အခန်း (၄၀၉-၄၁၀)

အခန်း (၄၀၉) - ဆွဲကြိုးချသရဲ ၊ ခေါင်းတုံးရဟန်း ၊ ခြောက်သွေ့အလောင်းနှင့် ရေဓားပြစခန်း

စီစီရီရီ ရှိနေသော အလောင်းများစွာမှာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝက်ခန့် ရေထဲတွင် နစ်မြုပ်နေကြသည်။

ထိုအလောင်းများတွင် အမျိုးသားရော အမျိုးသမီးပါ ပါဝင်ပြီး၊ ချန်နိုင်ငံသား ဝတ်စုံများသာမက အနောက်ဘက်ဒေသ ဝတ်စုံများနှင့် မြက်ခင်းပြင်ဒေသ ဝတ်စုံများကိုပါ တွေ့ရသည်။

ဝေမြို့အနီးရှိ ထိုရေပြင်ထဲတွင် ဤမျှများပြားလှသော ဆွဲကြိုးချအလောင်းများကို တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု စိတ်ကူးကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။

ထိုအလောင်းများမှာ ရေထဲတွင် ရှိနေသော်လည်း သာမန်အလောင်းများကဲ့သို့ ဖောယောင်ပုပ်ပွမနေဘဲ၊ ထူးဆန်းစွာပင် ခြောက်ကပ်နေကြသည်။

ကိုယ်တွင်းရှိ သွေးနှင့် အဆီအနှစ် များကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တစ်စုံတစ်ရာက စုပ်ယူသွားသကဲ့သို့၊ ခြောက်သွေ့အလောင်း များအဖြစ် ပြောင်းလဲနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

မည်းနက်ခြောက်ကပ်နေသော ထိုပုံစံများမှာ ကြည့်ရသူကို အလိုလို ကျောချမ်းသွားစေသည်။

ထိုအလောင်းများထဲတွင်မူ အချို့မှာ အခုလေးတင်မှ အသစ်စက်စက် ဆွဲကြိုးချခံထားရသည့် ပုံစံမျိုး ရှိနေသေးသည်။

"ဟိုမှာ ကြည့်လိုက်ဦး "

ကူးတို့သမား အဘိုးကြီးချန်က အလောင်းတစ်လောင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူနှင့် ကျောက်ချန်းတို့ သူညွှန်ပြရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ၊ မျက်နှာများ အနည်းငယ် ပျက်သွားကြတော့သည်။

အကြောင်းမှာ သင်္ကန်းဝတ်ထားသော ရဟန်းတစ်ပါးမှာ ထိုနေရာတွင် ဆွဲကြိုးချ သေဆုံးနေသောကြောင့်ပင်။

ကြည့်ရသည်မှာ သေဆုံးသည်မှာ သိပ်မကြာသေးပုံရပြီး၊ ကိုယ်တွင်းမှ သွေးနှင့် အဆီအနှစ်များ ခန်းခြောက်သွားခြင်း မရှိသေးချေ။

သူ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ သက်ရှိထင်ရှား ရှိစဉ်ကအတိုင်းပင် ရှိနေသေးသည်။

"ဘာလို့ သူဖြစ်နေရတာလဲ "

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

ထိုရဟန်းကို သူ မြင်ဖူးသည်။

ရှီးမိသားစုမှ အမျိုးသမီးငယ် အမှုကို စုံစမ်းစဉ်က ထိုခေါင်းတုံးရဟန်းနှင့် ဝါးကောင်မိစ္ဆာ တို့ အကြီးအကျယ် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလား။

လီယန်ချူကို ပိုင်ကျဲ မိစ္ဆာနိုင်ငံ အကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်မှာလည်း သူပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် တရားရုံးတော် မှ အမှုဆောင်တစ်ဦးဖြစ်ကာ ဝန်ဟွာဘုရားကျောင်း မှ ခေါင်းတုံးရဟန်း ဖြစ်သည်။

ဤမျှ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မနိမ့်လှသော ရဟန်းတစ်ပါးသည်ပင် ထိုဂူအတွင်း၌ ရက်ရက်စက်စက် အသတ်ခံလိုက်ရလေပြီ။

"တောက်... ဒီနေရာက တကယ့်ကို မိစ္ဆာဆန်လွန်းတယ်၊ ငါတို့ မြန်မြန် ထွက်သွားကြရအောင် "

အဘိုးကြီးချန်မှာ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ကျန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူသည် နောက်ထပ် အလောင်းတစ်လောင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြပြန်ရာ၊ မျက်နှာတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်

"ဒါက ရှဟို ကူးတို့သမား မျိုးနွယ်စုကပဲ၊ သူ့ရဲ့ ဝါစဉ်အရဆိုရင် ကျနော့်ထက်တောင် ကြီးသေးတယ်၊ သူတောင် ဒီသရဲနေရာမှာ ဆွဲကြိုးချ အသတ်ခံထားရတာပဲ "

လီယန်ချူ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ၊ ထိုသူမှာလည်း အဘိုးအိုတစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ကိုယ်တွင်းမှ အဆီအနှစ်များ ဆုံးရှုံးနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ သက်ရှိထင်ရှား ရှိစဉ်က သန်မာထွားကြိုင်းသော အဘိုးအိုတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့မှန်း သိသာလှသည်။

