ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ...
Vol. 8 Ch. 107
“မဖြစ်နိုင်တာ... ဒီလောကမှာ ဒါကို သခင်လေးတစ်ယောက်ပဲ ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်တာ။ မင်း ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ။” ဖုလင်ကျိ၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်က ရုန်းကန်ဟိန်းဟောက်နေပြီး ရူးသွပ်သွားသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။
မုန့်ချင်ကျိုးက သူ၏လက်ဖဝါးထဲတွင် သေးငယ်သော ပုံရိပ်လေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ အနက်ရောင် ပိုးထည်ဝတ်စုံအောက်မှ ကရုဏာသက်နေသော မျက်ဝန်းတစ်စုံက သူ့ကို တိတ်တဆိတ် စိုက်ကြည့် နေသကဲ့သို့ပင်။ သူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဖုလင်ကျိ... မင်းကို ဆင်းရဲနွမ်းပါးတဲ့ မိသားစုကနေ မွေးဖွားခဲ့တယ်။ ဖုမျိုးနွယ်ရဲ့ ဂုဏ်ကျက်သရေတွေ ပျောက်ကွယ်သွားတာ ကြာပြီ။ ထွက်ပေါက်တစ်ခု ရှာဖွေဖို့အတွက် မင်း စစ်တပ်ထဲကို ပြတ်ပြတ်သားသား ဝင်ခဲ့တယ်။ စစ်မြေပြင်မှာ အသက်တွေဟာ မြက်ပင်တွေလို တန်ဖိုးမရှိဘူး။ မင်းက သေမင်းနဲ့ အကြိမ်ကြိမ် လွဲချော်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ လူငယ်ဘဝမှာပဲ တိမ်တက်နယ်ပယ်ကို အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီး ဉာဏ်အလင်းပွင့်သွားပြီး နတ်ဘုရားအသွင်ပြောင်း မိစ္ဆာပညာရပ်ကို ဖန်တီးခဲ့တယ်။”
“ဒီပညာရပ်နဲ့ မင်းက မနားတမ်းတိုက်ပွဲဝင်ရင်း ရုပ်ခန္ဓာကို သွေးသောက်ခဲ့တယ်။ (၁၀)နှစ်အတွင်းမှာတင် မင်းဟာ ပင်လယ်လွှမ်းနယ်ပယ်ကို ချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့ပြီး “အရူး”လို့ အမည်တွင်ခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ မင်း ကျိမျိုးနွယ်ရဲ့ ဒုတိယသခင်လေးနဲ့ ဆုံခဲ့တာ။ သူက မင်းကို လမ်းညွှန်ပေးခဲ့ပြီးတော့ မင်းရဲ့ ပညာရပ်ကို ကြီးမြတ်တဲ့လမ်းစဉ်တစ်ခုဖြစ်တဲ့ နတ်ဘုရားအသွင်ပြောင်း မိစ္ဆာလမ်းစဉ်အဖြစ် ပြောင်းလဲပေးခဲ့တယ်။”
“အဲဒီအချိန်ကစပြီး မင်းက မင်းရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာနဲ့ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ကို သီးခြားစီ ခွဲထုတ်လိုက်တယ်။ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကိုသုံးပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ မသေမျိုးနဲ့ ဖျက်ဆီးလို့မရတဲ့ သဘောတရားကို ဖန်တီးခဲ့တယ်။ မင်းရဲ့ မသေနိုင်တဲ့ သဘာဝနဲ့ မရှုံးနိမ့်ဖူးတဲ့ မှတ်တမ်းတွေကြောင့် နံနက်ခင်း အလင်းနယ်ပယ်ကို ရောက်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ကျိမျိုးနွယ် ဒုတိယသခင်လေးရဲ့ မြှောက်စားမှုကိုခံရပြီး အဓိကအင်အားကြီး သုံးခုထဲက တစ်ခုဖြစ်တဲ့ လူ့လောကရဲ့ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။”
