လူသတ်သမား၊ ဧကရီ၏ကြင်ရာတော်၊ မုန့်ချင်ကျိုး (၃)

ဆောင်းဦးအဝင်ကာလ...

ကောင်းကင်ယံမှ ပထမဆုံး နှင်းပွင့်ကလေး ကျဆင်းလာပြီး မြို့တော်၏ ကျောက်ခင်းလမ်းမများပေါ်တွင် အရည်ပျော်သွားသည့်အခါ လူတို့က ဆောင်းတွင်းဝတ်စုံများကို စတင်ဝတ်ဆင်ကြလေပြီ။

ဤနေ့၌ပင် တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ သတင်းတစ်ခုက မြို့တော်တစ်ခွင် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ စစ်ပွဲကြီး စတင်တော့မည်။ သို့သော် မည်သူ့ကို တိုက်ခိုက်မည်ကိုမူ မည်သူမျှ မသိကြချေ။

ဒေသအသီးသီးမှ နယ်စားပယ်စားများသည် စစ်မိန့်တံဆိပ်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ စစ်တပ်များကို မြို့ပြင်သို့ ဦးဆောင်ခေါ်ယူလာကြသည်ကို ပြည်သူတို့ မြင်တွေ့ကြရသည်။ အရပ်ဘက်နှင့် စစ်ဘက် အရာရှိများသည်လည်း အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ နန်းတော်ထဲသို့ တဖွဲဖွဲ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

မကြာမီမှာပင် ကျန်းစန်းဟိုင်က ဝတ်ရုံနက်ကြီးကို ခြုံကာ စစ်သေနာပတိချုပ်၏ ဓားကို ကိုင်ဆောင်လျက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် စစ်မြေပြင် ဗိုလ်ချုပ်များနှင့် ဗျူဟာမှူးများက နှစ်တန်းစီ၍ နေရာယူထားကြသည်။

“ဒီစစ်ပွဲက သိက္ခာရှိတဲ့ စစ်ပွဲမဟုတ်ပေမဲ့ မဟာကျင်းအတွက် ငါတို့က ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရမယ့် ဂုဏ်သိက္ခာကို စွန့်လွှတ်ပြီး အနောက် ဗုဒ္ဓတိုင်းပြည်ကို လျှပ်စီးလို အရှိန်နဲ့ အလစ်အငိုက် တိုက်ခိုက်ရမယ်၊ ပြီးရင် မြောက်ဘက် မဟာမိတ်တိုင်းပြည်ဆီကို တိုက်ရိုက် ဦးတည်မယ်။”

“ဒီတိုက်ပွဲက အောင်ပွဲခံရုံတင်မကဘူး၊ လျှပ်စီးလို အရှိန်အဟုန်နဲ့လည်း လုပ်ဆောင်ရမယ်...”

“နှင်းတွေ အသည်းအသန် မကျခင်၊ နှစ်မကုန်ခင်မှာ ငါတို့တွေက လောကကြီးကို တုန်လှုပ်သွားစေမယ့် ဆောင်းရာသီ ရိုက်ခတ်မှုကို ပေးရမယ်...”

ကျန်းစန်းဟိုင်က လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် တောင်တန်းနှင့်မြစ်မြေပုံကို ဖြန့်ခင်းလိုက်ရာ ၎င်းက လေထဲတွင် ခန့်ညားထည်ဝါသော ပျံသန်းနေသည့် တိုက်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြန့်ကားသွားတော့သည်။

“ချီတက်ကြ...”