သူ၏ လက်မောင်းကြွက်သားများမှာ သာမန်လူထက် နှစ်ဆခန့် ပိုမို ကြီးမားထွားကြိုင်းနေသည်။

ခဏတာအတွင်း ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ပိုမို ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းလာတော့သည်။

ကူးတို့သမားများထဲတွင် ရှဟိုကူးတို့သမားမှာ အစစ်မှန်ဆုံး ဖြစ်ကာ၊ သူတို့၏ အတတ်ပညာမှာ အလွန် လျှို့ဝှက်နက်နဲလှသည်။

လူသေတွေ သက်ရှိတွေထက် ပိုများသည့် ဤကဲ့သို့သော မိစ္ဆာရေလမ်းကြောင်းပေါ်တွင် ကျင်လည်ရန်အတွက် သူတို့၌ ထူးခြားသော လက်ဆင့်ကမ်း အတတ်ပညာများ ရှိကြသည်။

ပုံမှန်ဆိုလျှင် လူအားလုံး သေဆုံးသွားလျှင်ပင် ကူးတို့သမားများမှာ ဘာမျှမဖြစ်ဘဲ ကျန်ရစ်နိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။

အကြောင်းမှာ သူတို့ကိုယ်တိုင်ကပင် ယင်နှင့် ယန် ကြားတွင် ရပ်တည်နေသော တည်ရှိမှုမျိုး ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သို့သော်လည်း ဤနေရာ၌

ရှဟိုမှ ဝါရင့်ကူးတို့သမားကြီး တစ်ဦးသာမက၊ ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ စစ်မှန်သော တပည့်တော်တစ်ဦးပါ အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်ဆိုပါက

ထိုနေရာတွင် တကယ့်ကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာတစ်ခု ရှိနေသည်မှာ သေချာလှသည်။

ကျောက်ချန်းမှာလည်း ထိတ်လန့်နေမိသည်။

သွေးသားဆူဖြိုးသော ဤလူငယ်သိုင်းသမားမှာ ဓားချင်းယှဉ် တိုက်ခိုက်ရမည်ဆိုလျှင် မကြောက်သော်လည်း

ဤကဲ့သို့သော ထူးဆန်းခြောက်ခြားဖွယ် မြင်ကွင်းမျိုးကမူ သူ့ကို အလိုလို ကျောချမ်းသွားစေသည်။

လီယန်ချူကမူ ဂူအတွင်း၌ ကန့်လန့်ဖြတ် တည်ရှိနေသော ကြီးမားလှသည့် သစ်သားတုံးကြီး ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

၎င်းမှာ မှောင်မည်းကာ အလင်းရောင် မရှိဘဲ၊ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ တဖျပ်ဖျပ် တောက်ပလာပြီး ဝိညာဉ်မျက်စိအတတ် ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် လူဆွဲကြိုးချ သေဆုံးခဲ့သည့် တန်းလျားများတွင် နာကျည်းချက် များ ကျန်ရစ်တတ်ပြီး၊ ထိုမှတစ်ဆင့် နာကျည်းဝိညာဉ် များပင် ဖြစ်ပေါ်လာတတ်သည်။

ထိုသစ်သားတန်းကြီးပေါ်တွင် လူပေါင်းများစွာ ဆွဲကြိုးချ သေဆုံးခဲ့သဖြင့်၊ ယင်း၌ ကိန်းအောင်းနေသော နာကျည်းချက်နှင့် သေခြင်းတရား အရှိန်အဝါများမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။

၎င်းတို့ သုံးဦး တွန့်ဆုတ်နေစဉ်မှာပင်၊ ထိုဆွဲကြိုးချထားသည့် အလောင်းများအားလုံးမှာ ရုတ်တရက် ၎င်းတို့ရှိရာသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှည့်ကြည့်လာကြသည်။

လေမတိုက်ဘဲနှင့် လှုပ်ရှားလာကာ

ခဏချင်းမှာပင် ထိုလူသေများအားလုံးမှာ အသက်ဝင်လာကြသကဲ့သို့ပင်

၎င်းတို့၏ မျက်နှာများတွင် နာကျည်းမုန်းတီးမှုများ အပြည့်ရှိနေပြီး ဘာလို့ ငါတို့လို ဆွဲကြိုးချ မခံရတာလဲ ဟု မေးနေသကဲ့သို့ပင်။

ရုတ်တရက် ကြိုးကွင်း သုံးကွင်းမှာ ၎င်းတို့ သုံးဦးထံသို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်လာသည်။

အလွန် မြန်ဆန်လှသည်

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ သစ်သားတန်းကြီးပေါ်မှ ကြီးမားလှသော ယင်အငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းလာပြီး၊ လေထုထဲတွင် ထိုထူးဆန်းသော စွမ်းအင်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

၎င်းမှာ လူ၏ သွေးများကိုပင် ခဲသွားစေနိုင်လောက်အောင် အေးစိမ့်လှသည်။

ယင်လမ်းကြောင်းကို အသုံးပြုရသော ကူးတို့သမား အဘိုးကြီးချန်ရော၊ သွေးအားကောင်းလှသော သိုင်းပညာရှင် ကျောက်ချန်းပါ