“ငါ ပြောတာ မှန်တယ် မဟုတ်လား။”
မုန့်ချင်ကျိုးက ဖုလင်ကျိ၏ ဘဝအတွေ့အကြုံများကို ကိုယ်တိုင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့်အလား ပြန်လည်၍ ပြောပြနေသည်။
၎င်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဖုလင်ကျိက ရုတ်တရက် ရုန်းကန်နေမှုကို ရပ်တန့်သွားသည်။ စိမ်းစားဥလုံးလေးကဲ့သို့ မျက်လုံးများရှိသည့် ကျောက်စိမ်းရောင် ဝိညာဉ်ပုံရိပ်လေးက မုန့်ချင်ကျိုးကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်း... မင်းက တကယ် ဘယ်သူလဲ။ တချို့အရာတွေကို သခင်လေးတောင် မသိဘူး။”
မုန့်ချင်ကျိုးက လှောင်ပြောင်သရော်သည့် အပြုံးဖြင့် ပြောသည်။ “မင်းက သူ့ကို သခင်လေးလို့ ခေါ်နေတုန်းပဲလား။ ဒါပေမဲ့ မင်းသိထားတဲ့ ဘဝဆိုတာ လှည့်စားမှုတစ်ခုသက်သက်ပဲ ဖြစ်နေရင်ကော။ တကယ့်အမှန်တရား နောက်တစ်မျိုးကို မင်း နားထောင်ချင်လား။”
ဖုလင်ကျိက အေးစက်စွာ ပြန်ဖြေသည်။ “ငါတို့ကြားမှာ သပ်လျှိုဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။ မင်းက ငါ့ရဲ့ သခင်လေးအပေါ် သစ္စာရှိမှုကို အထင်သေးနေတာပဲ။ ငါ ရှုံးသွားပြီဆိုတော့ စိတ်ကြိုက်သာ လုပ်လိုက်ပါ။ ဒီလို အောက်တန်းကျတဲ့ နည်းလမ်းတွေကိုတော့ မသုံးနဲ့။”
မုန့်ချင်ကျိုး၏ အမူအရာမှာ အေးစက်သွားသည်။
၎င်းမှာ သူ လူသတ်ချင်စိတ် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဖြစ်ပေါ်လာသော ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။ သူ၏ မိသားစုအပေါ် မထိခိုက်သရွေ့ မည်သည့် လှည့်ကွက်ကိုမဆို သူ ဂရုမစိုက်ချေ။ အင်အားသာလျှင် အဓိကဖြစ်ပြီး မည်သည့်ပူးပေါင်းကြံစည်မှုကိုမှ သူ မကြောက်ပေ။
သို့သော် ကျိဝူရွှမ်က သူ၏ ဇနီးသည်ကို ပစ်မှတ်ထားခြင်းဖြင့် ခွင့်မလွှတ်နိုင်သော အမှားကို ကျူးလွန်ခဲ့သည်။ ထိုကဲ့သို့သော လူမျိုးကို သူ မည်ကဲ့သို့ မသတ်ဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။
သူ ရန်သူအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ပြီဖြစ်၍ ကျိဝူရွှမ်၏ မည်သည့်အင်အားစုနှင့် လက်အောက်ခံကိုမဆို သူ အလွတ်ပေးမည်မဟုတ်...
အားလုံးကို သတ်ပစ်ပေမည်...
