တိုင်းပြည်မဏ္ဍိုင်များ ကိုယ်စီတာဝန်ယူကြခြင်း

မုန့်ချင်ကျိုးသည် ထိုစကားအပိုများကို ဂရုမစိုက်အားပေ။ သူက မိမိ၏ သံသယကို စမ်းသပ်လိုသဖြင့် လက်ကို ဆန့်ကာ စမ်းကြည့်သော်လည်း မည်သည်ကိုမျှ ဆုပ်ကိုင်၍ မရချေ။

“ဒီမှာ...” အစ်မကြီးချုံးက မုန့်ချင်ကျိုး၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို အသာအယာကိုင်ကာ ဖုလင်ကျိ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်သည်။

ဖုလင်ကျိက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး ဖြူဖွေးနုနယ်သော လက်ကလေးများဖြင့် ပုတ်ထုတ်ကာ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်၊ “မုန့်ချင်ကျိုး... မင်းက ငါ့ကို ဘယ်လိုတောင် စော်ကားရဲတာလဲ။ မိန်းကလေးလျူလီသာ ရှိမနေရင် မင်း အသက်ပျောက်နေတာ ကြာပြီ...”

မုန့်ချင်ကျိုး၏ လက်ချောင်းများက လှုပ်ရှားသွားသည်။ ဦးခေါင်းထိပ်ရှိ ပိုင်ဟွေး အပ်စိုက်မှတ်မှ မျက်နှာပေါ်ရှိ လျိုယောင်း အမှတ်အထိ စမ်းသပ်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်အဆင့် အန္တိမအတတ်ပညာ - နဂါးရှာဖွေ အရိုးစမ်းသပ်ခြင်း...

၎င်းက ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို တိုင်းတာ၍ မရသော်လည်း လူတစ်ဦး၏ ဘဝလမ်းကြောင်းကို ဖော်ပြပေးနိုင်သည်။

“ခရမ်းရွှေရောင် နတ်ဘုရားတာအိုနဲ့ ကံကြမ္မာပဲ။ တစ်ခေတ်တည်းသားတွေရဲ့ အရိုးတွေကို နင်းဖြတ်ပြီး လျှောက်ရမယ့် လမ်းခုလတ်မှာ အသတ်မခံရရင် ကောင်းကင်ဘုံကို တက်လှမ်းနိုင်မယ့်သူပဲ...”

“ပြောစမ်း... မင်းက ဘယ်သူလဲ။”

ဖုလင်ကျိက မုန့်ချင်ကျိုး၏ လက်ကို ပုတ်ထုတ်ကာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ “မုန့်ချင်ကျိုး... သေချာ နားထောင်စမ်း။ ငါက လူ့လောကရဲ့ ခေါင်းဆောင်ပဲ။ ကျိမျိုးနွယ်စုရဲ့ ဒုတိယသခင်လေး လက်အောက်မှာ ရှိတဲ့ အဓိက အဖွဲ့အစည်း သုံးခုထဲက တစ်ခုပေါ့။”

ယင်ယန်အကြီးအကဲက လက်ပိုက်လျက် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ “ငါကတော့ ကောင်းကင်ယံအလွန်ရဲ့ ဒုတိယခေါင်းဆောင်။ အဲဒါကလည်း ကျိသခင်လေးရဲ့ လက်အောက်ခံ အဖွဲ့အစည်း တစ်ခုပဲ။”

ဧကရီက ဒိုင်းသဖွယ် အသုံးပြုထားသည့် ရုပ်သေးရုပ် ဧကရာဇ် တစ်ဦးက သာမန်အချိန်များတွင် သူတို့၏ အရေးလုပ်ခြင်းကို ခံရရန်ပင် မထိုက်တန်ချေ။

မုန့်ချင်ကျိုး အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

ကျိမျိုးနွယ်စုရဲ့ ဒုတိယသခင်လေးလား... အဲဒီနာမည်က ရင်းနှီးနေသလိုပဲ။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် မုန့်ချင်ကျိုးက ဇာတ်လမ်းနောက်ပိုင်း၌ ပါဝင်လာမည့် အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုကို သတိရသွားသည်။ ကောင်းကင်ကြည့်ဆောင်...

တစ်အုပ်လုံး၏ နောက်ဆုံးပိတ် ဗီလိန်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ ထိုသူပင်...

မဟာကျင်းဧကရီက ဇာတ်အလယ်ပိုင်း ဗီလိန်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သော်လည်း ကောင်းကင်ကြည့်ဆောင်ကမူ မတူချေ။ ၎င်းက တစ်လောကလုံးမှ အထူးချွန်ဆုံး ပါရမီရှင်များကို စုစည်းကာ အရိပ်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းလျက် အချိန်အခါကောင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသူများ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ရည်မှန်းချက်မှာ အလွန်မြင့်မားလှသည်။

ပါရမီရှင် အားလုံးကို စုစည်းပြီး ပထမဆုံး လူသားဧကရာဇ်ကဲ့သို့ ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကို လေ့ကျင့်ပေးကာ လောကကြီးကို အုပ်စိုးရန်ပင်...