စစ်သည်တော် တစ်သန်းက မြေပုံတိုက်ကြီးပေါ်သို့ တိုးဝှေ့တက်သွားကြသည်။ မြို့တော် ပြည်သူများက ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသော ထိုတိုက်ကြီးသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အခြားနေရာလွတ် တစ်ခုထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ငေးကြည့်နေကြရသည်။

အချို့က ထွက်ခွာသွားသော စစ်သည်တော်များကို နှုတ်ဆက်သည့်အနေဖြင့် သီချင်းများကို သီဆိုကြရာ၊ သူတို့၏ အသံများက လွင့်စင်နေသော နှင်းပွင့်ကျဲကျဲကလေးများနှင့် ရောယှက်ကာ လွမ်းမောဖွယ် ခန့်ညားသော အငွေ့အသက်ကို ဖန်တီးပေးနေတော့သည်။

နှင်းတွေကျလာပြီ၊ လေတွေ တဝေါဝေါ တိုက်ခတ်နေပြီ။

စစ်ပွဲကြီးက အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည်စတင်ခဲ့လေပြီ။

တစ်မြို့လုံး အခြေအနေကို မရိပ်မိခင်မှာပင် မြို့တော် ပြည်သူတို့က မြို့ပြင်မှ မိုးကြိုးပစ်သံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော ဟိန်းဟောက်သံကြီးကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် တောင်တန်းများ တုန်ခါကာ မြေကြီးပါ လှုပ်ခတ်သွားတော့သည်။

ဇဝေဇဝဲဖြစ်နေသော ပြည်သူများက မြို့တံခါးဝတွင် စုရုံးကာ ကြည့်ရှုကြသည်။ သိုင်းပညာကို အထူး လေးစားသော တိုင်းပြည်ဖြစ်သဖြင့် လူအများစုတွင် ကျင့်ကြံမှု အတန်အသင့်ရှိကြရာ၊ ဝတ်ရုံစိမ်းနှင့် လူငယ်တစ်ဦးသည် သုံးပေရှည်သော ဓားကို ကိုင်ဆောင်လျက် မိစ္ဆာပုံရိပ်နှစ်ခုကို တစ်ကိုယ်တည်း ရင်ဆိုင်နေသည်ကို လှမ်းမြင်ကြရသည်။

ထိုမိစ္ဆာပုံရိပ်နှစ်ခုမှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါမှာ ဧကရီနှင့် ကျောက်ယွီဟွမ် တိုက်ခိုက်စဉ်ကထက်ပင် ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေတော့သည်။

ထိုပုံရိပ်တစ်ခုက အေးစက်စွာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

“မုန့်ချင်ကျိုး... မင်းက အရမ်းမောက်မာတာပဲ။ ငါက သက်တမ်းရှည်တာနဲ့ ရတနာတွေအပေါ် အားကိုးပြီး ဒီအဆင့်ကို ရောက်လာတဲ့ အမှိုက်တစ်ယောက်လို့ တကယ် ထင်နေတာလား။”

“ငါဟာ အသက် ၁၀နှစ်သားကတည်းက တာအိုကို နားလည်ခဲ့ပြီး နဝမအဆင့်ကနေ ပထမဆင့်အထိ ခုန်တက်ပြီးတော့ တိမ်တက်နယ်ပယ်ကို တိုက်ရိုက်ရောက်ခဲ့တာ။ နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်း(၄၀) အတွင်းမှာ နံနက်ခင်းအလင်းနယ်ပယ်ရဲ့ နောက်ဆုံးအဆင့်ကို ရောက်ခဲ့ပြီးတော့ ကောင်းကင်ပြည်နယ် တစ်ခုလုံးမှာ မရှုံးဖူးခဲ့ဘူး။ သခင်လေးနဲ့ ဆုံပြီးတော့ တကယ့် တာအိုအစစ်အမှန်ကို မတွေ့ခင်အထိပေါ့။”

“မင်းလို လရောင်ထွန်းလင်းနယ်ပယ်မှာပဲ ရှိသေးတဲ့ကောင်က ငါတို့နှစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ရဲတယ်ပေါ့။”

မုန့်ချင်ကျိုးက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် နားကို ကလော်လိုက်သည်။

မင်းတို့လို လူကြမ်းတွေ ဝင်မလာခင် စကားလုံးလေးတွေ ဘာလေးတွေ မပြောင်းကြဘူးလား။ အမြဲတမ်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မိတ်ဆက်နေရတာ မငြီးငွေ့ကြဘူးလား။