မှန်ပေသည်။ ၎င်းက နောက်ထပ် ရှင်သန်ခြင်းလမ်းစဉ် တစ်ခုပင်။ နောင်ရေးအတွက် အန္တရာယ်မှန်သမျှကို ကြိုတင်ဖယ်ရှားခြင်းဖြစ်သည်။ သေလျှင်ပင် သူတို့ကို လွယ်လွယ်နဲ့ အသေခံမည်မဟုတ်။
သူတို့၏ စိတ်ဆန္ဒကို ဖျက်ဆီးမည်။ သူတို့၏ ယုံကြည်မှုကို ပြိုလဲစေမည်။ နောက်ဆုံး သူတို့၏ အသက်ကို နုတ်ယူမည်။ ၎င်းမှာ ရန်သူတစ်ဦးအတွက် ပေးသင့်သော လေးစားမှုပင်။
“မင်းမှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး...” မုန့်ချင်ကျိုးက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူက ဝတ္ထု၏ ဇာတ်ကွက်ကို အနည်းငယ် ပြန်လည်စဉ်းစားပြီးနောက် ဆက်ပြောသည်။
“ဖုမျိုးနွယ်ဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း(၃၀)ကတည်းက ဆုတ်ယုတ်ခဲ့တာ။ အဲဒီအချိန်က ကျိမျိုးနွယ်ရဲ့ ဒုတိယသခင်လေး ကျိဝူရွှမ်ဟာ ကောင်းကင်ပြည်နယ်ကို လှည့်လည်သွားလာရင်း မျိုးဆက်သစ်တွေရဲ့ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် အမွှမ်းတင်ခံနေရတဲ့အချိန်ပဲ။ သူက တခြားသူတွေရဲ့ တာအိုတွေကို လုယူတဲ့ ကိုယ်ပိုင်လမ်းစဉ်ကို ရှာတွေ့ထားပြီးသား။”
“ဒါပေမဲ့ ကျိဝူရွှမ်က အားမရသေးဘူး။ သူက အဲဒီအချိန်မှာ ဂုဏ်သိက္ခာ အနည်းငယ် ကျန်သေးတဲ့ ဖုမျိုးနွယ်ကို မျက်စိကျခဲ့တယ်။ သူ လူငယ်တစ်ယောက်ကို ရွေးချယ်ခဲ့တယ်။ ဟုတ်တယ်။ အဲဒီလူငယ်က မင်းပဲ။ ဖုလင်ကျိ...”
“ကျိဝူရွှမ်က ဖုမျိုးနွယ်ရဲ့ ပျက်သုဉ်းမှုကို တိတ်တဆိတ် စီစဉ်ခဲ့တာ။ ပထမအချက်က ကျိမျိုးနွယ် ဘိုးဘေးတွေရဲ့ အရှက်ရမှုကို ဆေးကြောဖို့ ဖုမျိုးနွယ်ကို အပြီးတိုင် ဖျက်ဆီးပစ်ချင်တာ။ ဒုတိယအချက်က မင်းရဲ့ ရင်ထဲမှာ တိုက်ပွဲဝင်စိတ်ဓာတ်ကို မွေးမြူပေးဖို့ပဲ။”
“မင်း နောက်ပိုင်း လျှောက်ခဲ့တဲ့ ခြေလှမ်းတိုင်းဟာ ကျိဝူရွှမ်ရဲ့ အစီအစဉ်ထဲမှာပဲ ရှိခဲ့တာ။ မင်းကို စစ်တပ်ထဲရောက်အောင် သူ လမ်းညွှန်ခဲ့တယ်။ အဲဒီမှာ မင်း နတ်ဘုရားအသွင်ပြောင်း မိစ္ဆာပညာရပ်ကို နားလည်ခဲ့တယ်။ အဲဒီနောက်မှာ သူက မင်းနဲ့ မတော်တဆ ဆုံပြီး စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ မင်းကို ဉာဏ်အလင်းပွင့်အောင် လုပ်ပေးခဲ့လို့ မင်းက သူ့အပေါ် တစ်သက်လုံး ကျေးဇူးတင်နေခဲ့တာ...”