ကျိမျိုးနွယ်စု၏ ဒုတိယသခင်လေး ကျိဝူရွှမ်သည် ထိုကောင်းကင်ကြည့်ဆောင်၏ အမာခံအဖွဲ့ဝင် တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဆက်ခံသူအဖြစ် လေ့ကျင့်ပေးခြင်း ခံနေရသူ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ အစွမ်းထက်လှသော ဇာတ်လိုက်မသေခဲ့လျှင် တစ်ခေတ်တည်းသားများထဲ သူရင်ဆိုင်ရမည့် အကြီးမားဆုံး အဟန့်အတားမှာ ကျိသခင်လေးပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ပထမဆုံး ဆုံတွေ့စဉ်ကပင် ဇာတ်လိုက်မှာ ကျိဝူရွှမ်ကို မယှဉ်နိုင်ဘဲ လုံးဝ နှိပ်ကွပ်ခံရသဖြင့် ရှောင်တိမ်းခဲ့ရဖူးသည်။

ကောင်းကင်ကြည့်ဆောင်၏ အကူအညီဖြင့် ကောင်းကင်ပြည်နယ်မှ ကျိမျိုးနွယ်စုသည် နောက်ဆုံးတွင် အောင်ပွဲခံကာ ထိုပြည်နယ်၏ အရှင်သခင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သူတို့ပြောသော အဖွဲ့အစည်းကြီး သုံးခုမှာ ကျိမျိုးနွယ်စုမှ တည်ထောင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ယခုအခါ ကျိဝူရွှမ်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေသည်။

မုန့်ချင်ကျိုးက မိမိဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

“လူ့လောက”ကတော့ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှု၊ လုယက်မှု၊ မြို့သိမ်းမှုနဲ့ နိုင်ငံတွေကြား ပဋိပက္ခဖြစ်အောင် သွေးထိုးပေးတဲ့နေရာမှာ တာဝန်ယူတယ်။ ကျိမျိုးနွယ်စုက လူ့လောက ခေါင်းဆောင်ကို လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းရာချီကတည်းက တောရိုင်းမြေထဲကို စေလွှတ်ပြီး နိုင်ငံတွေကြား စစ်မီးတောက်အောင် တိတ်တဆိတ် လုပ်ဆောင်ခိုင်းခဲ့တာ။

“ကောင်းကင်ယံအလွန်”ကတော့ အဆိပ်၊ အစီအရင်၊ ဖုန်းရွှေ နဲ့ စာပေစွမ်းအားတွေမှာ ကျွမ်းကျင်တဲ့ လမ်းစဉ်သွေဖည် ကျင့်ကြံသူ အဘိုးကြီးတွေ စုဝေးရာနေရာပဲ။

“နတ်ဘုရားအဖြစ်တက်လှမ်းခြင်း”ကတော့ ကျိမျိုးနွယ်စုရဲ့ လူငယ်ပါရမီရှင် ဆယ်ယောက် အခြေစိုက်တဲ့ နေရာ။ သူတို့အားလုံးက ကျိဝူရွှမ်ရဲ့အမိန့်ကို နာခံကြတာ။

ထိုအဖွဲ့အစည်း သုံးခုက ကျိမျိုးနွယ်စု၏ အခြေခံအုတ်မြစ် တစ်ဝက်ခန့် ရှိသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

မုန့်ချင်ကျိုး၏ ရင်ထဲတွင် လေးလံသွားရ၏။

သူက ဝေးလံလှသော ရွာကလေးတွင် ပုန်းအောင်းနေသော်လည်း ကောင်းကင်ပြည်နယ်မှ ကျိမျိုးနွယ်စုက သူ့ကို ရှာတွေ့နိုင်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့မိချေ။

ကောင်းကင်ကြည့်ဆောင်၏ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးအနေဖြင့် ကျိဝူရွှမ်က လောကအနှံ့မှ လူငယ် ပါရမီရှင်များကိုလည်း စုဆောင်းနေမည်မှာ သေချာသည်။

ကျိဝူရွှမ်က သူ့ထံသို့ ကမ်းလှမ်းချက် လာပို့သည်ဟု ထင်ရသည်။

“ဟူး... ပါရမီရှင်တွေဆိုတာ တကယ့်ကို အားကိုးရာမဲ့တာပဲ။ လူမသိအောင် နေချင်ရင်တောင် နေလို့မရဘူး...” မုန့်ချင်ကျိုးက ခါးသီးစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