“အပိုတွေ တော်လိုက်တော့။ ငါ့မိန်းမကို လက်ထပ်ခွင့်တောင်းရဲတဲ့ အချက်ကတင် မင်းတို့အတွက် ခွင့်မလွှတ်နိုင်တဲ့ ပြစ်မှုပဲ။ ဒီနေ့ မင်းတို့ကို ဘယ်သူမှ မကယ်နိုင်ဘူး။ သေဖို့သာ ပြင်ထားလိုက်တော့။”

စကားဆုံးသည်နှင့် မုန့်ချင်ကျိုးက အိမ်ရှေ့မှ နှင်းများကို လှဲကျင်းလိုက်သည့်အလား ဓားကို အလျားလိုက် ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ထိုဝေ့ယမ်းလိုက်သည့်နေရာမှ ဝေဝါးပြီး ပုံပျက်နေသော အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအလင်းတန်းထဲတွင် အတိတ်သမိုင်းမှ မြင်ကွင်းများ စတင်ကြည်လင်လာပြီး၊ တစ်ချိန်က ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို တုန်လှုပ်စေခဲ့သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ၏ ပုံရိပ်များ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

“ဒါတွေက လှည့်ကွက်တွေနဲ့ ပုံရိပ်ယောင်တွေပဲ။ ဒီပုံရိပ်တွေက အခုတော့ သင်္ချိုင်းထဲက အရိုးစုတွေ ဖြစ်နေပြီ။ မင်း ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ သူတို့ကို ပြန်အသက်သွင်းနိုင်မှာမို့လို့လား။” ဖုလင်ကျိက ယုံကြည်ချက် အပြည့် ရှိနေသည်။ သူက မုန့်ချင်ကျိုးကို အပြတ်အသတ် နှိမ်နင်းပြီး မဟာကျင်းပြည်သူများကို တကယ့် မရှုံးနိမ့်နိုင်သော အနေအထားကို ပြသရန်နှင့် ဧကရီ ချင်းလျူလီကိုလည်း ကျိမျိုးနွယ်စု၏ အင်အား ကြီးမားပုံကို သိစေရန် တည်ငြိမ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

မုန့်ချင်ကျိုးက ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မင်းပြောတာ မှန်တယ်။ ငါ သူတို့ကို ပြန်အသက်မသွင်းနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့... သူတို့ရဲ့ အတိတ်တုန်းက လျှမ်းလျှမ်းတောက် ဂုဏ်သတင်းတွေကိုတော့ ဒီလောကထဲ ပြန်ယူဆောင်လာဖို့ ကြိုးစားလို့ရတယ်။”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် မုန့်ချင်ကျိုးက လက်ချောင်းများကို စုကာ ဓားပုံစံပြုလုပ်ပြီး ရောင်စုံအလင်းတန်းကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ “လေးစားအပ်တဲ့ ပညာရှင်ကြီးတို့... ကျွန်ုပ် မုန့်ချင်ကျိုးက အချိန်မြစ်အတွင်းမှာ ကွယ်ဝှက်နေတဲ့ သင်တို့ရဲ့ စိတ်ဆန္ဒ အစအနလေးတွေကို နှိုးဆော်လိုက်ပါတယ်။ သင်တို့အထဲက တစ်စုံတစ်ယောက် သေဆုံးပြီးနောက်မှာတောင် ကျော်ကြားမှုကို ပြန်လည်ရယူပြီး လောကကြီးကို ဂုဏ်ရောင်တွေ ပြသချင်တယ်ဆိုရင် ထွက်လာပြီး တိုက်ခိုက်ပေးကြပါ။”

အချိန်နှင့်နေရာလွတ် ဧကရာဇ်အဆင့် ဓားအသိ - [အချိန်နှင့်နေရာလွတ် ပုံရိပ်ယောင်]