ထိုနေရာတွင် မုန့်ချင်ကျိုးက ဖုလင်ကျိအပေါ် အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားပြီး သနားစရာ ကောင်းလှသည်ဟု ဆိုလိုက်သည်။
“တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် အခုရှိနေတဲ့ ဖုလင်ကျိဆိုတာကို ကျိဝူရွှမ်က လုံးဝ ဖန်တီးခဲ့တာပဲ။”
“ကံမကောင်းတာက မင်းက သူ့ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်ကို မမီခဲ့ဘူး။ မင်းက ချို့ယွင်းချက်ရှိတဲ့ နတ်ဘုရား အသွင်ပြောင်း မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကိုပဲ ဖန်တီးနိုင်ခဲ့တယ်။ စိတ်ပျက်သွားတဲ့ ကျိဝူရွှမ်က မင်းကို လူ့လောကရဲ့ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်တစ်ယောက်ကို သုံးသလိုပဲ ခန့်ထားလိုက်တာ။”
“ပြီးတော့ မင်းက ရန်သူကို ကျေးဇူးတင်ရရုံတင်မကဘဲ သူ့ကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးလို ကိုးကွယ် နေရသေးတယ်။ မင်းရဲ့ ထွန်းတောက်မှုနဲ့ ဂုဏ်ရောင်တွေ အားလုံးကိုလည်း ရန်သူ့အတွက်ပဲ ပေးဆပ်နေရတယ်။ ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ။ ကျင့်ကြံခြင်းလောကက တကယ့်ကို ရက်စက်တယ်။ နံနက်ခင်းအလင်းနယ်ပယ် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ယောက်တောင် တခြားသူတွေရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ပုရွက်ဆိတ် တစ်ကောင်ထက် မပိုပါလား။”
အစပိုင်းတွင် ဖုလင်ကျိက မုန့်ချင်ကျိုး ဟန်ဆောင်နေသည်ဟု ထင်ကာ လှောင်ပြောင်နေခဲ့သည်။
သို့သော် အဆုံးအထိ နားထောင်ပြီးနောက်တွင် ဖုလင်ကျိ၏ အမူအရာမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မုန့်ချင်ကျိုးကို ကြောင်အမ်းအမ်း စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
မုန့်ချင်ကျိုး၏ စကားအဆုံးတွင် ဖုလင်ကျိ၏ ကျောက်စိမ်းရောင် ဝိညာဉ်ပေါ်၌ လှိုင်းဂယက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်မှု ခံလိုက်ရခြင်းကို ပြသနေသည်။
အတိတ်ကို ပြန်လည်သုံးသပ်ကြည့်သည့်အခါ သူ လျစ်လျူရှုခဲ့သော သံသယများစွာမှာ ယနေ့တွင် ရင်ထဲ၌ ဗုံးများပေါက်ကွဲသည့်အလား ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။
ဖုမျိုးနွယ်စုကို အင်အားစုအမျိုးမျိုးက ရုတ်တရက် ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ခြင်း၊ စီးပွားရေး၊ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် အဆင့်မြင့် တိုက်ခိုက်ရေး အင်အားစုများကို ပစ်မှတ်ထားခြင်းများကြောင့် အားနည်းနေပြီးသား ဖုမျိုးနွယ်မှာ လုံးဝ ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။
နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် ဖုလင်ကျိ မည်မျှ စုံစမ်းစစ်ဆေးပါစေ မည်သည့်သဲလွန်စမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ချေ။ ကျိဝူရွှမ်ထံမှ အကူအညီ တောင်းတိုင်းလည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။
ထို့ပြင် သွေးအိုင်ထဲ လဲလျောင်းနေရင်း သူ၏ဖခင် နောက်ဆုံးပြောသွားခဲ့တဲ့ စကားမှာ “အိမ်မွေးခွေးက အရှင်ကို ပြန်ကိုက်တာပဲ...” ဆိုသည်ပင်
ထို့အပြင်...
သူက နတ်ဘုရားအသွင်ပြောင်း မိစ္ဆာပညာရပ်ကို တာအိုတစ်ခုအဖြစ် အောင်မြင်စွာ ပြောင်းလဲပြီး နိုင်ခဲ့ချိန်တွင် ကျိဝူရွှမ်ထံ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ သွားရောက် အစီရင်ခံခဲ့သည်။ ချီးမွမ်းခြင်းကို မျှော်လင့် ခဲ့သော်လည်း ကျိဝူရွှမ်၏ စိတ်ပျက်နေသော မျက်ဝန်းများနှင့် “အမှိုက်”ဟု ခေါ်ပြီး ထွက်ခွာ သွားသည်ကိုသာ မြင်ကြားခဲ့ရသည်...