ဖုလင်ကျိနှင့် ယင်ယန်အကြီးအကဲတို့သည် အံ့သြစွာဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“မင်းကို ဖားသူငယ်လို့ ငါထင်နေတာ။ မင်းက ငါတို့ ကျိမျိုးနွယ်စုအကြောင်း ဒီလောက်အထိ သိနေတာပဲ။ အသိအမြင်တော့ ရှိသားပဲ...” ဖုလင်ကျိက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ယင်ယန်အကြီးအကဲကလည်း ထပ်လောင်းပြောဆိုသည်။ “မင်းက ကျိမျိုးနွယ်စုရဲ့ အင်အားကို သိပြီးသား ဆိုတော့ ငါတို့ အရှည်ကြီး ပြောနေစရာ မလိုတော့ဘူး။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ငါတို့ သခင်လေး ကိုယ်စား မိန်းကလေးလျူလီကို လက်ထပ်ခွင့်တောင်းဖို့ လာတာ။”

“မင်းသာ အသိတရားရှိရင် မိန်းကလေးလျူလီနဲ့ အခုပဲ စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းမှုကို ဖျက်သိမ်းလိုက်ပါ။ ကျိမျိုးနွယ်စုက မင်းကို ဆိုးဆိုးရွားရွား ဆက်ဆံမှာ မဟုတ်ဘူး။ လက်ကျန်ဘဝမှာ စည်းစိမ်ချမ်းသာနဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို ငါတို့ အာမခံတယ်။ ကောင်းကင်ထောက်တိုင်နယ်ပယ် ပညာရှင် တစ်ယောက်က မင်းကို သတ်ချင်ရင်တောင် ကျိမျိုးနွယ်စုက ကာကွယ်ပေးနိုင်တယ်။”

ဖုလင်ကျိကလည်း ထပ်ပြောသည်။ “ဒါတင်မကသေးဘူး။ လူ့လောကရဲ့ ခေါင်းဆောင်အနေနဲ့ ငါက မင်းကို ငါတို့အဖွဲ့မှာ ရာထူးတစ်ခု ရအောင် ထောက်ခံပေးမယ်။ မင်း ကျင့်ကြံချင်တယ်ဆိုရင်လည်း လူ့လောကကနေ အရင်းအမြစ်တွေကို အခမဲ့ ထောက်ပံ့ပေးသွားမှာ။”

မုန့်ချင်ကျိုး၏ အမူအရာက အေးစက်သွားသည်။ “ဒါတွေအားလုံးက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။”

ဖုလင်ကျိက ဖြဲပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ “ဆိုလိုတာက ငါတို့ သခင်လေးက မိန်းကလေးလျူလီကို လက်ထပ်ခွင့် တောင်းချင်နေတာ။ မင်းက လမ်းပိတ်နေတာပေါ့။”

ထိုသို့ ပြောလိုက်သည်နှင့် တံခါးဝတွင် အိပ်နေသော ခွေးဝါကြီးက ချက်ချင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကာ သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများဖြင့် ဖုလင်ကျိနှင့် ယင်ယန်အကြီးအကဲတို့ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။

တုန်းဖန်လျူလီမှာမူ ဘာမှမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ သူ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းလေးများကို တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ပွတ်သပ်နေကာ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်အေးဆေးလျက် ရှိသည်။

အစ်မကြီးချုံးက ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဟင်း... မိန်းမဆိုးတွေက တကယ့်ကို နာမည်ကြီးတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက ကောင်းတဲ့အချက်ပဲလေ။”

သူ၏ဆရာကို အကာအကွယ်ပေးလိုသော စုချင်ချိုးက ဒေါသတကြီးဖြင့် ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကာ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ဖြူဖျော့နေသည်။ သို့သော် ဝူတျဲက သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ပြင်းထန်နေသော စုချင်ချိုးကို တားဆီးကာ နားနားကပ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “စိတ်အေးအေးထား၊ စိတ်အေးအေး... သခင်လေးက အရာအားလုံးကို ဖြေရှင်းလိမ့်မယ်၊ စိတ်မလောနဲ့။”

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် တိုးတိုးတိုးတိုးနှင့် ခိုးနားထောင်နေသော ရွာသားများမှာလည်း ယခုအချိန်တွင် တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

“ဒါဆို ဒါက ကောင်းကင်ပြည်နယ်က ကျိမျိုးနွယ်စုက လူတွေပေါ့။ နေမဝင်တိုင်းပြည်က ဘယ်လိုသတ္တိနဲ့ အရှင်မင်းသမီးကို လက်ထပ်ခွင့်တောင်းရဲတာလဲလို့ စဉ်းစားနေတာ...” လင်းလုက သတ်ဖြတ်လိုသော စိတ်ဖြင့် အသံလွှင့်လိုက်သည်။

ကျန်းစန်းဟိုင်က အိုးဖင်ကဲ့သို့ မည်းမှောင်နေသော ချင်းဖုန်းဟော်၏ မျက်နှာကို ကြည့်ကာ အသံလွှင့် လိုက်သည်။ “ကောင်းကင်ပြည်နယ်က ကျိမျိုးနွယ်စုက အင်အားကြီးလွန်းတယ်။ ငါတို့ သူတို့ကို ရန်စလို့ မရနိုင်ဘူး။ အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုက သူတို့ပြောသလို လိုက်လျောဖို့ပဲ။”

