထိုအဘိုးကြီး၏ အေးစက်လျှို့ဝှက်သည့် ပုံရိပ်မှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

လီယန်ချူသည် ကျန့်ကျောင်းဓား ကို ကိုင်ဆောင်ကာ အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"နောက်ထပ် အကောင်ကြီးတစ်ကောင် ရှိသေးတယ်"

ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံး မျက်နှာပျက်သွားကြသည်။

သို့သော်လည်း

ဂူအတွင်းမှ မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ ထွက်မလာဘဲ၊ ရေကူးသွားသည့် ခပ်တိုးတိုး အသံတစ်ခုသာ ကြားလိုက်ရသည်။

"ပြေးချင်တာလား "

လီယန်ချူ အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

သူသည် ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်နှင့် ရေပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် နင်းလျှောက်ကာ ဂူအတွင်းပိုင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ကူးတို့သမားနှင့် ကျောက်ချန်းတို့မှာ မှင်သက်ကာ ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။

ဒါ... သူ တိုက်ခိုက်ဖို့ ထွက်သွားတာလား

သုံးစက္ကန့်ခန့် ကြာပြီးနောက်

လီယန်ချူသည် တစ်ဖန် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး လှေပေါ်သို့ ဝိညာဉ်တစ်ခုကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ပြန်ပေါ်လာသည်။

ဤကဲ့သို့ ရှောင်တခင် ရောက်လာသည့် ပုံစံကြောင့် ၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ ဦးရေပြားများပင် ထုံကျဉ်သွားရသည်။

ကူးတို့သမားသည် ရင်ဘတ်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ လက်ထိပ်တွင် အရည်အချို့ကို သုတ်လိုက်ပြီး၊ မသိမသာပင် မျက်လုံးပေါ်သို့ ပွတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် လီယန်ချူကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

နဂါးပြတ်ဂူထဲက မိစ္ဆာက တာအိုဆရာလေးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းလာတာ မဟုတ်မှန်း သိလိုက်ရမှသာ သူ စိတ်အေးသွားတော့သည်။

လောကအနှံ့ ကျင်လည်ရာတွင် သတိထားခြင်းမှာ မရှိမဖြစ် လိုအပ်သည်မဟုတ်ပါလား။

သို့သော်လည်း

ကူးတို့သမားမှာ အနည်းငယ် သိချင်စိတ် ဖြစ်မိသည်။

စောစောက သတ်ဖြတ်ချင်စိတ်တွေ ပြင်းထန်ပြီး နောက်ထပ် မိကျောင်းမိစ္ဆာကြီးကို လိုက်သွားသည်မဟုတ်ပါလား။

ဘာလို့ ဒီလောက်မြန်မြန် ပြန်ရောက်လာတာလဲ။

ရန်သူ့ခြေရာကို မတွေ့တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်ဖက်လူက အရမ်းသန်မာလွန်းလို့ တိတ်တဆိတ် ပြန်ဆုတ်လာတာလား

ကူးတို့သမားမှာ လောကအတွေ့အကြုံရှိသူဖြစ်သဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အိုးတိုးအောင့်တေး ဖြစ်စရာ မေးခွန်းမျိုးကို မမေးချေ။

ဒါပေမဲ့ လူငယ်ဆိုတော့လည်း ပိုပြီး သတ္တိရှိတာ သို့မဟုတ် ကြွားချင်တာ ဖြစ်နိုင်တာပဲ။

ကျောက်ချန်းကမူ တိုက်ရိုက်ပင် မေးလိုက်သည်

"လီတာအိုဆရာ၊ ခုနက အဲ့ဒီမိကျောင်းမိစ္ဆာကြီးကို သွားဖမ်းတာ မဟုတ်ဘူးလား "

လီယန်ချူ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်

"အင်း... သတ်ပစ်လိုက်ပြီ"

ကြွားလိုက်တာ

ကူးတို့သမား၏ ပါးစပ်မှာ အနည်းငယ် တွန့်သွားသည်။

တကယ်ပဲ လူငယ်ဆိုတော့ မျက်နှာကို ဂရုစိုက်တာပဲ

ဒီလောက် တိုတောင်းတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ လိုက်မီတာတောင် မဆိုးဘူး၊ သတ်ပစ်လိုက်ပြီတဲ့လား

မင်းကိုယ်မင်း တကယ့် နတ်ဘုရားစင်စစ်လို့ ထင်နေတာလား

ကျောက်ချန်းကမူ မသံသယဖြစ်ဘဲ၊ ဘာကြောင့် ဘာအသံမှ မကြားလိုက်ရတာလဲဆိုသည်ကိုသာ သိချင်နေသည်။

၎င်းတို့ သုံးဦးမှာ ငါးဖမ်းလှေလေးနှင့် ရှေ့သို့ ဆက်သွားကြရာ ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာသည့်အခါ

ရှူး

ကူးတို့သမား အသက်ပင် ပြင်းပြင်းရှူလိုက်မိသည်။

ရှစ်မီတာခန့် ရှည်လျားသည့် မိကျောင်းမိစ္ဆာကြီး (ကျူးဖော်လုံ) ၏ အလောင်းမှာ ဂူလမ်းကြောင်းပေါ်တွင် ကန့်လန့်ဖြတ် တည်ရှိနေပြီး၊ သေသေချာချာကို နှစ်ခြမ်း ပြတ်နေတော့သည်။

သူ၏ လည်ပင်းမှာ တောင့်တင်းသွားပြီး လီယန်ချူကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီတာအိုဆရာလေးက... တကယ့်ကို ဘယ်လို နတ်ဘုရားမျိုးလဲ "

ကူးတို့သမား အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားသည်။

စောစောက သူ ကြွားနေတာ ဟု ထင်ခဲ့မိသည့်အတွက် မျက်နှာကလေးပင် နီမြန်းသွားရသည်။

တစ်ဖက်လူက ကြွားတာမဟုတ်ဘဲ... တကယ့်ကို စွမ်းတာပဲ

ကျောက်ချန်းမှာလည်း ထပ်တူပင် တုန်လှုပ်နေသော်လည်း၊ သူက ပို၍ ရိုးရှင်းပါသည်။

သူ့ဘဝမှာ လီယန်ချူကဲ့သို့ အဆင့်မျိုးသို့ ရောက်အောင် ကျင့်ကြံနိုင်မည်ဆိုလျှင် ဘဝမှာ နောင်တရစရာ မရှိတော့ဟု တွေးနေမိသည်။

ရေစီးမှာ မြန်ဆန်လာပြီး လမ်းကွေ့တစ်ခုအရောက်တွင် ကူးတို့သမားက လှေကို ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်သည်။

ဂူအတွင်း၌ လူသေအလောင်းများစွာမှာ စီစီရီရီ ဆွဲကြိုးချ နေကြပြီး၊ မျက်နှာများမှာ ဖြူဖျော့နေကာ

အေးစိမ့်ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းလှသည်။

လူကို အလိုလို ချမ်းစိမ့်သွားစေတော့သည်။

"ဒါ... ဒါက ဘယ်လို သရဲနေရာကြီးလဲ "

"ရေဓားပြတစ်စုက တကယ်ပဲ ဒီလိုနေရာမှာ နေကြတာလား "

ကူးတို့သမားက ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ပြောလိုက်တော့သည်။