ယခုအခါတွင် တစ်ကိုယ်လုံး လှုပ်မရအောင် အေးခဲသွားကြရသည်။

၎င်းတို့သည် မိမိတို့၏ လည်ပင်းထံသို့ ပြေးဝင်လာသော လျော်ကြိုးကွင်းများကိုသာ မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ကြည့်နေနိုင်တော့သည်။

ချွင်

နဂါးဟိန်းသံကဲ့သို့သော ဓားဆွဲထုတ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး

ထိုထူထဲလှသော လျော်ကြိုး သုံးချောင်းစလုံးမှာ အစအနမကျန် ပိုင်းဖြတ်ခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်

ကူးတို့သမား အဘိုးကြီးချန်နှင့် ကျောက်ချန်းတို့မှာ သတိပြန်ဝင်လာကြပြီး၊ ခြေလက်များကို ပြန်လည် လှုပ်ရှားနိုင်လာကြသည်။

"ငါ့ရှေ့မှာ သရဲအတတ်နဲ့ လာကစားနေတာလား "

လီယန်ချူ အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

သူ၏ လက်ထဲတွင် ရှိသော ကျောက်ထျန်း တံဆိပ်တုံး ကို တိုက်ရိုက် ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ

လေထဲတွင် ချက်ချင်း ကြီးမားလာတော့သည်။

တောက်ပလှသော နတ်ဘုရားမီးလျှံ တစ်ခုသည် တံဆိပ်တုံးပေါ်မှ ဟုန်းဟုန်းတောက် ထွက်ပေါ်လာပြီး

ထိုသစ်သားတန်းကြီးကို ချက်ချင်း ဝါးမြိုလိုက်တော့သည်

ထို့တင်မကသေးဘဲ

ထိုပြင်းထန်လှသော နတ်ဘုရားမီးလျှံမှာ ရှေ့တွင် စီစီရီရီ ရှိနေသော အလောင်းများအားလုံးကိုပါ တစ်ပါတည်း ဝါးမြိုပစ်လိုက်သည်။

နေမင်းမီးတောက် ကောင်းကင်ကို လောင်ကျွမ်းစေခြင်း

ထိုအေးစိမ့်ခြောက်ခြားဖွယ် လူသေများအားလုံးမှာ ပြာအဖြစ်သို့ လောင်ကျွမ်းသွားကြတော့သည်။

တစ်ခုလုံး မှောင်မည်းနေသော ဂူအတွင်းမှာ ချက်ချင်းပင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားတော့သည်။

မီးတောက်များအတွင်းတွင် အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးဝိညာဉ်တစ်ခုမှာ ရုန်းကန်လှုပ်ရှားရင်း လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း

မတတ်နိုင်ခင်မှာပင် ပြင်းထန်လှသော နတ်ဘုရားမီးလျှံ၏ လောင်ကျွမ်းခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ထိုနတ်ဘုရားမီးလျှံမှာ အသိစိတ် ရှိသကဲ့သို့ပင်၊ ကျောက်နံရံများနှင့် ရေပြင်ကို တစ်စုံတစ်ရာ ထိခိုက်ခြင်း မရှိစေဘဲ ငရဲခန်းကဲ့သို့ ကြောက်စရာကောင်းလှသော သစ်သားတန်းနှင့် အလောင်းများကိုသာ သန့်စင်အောင် လောင်ကျွမ်းပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဂူတစ်ခုလုံးမှာ သန့်ရှင်းသွားတော့သည်။

"အမလေး ဘုရားရေ "

ကူးတို့သမားမှာ မထိန်းနိုင်ဘဲ အာမေဍိတ်သံ ထွက်သွားတော့သည်။

သူသည် လောကအနှံ့ ကျင်လည်ခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိပြီဖြစ်ကာ၊ ရဟန်းတွေ တာအိုဆရာတွေ အများကြီး မြင်ဖူးသော်လည်း

ထိုမျှ သတ်ဖြတ်ခြင်း အားကောင်းပြီး ပြင်းထန်လှသော သူမျိုးကို ပထမဆုံး မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

တကယ့်ကို စွမ်းတာပဲ

လီယန်ချူသည် ၎င်းတို့နှစ်ဦးကို အသာအယာ ပြုံးပြလိုက်သည်

"လှေလှော်ကြစို့၊ အထဲကလူကို ရှာရအောင်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါဗျာ၊ တာအိုဆရာ စိတ်ချလက်ချသာ နေပါ "

ကူးတို့သမားက ချက်ချင်းပင် ထူးလိုက်သည်။

ဤကဲ့သို့သော လူစွမ်းကောင်းနှင့် အတူရှိနေမှတော့ ဘာကို ကြောက်နေရတော့မည်နည်း။

နတ်ဘုရားတားလျှင် နတ်ဘုရားကိုသတ်၊ မိစ္ဆာတားလျှင် မိစ္ဆာကို သတ်ရုံသာ ရှိတော့သည်။

၎င်းတို့ သုံးဦးမှာ တိတ်ဆိတ်နေသော ထိုရေပြင်ထက်တွင် ရှေ့သို့ ဆက်လက် ခရီးနှင်လာကြသည်။

လီယန်ချူကိုယ်တိုင်မှာလည်း အနည်းငယ် အံ့သြနေမိသည်။

သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မြင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ

ကျောက်ထျန်း တံဆိပ်တုံး ဟူသော ဤလက်နက်ကို အသုံးပြုရာတွင် ပိုမို ကျွမ်းကျင်လာပုံရသည်။

ယခင်ကဆိုလျှင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို မထိခိုက်စေဘဲ ရန်သူကိုသာ တိတိကျကျ သတ်ဖြတ်ရန်မှာ သူ မလုပ်နိုင်သေးချေ။

"စွမ်းအားက နည်းနည်းလေး သေးနေသေးတယ်၊ အကယ်၍ ငါ့မှာ နဂါးငါးစက်ဝိုင်း ၊ မီးကျီးကန်းတစ်သောင်းအိုး ၊ မိုင်တစ်သောင်းတိမ်တိုက် နဲ့ မီးလျှံဓား တွေသာ ရှိမယ်ဆိုရင်... တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေတောင် ငါနဲ့တွေ့ရင် ခေါင်းကိုက်သွားလိမ့်မယ်"

သူသည် ရုတ်တရက် အကယ်၍ မိမိတွင်

ခေါင်းသုံးလုံး လက်ခြောက်ဖက် အတတ် သို့မဟုတ် ကိုယ်ပွားအတတ်သာ ရှိလျှင် ကောင်းမည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

အကြောင်းမှာ သူ့တွင် လက်နက်ကိရိယာများ များလွန်းသဖြင့် သာမန် ပစ္စည်းထိန်းချုပ်အတတ် တစ်ခုတည်းဖြင့် အစွမ်းကုန် အသုံးမချနိုင်သောကြောင့်ပင်။

ထိုအတွေးမှာ ခဏတာအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး

၎င်းတို့သည် ငါးဖမ်းလှေလေးဖြင့် လမ်းခွဲများကို ဖြတ်ကျော်ကာ ရှေ့သို့ ဆက်သွားကြသည်။

ကူးတို့သမားမှာ ထိုနေရာကို တစ်ခါမျှ မရောက်ဖူးသော်လည်း၊ ကူးတို့သမားမျိုးနွယ်တို့၏ ယင်လမ်းကြောင်း ကို အာရုံခံနိုင်သည့် ထူးခြားသော နည်းလမ်းများ ရှိသည်။

အထူးသဖြင့် ထိုရေလမ်းကြောင်းပေါ်တွင် သူက ပို၍ ကျွမ်းကျင်လှသည်။

လမ်းခရီးတွင် မျောပါနေသော အလောင်းများ၊ ရေသရဲများနှင့် လူသေများကို တွေ့တိုင်း လီယန်ချူက နတ်ဘုရားမီးလျှံဖြင့် လောင်ကျွမ်းပစ်လိုက်ရာ

လမ်းကြောင်းတစ်ခုလုံးကို တိုက်ရိုက် ရှင်းလင်းသွားတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင်

ဒုန်း

အသံတစ်ခုနှင့်အတူ၊ ၎င်းတို့ သုံးဦးမှာ ကမ်းကပ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

ကမ်းပေါ်တွင် ပျက်စီးနေသော ရေဓားပြစခန်း တစ်ခု ရှိနေပြီး၊ ယခင်က ဤနေရာမှာ အလွန် စည်ကားခဲ့ကာ အစောင့်အရှောက်များလည်း ထူထပ်ခဲ့ပုံရသည်ကို အနည်းငယ် ခန့်မှန်းနိုင်သည်။

သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အလွန် ပျက်စီးယိုယွင်းနေပြီး လေထုထဲတွင် အလောင်းပုပ်နံ့များ ပြည့်နှက်နေသည်။

ကူးတို့သမားမှာ တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ၎င်းတို့နှစ်ဦးနှင့်အတူ ကမ်းပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် ထိုတာအိုဆရာလေးနှင့် အတူရှိနေခြင်းက သိသိသာသာ ပို၍ လုံခြုံလှသည်။

ပုံမှန်ဆိုလျှင် ကူးတို့သမားများတွင် ခရီးသည်၏ ကိစ္စများ၌ ဝင်မပါရဟူသော စည်းကမ်း ရှိသည်။

မဟုတ်လျှင် မင်္ဂလာမရှိသော အရာများ ကြုံတွေ့ရတတ်သောကြောင့်ပင်။

မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ ဤစည်းကမ်းကို တသွေမတိမ်း လိုက်နာခဲ့ကြသော်လည်း ယနေ့တွင်မူ လီယန်ချူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်က သူ့ကို အံ့အားသင့်စေလွန်းလှသည်။

ထိုကဲ့သို့သော အလွန်အမင်း မင်္ဂလာမရှိသည့် နေရာမျိုးသည်ပင် ထိုခန့်ညားထည်ဝါသော တာအိုဆရာလေးအတွက်မူ အန္တရာယ်ရှိပုံ မရချေ။

၎င်းတို့ သုံးဦးမှာ ကမ်းပေါ်သို့ ခြေချနိုင်ခဲ့ကြပြီး

အတွင်းပိုင်းသို့ ဆက်လက် ဝင်ရောက်လာကြသည်။

လမ်းခရီးတွင် ပျက်စီးနေသော မြားမျှော်စင်များ၊ သိုင်းလေ့ကျင့်ရေးဆောင်များ၊ လက်နက်တိုက်များနှင့် ကင်းမျှော်စင်များကို တွေ့ရသည်။