၎င်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ချင်းဖုန်းဟော်မှာ ဒေါသထွက်သွားပြီး မျက်လုံးပြူးကာ ပြန်လည် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “အဘိုးကြီး... မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ အရှင်မနဲ့ ဧကရာဇ်ကို ကွာရှင်းခိုင်းပြီး ကျိမျိုးနွယ်က ကောင်လေးနဲ့ ပေးစားချင်တာလား။ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ အရှက်ခွဲမှုကို ငါ လုံးဝ သည်းမခံနိုင်ဘူး...”

ကျန်းစန်းဟိုင်က သူ့ကို အမြန်ချော့မော့လိုက်သည်။ “ငါပြောတာ နားထောင်ဦး။ အရှင်မက ကျိဝူရွှမ်ကို အရှုံးပေးဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ မဟာကျင်းရဲ့ အခုလို စည်ပင်ဝပြောမှုက အရှင်မကြောင့် ဖြစ်လာတာ။ သူ အရှက်ရရင် ဒါဟာ တိုင်းပြည် ပြိုလဲတာနဲ့ အတူတူပဲ။”

“အခုချိန် ငါတို့ ဧကရာဇ်ကို အားကိုးလို့ မရဘူး။ ငါတို့ အဆုံးအထိ တိုက်ရလိမ့်မယ်။ တစ်တိုင်းပြည်လုံးကို စည်းရုံးပြီး တောရိုင်းမြေထဲမှာ ချက်ချင်း စစ်ပွဲစရမယ်။ အချိန်တိုအတွင်းမှာ ဒီနယ်မြေတစ်ခုလုံးကို သိမ်းပိုက်နိုင်မှပဲ ငါတို့ အသက်ရှူပေါက် ရနိုင်ပြီး ကျိမျိုးနွယ်စုကို ခုခံနိုင်တဲ့ အင်အား ရှိလာလိမ့်မယ်။”

ချင်းဖုန်းဟော် တိတ်ဆိတ်သွား၏။ သူ၏လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ထားပြီး အတော်ကြာမှ လေပူတစ်ချက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

သူက ကျန်းစန်းဟိုင်ကို ပြတ်သားသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ငါ တရားပိတ် ကျင့်ကြံတော့မယ်။ နံနက်ခင်းအလင်းနယ်ပယ်တစ်ပိုင်း အဆင့်က အရမ်းကို အားနည်းလွန်းတယ်။ ငါ အဲဒီအဆင့်ကို ရောက်အောင် တက်လှမ်းမယ်။ ဒါမှမဟုတ်ရင် သေပစ်လိုက်မယ်။”

“သုံးရက်ပဲ။ ငါ သုံးရက်အတွင်း ပြန်မထွက်လာရင် ငါ သေပြီလို့သာ မှတ်လိုက်တော့။”

၎င်းကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကျန်းစန်းဟိုင် တုန်လှုပ်သွားပြီး တားဆီးရန် ကြိုးစားသည်။ “မင်း ဒဏ်ရာ ရထားတာ မကြာသေးဘူးလေ။ အခုလို အတင်းအကျပ် အဆင့်တက်ဖို့ ကြိုးစားတာက အရမ်းကို အန္တရာယ်များတယ်။”

ချင်းဖုန်းဟော်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ပြောသည်။ “ငါ့အတွက် စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါ သေပြီးသွားရင် တိုင်းပြည်ရဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးက မင်းရဲ့ ပုခုံးပေါ်ကို လုံးလုံး ရောက်သွားလိမ့်မယ်။ အဲဒါက သေတာထက်တောင် ပိုဆိုးဦးမယ် ဟားဟား... အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်း ငါ့ကို စိတ်ကြိုက် ကျိန်ဆဲလို့ရတယ်။ ငါမှ မကြားရတော့တာ။”

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ချင်းဖုန်းဟော်က နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်သွားတော့သည်။

သူက ဧကရီကိုရော ဧကရာဇ်ကိုပါ အသိမပေးဘဲ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားသည်။ နန်းတွင်း အရာရှိများ၏ ရှေ့မှောက်တွင်ပင် ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။

ချင်းဖုန်းဟော်၏ဘဝက တိုင်းပြည်၏ မဟာမဏ္ဍိုင်ကြီးဟု လူသိများသည့် သန်မာထွားကြိုင်းသူ တစ်ဦးအဖြစ် ထင်ရှားသည်။ နိုင်ငံအသီးသီးကို သိမ်းပိုက်နိုင်သည့် ခွန်အားမှလွဲ၍ သူ့တွင် အခြားမရှိချေ။

ယခုအခါ နံနက်ခင်းအလင်းနယ်ပယ်သို့ မရောက်သေးသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူက မဟာကျင်း၏ ကောင်းကင်ယံကို မထောက်မထားနိုင်တော့ချေ။ သူက တိုင်းပြည်နှင့် ပြည်သူများအတွက် အသုံးမဝင်တော့ဟု ခံစားနေရသည်။ သေခြင်း သို့မဟုတ် မီးလျှံထဲမှ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း တစ်ခုခုကိုသာ ရွေးချယ်ရပေမည်။

ထို့ကြောင့် မည်သူမျှ သူ့ကို မတားဆီးကြချေ...