...
...
ဖြေရှင်းမရနိုင်သော သံသယများစွာက မုန့်ချင်ကျိုး၏ ရှင်းပြချက်နှင့်အတူ အဓိပ္ပာယ်ရှိသွားပုံရသည်။
ဖုလင်ကျိက သူ၏လက်မောင်းကို မြှောက်ကြည့်ကာ ကျွန်အမှတ်အသားကို ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်။ ထိုရယ်သံမှာ ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။
“သခင်လေး... ကျွန်တော့်ရဲ့ တာအိုကို ရိတ်သိမ်းဖို့အတွက် ခင်ဗျားက ဒီလောက်အထိ အားစိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ကို လှည့်စားခဲ့တာလား...”
“မဖြစ်နိုင်တာ... သခင်လေးက ကောင်းကင်က လမင်းလိုပဲ။ လူသားတွေထဲက နတ်ဘုရားတစ်ပါးပဲ။ နတ်ဘုရားတစ်ပါးက သူ့နောက်လိုက်တွေကို ဘယ်လိုလုပ် လှည့်စားမှာလဲ။”
“ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ။ မုန့်ချင်ကျိုး... မင်း ငါ့ကို လှည့်စားဖို့ မုသားစကားတွေကို လုပ်ကြံနေတာပဲ။ ဟားဟားဟား...”
“ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ...”
ဖုလင်ကျိ၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်မှာ မျက်ရည်ကျလုမတတ် ရယ်မောနေပြီး ရယ်သံမှာ စိတ်ဖောက်ပြန် နေသကဲ့သို့ပင်။ နောက်ဆုံး “ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ” ဟူသော စကားလုံးကိုမူ သူ အော်ဟစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဝှူး...
ဖုလင်ကျိက အမူအရာကို တဖြည်းဖြည်း ပြန်ထိန်းလိုက်သည်။ မုန့်ချင်ကျိုးကို အေးစက်စွာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး သူက ရုတ်တရက် အိုမင်းသွားသည့်အလား၊ စိတ်ဓာတ်များ ကြေမွသွားသည့်အလား ဖြစ်သွားပြီး တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒီတိုက်ပွဲမှာ... မင်း နိုင်တယ်...”
“ငါ ဆက်ပြီး အသက်ရှင်ဖို့ သတ္တိမရှိတော့ဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို မြန်မြန် အဆုံးသတ်ပေးပါ။”
မုန့်ချင်ကျိုးက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြကာ လက်ညှိုးဖြင့် ညွှန်လိုက်ရာ ဖုလင်ကျိ၏ နတ်ဘုရား ဝိညာဉ်မှာ ကြေမွသွားတော့သည်။
နေရောင်အောက်တွင် ဖုလင်ကျိ၏ ဝိညာဉ်သည် လွင့်စင်နေသော အလင်းတန်းများကဲ့သို့ အရပ်ရပ်သို့ ပျံ့လွင့်သွားတော့သည်။
မသေဆုံးခင်တွင်...
“ဘိုးဘေးကြီး... တောင်းပန်ပါတယ်။” ဖုလင်ကျိက နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်ဝန်းများမှာ ကြည်လင်နေပြီး နောင်တအငွေ့အသက်များ ဝေ့သီနေသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူက အမှားတစ်ခု လုပ်မိသဖြင့် မိဘများ၏ ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်းကို ခံနေရသည့် ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ခေါင်းငုံ့လျက် နုနယ်ဖြူစင်သွားပုံရသည်။
ဖုမျိုးနွယ်ဘိုးဘေးက ဝေဝါးနေသော သူ၏မျက်လုံးအိုကြီးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလျက် ဖုလင်ကျိ၏ ခေါင်းကို ကိုင်ရန် လက်ကမ်းလိုက်သော်လည်း မည်သည်ကိုမှ ဆုပ်ကိုင်မရခဲ့ချေ။ သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ “ကလေးမိုက်လေး...”
...