အသက်ရှင်စဉ်က မည်မျှပင် အစွမ်းထက်ပါစေ၊ သေဆုံးပြီးနောက် ဝိညာဉ်က မြေကြီးသို့ ပြန်သွားကာ အနှစ်သာရနှင့် စိတ်များက စကြာဝဠာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး အချိန်မြစ်ကြီးထဲတွင် ပေါင်းစည်းသွားကြသည်။

[အချိန်နှင့်နေရာလွတ်ပုံရိပ်ယောင်]၏ လုပ်ဆောင်ချက်မှာ ထိုစိတ်ဆန္ဒများကို နှိုးဆော်ကာ အချိန်မြစ်ထဲရှိ သူတို့၏ တိုက်ပွဲဝင် မြင်ကွင်းများကို ပြန်လည်ဖန်တီးပြီး ဤလောကထဲသို့ ယူဆောင်လာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့ တိုက်ခိုက်လိုစိတ် ရှိမရှိဆိုသည်မှာ မုန့်ချင်ကျိုးအပေါ်တွင် မမူတည်ချေ။ သူက သူတို့ကို အတင်းအကျပ် မခိုင်းစေနိုင်ချေ။

ဝုန်း...

ရုတ်တရက်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ ကြယ်စင်အလင်းတန်းတစ်ခုက ရောင်စုံအလင်းတန်းထဲမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ခွဲထွက်လာပြီး၊ နဂါးကိုးကောင် ပါဝင်သော ဧကရာဇ်ဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းထားသည့် ခန့်ညားသော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးက သူ၏မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်သည်။

“ငါက မဟာကျင်းရဲ့ တည်ထောင်သူ ဧကရာဇ်ပဲ။ ဘွဲ့တော်က ထိုက်ချူး။ ငါက ထိုက်ချူးဧကရာဇ်ပဲ။”

“ငါ့ရဲ့ မျိုးဆက်တွေ... ငါ...”

ထိုက်ချူးဧကရာဇ်၏ ပုံရိပ်မှာ ဝေဝါးနေပြီး ဒြပ်သားမရှိဘဲ အရိပ်တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ သူက ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိသွားသဖြင့် နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မဟာကျင်းမြို့တော်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

“အာ... ဒါက...”

ထိုက်ချူးဧကရာဇ် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်များက အရာအားလုံးကို ဖောက်ထွင်း မြင်လိုက်သည့်အခါ သူ၏မျက်ဝန်းထဲတွင် ဇဝေဇဝဲဖြစ်မှု အစအနလေးတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သူ မြင်လိုက်ရသည်မှာ အေးချမ်းသာယာပြီး စည်ပင်ဝပြောနေသော မြင်ကွင်းနှင့် ပြည်သူများ အေးချမ်းစွာ နေထိုင်အလုပ်လုပ်နေကြသည်ကိုပင်။

ဂူတစ်ခုထဲတွင် အခွင့်အရေး အနည်းငယ်ကို အားကိုးပြီး အတင်းအကျပ် အဆင့်တက်ရန် ကြိုးစားနေသည့် နိုင်ငံတော်မဟာမဏ္ဍိုင် ချင်းဖုန်းဟော်ကိုလည်း မြင်လိုက်ရသည်။

တောင်တန်းနှင့်မြစ်မြေပုံ ကို စီးနင်းပြီး သေမထူး နေမထူး စိတ်ဓာတ်ဖြင့် စစ်သည်တော် တစ်သန်းကို ဦးဆောင်ကာ အနောက် ဗုဒ္ဓတိုင်းပြည်ကို အလစ်အငိုက် တိုက်ခိုက်ရန် သွားနေသည့် တောင်ရွှေ့နယ်ပယ် တွင်သာ ရှိသေးသော နန်းရင်းဝန် ကျန်းစန်းဟိုင်ကိုလည်း သူ မြင်လိုက်ရသည်။