“အဘိုးကြီး... မင်း အရင်သွားရင် နောက်နှစ်တစ်ရာကျ ငါ လိုက်လာပြီး မင်းကို ရိုက်နှက်ပစ်မယ်...” ကျန်းစန်းဟိုင်က ဝမ်းနည်းမှုများဖြင့် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ချင်းဖုန်းဟော် အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အလမ်း အလွန်နည်းပါးပြီး အောင်မြင်စွာ အဆင့်တက် နိုင်ရန်မှာလည်း အလွန်ခက်ခဲကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း သိထားသည်။

ယခုက သူတို့၏ နောက်ဆုံးတွေ့ဆုံခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ကျန်းစန်းဟိုင်က ချင်းဖုန်းဟော် ထွက်ခွာသွားသည့် ပုံရိပ်ကို သူ၏ရင်ထဲတွင် စွဲထင်နေအောင် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

နန်းတွင်းအရာရှိများမှာလည်း အလွန်အမင်း စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေကြသော်လည်း ဘာမှမတတ်နိုင်ကြ။

ကောင်းကင်ပြည်နယ်မှ ကျိမျိုးနွယ်စု၏ အရိပ်မည်းကြီးမှာ လူတိုင်း၏ နှလုံးသားပေါ်တွင် လွှမ်းမိုး၍ ထားလေသည်။

“ဧကရာဇ်က အထင်အမြင်သေးခံရတယ်၊ အရှင်မက လက်ထပ်ခွင့် တောင်းခံရတယ်၊ တိုင်းပြည်ရဲ့ မဟာမဏ္ဍိုင်ကြီးကလည်း တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေပြီ။ တိုင်းပြည်ရဲ့ မငြိမ်သက်မှုတွေလည်း မပြီးသေးဘူး... ကောင်းကင်ဘုံက ငါတို့ မဟာကျင်းကို ဘာလို့ ဒီလို လုပ်ရတာလဲ။” အရာရှိအိုကြီးတစ်ဦးက ပါးပြင်ပေါ် မျက်ရည်များ စီးကျလျက် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေတော့သည်။

ကျန်းစန်းဟိုင်က နန်းတွင်းအရာရှိများကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့၏ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော မျက်နှာများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ အမူအရာမှာ တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်လာသည်။

မည်သူမျှ အလံကို မကိုင်မြှောက်နိုင်လျှင် သူ ကျန်းစန်းဟိုင်ကပင် မဟာကျင်း၏ ကောင်းကင်ယံကို ထောက်မပေးရပေတော့မည်။

ကျန်းစန်းဟိုင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “လင်းလု... အမိန့်စာ ထုတ်ပြန်လိုက်။ စစ်တပ်ကို စုစည်း။ ပင်လယ်လွှမ်းနယ်ပယ် အထက်မှာ ရှိတဲ့ နန်းတွင်းအရာရှိ အားလုံး ငါနဲ့အတူ စစ်ထွက်ရမယ်။”

“ငါကိုယ်တိုင် စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ပြီး အနောက်ဘက် ဗုဒ္ဓတိုင်းပြည်ကို လျှပ်စီးလို အမြန်နှုန်းနဲ့ တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်မယ်။”

“ပြီးရင် စက်မှုဝန်ကြီးဌာနက ပညာရှင် အားလုံးကို ခေါ်လိုက်ပါ။ အဖွဲ့အစည်းကြီး (၇)ခုဆီက သိမ်းဆည်းထားတဲ့ ဧကရာဇ်အဆင့် ရတနာအားလုံးကို အရည်ကျိုပြီး တောင်တန်းနှင့်မြစ်မြေပုံထဲကို ထည့်သွင်းကာ အသစ်ပြန်လုပ်ခိုင်းလိုက်။”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကျန်းစန်းဟိုင်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ “ဧကရာဇ်အဆင့်ရှိတဲ့ တောင်တန်းနဲ့ မြစ်တွေရဲ့ ရိုက်ခတ်မှုကို ဘယ်သူက ခုခံနိုင်မလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်။”

လင်းလုမှာ အသက်ရှူပင် ရပ်မတတ် ဖြစ်သွားပြီး နှလုံးခုန်သံများ မြန်လာကာ တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ရသည်။ “နန်းရင်းဝန်... ဒါပေမဲ့ အရှင်မက အမိန့်စာ မထုတ်သေးဘူးလေ။ ဒါက ဧကရီကို လိမ်လည်ရာ ရောက်ပြီး သေဒဏ်ထိုက်တဲ့ ပြစ်မှုကြီးပါ...”