သို့သော်လည်း အားလုံးမှာ စွန့်ပစ်ထားခြင်း ခံထားရပြီး ကြည့်ရသည်မှာ အချိန်အတော်ကြာအောင် သက်တမ်းရင့်နေပြီဖြစ်သော ရှေးဟောင်းအဆောက်အအုံများ ဖြစ်ကြတော့သည်။

အခန်း (၄၁၀) - ဆန်းကြယ်သော တာအိုကျောင်း ၊လျိုဒုတိယသခင် ၊ သက်တမ်းလုခြင်း

"ဒီနဂါးပြတ်ဂူရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာက တကယ်ပဲ ရေဓားပြတွေရဲ့ အခြေစိုက်စခန်းကြီး ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး၊ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက ရေဓားပြတွေနဲ့ ပင်လယ်ဓားပြတွေ ဒီမှာ တပ်စွဲခဲ့ကြတာပဲ"

ကျောက်ချန်းက အံ့သြတုန်လှုပ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုနေရာမှာ တစ်စထက်တစ်စ ပိုမို လျှို့ဝှက်နက်နဲလာချေပြီ။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက စွန့်ပစ်ထားခဲ့သည့် ရေဓားပြစခန်းဟောင်း၊ အနောက်ဘက်ဒေသနှင့် မြောက်ဘက်ဒေသတို့မှ လာသော လူထူးလူဆန်းများနှင့် ဟူလူမျိုး တို့၏ အလောင်းများ။

ထို့အပြင် မကြာသေးမီကမှ ဤနေရာ၌ သေဆုံးသွားသော ခေါင်းတုံးရဟန်း။

ထိုနေရာတွင် လျှို့ဝှက်ချက်များစွာ ဖုံးကွယ်နေပုံရသည်။

ဂူအတွင်း၌ လေဝင်လေထွက် မကောင်းလှသဖြင့်၊ အတွင်းသို့ ပိုဝင်လေလေ အလောင်းပုပ်နံ့များမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာလေလေ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် အရှိန်ဝါကြည့်အတတ် ကို အသုံးပြုလိုက်ရာ၊ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ တဖျပ်ဖျပ် တောက်ပလာသည်။

အလောင်းအငွေ့အသက် များ အပြင်းထန်ဆုံး စုစည်းနေသည့် နေရာကို သူ မြင်လိုက်ရသဖြင့်၊ ၎င်းတို့ သုံးဦးမှာ ထိုနေရာသို့ အမြန် လျှောက်သွားကြရာ ရှေ့တွင် တာအိုကျောင်း တစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။

"ဟင်..."

လီယန်ချူ အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။

ကူးတို့သမားနှင့် ကျောက်ချန်းတို့မှာလည်း ထပ်တူပင် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားကြသည်။

ဤကဲ့သို့ မိစ္ဆာဆန်လှသော သရဲနေရာမျိုးတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာများ၊ လူသေများကို တွေ့ရခြင်းမှာ ဘာမျှ မဆန်းသော်လည်း

တာအိုကျောင်းတစ်ခု ပေါ်လာခြင်းမှာမူ တကယ့်ကို ယုတ္တိမရှိလှချေ

၎င်းတို့ သုံးဦးမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်မိကြပြီး မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေကြသည်။

လီယန်ချူက ရှေ့သို့ အားမာန်ပါပါ လှမ်းလျှောက်သွားသည်။

ထိုတာအိုကျောင်းမှာ အလွန် ရိုးရှင်းအေးချမ်းသော ပုံစံမျိုး ဆောက်လုပ်ထားပြီး၊ တောတောင်ထဲမှ ဆိတ်ငြိမ်သော ကျောင်းသင်္ခန်းလေးတစ်ခုနှင့် တူလှသည်။

နံရံပေါ်တွင်လည်း ကြောက်လန့်ဖွယ်ရာ သွေးစွန်းမှုများ မရှိသလို၊ ပတ်ဝန်းကျင်၌လည်း ပုပ်ပွအေးစိမ့်နေသော အလောင်းများ မရှိချေ။

သာမန်ထက် ပို၍ပင် သာမန်ဖြစ်နေသော တာအိုကျောင်းလေး တစ်ခုပင်။

သို့သော်လည်း

ဤမျှ သာမန်ဖြစ်နေလေလေ၊ ပို၍ပင် မူမမှန်ဖြစ်နေလေလေပင်

ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်

လီယန်ချူက တံခါးကို အသာအယာ ခေါက်လိုက်သည်။

ဤမျှ သာမန်ကာလျှံကာ ခေါက်လိုက်သည့် အသံမှာပင် ကျောက်ချန်းနှင့် ကူးတို့သမားကို ထိတ်လန့်သွားစေသည်။

တိုက်ရိုက်ကြီး တံခါးခေါက်တာလား

ပြီးတော့ ဒီလို သရဲနေရာမျိုးမှာ တံခါးလာဖွင့်ပေးမယ့်သူကော ရှိလို့လား

ခဏအကြာတွင်

တံခါးနောက်ကွယ်မှ ခြေသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရပြီး၊ နောက်တွင်မူ ကျွီ ဟူသော အသံနှင့်အတူ