ပစ္စုပ္ပန်ရွာရှိ အုတ်ကြွပ်စိမ်း အိမ်လေးထဲမှ ခွေးအကြီးတစ်ကောင်ကိုပင် မြင်လိုက်ရသေးသည်။ ထိုခွေးမှာ ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ့ကို မျက်လုံးပြူးကာ စိုက်ကြည့်နေကာ မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဆွံ့အလျက် လှုပ်ပင်မလှုပ်နိုင်တော့ချေ။

“ခွေးအလေး...” ထိုက်ချူဧကရာဇ်က ခပ်တိုးတိုး ရယ်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူက ဧကရာဇ်နဂါးအရှိန်အဝါများ ဝန်းရံနေသော တုန်းဖန်လျူလီထံသို့ သူ၏အကြည့်ကို ရွှေ့လိုက်သည်။

“ဧကရီတစ်ပါး ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး...”

ကြာမြင့်လှသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ထိုက်ချူးဧကရာဇ်က အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ချိန်မှာ စက္ကန့်အနည်းငယ်သာ ကုန်ဆုံးခဲ့သေးသည်။

မဟာကျင်းတစ်ခွန်းကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာတွင် သိမ်မွေ့သော သဲလွန်စများမှတစ်ဆင့် အဖြစ်အပျက် များစွာကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သက်ပြင်းချကာ မိမိဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

“မဟာကျင်းရဲ့ မျိုးဆက်တွေ... မင်းတို့ တကယ့်ကို ပင်ပန်းခဲ့ကြတာပဲ။”

“ဒီလို စည်ပင်ဝပြောတဲ့ ခေတ်မျိုးနဲ့ ကြုံရတာက ကံကောင်းတာရော ကံဆိုးတာရော နှစ်မျိုးလုံးပဲ။ ငါ သေဆုံးခဲ့တာ နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းရှိပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ မျိုးဆက်တွေအတွက် တိုက်ခိုက်ပေးဖို့ အခွင့်အရေး ရလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မထင်ခဲ့မိဘူး။”

ထိုက်ချူးဧကရာဇ်က မုန့်ချင်ကျိုးဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

“မင်းက ဘယ်သူလဲ။”

“ကျွန်တော်က မုန့်ချင်ကျိုးပါ။ တစ်ချိန်က မဟာကျင်းရဲ့ ဝန်ကြီး ဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ သာမန် ပြည်သူတစ်ဦးပါ...” မုန့်ချင်ကျိုးက မောက်မာခြင်း နှိမ့်ချခြင်းမရှိဘဲ အသာလေး ဦးညွှတ်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ထိုက်ချူးဧကရာဇ်က မုန့်ချင်ကျိုးကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ နဖူးပေါ်မှ တက်လာသော နဂါး အရှိန်အဝါများကို စောင့်ကြည့်နေလေသည်...

သာမန်ပြည်သူတစ်ယောက် ဟုတ်လား။

မင်း ငါ့ကို နောက်နေတာလား။ ဘယ်လို သာမန်လူမျိုးက လက်ရှိဧကရီနဲ့တောင် ယှဉ်နိုင်လောက်အောင် ပုံးတစ်ပုံးစာလောက် ထူထဲတဲ့ နဂါးအရှိန်အဝါတွေ ရှိနေရတာလဲ။

ထိုက်ချူးဧကရာဇ်၏ အကြည့်မှာ ထပ်မံရွေ့လျားသွားပြီး ပစ္စုပ္ပန်ရွာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ တုန်းဖန်လျူလီနှင့် မျက်လုံးချင်း ဆုံသွားတော့သည်။

တုန်းဖန်လျူလီက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ရှက်ရွံ့မှု၊ စိုးရိမ်မှုနှင့် ဘိုးဘေးအိုကြီးအပေါ် ရိုသေလေးစားမှု အစအနလေးများ ပြည့်နှက်နေသည်။

“သြော်... အခုခေတ် လူငယ်တွေက တော်တော်လေး ကစားတတ်ကြတာပဲ...” ထိုက်ချူးဧကရာဇ်က ရုတ်တရက် အရာအားလုံးကို နားလည်သွားကာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

...