ကျန်းစန်းဟိုင်က သူ၏ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ “ကိစ္စမရှိဘူး၊ အပြစ်အားလုံးကို ငါ ခံယူမယ်။ ဒီစစ်ပွဲ အောင်မြင်ရင် ငါ ဘာဆုလာဘ်မှ မလိုဘူး။ ရှုံးနိမ့်သွားရင်လည်း ရန်သူ့စစ်တပ်နဲ့အတူ ငါ့ကိုယ်ငါ မြှုပ်နှံပြီး နိုင်ငံတော်ရဲ့ အင်အားကို ကာကွယ်သွားမယ်။”

လင်းလု၏ မျက်ဝန်းထဲ မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံလာကာ ဆက်ပြီး မထိန်းနိုင်တော့။ ထိုယောက်ျားကြီးက ခေါင်းငုံ့ကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးရင်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကျသွားတော့သည်။ “နန်းရင်းဝန်... ခင်ဗျားတောင်မှပဲ...”

ကျန်းစန်းဟိုင်က ကောင်းကင်ယံကို လှမ်းကြည့်ကာ ခေါင်းခါလျက် ကဗျာများကို တိတ်တဆိတ် ရွတ်ဆိုနေမိသည်။

အတော်ကြာမှ ကျန်းစန်းဟိုင်က သာမန်အဘိုးအိုတစ်ဦးကဲ့သို့ လင်းလု၏ ခေါင်းပေါ်သို့ လက်တင်ကာ ကြင်နာစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ “ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ။ ဟိုအဘိုးကြီး ချင်းဖုန်းဟော်တောင် သူ့အသက်ကို စတေးဖို့ အသင့်ဖြစ်နေတာပဲ။ ငါက သူ့လောက်မှ မစွမ်းဘူးလို့ ထင်နေတာလား။”

“ကျိမျိုးနွယ်စုက မဟာကျင်းကို မျက်စိကျနေပြီ။ အနောက်ဘက် ဗုဒ္ဓတိုင်းပြည်နဲ့ မြောက်ဘက် မဟာမိတ်အဖွဲ့ကို သုံးလအတွင်း သိမ်းပိုက်မယ့် မူလအစီအစဉ်က အခုတော့ မလုံလောက်တော့ဘူး။”

“ငါတို့ ထပ်ပြီး အချိန်ဆွဲနေရင် မဟာကျင်းက ပျက်စီးခြင်းလမ်းကိုပဲ ရောက်သွားလိမ့်မယ်။”

“သုံးလဆိုတာ အရမ်းကြာလွန်းတယ်။ အခု မဟာကျင်းရဲ့ အခြေအနေအရ ငါတို့ဟာ စက္ကန့်တိုင်းကို အမိအရ ဆုပ်ကိုင်ထားရမယ်။”

အရာရှိများမှာ ငိုင်ကျသွားပြီး အိုမင်းလှသော ကျန်းစန်းဟိုင်ကို ငေးကြည့်နေမိကြသည်။

လောကကြီးက သူ့ကို မဟာကျင်း၏ ဗျူဟာမှူး၊ စစ်အကြံပေး တစ်ဦးအဖြစ်သာ အမြဲမြင်ခဲ့ကြသည်။

အကျပ်အတည်းနှင့် ကြုံတွေ့ရသည့်အခါ ကျန်းစန်းဟိုင်က ဤမျှအထိ ပြတ်သားရက်စက်လိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားမည်နည်း။

ယခုအချိန်တွင် ကျန်းစန်းဟိုင်က မြို့တော် တံခါးကို လာခေါက်ခဲ့သည့် ကျောက်ယွီဟွမ်ထက်ပင် ပို၍ ပြတ်သားနေပြီး၊ လောကကြီးကို လွှမ်းမိုးခဲ့သည့် ချင်းလျူလီထက်ပင် ပို၍ ထက်မြက်နေတော့သည်။

လူငယ်အရာရှိများမှာ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားကြပြီး စကားပင် မပြောနိုင်ကြတော့ချေ။

“ဒါ မျိုးဆက်ဟောင်း နန်းတွင်းအရာရှိတွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်ပဲ၊ ဒါ တိုင်းပြည်ရဲ့ မဟာမဏ္ဍိုင်ပဲ...” လူငယ်အရာရှိတစ်ဦးသည် မျက်ရည်များကြားမှ ပုခုံးများ တုန်ရင်လျက် အိမ်မက်မက်နေသကဲ့သို့ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ “တိုင်းပြည်ရဲ့ မဏ္ဍိုင်ဆိုတာက ပြည်သူတွေရဲ့ ချစ်ခြင်းနဲ့ တိုင်းပြည်ရဲ့ ကံကြမ္မာကို ထမ်းပိုးထားရသူတွေပဲ။ တိုင်းပြည်ရဲ့ ကံကြမ္မာနဲ့အတူ အသက်ရှင်သန်ကြသူတွေ...”