သစ်သားတံခါးကြီး ပွင့်လာတော့သည်။

နှုတ်ခမ်းနီနီ၊ သွားဖြူဖြူနှင့် ချစ်စရာကောင်းသော တာအိုမယ်လေး တစ်ဦး ထွက်လာသည်။

ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ သွယ်လျပြီး အသက် ၁၃ ၊ ၁၄ နှစ်အရွယ်ခန့်သာ ရှိကာ၊ အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေပုံရသည်။

"နောက်ထပ် မွန်မြတ်တဲ့ ဧည့်သည်တွေ ရောက်လာပြန်ပြီပဲ၊ ထဲကို ကြွပါဦး"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လီယန်ချူ မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်သွားသည်။

သူသည် ခေါင်းတစ်ချက် ငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး

ထိုတာအိုမယ်လေး၏ ဘေးမှနေ၍ ကျောင်းထဲသို့ လိုက်ဝင်သွားတော့သည်။

ကူးတို့သမား အဘိုးကြီးနှင့် ကျောက်ချန်းတို့မှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ရင်း နောက်ကနေ ကပ်လိုက်လာကြသည်။

၎င်းတို့ စိတ်ကူးထားသကဲ့သို့ ကြောက်စရာကောင်းသော မြင်ကွင်းမျိုး မဟုတ်ချေ။

သံကိုယ်ထည်ကဲ့သို့ မာကျောသော ဖုတ်ကောင် များ ထွက်မလာသလို

တံခါးနောက်ကွယ်ကနေ လူကို စားဖို့ ချောင်းနေတဲ့ ပါးနပ်တဲ့ ဝိညာဉ်ဆိုးတွေလည်း မရှိပါဘူး။

ထွက်ကြိုတာက နှုတ်ခမ်းနီနီနဲ့ တာအိုမယ်ငယ်လေး တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။

ကျောက်ချန်းမှာမူ ရုတ်တရက် ရင်ထဲ၌ လေးလံသွားပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပုံရသည်။

သူသည် လီယန်ချူ၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ

အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်

"လီတာအိုဆရာ၊ ဒီမိန်းကလေးက မြို့တော်ကနေ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ ဟော်မိသားစုရဲ့ ပဉ္စမမြောက် သမီးလေးနဲ့ တော်တော် ဆင်နေသလိုပဲ"

အမျိုးသမီးများ ပျောက်ဆုံးမှုမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်ကာ၊ ထိုဟော်မိသားစု၏ ပဉ္စမမြောက် သမီးလေး ပျောက်ဆုံးစဉ်က အသက် (၁၂) နှစ်ခန့်သာ ရှိသေးသည်။

ကျောက်ချန်းအနေဖြင့် ပုံတူပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို ကြည့်ရုံဖြင့် ဤမျှ ခွဲခြားနိုင်သည်မှာ မလွယ်လှချေ။

လီယန်ချူက ခေါင်းတစ်ချက် ငြိမ့်ပြလိုက်သည်

"စိတ်အေးအေးထားပါ၊ ထဲထဲဝင်ဝင် ကြည့်ရအောင် ဘာတွေ ဖြစ်နေလဲဆိုတာ"

၎င်းတို့ သုံးဦးမှာ ကျယ်ဝန်းသော အခန်းတစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ထိုနေရာတွင် လူနှစ်ဦးမှာ ကြိုတင် ရောက်ရှိနေနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။

မြေခွေးသားမွေးဝတ်စုံ ကို ခြုံထားသော လူငယ်သူဌေးသားတစ်ဦးနှင့် အိုမင်းရင့်ရော်နေသော အဘိုးအိုတစ်ဦး။

လူဝင်လာသံကို ကြားသဖြင့် ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံး ခေါင်းကို အသာမော့ကာ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

လီယန်ချူ၏ တာအိုဝတ်စုံကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ၎င်းတို့၏ အကြည့်များမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း

၎င်းတို့ သုံးဦးမှာလည်း မိမိတို့ကဲ့သို့ ဧည့်သည်များသာဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ မျက်ဝန်းမှ အလင်းရောင်များမှာ ချက်ချင်းပင် မှိန်ဖျော့သွားတော့သည်။

"သုံးယောက်စလုံး ဒီမှာ ခဏ စောင့်နေကြပါ၊ အချိန်တန်ရင် လာခေါ်ပါ့မယ်"

တာအိုမယ်ငယ်လေးက ကြည်လင်ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်

"ကောင်းပြီ "

ထို့နောက် သူသည် ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ဆွဲကာ အားမနာတမ်း ထိုင်လိုက်တော့သည်။

ကျောက်ချန်းနှင့် ကူးတို့သမားတို့မှာလည်း သူ၏ ဘေးတွင် ကပ်ထိုင်လိုက်ကြသည်။

လီယန်ချူသည် အခန်းထဲတွင် ရှိနှင့်နေသော လူနှစ်ဦးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ထိုမြေခွေးသားမွေးခြုံထားသော လူငယ်သူဌေးသားမှာ မြင့်မြတ်သော အသွင်ရှိသော်လည်း၊ ယန်အငွေ့အသက် မှာ မလုံလောက်ဘဲ ရောဂါဝေဒနာ ဖိစီးနေကာ နဖူးပြင်မှာလည်း မည်းနက်နေသည်။

တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့်ပင် အသက်ရှင်ဖို့ လမ်းမရှိတော့သည့် အားအင်ကုန်ခန်းနေသူ တစ်ဦးမှန်း သိသာလှသည်။

လက္ခဏာ မကြည့်တတ်လျှင်ပင် သူ တော်တော် အခြေအနေ မကောင်းမှန်း မြင်ရုံနှင့် သိနိုင်သည်။

မဟုတ်လျှင် ဧပြီလကဲ့သို့ ရာသီဥတုမျိုးမှာ ဘယ်သူက မြေခွေးသားမွေးခြုံပြီး မျက်နှာဖြူဖျော့နေပါမည်နည်း။

ထိုအဘိုးအိုမှာမူ ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ချေ။

မျက်နှာပေါ်မှ တင်းတိပ်များမှာ သိသိသာသာ ပေါ်လွင်နေပြီး အသက်ရှူရန်ပင် ခက်ခဲနေပုံရသည်။

သူက အိုမင်းလွန်းနေပြီ။

ဘယ်အချိန်မှာမဆို အသက်ထွက်သွားနိုင်လောက်တဲ့အထိ အိုမင်းနေတာပါ။

အခန်းတစ်ခန်းထဲမှာ လူငါးယောက် ထိုင်နေကြသော်လည်း မည်သူမျှ စကားမပြောကြသဖြင့် အခြေအနေမှာ အနည်းငယ် အနေရခက်လှသည်။

တိတ်ဆိတ်လွန်းသဖြင့်

လူငယ်သူဌေးသား၏ ရံဖန်ရံခါ ချောင်းဆိုးသံနှင့် အဘိုးအို၏ လေးလံလှသော အသက်ရှူသံများကိုသာ အတိုင်းသား ကြားနေရသည်။

၎င်းမှာ တကယ့်ကို ရှင်းလင်းလှသည်။

ဤမျှ ခြောက်ခြားဖွယ်ကောင်းသော ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးတွင်ပင်၊ ကျောက်ချန်းမှာ မဖြစ်သင့်မှန်း သိသော်လည်း အမှတ်မထင် ပြုံးမိသွားသည်။

ကူးတို့သမားမှာမူ ထိုကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မနေနိုင်ချေ။

သူသည် မျက်နှာကို တည်ထားပြီး မိမိ၏ အေးစက်လှသော ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းထားသည်။

သို့သော်လည်း ထိုအဘိုးအိုကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်

သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကာ၊ မသင်္ကာသဖြင့် နောက်ထပ် တစ်ချက် ထပ်ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။

ထို့နောက် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး

"မဖြစ်နိုင်တာ၊ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

သူသည် အံ့အားသင့်သွားဟန်ဖြင့် တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ဤအပြောင်းအလဲကြောင့် လီယန်ချူပင် လှည့်ကြည့်မိသည်

"ဘာဖြစ်လို့လဲ "

ကူးတို့သမား အဘိုးကြီးချန်မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ကျနော့်မျက်စိထဲမှာ ဒီလူက တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ တော်တော် ဆင်နေလို့ပါ"

လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်

"ခင်ဗျား သိလို့လား "

ကူးတို့သမားက စဉ်းစားနေဟန်ဖြင့်

"အကယ်၍ အဲဒီလူသာ ဆိုရင်တော့၊ ဟိုကတည်းက သေနေသင့်ပြီလေ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး..."

ထိုအချိန်တွင်

အခန်းထဲမှ အိုမင်းလွန်းသဖြင့် အသက်ထွက်ခါနီး ဖြစ်နေသော အဘိုးအိုက လှမ်းကြည့်လာသည်။

ဝေဝါးနေသော မျက်ဝန်းအစုံဖြင့် ကူးတို့သမားကို တစ်ချက် အကဲခတ်လိုက်ပြီး

"မင်း...ခွေးလေး လား "

သူ၏ အသံမှာ အက်ကွဲနေပြီး နားထောင်ရ အလွန် ဆိုးလှသည်။

ဟောင်းနွမ်းနေသော လေမှုတ်စက်ကြီး ပေါက်နေသကဲ့သို့ပင်။

ဤစကားမှာ ဆဲရေးသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော်လည်း၊ ကူးတို့သမားမှာ စိတ်မဆိုးသည့်အပြင်

တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တက်သွားတော့သည်။

သူသည် တိုက်ရိုက်ပင် မတ်တပ်ရပ်လိုက်မိသည်

"တကယ်ပဲ ခင်ဗျားကြီးပဲ လျိုဒုတိယသခင် ခင်ဗျားကြီး အသက်ရှင်နေသေးတာလား "

ကူးတို့သမားမှာ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။

သူသည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး၊ ရှေ့သို့ တိုးကာ အဘိုးအိုကို ရိုရိုသေသေ အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။

အတိအကျပင် ထိုအချိန်မှာပင်

အခန်းတံခါးမှာ ပွင့်သွားပြီး

တာအိုမယ်ငယ်လေးက ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာကာ ကြည်လင်စွာ ပြောလိုက်သည်

"သခင်လေးရွှီ ၊ ရှင့်ရဲ့ အလှည့်ရောက်ပါပြီ"

ထိုမြေခွေးသားမွေးခြုံထားသော လူငယ်သူဌေးသားမှာ စကားကို ကြားသည်နှင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး

အားယူကာ ထရပ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ယိုင်တိုင်တိုင်နှင့် တာအိုမယ်လေးနောက်သို့ လိုက်ပါသွားတော့သည်။

ကူးတို့သမားက လျိုဒုတိယသခင် ဟု ခေါ်သော အဘိုးအို၏ မျက်နှာတွင် အားကျသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

"ဒုတိယသခင်၊ ဒီလောက် နှစ်ပေါင်းများစွာ မတွေ့ရဘဲနဲ့၊ ခင်ဗျားက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီနေရာကို ရောက်နေရတာလဲ "

အဘိုးကြီးချန်က မေးလိုက်သည်။

"အေး... မင်းလို လူငယ်တောင် လာလို့ရရင်၊ ငါအဘိုးကြီးကရော ဘာလို့ မလာနိုင်ရမှာလဲ "

လျိုဒုတိယသခင်က ကူးတို့သမားကို တစ်ချက် စွေကြည့်လိုက်သည်။

"ဟာ... မဟုတ်ရပါဘူးဗျာ၊ ခင်ဗျားကတော့ စိတ်ကြိုက်ပေါ့၊ ဘယ်သူကများ ခင်ဗျားကို တားရဲမှာလဲ"

အဘိုးကြီးချန်က ရယ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူနှင့် ကျောက်ချန်းတို့မှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ အံ့သြသွားကြသည်။

အဘိုးကြီးချန်က ပိန်လှီခြောက်ကပ်ပြီး အသက် (၆၀)၊ (၇၀) ခန့် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဤလျိုဒုတိယသခင်၏ ရှေ့တွင်မူ ကလေးသူငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့သည်

ထို့နောက် လျိုဒုတိယသခင် ပြောလိုက်သော စကားကြောင့် ၎င်းတို့ ပိုမို အံ့အားသင့်သွားကြရပြန်သည်။

"ငါကတော့ အိုပါပြီ၊ ဒီမှာ နေရာကောင်းတစ်ခု ရှိတယ်လို့ ကြားတာနဲ့ ငါ့ရဲ့ တစ်သက်လုံး စုဆောင်းထားသမျှတွေကို အကုန်ပုံအောပြီးမှ ဒီကိုဝင်ဖို့ တံခါးလက်မှတ် တစ်စောင် ရခဲ့တာ၊ မင်းလို ကောင်လေးက အသက်အရွယ်လေးနဲ့ ဒီကို ရောက်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး"

လျိုဒုတိယသခင်က ပြောလိုက်သည်။

"အဘိုး... ဒီနေရာက တကယ်တမ်း ဘာလုပ်တဲ့ နေရာလဲဆိုတာ သိပါရစေ "

လီယန်ချူက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

လျိုဒုတိယသခင်မှာ မှင်သက်သွားပြီး လီယန်ချူကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ကူးတို့သမားမှာ ရင်ထဲတွင် ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

ထိုလျိုဒုတိယသခင်မှာ အထက်လမ်း အောက်လမ်း မြေကြောလက္ခဏာ ကို ကျွမ်းကျင်သော ပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ တစ်ပြည်လုံး အနှံ့ ကျင်လည်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

သူသည် ဒဏ္ဍာရီလာ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးပင်။

မြေကြောလက္ခဏာ သာမက၊ ကူးတို့အတတ်၊ အလောင်းပို့အတတ် စသည့် လုပ်ငန်းကြီး နှစ်ခုစလုံးတွင်လည်း ထိပ်တန်းဆရာကြီး ဖြစ်သည်။

သူ၏ ဝါစဉ်မှာ အလွန် မြင့်မားလှပြီး စိတ်နေစိတ်ထားမှာလည်း ခက်ထန်လှသည်။

သူသည် လျိုဒုတိယသခင်နှင့် ထိုလီတာအိုဆရာတို့ တစ်စုံတစ်ရာ ပဋိပက္ခ ဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤလီတာအိုဆရာလေးက လူတားရင်လူသတ်၊ သရဲတားရင် သရဲသတ်မယ့် အလွန် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ လူစွမ်းကောင်းကြီး မဟုတ်ပါလား

သို့သော်လည်း မထင်မှတ်ဘဲ လျိုဒုတိယသခင်၏ အမူအရာမှာ ထူးထူးခြားခြား နူးညံ့သွားတော့သည်။

"တာအိုဆရာလေး... ကျနော်မျိုး အဘိုးကြီးကလည်း ဒီကို ပထမဆုံး ရောက်ဖူးတာပါ၊ ကြားရသလောက်တော့ ဒီနေရာက လူတွေကို သက်တမ်းဆက်ပေးဖို့ အတွက် သီးသန့်နေရာလို့ ဆိုကြတယ်"

"ကျောင်းထဲမှာ ထာဝရအရှင်မြတ် ကိုရော၊ အမိနတ်ဘုရား ကိုပါ ကိုးကွယ်ထားပြီး၊ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲစေကာ လူစားလဲပြီး သက်တမ်းလု ပေးနိုင်တယ်လို့ ပြောကြပါတယ်"

ထိုအဘိုးအို၏ အမူအရာမှာ အလွန်ပင် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့နေပြီး၊ မည်သည့် ပဋိပက္ခမျှ ဖြစ်ပေါ်မလာခဲ့ချေ။