လင်းလုက မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ကာ မျက်ဝန်းများ ပြတ်သားလာပြီး အရာရှိ အသီးသီးကို ဆင့်ခေါ်ရန် နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် လင်းလု ပြန်ရောက်လာသည်။

“နန်းရင်းဝန်... အားလုံး စီစဉ်ပြီးပါပြီ။ အရာရှိတွေနဲ့ နယ်စားပယ်စားတွေ အားလုံးက စစ်မိန့်တံဆိပ်ကို ကိုင်ပြီး ခန်းမထဲမှာ စောင့်နေကြပါတယ်...” လင်းလုက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းစန်းဟိုင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ မထွက်ခွာခင် သူက အုတ်ကြွပ်စိမ်းအိမ်လေးကို နောက်ဆုံးအကြိမ် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“ဧကရာဇ် ရောက်လာပြီး ပစ္စုပ္ပန်ရွာကို တည်ထောင်ကတည်းက ငါ အိမ်မက်ထဲမှာ နေနေရသလို ခံစားရတယ်။ ဒီဘဝက အရမ်း အေးချမ်းလွန်းတယ်၊ အရမ်း သက်တောင့်သက်သာ ရှိလွန်းလို့ ဘယ်သူမှ မခွဲခွာချင်ကြဘူး။”

“ငါ တကယ်ကို မခွဲနိုင်ဘူး...”

လင်းလုက ကျန်းစန်းဟိုင်၏ နောက်မှ တိတ်ဆိတ်စွာ လိုက်ပါလာသည်။

“ဘာလဲ... မင်းလည်း ငါနဲ့ လိုက်ချင်တာလား။” ကျန်းစန်းဟိုင်က သူ၏အတွေးကို ရိပ်မိသွားသည်။

“နိုင်ငံတော်ရဲ့ အောင်မြင်မှုနဲ့ ကျဆုံးမှုဆိုတာ အမျိုးသားတိုင်းရဲ့ တာဝန်ပါ။ ဒါ့အပြင် ကျွန်တော်က တတိယအဆင့် စစ်ဗိုလ်ချုပ်တစ်ယောက်ပဲ။ ဒီလောက်တော့ အသိတရား ရှိရမှာပေါ့။” လင်းလုက တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းနည်းရိပ်များ မရှိတော့ချေ။

“ကောင်းပြီလေ။” ကျန်းစန်းဟိုင် ခဏတာ တုန့်ဆိုင်းသွားပြီးမှ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကာ သူ၏လက်များကို နောက်ပစ်လျက် ပစ္စုပ္ပန်ရွာမှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ထိုနေ့မှာပင် မဟာကျင်း၏ တိုင်းပြည်မဏ္ဍိုင်ကြီး နှစ်ခုက တိုင်းပြည်၏ ကံကြမ္မာကို တိတ်တဆိတ် ပုခုံးပေါ် ထမ်းတင်လိုက်ကြသည်။

ပစ္စုပ္ပန်ရွာ အပြင်ဘက်က လူများ မသိကြပေ။ မြို့တော်မှ လူများ မသိကြပေ။ မဟာကျင်း ပြည်သူများလည်း မသိကြပေ။

ရာဂဏန်းမျှသော လူအနည်းငယ်ကသာ သူတို့၏ ရင်ထဲမှ လေးစားမှုများဖြင့် မဏ္ဍိုင်ကြီး နှစ်ခု ထွက်ခွာသွားသည်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။ အမှန်စင်စစ် သူတို့က ပစ္စုပ္ပန်ရွာမှ ထွက်ခွာသွားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ လောကကြီးကို လှုပ်ခတ်ရန် အခြားစင်မြင့်တစ်ခုပေါ် ခမ်းနားစွာ တက်လှမ်းသွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း အုတ်ကြွပ်စိမ်းအိမ်လေးထဲတွင်တော့ ၎င်းတို့ကို လုံးဝ မသိကြပေ။

“လာနောက်နေတာလား။” မုန့်ချင်ကျိုး၏ မျက်နှာမှာ လုံးဝ မည်းမှောင်သွားတော့သည်။

ဖုလင်ကျိက အေးအေးဆေးဆေး ပြုံးလျက် ခေါင်းခါပြသည်။ “မဟုတ်ပါဘူး။”

ဒါဆို ကျိဝူရွှမ်က ငါ့ကို ပစ်မှတ်ထားနေတာ မဟုတ်ဘဲ ငါ့မိန်းမကို ပစ်မှတ်ထားနေတာပေါ့လေ...

မင်းက သူများအိမ်ထောင်ရေးကို ဖျက်ဆီးချင်နေတာလား...

“ချင်ချိုး... ဧည့်သည်တွေကို ပြန်လွှတ်လိုက်တော့...” မုန့်ချင်ကျိုး အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

စုချင်ချိုးက ၎င်းကို သည်းမခံနိုင်သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ သူက ချက်ချင်း ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတက်ကာ ခြံတံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်ပြီး အပြင်တွင် စုရုံးနေသော ရွာသားများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဖုလင်ကျိတို့ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ “ကြွပါ...”

ဖုလင်ကျိ၏ အပြုံးမှာ တောင့်တင်းသွားပြီး မျက်လုံးများ အေးစက်လာကာ ခက်ထန်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ကျိမျိုးနွယ်စုက ပေးတဲ့ ကမ်းလှမ်းချက်တွေက လုံလောက်ပါတယ်။ ကျေးဇူးကန်းတဲ့လူ မဖြစ်စမ်းပါနဲ့။”

“ပြီးတော့ မင်းက ဘာမို့လို့လဲ။ ငါက မိန်းကလေးလျူလီကို မေးနေတာ။ မင်းလို အသုံးချံ သက်သက်၊ ခိုကပ်စားနေတဲ့သမက်၊ ဒိုင်းကာအနေနဲ့ အသုံးချခံထားရတဲ့ ကောင်က ဘာလို့ စကားပြောနေတာလဲ။”

“မင်းကို အခုချက်ချင်း ငါ သတ်ပစ်လိုက်မယ်လို့ မယုံဘူးလား။”

တိတ်ဆိတ်နေသော တုန်းဖန်လျူလီက ရုတ်တရက် စကားပြောလာသည်။ “လုပ်ကြည့်လေ။ တစ်ချက် လှုပ်တာနဲ့ ခေါင်းပြတ်သွားမယ်လို့ အာမခံတယ်။”

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အစ်မကြီးချုံ၏ အသံကလည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ “နင်က သေခြင်းတရားဆိုတဲ့ စကားလုံးရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို မသိသေးဘူး ထင်တယ်။”

မုန့်ချင်ကျိုးက ခန့်ညားသော စကားတစ်ခွန်းလောက် ပြောချင်သော်လည်း အမျိုးသမီး နှစ်ယောက်က အရင်ဦးအောင် ပြောသွားသဖြင့် အနည်းငယ် အားမလိုအားမရ ဖြစ်သွားသည်။

ဟေ့... ငါ့ကိုလည်း လူစွမ်းကောင်း လုပ်ခွင့်လေး ပေးကြပါဦး။

“ကျိဝူရွှမ်က ငါ့ကို ဘာလို့ ပစ်မှတ်ထားရတာလဲဆိုတာ သိချင်တယ်။ သူက ငါ့ကို ကမ်းလှမ်းချင်တယ် ဆိုရင် တိုက်ရိုက်ပြောလို့ ရတာပဲ။ ဒီလို အောက်တန်းကျတဲ့ နည်းလမ်းတွေ သုံးတာက သူ့ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ မညီဘူး...” မုန့်ချင်ကျိုးက ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည်။

သူ့မိန်းမက သာမန်လူတစ်ယောက်ပဲ။ ဘယ်လောက်ပဲ လှလှ၊ ကျိဝူရွှမ်ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရလောက်တဲ့ အထိတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။

ပြီးတော့ တုန်းဖန်လျူလီက လူပုံအလယ်မှာ ထွက်ပြရုံ ခဲယဉ်းတယ်။ ကျိဝူရွှမ်က သူကို ဘယ်တုန်းက တွေ့ဖူးလို့လဲ။

“မင်းကို ကမ်းလှမ်းဖို့ ဟုတ်လား။” ဖုလင်ကျိ ခဏတာ ကြောင်သွားပြီးမှ အားရပါးရ ရယ်မောတော့သည်။

“ဟားဟားဟား... မင်းက တကယ့်ကို အရှက်မရှိတာပဲ။ မင်းမှာ ငါတို့ သခင်လေးရဲ့ ဖိတ်ခေါ်မှုကို ခံရလောက်တဲ့ ဘာအရည်အချင်း ရှိလို့လဲ။”

“ငါတို့ သခင်လေးက အစကတည်းက မိန်းကလေးလျူလီကိုပဲ လိုချင်ခဲ့တာ...”

“အဲဒီနေ့က မိန်းကလေးလျူလီ တောင်တန်းနဲ့မြစ်မြေပုံ အပေါ်မှာ ရပ်ပြီး အဖွဲ့အစည်းကြီး (၇)ခုရဲ့ ဝိုင်းရံမှုကို မကြောက်မရွံ့ ရင်ဆိုင်ခဲ့တဲ့ သူရဲကောင်းဆန်တဲ့ ပုံစံက ငါတို့ သခင်လေးကို ဆွဲဆောင် သွားခဲ့တာပဲ...”

...